tag:blogger.com,1999:blog-21193649237155743982012-02-14T15:52:56.839+08:00ကၽြန္မရဲ႕ဒုိင္ယာရီေလးလို႕ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.comBlogger631100tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-27031635410920843062012-02-14T15:05:00.001+08:002012-02-14T15:05:18.690+08:00<div style="text-align: justify;">တနဂၤေႏြသားသမီးေတြဟာ ဆံပင္ေကာက္ရင္ေကာက္ မေကာက္ရင္ စိတ္ေကာက္တတ္တယ္လို႕ ဆုိေလ့ရွိၾကသည္။ တနဂၤေႏြသမီးၿဖစ္ၿပီး ဆံပင္ေခြေခြေကာက္ေကာက္မ်ားကို ပိုင္ဆုိင္ထားေသာ သူမအေနၿဖင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္ သိတတ္သည့္အရြယ္မွစ၍ (သူနဲ႕မေတြ႕ခင္အခ်ိန္အထိ ဆုိပါေတာ့) ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မေကာက္တတ္ဟုသာ ထင္ေနခဲ့မိေလသည္။<br /><br />သူမ၏ဘ၀တြင္ လူတစ္ေယာက္ကုိ ကုိယ္နဲ႕ အဆင္မေၿပ၊ စိတ္သေဘာထားၿခင္း မတုိက္ဆုိင္ပါက ေကာက္ခ်ိတ္၍ မေနတတ္ေပ။ ထုိသူကို ဥေပကၡာသာ ၿပဳပစ္လိုက္တတ္ပါသည္။ မိဘမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေပၚတြင္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မေကာက္တတ္ခဲ့ေပ။<br /><br />သို႕ေသာ္ တစ္သက္လုံးက စိတ္မေကာက္တတ္ခဲ့ဖူးေသာ သူမအား မေကာက္ခဲ့ဖူးသမွ် အတုိးခ်၍ ေကာက္ေစၿခင္းရန္အလို႕ငွာ နတ္ေဒ၀တာတုိ႕က သူမအတြက္ လူတစ္ေယာက္ကို သနားေသာအားၿဖင့္ ဖန္ဆင္းေပးေလ၏။ စိတ္ေကာက္ၿခင္းဆုိသည့္အရာကို တစ္သက္လုံးက ေမ့ေနခဲ့သည့္ သူမမွာ ထုိသူနဲ႕လည္းေတြ႕ေရာ အတုိးေရာ အရင္းပါမက တုိးရင္းပြားေတြပါ ေပါင္း၍ ေကာက္တတ္သြားေလ၏။ မုိးရြာလည္းေကာက္၊ ေနပူလည္းေကာက္၏။ ေနထြက္လည္းေကာက္၊ ေန၀င္လည္းေကာက္၏။ သူကလည္း အလြန္အင္မတန္မွ စိတ္ရွည္သည္းခံစြာၿဖင့္ သူမ၏ေကာက္နည္းမ်ိဳးစုံၿဖင့္ ေကာက္ၿခင္းတုိ႕ကို ေၿဖာင့္ေစရန္ အလို႕ငွာ ေၿဖာင့္နည္းမ်ိဳးစုံတုိ႕ကုိ သုံးရွာေလ၏။ သူမအတြက္ေတာ့ သူသည္ တစ္ခါတစ္ရံ မစၥတာဗင္းန္ ၿဖစ္လုိက္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ၿဖစ္လိုက္ႏွင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆုိ စိတ္ေကာက္မိသည္ႏွင့္ မမွ်ေအာင္ပင္ သူလုပ္ၿပ ေၿပာၿပသည့္ ဟာသမ်ားၿဖင့္ ပါးစပ္ကုိ ၿပန္မေစ့ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ရီေနရတတ္သည္။<br /><br />တစ္ခါမွာေတာ့ သူမတုိ႕ႏွစ္ဦး၏ၾကားသို႕ လုံး၀ထင္မွတ္မထားသည့္ ၿပသနာတစ္ရပ္ ၀င္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ သူမသည္ စိတ္ေကာက္သည့္အဆင့္မွာတင္မကဘဲ သူ႕ကုိ လြန္စြာမွ စိတ္ဆုိးမိေလသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ထုိၿပသနာအား ေၿဖရွင္းၿပီးသည္အထိ သူမအား လုံး၀ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ရန္ သူ႕ကို ေၿပာလိုက္ေလ၏။ သူသည္လည္း သူ႕ဘက္က ၿဖစ္ေသာ ၿပသနာၿဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သူမစကားကို နားေထာင္ပါ့မည္။ ထုိၿပသနာေတြကို သူအၿမန္ဆုံးေၿဖရွင္းၿပီး သူမဆီကုိ လာခဲ့မည္ဟု ေၿပာေလသည္။ ထုိေန႕မွစ၍ သူမတုိ႕ႏွစ္ဦး တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မဆက္သြယ္ဘဲ ေနလိုက္ၾကသည္။<br /><br />သူမ၏ဘ၀တြင္ စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ပင္ပန္းရဆုံး ေန႕ရက္ေတြကို ေၿပာပါဆုိလွ်င္ ထုိေန႕ေတြကိုပဲ ေၿပာရမည္ ထင္သည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မုန္းတီးနာက်ည္းၿခင္း မရွိပါပဲလ်က္၊ သတိရလြမ္းဆြတ္ေနပါလ်က္ႏွင့္ သူမအေနႏွင့္ ဆုံးၿဖတ္သင့္ ဆုံးၿဖတ္ထုိက္သည္ဟု ယူဆၿပီး ဆုံးၿဖတ္ခဲ့သည့္ အရာတစ္ခုအတြက္ ေနာင္တရမေနမိေသာ္လည္း နီးလ်က္ႏွင့္ေ၀းေနၾကရသည့္ အၿဖစ္ကေတာ့ သူမကုိ အေတာ္ပင္ ပူေလာင္ေစခဲ့ေလသည္။<br /><br />အဆက္အသြယ္ လုံး၀မလုပ္ရန္ သူမကိုယ္တုိင္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ မွာထားခဲ့ေပမယ့္ ဖုန္းမက္ေဆ့၀င္လာသံၾကားရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဖုန္းေခၚသံၾကားရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဆတ္ကနဲခုန္သြားတဲ့ရင္နဲ႕ ဖုန္းကို အေဆာတလ်င္ၾကည့္မိသည့္ အၾကည့္ေတြထဲမွာ သူမ်ားၿဖစ္ေနေလမလားဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက အၿပည့္။ ညဘက္ေတြဆုိရင္လည္း အြန္လိုင္းမွာ သူ႕ကို ေတြ႕ေနရေပမယ့္ invisible နဲ႕ပဲ ေနေနၿပီး သူတင္ထားတဲ့ စေတးတပ္စ္ေတြကုိ ဖတ္ကာ တိတ္တိတ္ေလး မ်က္ရည္၀ဲေနရတဲ့အၿဖစ္။<br /><br />သူ႕ဘက္ကလည္း ထုိအၿဖစ္မ်ိဳးေတြကို ၾကာရွည္မခံစားႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူမဆီကုိ ဖုန္းနဲ႕ မက္ေဆ့လွမ္းပို႕ေလသည္။ ဒီလိုအေနအထားမ်ိဳးကို သူၾကာရွည္မခံစားႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ၿပသနာမ်ားအားလည္း ေၿဖရွင္းေနၿပီၿဖစ္ရာ မၾကာခင္မွာ အားလုံး ေၿပလည္အဆုံးသတ္သြားေတာ့မည္ ၿဖစ္သၿဖင့္ သူမအား လာေတြ႕ခြင့္ေပးပါဟု ေတာင္းဆို၏။ သူမကလည္း ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အဆုံးမသတ္ေသးသၿဖင့္ လာမေတြ႕ပါႏွင့္ဟု ၿငင္းေလသည္။ ထုိအခါ သူသည္ သူမကိုေတြ႕ရဖုိ႕အေရး ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္မဟုတ္ေသာ ဥာဏ္ၿပာဥာဏ္၀ါမ်ားကို ထုတ္ေလေတာ့သည္။ တစ္ညေနတြင္ သူ၏ ကုမၸဏီမွ ေဘာနပ္စ္ရၿပီၿဖစ္သၿဖင့္ သူမကို ညစာေကၽြးခ်င္ပါေသာေၾကာင့္ လာခြင့္ၿပဳပါဟု တဂ်ီဂ်ီေတာင္းဆုိေလသည္။ သိပ္ေတာ့မယုံခ်င္ေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလအရကလည္း ေဘာနပ္စ္ေတြေပးေသာလ ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ သူမလည္း ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာေသာ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ခ်လိုက္၏။ သူမကုိ လာေတြ႕ခ်င္ေတြ႕ပါ ညစာေကၽြးမည္ဆုိပါကလည္း စားပါမည္၊ သုိ႕ေသာ္ သာမန္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႕သာ လာေတြ႕ပါ ဟုဆုိၿပီး သူနဲ႕ေတြ႕ဖုိ႕သေဘာတူလုိက္ေလသည္။<br /><br />သူသည္လည္း အားရ၀မ္းသာစြာၿဖင့္ ထုိသေဘာတူညီခ်က္ကို လက္ခံလိုက္ၿပီး သူမအလုပ္မွ အၿပန္ ေစာင့္ေနၾက ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွ လာေစာင့္ေန၏။ သူႏွင့္ေတြ႕ေသာအခါ သူမစိတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ရီခ်င္ေနမိသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုယ္ထုတ္ထားသည့္စည္းကမ္းကို မလုိက္နာမွာစိုးသၿဖင့္ မ်က္ႏွာထားကုိ တင္းႏုိင္သမွ် တင္းထားကာ သူႏွင့္မ်က္လုံးခ်င္းမဆုံမိေအာင္ ေနေနရေလသည္။ ေဘာနပ္စ္ရသည္ဆုိသည့္ ကိစၥကို သူမက မယုံသကၤာၿဖစ္ေနသည္ကို သူက ရိပ္မိသၿဖင့္ သူေဘာနပ္စ္ရသည္မွာ တကယ္ၿဖစ္ေၾကာင္း သူ၏ ဘဏ့္အေကာင့္ကုိပင္ စစ္ၾကည့္ပါ တကဲကဲ လုပ္ေနေသးသည္။<br /><br />သူႏွင့္အတူ ညစာစားေနရင္း စကားေၿပာၾကရာတြင္ မိတ္ေဆြေတြလိုပဲ ေၿပာဆုိဆက္ဆံရမည္ဟု သေဘာတူထားခဲ့သည့္အတုိင္း သူ႕ကို ေခၚေနၾက နာမ္စားကို ထည့္မသုံးမိေအာင္ သူမမွာ သတိၾကီးစြာနဲ႕ ေၿပာေနရသည္။ ညစာစားအၿပီး ကားစီးမည္လုပ္ေတာ့ သူမတုိ႕ ညစာစားသည့္ ေနရာမွာ သူမ၏အိမ္ႏွင့္ တစ္မွတ္တုိင္သာ ေ၀းသၿဖင့္ ကားမစီးပါနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လိုက္ပို႕ပါရေစဟု သူကေၿပာလာသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အဘယ္သုိ႕ေသာအရာကမ်ား သူမကုိ ဤမွ်ေလာက္ လ်င္ၿမန္စြာ ေခါင္းညိတ္ဖုိ႕ရန္ ေစညႊန္လိုက္သလဲ မသိပါ။ ၿငင္းဆန္လိုက္မယ္လို႕ အသိစိတ္၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ၏ေခါင္းက ညိတ္ၿပီးသားၿဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ သုိ႕ႏွင့္ စကားတေၿပာေၿပာနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကရာ မီးပြိင့္ရွိ လမ္းအကူးေနရာသို႕ အေရာက္တြင္ သူက အငိုက္ဖမ္းကာ အခါတုိင္းလို သူမ၏လက္ကိုဆြဲၿပီး လမ္းၿဖတ္ကူးရန္ သူ၏လက္ကို လွမ္းလိုက္၏။ သူမကလည္း ေယာင္ယမ္းကာ လက္ကို ေပးေတာ့မလုိ လုပ္ၿပီးမွ သေဘာတူညီထားခ်က္ကို သတိရကာ လက္ကုိ ၿပန္ရုတ္လိုက္ေလသည္။ ရွက္လည္း ရွက္သြားမိ၏။ သူမဘာေတြၿဖစ္ေနသည္ကုိ ရိပ္မိေသာ သူကေတာ့ ညစ္က်ယ္က်ယ္ အၿပဳံးၿဖင့္ ၿပဳံးေလ၏။<br /><br />သူမအိမ္ကို ေရာက္ခါနီး သူလွည့္ၿပန္ရေတာ့မည့္ေနရာ အေရာက္တြင္ သူက ေနာက္တစ္မ်ိဳး ထပ္၍ ေတာင္းဆုိၿပန္၏။ လူသြားလမ္းေလး၏ နံေဘးရွိ စနစ္တက် စီရရီ သြယ္တန္းစိုက္ထားေသာ သစ္ပင္ခၽြန္ခၽြန္ေလးမ်ားေအာက္က ခုံတန္းေလးမွာ ခဏေလာက္ထုိင္ၿပီး စကားေၿပာပါရေစဟု ဆုိသည္။ သိစိတ္က မလိုက္ေလ်ာခ်င္ေပမယ့္ သတိထားလိုက္မိသည့္ အခ်ိန္တခဏအတြင္းမွာ သူမသည္ ခုံတန္းေလးေပၚတြင္ အလိုလိုထုိင္ၿပီးရက္သား ၿဖစ္ေနသည္။<br /><br />မထုိင္လိုက္မိရင္ အေကာင္းသားလုိ႕ ေနာင္တတကယ္ရမိသည့္ အခ်ိန္ကေတာ့ သူ၏ ခံစားခ်က္ေတြကုိ သူမအား ဖြင့္ေၿပာလာသည့္ အခ်ိန္ပင္ ၿဖစ္သည္။ သူမနဲ႕အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနေနရသည့္အခ်ိန္ေတြမွာ သူဘယ္လိုခံစားခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ေၿပာၿပခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးၿပင္ေပၚကို ခုန္ဆင္းက်လုမတတ္ ၿပည့္လွ်ံတက္လာေသာ သူမ၏ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္ေတြကို ဇြတ္အတင္း တားဆီးထားရေလသည္။ ဆက္ၿပီးနားေထာင္ေနလွ်င္ သူမအေနနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို ဆက္လက္တားဆီးထားႏုိင္စြမ္း ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာေတာ့တာမို႕ သူမ သြားေတာ့မည္ဟု ေၿပာၿပီး ခုံတန္းေလးမွထကာ သူ႕ကို ေက်ာခိုင္းလုိက္သည္။ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္ၿခင္းႏွင့္ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ေလ၏လ်င္ၿမန္ၿခင္းကဲ့သို႕ ၿမန္ဆန္လွေသာ လက္တစ္စုံက သူမကုိ ဖမ္းယူဆြဲေခၚလိုက္ၿခင္းကို ရုတ္တရက္ ခံလုိက္ရၿပီးေနာက္ .... အရာအားလုံးတုိ႕သည္ ကတိေတြ၊ သေဘာတူညီမႈေတြ၊ စည္းကမ္းခ်က္ေတြရဲ႕ အေ၀းကို လြင့္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္... သူမကိုယ္သူမ သတိထားလိုက္မိတဲ့ အခါမွာေတာ့.... သူမဟာ .... တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႕ဖက္ထားေသာ ေႏြးေထြးေသာ လက္တစ္စုံထဲမွာ။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />ၤ<br face="trebuchet ms" style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic; "></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-family:trebuchet ms;" >"HAPPY VALENTINE'S DAY TO ALL"</span><br /></div><br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-2703163541092084306?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-23577387983308548252012-02-13T13:43:00.002+08:002012-02-14T13:57:52.461+08:00<div style="text-align: justify;">မေန႕က ရုံးပိတ္ရက္ အိမ္မွာလူစုံတုန္း အိမ္က အစ္မက "ဒီေန႕ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ရက္ေန႕က ၿပည္ေထာင္စုေန႕၊ မနက္ၿဖန္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕" လို႕ ဆုိလုိက္ေတာ့ အနားမွာရွိတဲ့ ၁၉၉၀ၿပည့္ႏွစ္ဖြား ညီမငယ္ေလးတစ္ေယာက္က "ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆုိတာ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သူ႕ကိုေၿပာတာလဲ" တဲ့။<br /><br />အစ္မလုပ္တဲ့သူကေတာ့ အဲဒီေမးခြန္းကို ေမးရပါ့မလား၊ ဒါေလးေတာင္မသိရေကာင္းလားလို႕ ရီတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ရီလည္း မရီခ်င္သလို ေမးတဲ့သူကုိလည္း အၿပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ကေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ လို႕ ဆုိလိုက္တာနဲ႕ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ဆိုတာ အရုိးထဲမွာ စြဲေနၿပီးသား။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို႕ဆုိလိုက္တာနဲ႕လည္း နာမည္ေတာင္ထည့္ေၿပာစရာမလိုပဲ ဘယ္သူ႕ကိုရည္ညႊန္းတယ္ဆုိတာ တန္းသိၿပီးသား။ သိဆုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားမ်ား ကၽြန္မတုိ႕ရင္ထဲက ဗုိလ္ခ်ဳပ္က တစ္ေယာက္ထဲေပပဲကုိး....။<br /><br />ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ပတ္သက္လို႕ က်န္တာေတြကုိ ထဲထဲ၀င္၀င္ မေလ့လာ မလိုက္စားမိလို႕ တိတိပပ မသိရွိရင္ ေနပါေစ။ ကၽြန္မတုိ႕ တတိယတန္းကတည္းက ႏႈတ္တက္ရြရြ ရြတ္ဆုိက်က္မွတ္လာခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ သင္ဖူးတဲ့လူတုိင္း မွတ္မိေနၾကသင့္တယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ မေမ့တဲ့သူတုိင္းလည္း ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ကုိ ေမ့မယ္မထင္ပါဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းေတြ ေၿပာင္းကုန္ၿပီလား၊ အဲဒီကဗ်ာေလးကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြမွာ သင္ရေသးလား၊ မသင္ရေတာ့ဘူးလားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ (ၾကဳံမွ ေမးၾကည့္ပါဦးမယ္။) ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ ဘယ္အခ်ိန္ထေမးေမး အၿမဲအလြတ္ရေနေလ့ရွိတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-weight: bold;">"ေအာင္ဆန္းဇာနည္</span>"<br /><br />ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ<br />၁၉၁၅ ေရွ႕ေနဦးဖာသား<br />ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္<br />သိၾကမ်ားခုတိုင္<br />ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္တဲ့ဇာနည္ဘြား<br />မိခင္ေဒၚစုသား။<br /><br />၁၉၄၇ ေျပာင္းၾကြတမလြန္<br />မ်က္ရည္သြန္လို႕ ဘ၀င္ညိႈး<br />ဇူလိုင္တစ္ဆယ့္ကိုး ။<br /><br />ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ေက်းဇူးရွင္<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ဖခင္္္<br />ေကာင္းေစခ်င္တဲ့မွာစကား<br />ငါတို႕မေမ့အား ။<br /><br />ျပည္ေထာင္လြတ္ေရးၾကိဳးပမ္းေအာင္<br />ျပည္ခ်စ္တို႕ေခါင္းေဆာင္<br />ဆိုရွယ္လစ္ေဘာင္လမ္းစဥ္မ်ား<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်မွတ္သြား။ ။<br /><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify;">၂၀၁၂ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ရက္ေန႕တြင္က်ေရာက္ေသာ ကၽြန္မတုိ႕ခ်စ္ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ (၉၇)ႏွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕အတြက္ အမွတ္တရ။<br /></div><br />အင္ၾကင္းသန္႕<br /></div></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-2357738798330854825?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-76215072686623101812012-02-12T23:56:00.006+08:002012-02-14T13:58:22.347+08:00<div style="text-align: center;">~၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႕တြင္ က်ေရာက္ေသာ (၆၅) ႏွစ္ေၿမာက္ ၿပည္ေထာင္စုေန႕အတြက္~<br />~အမွတ္တရ~<br /><br />“အႏၲရာယ္ဟူသမွ် အတူတကြတြန္းလွန္မွာ”<br />“အႏၲရာယ္ဟူသမွ် အတူတကြတြန္းလွန္မွာ”<br /></div><br /><iframe src="http://w.soundcloud.com/player/?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F36370076&amp;show_artwork=true" frameborder="no" height="166" scrolling="no" width="100%"></iframe><br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-7621507268662310181?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-23303737595080427592012-01-18T15:13:00.006+08:002012-02-14T13:58:46.088+08:00<div style="text-align: center;">အိပ္မက္ဆုိး<br />အခါခါမထုိးႏွက္ပါနဲ႕<br />တကယ္ကိုရုိးသားခဲ့သူပါ<br />မသိသားဆုိးရြားစြာနဲ႕<br />ဒီကြန္ကုိယက္ခဲ့မိသူမုိ႕<br />အၿပစ္ရွိသူလို႕ဆုိရက္သလား<br />ေၿဖၾကားေပးပါ....<br /><br />သိစိတ္ကဒဏ္ရာ<br />ကုရတာလြယ္သေလာက္<br />မသိစိတ္မွာၿဖစ္တဲ့အနာ<br />က်က္ဖုိ႕ခဲယဥ္းလိုက္တာ....<br /><br />အၾကိမ္ၾကိမ္ငိုေၾကြးခဲ့ၿပီးၿပီပဲ<br />ဘာေတြထပ္ေပးရဦးမလဲ<br />ေၿခာက္ခ်ားေနမိတုန္းပဲ<br />အိပ္စက္ၿခင္းေတြဘယ္ႏွစ္ခါေပ်ာက္ဆုံးရဦးမွာလဲ<br /><br />ေႏွာင္ထုံးကိုၿဖတ္ဖုိ႕ရာ<br />မစြမ္းသာခဲ့သူမုိ႕<br />မုိက္မဲတဲ့သူရယ္လို႕အၿမည္တပ္<br />ဒဏ္ခတ္ေနဦးမွာလား<br />ကိုယ့္လိပ္ၿပာကိုယ္သန္႕သူပါ<br />ေအာက္က်ိဳ႕ကာမေတာင္းဆုိပါရေစနဲ႕<br />အိပ္မက္ဆုိးေရ....<br />နင္ယူသြားတဲ့အိပ္စက္ၿခင္းမ်ား<br />ၿပန္ထားခဲ့ပါ။ ။<br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-2330373759508042759?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-44305784948366522652011-11-22T16:31:00.002+08:002012-02-14T13:59:06.126+08:00ႏုိ၀င္ဘာရဲ႕ ေန႕တစ္ေန႕မွာေပါ့<br />တိမ္ေတြၿပာမၿပာဆုိတာ<br />အေသအခ်ာ မသိခဲ့ရေပမယ့္<br />သူရယ္ကိုယ္ရယ္ကေတာ့<br />အၿပာေရာင္နယ္ေၿမထဲ<br />ခို၀င္ခဲ့ၾကတယ္....။<br /><br />အဲဒီနယ္ေၿမမွာလား....<br />အထင္ကရ နန္းေတာ္ၾကီးေတြေတာ့ မရွိပါဘူး<br />အရူးအမူးခ်စ္တတ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕<br />ထူးၿခားစြာေဆာက္တည္ထားတဲ့<br />ၿပာလဲ့လဲ့ ဗိမာန္တစ္ခုပဲရွိတယ္....။<br /><br />ဘာေတြအတြက္ စုိးရိမ္ေနရဦးမလဲ<br />ဆာေလာင္မႈေတြ ဆိတ္သုဥ္းဖုိ႕လား<br />အနမ္းေတြကို ေ၀မွ်စားသုံးပစ္လိုက္တယ္....။<br /><br />နတ္သဘင္တမွ် ခမ္းနားဖုိ႕လည္းမလိုအပ္ခဲ့ပါဘူး<br />အခ်စ္ရဲ႕လက္နဲ႕တုိ႕ထိလုိက္တဲ့အခါတုိင္း<br />ေရာင္စဥ္ေတြၿဖာထြက္<br />တဖိတ္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ဗိမာန္ပဲမဟုတ္လား....။<br /><br />သူေရးဖြဲ႕တဲ့ ကိုယ့္ေန႕ညေတြအေၾကာင္း<br />ကိုယ္ထုဆစ္တဲ့ သူ႕ေန႕ညေတြအေၾကာင္း<br />တိမ္တုိက္ေတြကို ခိုစီး<br />ေတးသြားေတြအၿဖစ္ ဆုိညည္းမိေတာ့<br />ၾကယ္ေလးေတြက လက္ခုပ္တီးေပးၾကတယ္....။<br /><br />အဲဒီနယ္ေၿမကိုေၿခခ်တဲ့ေန႕မွစ....<br />"အမုန္းဆုိတဲ့စကားလုံး<br />ကိုယ္တုိ႕အဘိဓါန္မွာမသုံး" လုိ႕<br />ကမၸည္းလည္း ေရးမွတ္ခဲ့ၾကေသးတယ္....။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕....<br />ကမာၻတည္သေရြ႕မွာ<br />ေသခ်ာေနတာက<br />တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ႏုိ၀င္ဘာဟာ<br />အၿပာေရာင္ပဲၿဖစ္ေနဦးေတာ့မယ္။ ။<br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-4430578494836652265?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-38620082815798902852011-11-12T02:00:00.002+08:002012-02-14T14:00:56.745+08:00<div style="text-align: justify;"><br />သုိ႕......ေဖေဖ <div style="text-align: justify;"><br />သမီးသတိရၿခင္းမ်ားစြာနဲ႕စာေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေဖေဖေနေကာင္းရဲ႕လား။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေဖေဖအၿမဲတမ္း ေနေကာင္းက်န္းမာစြာ ေနႏုိင္ပါေစလုိ႕ သမီးအၿမဲဆုေတာင္းေပးတယ္ သိလား။<br /><br /><div style="text-align: justify;">က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ပါေဖေဖ။ ဒီေန႕ဆုိရင္ ေဖေဖ့အသက္ေၿခာက္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ၿပည့္ၿပီေနာ္။<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ သမီးကေလ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေဖေဖ့ရဲ႕ အသက္ေၿခာက္ဆယ္ၿပည့္ေမြးေန႕မွာကတည္းက ဖေဖ့အနားမွာ ေနၿပီး ေဖေဖနဲ႕အတူတူ အလွဴဒါနေလးတစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေဖေဖရယ္ ဆႏၵက ဆႏၵသက္သက္ပါပဲ။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕က်ေတာ့ ဆႏၵေတြကုိ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းဆည္းထားလိုက္ရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ေဖေဖ့ရဲ႕ အသက္ေၿခာက္ဆယ္ၿပည့္ေမြးေန႕အတြက္ ဒီႏုိင္ငံက ဖားေအာက္ေတာရေက်ာင္းမွာ သမီး ေန႕ဆြမ္းအလွဴဒါန ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန႕လည္း ေဖေဖ့ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္အၿဖစ္ ၾကာဆံခ်က္ခ်က္ၿပီး သမီးတုိ႕နားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သမီးအာရုဏ္ဆြမ္း သြားကပ္ၿဖစ္မယ္ ေဖေဖ။<br /><br />ေဖေဖ့ရဲ႕မွတ္ပုံတင္ထဲက အသက္က အၿပင္ကအသက္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္ေနေတာ့ အခုဆုိ မွတ္ပုံတင္ထဲမွာ အသက္ေၿခာက္ဆယ္ၿပည့္ၿပီဆိုေတာ့ ေဖေဖပင္စင္ယူရေတာ့မယ္ေနာ္။ သမီးဖတ္ဖူးတဲ့စာေတြထဲမွာ ၀န္ထမ္းဘ၀ကေန ပင္စင္ယူလုိက္တဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ပင္စင္နာဆုိတဲ့ စိတ္က်ေ၀ဒနာတစ္မ်ိဳးကို ခံစားရတတ္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။ ေဖေဖပင္စင္ယူရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ သမီးအေနနဲ႕ ပထမဆုံးေတြးပူလုိက္မိတာ ပင္စင္နာအတြက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သမီးရဲ႕ေဖေဖအေၾကာင္းကို သမီးအသိဆုံးပါ။ အၿမဲတန္းလန္းဆန္းတက္ၾကြၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္တဲ့ ေဖေဖ၊ အရာရာကိုအေကာင္းၿမင္၀ါဒနဲ႕သာ ၾကည့္တတ္တဲ့ေဖေဖ့မွာ အလြယ္တကူနဲ႕ေတာ့ ပင္စင္နာဆုိတာ မစြဲကပ္ေလာက္ဘူးဆုိတာ သမီးယုံၾကည္တယ္ေဖေဖ။<br /><br />၂၀၀၉ခုႏွစ္တုန္းက သမီးၿမန္မာၿပည္ကုိ ပထမဆုံးအၾကိမ္ ၿပန္တုန္းကေလ….. ေလယာဥ္ေပၚက အဆင္း ေလဆိပ္မွာ လာၾကိဳတဲ့ ေဖေဖ့ကုိၿမင္ေတာ့ သမီးစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ ေဖေဖက အရြယ္အရမ္းက်သြားသလုိပဲ။ ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္အခ်ိ္န္ေလးအတြင္းမွာ ေဖေဖက အုိစာသြားလိုက္တာလို႕ထင္မိတယ္။ ပိန္လည္းအရမ္းပိန္သြားတယ္။ သမီးက သမီးရဲ႕ေဖေဖကုိ အၿမဲတမ္း လူလတ္ပုိင္း အရြယ္ေလာက္္မွာပဲ ရွိေနေစခ်င္တာေလ။ (ကဲ…အဲဒါသာၾကည့္…. တရားမရွိလုိက္တဲ့ ေဖေဖ့သမီးပါလားေနာ္....:)။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္ေတာ့ ေဖေဖ့ကိုၿမင္ရတာ သမီးစိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖက ၿပန္၀ေနတယ္။ ဗုိက္ၾကီးေတာင္ ရႊဲေနသလိုပဲ။ :D<br /><br /><div style="text-align: justify;">သမီးေလ ေဖေဖနဲ႕အေ၀းမွာ ေရာက္ေနမွ ေဖေဖ့ရဲ႕ေမတၲာေတြကို ပုိၿပီး သေဘာေပါက္ခံစားလာမိတယ္။ ေဖေဖနဲ႕အတူေနရစဥ္တုန္းက ေဖေဖ့ရဲ႕ဂရုစိုက္မႈေတြကို သမီးက တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ သမီးအေပၚမွာ အစစအရာရာလိုက္ၿပီး ေဖေဖ့ရဲ႕ အေသးစိတ္ဂရုစိုက္မႈေတြကို သမီးစိတ္ထဲမွာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္မိခဲ့တယ္။ အဲဒါေတြဟာ သမီးအေနနဲ႕ မွားခဲ့မွန္း အခုေတာ့သိေနပါၿပီေဖေဖ။ သမီးကို ကေလးတစ္ေယာက္လုိ အၿမဲတမ္း အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ေနတတ္တဲ့ ေဖေဖ့ကုိ အေ၀းေရာက္မွ အရမ္းသတိရ တမ္းတမိတယ္။<br /><div style="text-align: justify;"><br />ေက်ာင္းကၿပန္လာရင္ သမီးရဲ႕စက္ဘီးထဲက လြယ္အိတ္နဲ႕ စာအုပ္ေတြကိုထုတ္ယူၿပီး ဘာေတြသင္လိုက္လဲဆုိၿပီး တစ္ခုခ်င္းစီလိုက္ၾကည့္တတ္တာ…..။ တစ္ခ်ိဳ႕စာေတြကုိဆုိ ေဖေဖက ဘယ္ဟာက ဘယ္လိုသေဘာတရားေလ သမီးရဲ႕ စသည္ၿဖင့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းၿပတတ္တာေတြ….<br /><br /><div style="text-align: justify;">သမီးထမင္းစားၿပီးၿပီဆုိတာနဲ႕လည္း ေဖေဖက ငါးၾကီးဆီ၊ ပရုိဗီမင္၊ စီဗစ္ စတဲ့ အားေဆးေတြနဲ႕အတူ ေရတစ္ခြက္နဲ႕ ကိုယ္တုိင္ကုိယ္က် တုိက္တာေတြ…<div style="text-align: justify;"><br />သမီးက အဆုတ္သိပ္မေကာင္းေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေအးမမိေစရေအာင္ သမီးကုိ ေဖေဖက ပုိးေမြးသလိုေမြးခဲ့တယ္…..ေရခ်ိဳးၿပီးတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္း အိက်ီၤလက္ရွည္နဲ႕ေဘာင္းဘီရွည္ကုိ တန္း၀တ္ရတယ္။ သမီးရဲ႕ ဆံပင္ကုိလည္း ေယာက်ာ္းေလးပုံစံလို အၿမဲတမ္း တုိတုိကပ္ကပ္ေလးပဲ လိုက္ညွပ္ေပးထားၿပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးတာနဲ႕လည္း ေဖေဖက တဘက္တစ္ထည္နဲ႕ သမီးေခါင္းကို တန္းသုတ္ေပးတတ္တာေတြ....<div style="text-align: justify;"><br />မ်ားေသာအားၿဖင့္ စာဖတ္ရင္း စာက်က္ရင္း သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း တန္းလန္းနဲ႕ပဲ အိပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တဲ့ သမီးကုိ ေဖေဖက အိပ္ရာေပၚေသခ်ာေရႊ႕ေပးတတ္တယ္၊ ၿခင္ေထာင္ခ်ေပး၊ ေစာင္ၿခံဳေပး အားလုံးကုိ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကုိ လုပ္ေပးသလိုမ်ိဳး သမီးကို ေဖေဖက ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ေပးခဲ့တာေတြ…..<br /><br />အဲဒီလိုေတြေနခဲ့တဲ့ သမီးဘ၀မွာ လူ႕ေလာကထဲကို တကယ္တိုး၀င္ေတာ့မွ ေဖေဖ့ရဲ႕အရိပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ လုံၿခဳံေႏြးေထြးသလဲဆုိတာကို သမီးသေဘာေပါက္နားလည္ခဲ့တယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ေဖေဖ့ရဲ႕ဂရုစုိက္မႈေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲတမ္းတေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ေဖေဖ့ရင္ခြင္ထဲကို သမီးၿပန္တုိး၀င္ႏုိင္မယ္ဆုိတာ သမီး ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မသိေသးဘူးေဖေဖ။<br /><br />ဒီႏိုင္ငံမွာ မုိးေတြေန႕တုိင္းလိုလိုရြာၿပီး မုိးရြာထဲမွာရုံးကိုသြားရတဲ့ေန႕ေတြဆုိရင္ သမီးဘာေတြကို ၿပန္သတိရေနလဲ ေဖေဖသိလားဟင္....။ သမီးငယ္ငယ္တုန္းက မုိးေတြရြာေနၿပီဆုိရင္ သမီးကုိ ေက်ာင္းဖယ္ရီနဲ႕ မသြားခိုင္းေတာ့ပဲ မုိးကာအိကၤ်ီေတြနဲ႕ေသခ်ာလုံေအာင္၀တ္ေပးၿပီး ေဖေဖကိုယ္တုိင္ စက္ဘီးနဲ႕ေက်ာင္းကို လုိက္ပို႕ေပးတာေလ။ ေက်ာင္းကိုေရာက္တဲ့အခါ ေဖေဖက အိတ္္ထဲမွာ လုံၿခဳံေအာင္ ထည့္ယူလာတဲ့ အိကၤ်ီအေၿခာက္တစ္္စုံနဲ႕ သမီးကို လဲေပးတယ္ေလ။ ေဖေဖက ေရွ႕ကေန စက္ဘီးနင္း သမီးက ေဖေဖ့ခါးကိုဖက္ၿပီး ေက်ာင္းကိုသြားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သမီး အခုဆုိ အရမ္းသတိရမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သမီးတုိ႕ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ထဲမွာ သမီးက ေဖေဖနဲ႕ အနီးကပ္ဆုံးေနခဲ့သူလို႕ ေၿပာလို႕ရတယ္ေနာ္။ သမီးရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈအလုံးစုံကို ေၿပာမၿပဘဲ ေဖေဖက သိေနတတ္ခဲ့တယ္။ သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေဖေဖက အၿမဲ ဖတ္တတ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />သမီးရဲ႕ဘ၀မွာ စိတ္ဓါတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္က်ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ေဖေဖ့ရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ သမီးတစ္ခုခုၿဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာေလာက္တယ္။ အခုအခ်ိန္အထိလည္း သမီးဘ၀မွာ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ဓါတ္က်စရာေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါတုိင္း ေဖေဖ့ကို သတိရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သမီးေတာင္ တစ္ကိုယ္ရည္တစ္ကာယ လူလြတ္ဘ၀နဲ႕ ဒီလိုကိစၥ ေတြနဲ႕ ဒီလို္စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳခဲ့ဖူးရင္ မိသားစုတစ္စုလုံးရဲ႕ေရွ႕မွာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖဆုိရင္ေရာ…လို႕ သမီးေတြးမိတယ္။<br /><br />သမီးမွတ္မိသေလာက္ ေဖေဖဟာ ေမေမနဲ႕တကြ သားသမီးေတြအားလုံးရဲ႕ေရွ႕မွာ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ဓါတ္က်စရာ စကားလုံးမ်ိဳးေတြ၊ စိတ္ညစ္ညဴးရမယ့္ စကားလုံးမ်ိဳးေတြကို မေၿပာခဲ့ဖူးဘူး။ ေဖေဖ့မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြရွိရွိ၊ အခက္အခဲေတြရွိရွိ ေဖေဖက သမီးတုိ႕ေရွ႕မွာဆုိရင္ အရာအားလုံး အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႕တဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ပဲ ေနၿပခဲ့တယ္။ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေဖေဖက သားသမီးေတြ လိုအပ္သမွ်ကို တတ္စြမ္းသမွ် ၿဖည့္စြမ္းေပးခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြနဲ႕ၾကဳံခဲ့ရေပမယ့္ ေဖေဖ့ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ေတြ ယိမ္းယိုင္မသြားခဲ့ဘူး။ လမ္းမွားနဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ေတြလည္း မရွာခဲ့ဖူးဘူး။ <div style="text-align: justify;"><br />သမီးဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္မယ့္ ေဖေဖအၿမဲတမ္းေၿပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ရွိတယ္။ “ငါ့သားသမီးေတြ ဘယ္ေနရာကိုပဲေရာက္ေရာက္ ငါ့ေၾကာင့္ ငါ့သားသမီးေတြ လူေတာထဲ မတုိးရဲတဲ့အၿဖစ္မ်ိဳး၊ ငါ့ေၾကာင့္ ငါ့သားသမီးေတြ သူမ်ားႏွာေခါင္းရႈံ႕ခံရမယ့္အၿဖစ္မ်ိဳး၊ သူမ်ားအေၿပာအဆုိခံရ၊ ကဲ့ရဲ႕ခံရမယ့္အၿဖစ္မ်ိဳး၊ ဘ၀မွာ ငါ့ေၾကာင့္ အမည္းစက္စြန္းထင္းက်န္ရစ္ခဲ့မယ့္ အၿဖစ္မ်ိဳးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွမၿဖစ္ေစရဘူး” ဆုိတဲ့စကားေလ။ ေၿပာခဲ့တဲ့အတုိင္းလည္း သမီးတုိ႕ေတြ လူ႕ေလာကမွာ မ်က္ႏွာညိႈးငယ္ရမယ့္ လုပ္ရပ္မ်ိဳးေတြကို ေဖေဖဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေဖေဖ့ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ေဖေဖ။ <div style="text-align: justify;"><br />အစုိးရ၀န္ထမ္းလိုင္းခန္းမွာ ေနခဲ့ရတဲ့အတြက္ တစ္ၿခားအိမ္ေတြက တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေဖေတြက အရက္ေတြမူး မိန္းမလုပ္တဲ့သူကုိ ရုိက္ႏွက္၊ သားသမီးေတြကို ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္းေနတာေတြကို ေတြ႕ရ ၾကားရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြ၊ ဖေအလုပ္တဲ့သူက ေနာက္မိန္းမယူထားတဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာထိခိုက္နာက်င္ သိမ္ငယ္စြာနဲ႕ လူေတာထဲမွာ တိုးဖုိ႕ မ၀ံ့မရဲနဲ႕ ရွက္ရြံ႕ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕တဲ့အခါ အဲဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြ သမီးတုိ႕မိသားစုမွာ ၿမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ မၿဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့အတြက္ ေဖေဖ့ကုိ ေက်းဇူးေတြ ထပ္ခါထပ္ခါတင္မိတယ္၊ ပုိပုိၿပီးေတာ့လည္း ခ်စ္လာရတယ္။ သမီးတို႕ကို ေဖေဖက ေငြေၾကးဥစၥာေတြနဲ႕ၿပည့္စုံၾကြယ္၀ေအာင္ မထားေပးႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ သမီးတုိ႕ မိသားစုေလးက ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႕ပဲ အၿမဲၿပည့္၀ေနခဲ့တယ္ေနာ္။ သမီးတို႕အိမ္ေလးမွာဆုိ အၿမဲတမ္းရီသံေတြပဲ ေ၀ညံေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီဘ၀မွာ သမီးအတြက္ ဂုဏ္အယူဆုံးက မိသားစုကို သိပ္တန္ဖုိးထားတတ္တဲ့၊ ဇနီးနဲ႕သားသမီးေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕သမီးၿဖစ္ရတာကိုပဲေပါ့။ ေဖေဖဘယ္ေလာက္အထိ သမီးတုိ႕ကို ခ်စ္လည္းဆုိေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြကေတာင္ ေဖေဖ့ကို ပုိကိုပိုလြန္းတယ္ ဆုိၿပီး ကြယ္ရာမွာ အတင္း ေၿပာၾကရတဲ့အထိပဲေနာ္။<br /><br />သမီးတုိ႕အေပၚမွာ တတ္စြမ္းႏုိင္သေလာက္ ၿဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ့ကို သမီးတတ္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တလွည့္ၿပန္ၿပီး အစြမ္းကုန္ၿဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တယ္။ ေဖေဖက သမီးတုိ႕ကို တန္ဖုိးမၿဖတ္ႏုိင္တဲ့ ပညာအေမြကို ေပးခဲ့တယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္၊ ပညာကို တန္ဖုိးထားတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တဲ့ ေဖေဖ့ကို သမီး ဒီအခ်ိန္မွာ အရမ္းေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။<div style="text-align: justify;"><br />တကယ္ေတာ့ သမီးေဖေဖ့ကို ေၿပာခ်င္တာေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ ေၿပာလို႕ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ကုန္ဆုံးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႕ကေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ေၿခာက္ဆယ့္တစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕မုိ႕ ေဖေဖ့ကို သတိရတဲ့စိတ္နဲ႕ စာေလးတစ္ေစာင္လွမ္းေရးလိုက္တာပါ ေဖေဖ။ ေၿပာခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ သမီးရင္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ေဖေဖ့ကုိ အေၿပာခ်င္ဆုံး ေဖေဖ့ကို အသိေစခ်င္ဆုံး စကားေလးတစ္ခြန္းကေတာ့<p></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="line-height:115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:14.0pt;" lang="EN-US" >ေဖေဖ့ကုိ သမီးအရမ္းခ်စ္တယ္</span></b></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;">ဆုိတာပါပဲေဖေဖ။</span></p><div style="text-align: justify;">ဒီေန႕ဒီရက္မွာက်ေရာက္တဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေၿခာက္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕မွသည္ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တုိင္ေအာင္ေဖေဖခ်စ္တဲ့ ေမေမနဲ႕အတူ သားသမီးေတြနဲ႕အတူတူ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူတူၿဖတ္သန္းသြားနုိင္ပါေစ လို႕…..။<p></p><div style="text-align: justify;"><p></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖ့ရဲ႕သမီး</span></p></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3862008281579890285?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-64333512093706821522011-09-23T12:48:00.002+08:002012-02-14T14:00:28.329+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-l-d40XHzbfk/TnxOWBvVq6I/AAAAAAAAAUc/NnrH7WQC6fE/s1600/ayeyar%2Blogo.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 318px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-l-d40XHzbfk/TnxOWBvVq6I/AAAAAAAAAUc/NnrH7WQC6fE/s400/ayeyar%2Blogo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655481372401576866" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ရာဇ၀င္ေတြ ဘယ္လိုပဲေဟာင္းေဟာင္း<br />သမုိင္းေတြ ဘယ္လိုပဲေႏွာင္းေႏွာင္း<br />ေၿပာင္းလဲမသြားခဲ့တာက အေမ။<br /><br />အေမဟာ အိေၿႏၵရွင္တစ္ေယာက္<br />တည္ၿငိမ္သေလာက္ ခမ္းနားခဲ့တယ္<br />ဆန္းၿပားတဲ့ ေခတ္စနစ္ေတြေအာက္<br />ဘယ္လုိပဲ သက္ေရာက္ခဲ့ပါေစ<br />အေမက သစၥာမေဖာက္ခဲ့ဘူး။<br /><br />၀မ္းမနာသမီးသား ၿပည္သူမ်ားအတြက္<br />ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ၀တၲရားမပ်က္<br />စီးဆင္းေပးေန အေမ့ေၾကာင့္ေလ<br />ဒီတုိင္း၊ ဒီၿပည္၊ ဒီဌာနီမွာ<br />ဆန္၊ ေရ ၊ စပါး၊ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္မ်ားရ<br />သားတို႕ သမီးတုိ႕ ၀မ္း၀ ခါးလွခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ေခတ္ေတြကေၿပာင္း၊ စနစ္ေတြကေၿပာင္း<br />ေၿပာင္းလဲၿခင္းေတြဖုံးလႊမ္းလာေတာ့<br />ကူးသန္းသြားလာေရးအတြက္ေပါ့တဲ့<br />အေမ့မ်က္ႏွာကိုပင္မငဲ့<br />ရင္ခြင္ရဲ႕အၾကား တူးဆြကာထုိးစိုက္<br />တည္ေဆာက္လိုက္တဲ့ တံတားမ်ားေၾကာင့္<br />အေမ့ကိုယ္ တနံတလ်ားမွာေလ<br />ေသာင္ခုံေတြဗရပြနဲ႕<br />အေမဒဏ္ရာရေနခဲ့တာ ၾကာလွေပါ့။<br /><br />ဒါကုိမွ အားမရေသးပါလား<br />ေဖာက္ၿပားလာတဲ့ ေခတ္စနစ္ထဲမွာ<br />ေထာက္ထားညွာတာၿခင္းကင္းတဲ့လူတစ္စုက<br />ရက္ရက္္စက္စက္<br />အေမ့ရင္ႏွစ္ၿမႊာကိုခြဲ<br />ညွဥ္းဆဲဖို႕ၿပင္ေနၾကၿပန္တယ္္။<br /><br />ဘယ္လိုအက်ိဳးမ်ိဳးကိုမွ မလိုခ်င္ပါဘူး<br />အေမ့ကုိရင္းမွ<br />အလင္းရမယ္တဲ့လား<br />စုိးစဥ္းမွ်မထုိက္တန္လိုက္တာ<br />ေမွာင္မုိက္မွာပဲ အေမနဲ႕အတူတကြ<br />ေကာင္းအတူ ဆုိးအမွ်<br />ဆက္ေနၾကပါရေစ။<br /><br />အေမေကၽြးတဲ့ထမင္းကိုစား<br />ငမုိက္သားတုိ႕ကား<br />အေမ့ကိုေက်းၿပန္စြပ္၏<br />ရုိင္းစုိင္းလွပါဘိ<br />ရင္ထဲမွာမခ်ိတရိနဲ႕<br />သားတို႕ေရ....<br />သမီးတို႕ေရ....<br />အေမငိုေနရရွာၿပီေလ။<br /><br />အေမ မေသေစရဘူး<br />အေမ မေသေစရဘူး<br />အေမ့ကိုသာ ဆုံးရႈံးခဲ့ရင္<br />အမိမဲ့သား ေရနည္းငါးသုိ႕<br />ဘ၀မ်ားလည္း ပ်က္ရခ်ည္ရဲ႕။<br /><br />အုိ….အေမ့ရဲ႕သား အေမ့ရဲ႕သမီးတုိ႕<br />ဒီသူရူးတုိ႕ လက္မဦးတုန္း<br />အားလုံး ရင္မွာ ညီညာဖ်ဖ်<br />သံႏၷိဌာန္ ခ်ၾကပါလို႕<br />ငါတုိ႕ အေမ့ကို ရေအာင္ကယ္ၾကစို႕။ ။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br /><span style="font-size:large;"><b><span style="color:red;">"ဧရာဝတီၿမစ္ဆုံဆည္ စီမံကိန္းကို အၾကြင္းမဲ့ ကန္႕ကြက္ပါတယ္</span></b><b><span style="color:red;">"</span></b></span><br /><br /><span style="font-size:large;"><b><span style="color:red;">"ဧရာဝတီၿမစ္ဆုံဆည္ စီမံကိန္းကို အခုခ်က္ခ်င္းရပ္တန္႕ေပးဖုုိ႕ ေတာင္းဆုိလုိက္ပါတယ္</span></b><b><span style="color:red;">"</span></b></span><br /><br /><br /></div></div><br />အင္ၾကင္းသန္႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-6433351209370682152?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-35841245658267405732011-09-14T21:38:00.007+08:002012-02-14T14:01:16.814+08:00<div style="text-align: justify;">“ဘေလာ့ဆုိတာဘာလဲ”လို႕ ေမးလာရင္ ေၿဖတဲ့အေၿဖေတြက တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တူၾကမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း ဘေလာ့ကို အိမ္နဲ႕တင္စားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း ေနရာေလးတစ္ခုခုနဲ႕ တင္စားၾကတယ္။ အခ်က္အၿပဳတ္ကုိ ႏွစ္သက္တဲ့သူေတြက်ေတာ့လည္း မီးဖုိေခ်ာင္ေလးအေနနဲ႕ တင္စားၾကတာေတြလည္း ရွိရဲ႕။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ကၽြန္မကေတာ့ ဘေလာ့ဆုိတာကုိ ဒိုင္ယာရီေလးအေနနဲ႕ ထင္ၿမင္သတ္မွတ္မိပါတယ္။ “ဒုိင္ယာရီ”လို႕ဆုိတာထက္ “မွတ္တမ္း”ေပါ့ေလ။ တၿခားဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေလးေတြကိုလည္း သူတုိ႕ရဲ႕ ကုိယ္စီမွတ္တမ္းေလးေတြလို႕ပဲ ကၽြန္မက သေဘာထားပါတယ္။ ဒိုင္ယာရီထဲမွာဆုိရင္ ဒီေန႕ဘယ္သြားတယ္၊ ဘာလုပ္တယ္၊ ဘာစားတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႕ေတြ႕တယ္၊ ဘာေတြခံစားရတယ္ စသၿဖင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာၿဖစ္ပ်က္သမွ် အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးမွတ္ၾကသလိုမ်ိဳး ဘေလာ့ေပၚမွာက်ေတာ့လည္း မွတ္တမ္းေလးေတြအေနနဲ႕ ေရးလုိ႕ရတယ္ေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ဒုိင္ယာရီ”ဆုိရာမွာလည္း စာအုပ္ဒုိင္ယာရီနဲ႕ ဘေလာ့ဒိုင္ယာရီ အေတာ္ေတာ့ကြာပါတယ္။ တကယ့္အၿပင္က ဒုိင္ယာရီကက်ေတာ့ စာကုိပဲဲ ခ်ေရးလို႕ရတာေပါ့။ ဒီ“ဘေလာ့”ဆုိတာကက်ေတာ့ စာလည္းေရးလို႕ရတယ္။ စာဆုိရာမွာလည္း ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ သတင္း၊ ၀တၳဳ မိမိၾကိဳက္ႏွစ္သက္သလိုေပါ့….၊ ဓါတ္ပုံေတြလည္း တင္လို႕ရတယ္၊ သီခ်င္းေတြ၊ ဇာတ္ကားေတြ၊ စာအုပ္ေတြ…. စသည္ၿဖင့္...ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာမွန္သမွ် အကုန္တင္လို႕ရပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ေနာက္တစ္ခုက အၿပင္က ဒုိင္ယာရီဆုိတာမ်ိဳးက ကိုယ္ေရးထားတာကို သူမ်ားေတြ ဖတ္မိမွာ စိုးရိမ္တယ္။ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို လူေတြသိမွာ စိုးတယ္။ ဘေလာ့က်ေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္။ ကိုယ္ေရးထားတာ၊ ကိုယ္ခံစားမိတာ၊ ကိုယ္သိတာေတြကို သူမ်ားေတြကိုလည္း သိေစခ်င္၊ ဖတ္ေစခ်င္၊ မွ်ေ၀ခ်င္လို႕ကို ဘေလာ့ေပၚမွာ တင္ၿပလိုက္္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ရဲ႕ပိုင္ရွင္ ဘေလာ့ေရးသူ (ကၽြန္မတုိ႕အေခၚ ဘေလာ့ဂါေပါ့) အေနနဲ႕ကေတာ့ စဥ္းစားရမွာေပါ့။ “အုိ… ကိုယ့္ဘေလာ့ပဲ၊ ကိုယ့္ဒုိင္ယာရီပဲ၊ ကိုယ့္မွတ္တမ္းပဲ၊ ဘယ္သူဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးမယ္….ဘာၿဖစ္လဲ” ဆုိတာမ်ိဳးေတာ့ မၿဖစ္ေစသင့္ဘူးေပါ့။ ဘေလာ့ဆုိတာက အုိးပန္းဒုိင္ယာရီေလ…။ ကိုယ့္ဒုိင္ယာရီကို မေတာ္တဆ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးေတာ့ လာဖတ္မိတဲ့သူေတြရွိသလို တမင္ဖတ္ခ်င္လုိ႕ကုိ လာေရာက္ဖတ္ရႈၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကမွာပဲ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ အဲဒီစာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ အမွန္တကယ္ေလးစားမႈ ရွိရပါမယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဘယ္သူမဆုိ အလြယ္တကူ ၀င္ၾကည့္လို႕ရေနေတာ့ကာ ဘေလာ့ဂါအေနနဲ႕လည္း မွတ္တမ္းကို လာေရာက္ဖတ္ရႈသူေတြကို မေလးမစားၿဖစ္ေစမယ့္၊ ေစာ္ကားသလိုၿဖစ္ေစမယ့္ အေရးအသားမ်ိဳးေတြ၊ အဆိပ္အေတာက္ၿဖစ္ေစမယ့္ စာမ်ိဳးေတြကို မေရးသားမိေစဖို႕ကိုေတာ့ သတိထားေရွာင္ၾကဥ္သင့္ပါတယ္။ ကုိယ္ေရးလိုက္တဲ့စာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အတြင္းစိတ္ကို ထင္ဟပ္ၿပသေနတတ္ပါတယ္။ တစ္နည္းေၿပာရရင္ ဘေလာ့ဆုိတာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသေသာသမုိင္းပဲလို႕ ကၽြန္မကေတာ့ ထင္မိပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ဘေလာ့ဆုိတာ” ၿပီးေတာ့ “ဘေလာ့ဂါဆိုတာ”ေပါ့…။ ဘေလာ့ဂါဆုိတာက သူမ်ားထက္ထူးၿပီး ေခါင္းတစ္လုံးအပုိပါေနသူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္ ပခုံးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းတစ္လုံးေပါက္တဲ့ သူလိုကိုယ္လိုလူပါပဲ။ အၿပင္ပုံပန္းကုိ ၾကည့္ရင္ေပါ့ေလ။ အဲ....ဒါေပမယ့္ သူမ်ားနဲ႕မတူ တမူကြဲၿပားေနတာကေတာ့ သူ႕ရဲ႕စိတ္ပါ...။ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အတြက္က မနက္မုိးလင္း အိပ္ရာကထခ်ိန္ကေန၊ မုိးခ်ဳပ္လို႕ မ်က္စိႏွစ္လုံးပိတ္ အိပ္တဲ့အခ်ိန္ ေရာက္သည္အထိ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕သမွ်၊ ၿမင္သမွ်၊ ၾကားသမွ် အရာရာဟာ စူးစမ္းခ်င္စရာ (စပ္စုခ်င္စရာလို႕ မွားမဖတ္မိပါေစနဲ႕)၊ ေလ့လာခ်င္စရာ၊ ေတြးေတာ ဆင္ၿခင္စရာ၊ ခံစားစရာေတြ ၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />တနည္းအားၿဖင့္ ဆုိရရင္ အရာရာဟာ ဘေလာ့ဂင္းခ်င္စရာေတြခ်ည္း ၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ၿခားသူေတြ မၿမင္မိတဲ့၊ မေတြးမိတဲ့၊ သတိမထားမိတဲ့အရာေတြကို သူက ၿမင္တတ္၊ ၾကားတတ္၊ ေတြးတတ္ပါတယ္။ သာမန္ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးတစ္ခုေတာင္မွ သူလက္ထဲေရာက္ရင္ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ္ ရယ္စရာအေနနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိတယ္။ “နင္တို႕ေတြေနာ္ ဘေလာ့ဂါေတြေရွ႕မ်ား ေယာင္လို႕ေတာင္ ခလုတ္မတုိက္မိေစနဲ႕၊ ဘေလာ့ထဲပါသြားလိမ့္မယ္လို႕…”။ “ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္မလုပ္ၾကနဲ႕ေနာ္ ဘေလာ့ထဲ ထည့္ေရးပစ္မယ္၊ နာမည္ေတြနဲ႕တကြ ပါသြားမယ္…ဘာမွတ္လဲ” လို႕လည္း တစ္ခါတစ္ေလ ၿခိမ္းေၿခာက္တတ္ပါေသးတယ္။ ဘေလာ့ဂါဆုိတာ အဲလုိလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />တစ္ခါတစ္ေလက်ၿပန္ေတာ့လည္း အေတြးထဲမွာတင္ စာေတြ ေရးေနမိတာက တစ္ပုိဒ္စာ၊ ႏွစ္ပုိဒ္စာကေန ပုိစ့္တစ္ပုဒ္လုံးစာ အထိ။ ရုံးမွာ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္းကုိပဲ တစ္ခါတစ္ခါ ကဗ်ာေလး ေကာက္စပ္ခ်င္လာလိုက္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုက စိတ္ထဲမွာ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာလိုက္နဲ႕….။ လုပ္လက္စ အလုပ္ကုိ ရပ္ထားၿပီး ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ထုိင္ေရးေနဖို႕ရာကလည္း မၿဖစ္ႏုိင္ဆုိေတာ့ စာရြက္အၾကမ္းေတြယူ၊ ဟုိနား တစ္ေၾကာင္းတုိ႕ထားလိုက္၊ ဒီနား တစ္ေၾကာင္းမွတ္ထားလိုက္၊ မွတ္ထား တို႕ထားတာေတြကို အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ စာရြက္ပုံေအာက္ထဲ ထုိးထည့္ထားလိုက္ေပါ့။ ၿပီးမွ အဲဒီအၾကမ္းေတြကို လုိက္စု၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေအာင္ၿပန္ဆက္...အဲလိုေတြလုပ္ရတာပါ....။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရႈပ္ေနပါေစ၊ မၾကာခဏဆုိသလို ကိုယ့္ဘေလာ့ဆုိဒ္ဘားမွာ ဘယ္သူေတြ ပုိစ့္အသစ္ေတြတင္ထားလဲ ၀င္၀င္ၾကည့္ရေသးတာ။ စိတ္၀င္စားတဲ့ ပိုစ့္ေလးေတြဆုိ ကြန္ၿပဴတာေထာင့္ေနရာေလးမွာ Windowကုိ ေသးေသးေလးထားၿပီး ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးဖတ္ရေသးတာ။ အဲေလာက္ အလုပ္ေတြၾကိဳးစားေနတဲ့ “ဘေလာ့ဂါ”ဆိုတဲ့သူကို အလုပ္ခန္႕ထားမိမွန္း သူေဌးသာ သိသြားရင္လည္း သူ႕ကုိယ္သူ ဂုဏ္ယူလို႕မဆုံးၿဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဘေလာ့ဂါဆုိတာ ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာသာ အထူးအဆန္းမဟုတ္တာ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ အေပါင္းအသင္း၊ မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာေတာ့ သူက မဆုိသေလာက္ေလး ေနရာရတတ္ေသးတာ။ အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ဒါ ဘေလာ့ဂါၾကီး ".........." ေလ ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးခံရလို႕ကေတာ့ ပီတိေတြကိုၿဖာလို႕။ အဲဒီမွာမွ မိတ္ဆက္လုိက္တဲ့သူက "ဟယ္…အဲဒီနာမည္ၾကားဖူးတယ္၊ သိတယ္၊ သိတယ္" ဆုိလို႕ကေတာ့လား ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေၿမာက္တက္မသြားေအာင္ မနည္းထိန္းရပါတယ္။ ဒါ့ထက္ပိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား "ငါေလ နင့္ဆိုဒ္မွာ စာေတြ၀င္၀င္ဖတ္တယ္ သိလား၊ နင္ေရးထားတာေလးေတြ မဆုိးဘူးဟ..." ဘာညာလို႕သာ နည္းနည္းေလး ထပ္ပင့္လိုက္ ဂၽြမ္းေတြဘာေတြေတာင္ ထထုိးပစ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္မိေတာ့တာ (တစ္ခါမွေတာ့ မထုိးရေသးပါဘူး......)။ အဲ….တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ (တကယ္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမဟုတ္ပါဘူး....အၿမဲတမ္းလိုလုိပါ) “မသိဘူး… အဲဒီနာမည္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး” ဆုိတဲ့သူနဲ႕လည္းေတြ႕ေရာ မခ်ိၿပဳံးေလးနဲ႕အသာ ၿပဳံးၿပလိုက္ရေပမယ့္ အဲဒီနားမွာတင္ ေခြေခါက္လဲသြားေတာ့မေယာင္ကို စိတ္အားက ငယ္သြားတတ္ေသးတာ။ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း ဘေလာ့ဂါဆုိရင္ စပ္စပ္စုစုသမား (တကယ္ေတာ့ ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ရွိတာကို ေၿပာခ်င္တာပါ…) လို႕ ထင္ေနပုံရပါတယ္။ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ကိစၥေတြဆုိ ဘေလာ့ဂါၾကီးရွိတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ အားကိုးတၾကီး လာေမးတတ္ၾကတာက ရွိေသးတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br />ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့သူေတြဟာ တခၤဏုပၸတၱိဥာ‍ဏ္ေတာ့ အေတာ္ထက္သန္ၾကတယ္လုိ႕ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ မယုံရင္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ၿပီး စကားေၿပာၾကည့္၊ အေပါင္းအသင္း လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါလား။ မုန္႕ေတြဘာေတြ ဆုိင္မွာလိုက္၀ယ္ေကၽြး၊ အိမ္ကုိ ထမင္းေတြဘာေတြ ဖိတ္ေကၽြးၾကည့္ပါလား။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘေလာ့ဂါေတြက အဲလို ေကၽြးသမွ်၊ ဖိတ္သမွ်ကို အားမနာတမ္းလည္း လုိက္စားတတ္ေသးတာ….။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဘေလာ့ဂါေတြ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခင္မင္ၾကတယ္ဆုိတာလည္း ေတာ္ရုံတန္ရုံေရစက္ မဟုတ္ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြက ခင္မိၿပီဆုိရင္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ (မၿမင္ဖူး မေတြ႕ဖူးၾကသည့္တုိင္) တကယ့္ ညီအစ္မရင္းေတြလို၊ ေမာင္ႏွမရင္းခ်ာေတြလို၊ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလို ၿဖစ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဘေလာ့ဂါေတြဟာ လူမႈေရးကိစၥေတြနဲ႕ပတ္သက္လို႕ အကူအညီေတာင္းၿပီေဟ့ ဆုိရင္လည္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ ပါ၀င္ လႈပ္ရွားေပးတတ္ၾကေသးတာပါ။ (မယုံမရွိပါနဲ႕ ဘေလာ့ဂါေတြဆီကုိ အလွဴသြားခံၾကည့္လိုက္ပါ ..လက္ေတြ႕သိရပါလိမ့္မယ္..)။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဘာေတြဘယ္လုိပဲေၿပာေၿပာ ဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့သူေတြဟာ စိတ္ရင္းစိတ္ခံေကာင္းရွိတဲ့ သူေတြၿဖစ္ၾကတယ္ ဆုိတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဘယ္အရာမွ အလကားမရတဲ့ေခတ္၊ ဘာမဆုိလြယ္လြယ္ကူကူ မရႏုိင္တဲ့ေခတ္မွာ ပိုက္ဆံတစ္ၿပားမွမရဘဲ ကိုယ့္ထမင္းကုိယ္စားၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္အား၊ လူအား အခ်ိန္ေတြပါ အကုန္ခံၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕အၿမင္၊အေတြးေတြ၊ အေတြ႕အၾကဳံေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ နည္းပညာေတြ၊ ဗဟုသုတေတြကို မွတ္တမ္းတင္ၿပီး အလကားမွ်ေ၀ေပးေနတာဟာ ေတာ္ရုံတန္ရုံ စိတ္ရင္းစိတ္ခံမေကာင္းဘဲနဲ႕ေတာ့ လုပ္လို႕မရတာ အေသအခ်ာပဲမို႕ပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဘေလာ့နဲ႕ ဘေလာ့ဂါဆုိတာ ဘာလဲဆုိတာကုိ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္မေရးၿပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ကၽြန္မရဲ႕တစ္သီးပုဂၢလ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အၿမင္ေတြကုိ ေရးၿပထားတာပါ။ ဘေလာ့ဂါတုိင္းအတြက္ အလုံးစုံမွန္လိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ ကၽြန္မ မဆုိလိုပါ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီပုိစ့္က <a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);" href="http://www.shwezinu.com/">မမေရႊစင္</a>ရဲ႕ တက္ဂ္ပိုစ့္ေလးပါ။ ညီမေလးကို စာေတြ အရမ္းၿပန္ေရးေစခ်င္လို႕ တကူးတကတက္ဂ္ေပးတဲ့ မမေရႊစင္နဲ႕ မမစည္းစိမ္ကုိ ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ ဒီဘေလာ့နဲ႕ဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရးထားၿပီးၾကပါၿပီ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ စာေတြေရးရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မတက္ဂ္ေတာ့ဘူးလို႕ စိတ္ပုိင္းၿဖတ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ဒီပုိစ့္ေလးကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ေလာက္ကို တက္ဂ္လိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘေလာ့နဲ႕ဘေလာ့ဂါဆုိတာဘာလဲလို႕ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပဖို႕ <a href="http://sindecafe.com/author/kyawnwayoo/"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ဆင္တဲကေဖးကကုိခ်ိဳက်</span></a> ဘ၀ကေန ဘေလာ့တစ္ခုထဲမွာ ေရးရတာနဲ႕တင္ အားမရလို႕ ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့တစ္ခုဖြင့္ၿပီးေတာ့ <a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);" href="http://www.kyelwannthu.blogspot.com/">ကုိဖုိးၾကယ္</a>ဘ၀ကိုပါ ခံယူထားတဲ့ ဘေလာ့ဂါၾကီးကုိ ဆက္တက္ဂ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါဆုိတာ အဲသလိုမ်ိဳး ေရးေပးမလား မေရးေပးဘူးလားလို႕ ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္း လည္ပင္းညွစ္ ၿခိမ္းေၿခာက္မႈလည္း လုပ္တတ္ပါေသးတယ္။<br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:&quot;;" >အင္ၾကင္းသန္႕<o:p></o:p></span></p> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span><p></p> <span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3584124565826740573?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-81383599635784407332011-09-10T23:00:00.006+08:002012-02-14T14:01:31.394+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-qoKisq3T_UM/TmbYtC0aJWI/AAAAAAAAAUE/fYDyukZAlJE/s1600/DSC_2928.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 265px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-qoKisq3T_UM/TmbYtC0aJWI/AAAAAAAAAUE/fYDyukZAlJE/s400/DSC_2928.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649441050945267042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ဒါ..ေလာကဓံပိုးေတြတဲ့လား<br /></div>ထုိးကိုက္သြားလိုက္ၾကတာမ်ား<br />တရြရြတလႈပ္လႈပ္နဲ႕<br />ဒုတ္ဒုတ္ထိ လိႈက္စား<br />ဘ၀မကုန္ရုံပါပဲလား....။<br /><br />ေၿခာက္ခ်ားမယ္ေတာ့မထင္ပါနဲ႕<br />ေတာက္ၾကြားကာ ဆုိခ်င္းမဟုတ္<br />စုတ္ခ်င္သေလာက္သာ စုတ္သြားစမ္းပါေစ<br />ေလလာလည္းၾကံ့ၾကံ့ခံဦးမယ္<br />မုိးရယ္ ရြာခ်င္ရြာလုိက္ဦးေပါ့<br />အၿပဳံးေတာ့မပ်က္ေစရ<br />အညွာကုိ မယုိင္လဲေစမယ့္<br />ခိုင္ၿမဲတဲ့စိတ္ဓါတ္ငါ့မွာရွိတယ္။<br /><br />မမႈပါဘူးေလ<br />ယုယသူေတြေ၀းလို႕<br />တစ္ခါၿပန္တင့္လန္းဖို႕ပုံမေပၚ<br />ေဆြးၿမည့္လို႕သာေရာ္<br />ေရာ္ရာမွက်င္<br />ငါ့ဘ၀ေန၀င္တဲ့ေလအႏွင္မွာ<br />ငါေၾကြမသြားခင္အထိ<br />အားအင္ခ်ိလည္းမမႈ<br />ရွိသေလာက္ကိုသာမ႑ိုင္ၿပဳလို႕<br />ေရွ႕သုိ႕ အသက္ဆက္သြားဦးမယ္....။ ။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ဘေလာ့ဂါေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ <a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);" href="http://libratun.blogspot.com/">Libra Tun</a> က ဒီဓါတ္ပုံေလးကို ပို႕ေပးၿပီး တစ္ခုခုေရးေပးပါလို႕ ဆုိလာတဲ့အတြက္ ဓါတ္ပုံေလးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲေပၚလာသလို ခ်ေရးၿဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းကုိပဲ ေရးေပးခိုင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ <a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);" href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/">မမသက္ေ၀</a>၊ <a href="http://www.moekhar.net/"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">မုိးခါး</span></a> နဲ႕ <a style="color: rgb(51, 0, 153); font-weight: bold;" href="http://www.myatmon.com/">မြန္(ၿမတ္မြန္)</a><span style="font-weight: bold;"> </span>တုိ႕ကိုလည္း ေရးေပးခိုင္းထားၿပီး ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးကို ဘေလာ့ေပၚမွာ တစ္ၿပိဳင္တည္း တင္ေပးပါလို႕သူက ေတာင္းဆုိထားပါတယ္။ အမွတ္တရ ေရးခိုင္းတဲ့ Libra Tun ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)<br /></div><br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8138359963578440733?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-70938424180091245202011-07-10T21:46:00.007+08:002011-09-06T13:04:40.607+08:00<div style="text-align: justify;">ၿပီးခဲ့တဲ့လက ၿမန္မာၿပည္ကို ရက္(၂၀)ေလာက္ အလည္ၿပန္သြားၿဖစ္ခဲ့တယ္။ တုိင္းၿပည္ထဲမွာ တုိးတက္ေနတာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေနတာေတြ ဘာဘာညာညာေတြကိုေတာ့ ဘာမွမေၿပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မသက္မသာၿဖစ္စရာ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုၾကားခဲ့ရၿပန္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕မဆုိင္သလိုေနလို႕ရေပမယ့္ ေနလို႕မရဘူး။ အေတြးထဲ တ၀ဲလည္လည္ ၿဖစ္ေနၿပီး ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႕ ေရးလုိက္မိၿပန္တယ္။<br /><br />ဘာၿဖစ္ရပ္ေတြလဲဆုိေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက၊ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတြထဲက၊ မိတ္ေဆြအသိအကၽြမ္းေတြထဲက အိမ္ေထာင္သည္အခ်ိဳ႕မွာ ေယာက်ာ္းေတြက ေနာက္မိန္းမထားၾကတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းမ်ိဳးေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားခဲ့ရတာပါပဲ။ (ကၽြန္မဆုိလုိတဲ့အထဲမွာ အရင္အိမ္ေထာင္နဲ႕ ကြာရွင္းၿပတ္စဲၿပီးလို႕ အကုန္ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၿဖစ္ၿပီးမွ ေနာက္အိမ္ေထာင္ထပ္ၿပဳတဲ့သူမ်ိဳးေတြ မပါပါဘူး။ လက္ရွိအိမ္ေထာင္ရွိေနရက္နဲ႕ ေနာက္ထပ္ေဖာက္ၿပန္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ဆုိလိုတာပါ။) ၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ အသက္ေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားၿဖင့္က (၄၀)ေက်ာ္ (၅၀)ေက်ာ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိ သားေတြ သမီးေတြကဆုိရင္ၿဖင့္ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ သက္တူရြယ္တူေတြေတာင္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕ၿဖင့္ ေၿမးေတြဘာေတြေတာင္ရေနၿပီ။<br /><br />ကိုယ္ေတြမွာလည္း သမီးပ်ိဳေလးေတြ ေမြးထားရက္နဲ႕ ကိုယ့္သမီးအရြယ္ေလးေတြကို ေနာက္မိန္းမအၿဖစ္နဲ႕ တိတ္တိတ္ပုန္းထားၾက။ ဒီလိုသတင္းမ်ိဳးေတြ ဆုိတာကလည္း ၾကာၾကာဖုံးဖိထားလို႕ ရတတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ေလေတာ့ ဖုံးမရဖိမရနဲ႕ဗူးေပၚသလိုေပၚလာၾက (ရန္ကုန္လိုၿမိဳ႕ၾကီးမွာေတာ့ ဖုံးဖုိ႕လြယ္ခ်င္လြယ္ဦးမယ္.....နယ္ၿမိဳ႕ေတြက ပိုဆုိးပါတယ္။ နယ္ေၿမက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆုိေတာ့ ၾကာၾကာဖုံးလို႕မရပါဘူး)။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အိမ္က မယားၾကီးကသိ သားေတြသမီးေတြကသိ။ ၿပႆနာေတြတက္ၾကနဲ႕..။ တစ္ခ်ိဳ႕သားလူပ်ိဳရွိတဲ့ သူေတြဆုိရင္လည္း သားလုပ္တဲ့သူက ရွက္လို႕ မေအကိုသနားလြန္းလို႕ ဖေအလုပ္သူကုိ ေဒါသေတြထြက္လို႕ မူးရူးေသာင္းက်န္း၊ အိမ္မွာ ဖေအကိုမ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ခ်င္လို႕ ေပေတေလလြင့္ၾက၊ သမီးပ်ိဳေလးေတြဆုိရင္လည္း အိမ္က ၿပႆနာေတြနဲ႕ ေ၀းရင္ၿပီးေရာဆုိၿပီး ေတြ႕တဲ့သူနဲ႕ လြယ္လြယ္ကူကူရည္းစားေတြၿဖစ္ၾက၊ ေယာက်္ားေနာက္လိုက္ေၿပးၾကနဲ႕ ၾကားရတဲ့သတင္းေတြက အစုံပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><br />အရင္တုန္းကလည္း ဒါမ်ိဳးေတြ မရွိခဲ့ဘူးလားဆုိေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္၊ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွားသလားလို႕ပါ။ ဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြဆုိတာ ေတာ္ရုံတန္ရုံၾကားဖုိ႕ ခဲယဥ္းသလားလို႕ေလ....။ အခုေတာ့ ၾကားရတဲ့အေရအတြက္က ပိုမ်ားလာတဲ့အၿပင္ ၿမန္မာၿပည္မွာ သိပ္မထူးဆန္းေတာ့တဲ့ ၿဖစ္ရပ္ေတြလိုေတာင္ ၿဖစ္ေနၾကတာကိုေတြ႕ေနရတယ္။ ဘာလို႕ အဲလုိေတြၿဖစ္ၾကရတာလဲလို႕ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ကိုယ့္ဇနီးမယားအေပၚမွာ သစၥာတရားခိုင္ခိုင္ထားလို႕ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကုိပဲ က်င့္သုံးရမယ္ဆုိတဲဲ့ က်င့္၀တ္မ်ိဳးေတြက အခုေခတ္မွာ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ၾကၿပီလား...။ အဲဒီေဖာက္ၿပန္ၾကတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြဟာ လက္ထဲမွာ ေငြစေၾကးစေလးနည္းနည္းရႊင္တာနဲ႕၊ ေငြပိုေငြလွ်ံေလးရွိလာတာနဲ႕ ေနာက္မိန္းမထားဖုိ႕ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးအာရုံေလာက္ပဲရွိၾကတာလား။ အဲဒီအာရုံေလာက္ပဲ ေပၚခဲ့တယ္ထားဦး အသိတရား၊ ဆင္ၿခင္တုံတရားေလးေတြနဲ႕မ်ား မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ရေလာက္ေအာင္ အသက္အရြယ္ေတြက မႏူးမနပ္ အရြယ္ေတြလည္းမဟုတ္ၾကပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္လုိက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ဇနီးမယား ကိုယ့္သမီးသားေလးေတြ၊ ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ိဳးအသုိင္းအ၀ိုင္းေတြ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ ဆုိတာေတြ..... ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာဆုိတာေတြကိုေရာ ထည့္မစဥ္းစားၾကေတာ့ဘူးလား....။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာဆုိတာ ရာထူးေတြ၊ ေငြေၾကးခ်မ္းသာမႈေတြနဲ႕ တုိင္းတာလို႕ရႏုိင္တာမွမဟုတ္တာ။ သူ႕ရဲ႕စိတ္ဓါတ္နဲ႕လုပ္ရပ္၊ အက်င့္စရုိက္ေတြအေပၚမွာ အမ်ားၾကီးမူတည္ေနတာပဲ။ ေနာက္အံ့ၾသစရာတစ္ခုက အဲဒီလို ေငြေၾကးခ်မ္းသာၾကတဲ့သူ၊ ရာထူးရွိတဲ့သူေတြထဲကပဲ ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ၾကတာ မဟုတ္ဘဲ သာမန္လူတန္းစား လက္လုပ္လက္စားေတြထဲမွာပါ အဲဒီလို လူမႈေရး ေဖာက္ၿပန္မႈေတြ ရွိေနတာကိုၾကားခဲ့ရတာပါ။<br /></div><br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီကိစၥေတြမွာ ေယာက်္ားေတြဘက္ကခ်ည္းပဲ တစ္ဖက္သတ္ၾကည့္လို႔မရဘူး ၿဖစ္ေနၿပန္တယ္။ ဘာလို႕လဲဆုိေတာ့ ေနာက္မိန္းမၿဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုယ္တုိင္ကလည္း အဲဒီဘ၀ကို လုိလိုလားလားနဲ႕အၿဖစ္ခံေနၾကတာကို ၾကားခဲ့ရလို႕ပါပဲ။ သူတုိ႕ကိုၾကည့္ရတာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႕ ေနစရာ၊ စားစရာ၊ သုံးစရာ ရေနတာကို ေပ်ာ္ေမြ႕ႏွစ္ၿခိဳက္ေနၾကပုံပါပဲ။ ကိုယ့္ခြန္ကိုယ့္အား၊ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းနဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စနဲ႕ သမာအာဇီ၀က်က် လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကဖို႕ဆုိတာကို စိတ္ကူးေတာင္မရွိၾကသလိုပါပဲ။ သူမ်ားမိသားစု မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ၿပီး အပူေသာကေတြၿပည့္ႏွက္ေနၿပီးမွ ရထားတဲ့ ေနစရာစားစရာေတြကို ခံုခုံမင္မင္နဲ႕ ေနႏုိင္၊ စားႏုိင္၊ မ်ိဳက်ႏုိင္ၾကတာေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအံ့ၾသမိပါတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုေဖာက္ၿပန္ေနၾကတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြေရာ၊ မိန္းကေလးေတြေရာ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြၾကားထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လိပ္ၿပာသန္႕သန္႕နဲ႕ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့တုိးရဲေသးလားလို႕ စူးစမ္းေလ့လာၾကည့္ေတာ့လည္း အံ့ၾသစရာပါပဲ။ အားလုံးက မ်က္ႏွာေၿပာင္ေၿပာင္ပါပဲ။ အသြားအလာမပ်က္ အစားအေသာက္မပ်က္၊ ေပ်ာ္လို႕ ရႊင္လုိ႕....။ သူတုိ႕ကုိၾကည့္ရတာ ဘာလူမႈေရးေဖာက္ၿပန္မႈေတြကိုမွ သူတုိ႕အေနနဲ႕ က်ဴးလြန္ထားၿခင္းမရွိၾကသလိုပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလုိေတြၿဖစ္ၾကရတာလဲ....။<br /><br />ၿဖစ္ဖုိ႕အေၿခအေနေတြအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ပါတုိ႕၊ မိသားစုနဲ႕ခြဲေနရလို႕ အထီးက်န္လို႕ပါတုိ႕၊ အေနနီးစပ္သြားလို႕ပါတုိ႕ ဆုိတာေတြမဟုတ္ဘဲနဲ႕....အခုဟာက ထားခ်င္တဲ့စိတ္သက္သက္နဲ႕ကို ထားေနၾကတာကုိေတြ႕ေနရတာပါ။ သူတို႕ရဲ႕လက္ရွိအိမ္ေထာင္ မိန္းမေတြကုိ ကၽြန္မအရမ္းသနားမိတယ္။ မိမိရဲ႕ ခင္ပြန္းလင္ေယာက်ာ္းက မိမိအေပၚမွာ သစၥာမရွိ ေဖာက္ၿပန္တာဟာ မိန္းမေတြခံစားရတဲ့အပူေတြထဲမွာ အပူေလာင္ရဆုံး အပူၿဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္မထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ မိန္းမေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြရဲ႕မ်က္ႏွာကိုေထာက္ထားလို႕၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ၿပဳိကြဲသြားရမွာမ်ိဳးကိုမလိုလားလို႕ စသည္ၿဖင့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အပူေသာကေတြကို ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး ေနသြားၾကတာေတြကိုေတြ႕ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လုံး၀ေအာင့္အီးသည္းမခံမေနဘဲ ရင္ဆုိင္ေၿဖရွင္းပစ္လုိက္ၾက၊ သတၲိရွိရွိပဲ ကြာရွင္းပစ္လိုက္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြလည္းရွိပါတယ္။<br /><br />ဘာ့ေၾကာင့္လဲ .....ဘာလို႕အဲဒီလုိေတြၿဖစ္လာၾကရတာလဲ၊ အၿဖစ္မ်ားလာၾကရတာလဲ...။ ေယာက်ာ္းေတြအေနနဲ႕ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ေငြေၾကးေလး နည္းနည္းပိုလွ်ံလာတယ္ဆုိရင္လည္းပဲ ဒီေငြေၾကးနဲ႕ ဒီ့ထက္တုိးတက္ၾကီးပြားေအာင္ ဘာလုပ္မလဲဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ၊ ဒီပုိက္ဆံကို ကိုယ့္မိသားစုဘ၀ေလးအတြက္ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိေအာင္အသုံးခ်မလဲဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ မရွိၾကဘူးလား....။ အာ....အဲဒါေတြ ေတြးစရာကိုမလိုပါဘူး ပိုက္ဆံေတြက သိပ္ေပါေနတယ္၊ ထားစရာမရွိေအာင္ေပါေနတယ္၊ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ကို ေပါေနတယ္ဆုိရင္လည္း ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္လို အဆင္မေၿပတဲ့သူေတြ၊ အတိဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ ဆင္းရဲငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ ဒဏ္ကုိခံေနရသူေတြ အမ်ားၾကီးပါ.....ေပါင္မုန္႕တစ္ဖဲ့တစ္ၿခမ္းေလာက္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အကူအညီလုိအပ္ေနတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးပါ။ အဲလိုေနရာမ်ိဳးေတြမွာ သုံးစြဲလိုက္ဖုိ႕မ်ား စိတ္ကူး အာရုံေလးေတြနည္းနည္းေတာင္မွ မရွိၾကဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ေသးရင္လည္း မိမ္ိလည္းဒုကၡမေရာက္ေစမယ့္၊ လူတစ္ဖက္သားကိုလည္း မထိခိုက္ေစမယ့္ မိမိ၀ါသနာပါရာေလးေတြကို လုပ္ဖုိ႕ အဲဒီေငြေၾကးေတြကို သုံးစြဲလုိက္လုိ႕မရဘူးလား....။ “ပိုက္ဆံရွိရင္၊ အေၿခအေနေပးရင္ ေနာက္မိန္းမထားမယ္.... ” ဆုိတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ အာရုံေတြထက္ ပုိအဆင့္ၿမင့္တဲ့ အာရုံမ်ိဳးေတြ စိတ္ကူး စိတ္သန္းမ်ိဳးေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား....။ ေနာက္မိန္းမအၿဖစ္ခံတဲ့ မိန္းခေလးေတြ အေနနဲ႕ေရာ ဘ၀မွာ ဘယ္လို အခက္အခဲမ်ိဳးေတြနဲ႕ပဲၾကံဳၾကဳံ သူမ်ားရဲ႕ အငယ္အေႏွာင္းေတာ့ အၿဖစ္မခံဘူး ....သူမ်ားမိသားစု စိတ္ဆင္းရဲ မ်က္ရည္က်ၿပီးမွ စားရတဲ့ ထမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မစားဘူး...ကိုယ့္အားကိုယ္ကုိးၿပီး သမာအာဇီ၀က်က်ပဲရွာစားမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္အားသတၲိမ်ိဳးေတြ နည္းနည္းမွ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား.....အဲဒီလိုစိတ္အားသတၲိေတြကို ထားရွိၾကဖို႕ ေမြးၿမဴၾကဖုိ႕ အသိတရားကို မရွိၾကေတာ့တာလား...။<br /><br />တကယ္ဆုိရင္ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြကို မထူးဆန္းသလိုလ်စ္လ်ဴရႈထားၾကမယ့္အစား ေလ်ာ့က်သြားေအာင္ ႏုိင္သေလာက္ေလးေတြ လုပ္ၾကရင္သိပ္ေကာင္းမွာပါ။ မီဒီယာေတြအေနနဲ႕လည္း အရည္မရ အဖတ္မရ မင္းသားနဲ႕မင္းသမီး ခ်စ္ကြဲညား ၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲ ရုိက္မေနသင့္ပဲ ဒီလုိကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ ရင္ထဲကိုေရာက္သြားေစမယ့္ ပညာေပးဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကိုလည္း ရုိက္သင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘဘဦးသုခရဲ႕ “တစ္ပါးသီလ”ဇာတ္လမ္းကို အရမ္းသေဘာက်မိတယ္။အဲဒီဇာတ္ကားထဲမွာ (ဦး) ေဇာ္လင္းအေနနဲ႕ ခင္စုိးပိုင္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆြဲေဆာင္ ဆြဲေဆာင္၊ ေဖာက္ၿပန္မယ္ဆုိ ေဖာက္ၿပန္ဖုိ႕အတြက္ အေၿခအေနအခ်ိန္အခါေတြ ေပးပါရက္နဲ႕ အဲဒီသီလကုိ လုံၿခံဳေအာင္ ၿမဲၿမံေအာင္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုေစာင့္ထိန္းလိုက္တဲ့အတြက္လည္း သူ႕အေနနဲ႕ အက်ိဳးထူးေတြခံစားရတယ္။ သိပ္ကိုေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အဲဒီလိုမ်ိဳး လူေတြကို အသိတရားေတြ ရေစမယ့္၊ အတုယူစရာ ပညာရစရာေတြပါေစမယ့္ ဇာတ္ကားမ်ိဳးေတြကို မ်ားမ်ားရုိက္ၿပီး လူထုၾကားမွာ စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစရင္ ပိုေကာင္းမယ္လုိ႕ထင္မိတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥေတြၿဖစ္လာရတာဟာ ေခတ္ေၾကာင့္လား၊ စနစ္ေၾကာင့္လား စဥ္းစားမိတယ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္သူမၿပဳမိမိမႈပါပဲ။ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္သာလွ်င္ အသိဆုံးပါ။ ေခတ္နဲ႕စနစ္ေၾကာင့္ပါဆုိတာထက္ လူေတြကိုယ္တုိင္ရဲ႕ေဖာက္ၿပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ဓါတ္၊ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြေၾကာင့္ၿဖစ္တာက ပုိသာေနမလားဆုိတာကို ေတြးေနမိတယ္။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ။မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ရည္ရြယ္ၿခင္းမရွိပါ။ ၿမန္မာၿပည္အၿပန္မွာ ၾကားခဲ့ရတာေတြအေပၚ ၿခံဳငုံ၍ေရးၿခင္းပါ။ အငယ္အေႏွာင္းထားတာပဲ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနတယ္။ ဘာထူးဆန္းလို႕လည္းလို႕ ထင္ၾက ခံယူၾကတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ဘာမွေၿပာစရာမရွိပါ။)<br /><br />အင္ၾကင္းသန္႕<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-7093842418009124520?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-88681175348058150032011-06-02T10:38:00.004+08:002011-06-02T12:48:35.896+08:00<div style="text-align: justify;">အရင္ပိုစ့္မွာတုန္းက Cameron Highlands က Cactus Valley ကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္လို႕ ဆုိထားခဲ့တဲ့အတုိင္း အခုပုိစ့္မွာေတာ့ အဲဒီ Cactus Valley က Cactus အပင္ေလးေတြရဲ႕ပုံေတြကို အမွတ္တရ သိမ္းထားလုိက္ခ်င္ၿပန္တယ္။ ၿမန္မာလိုဆုိရင္ေတာ့ ကႏၲာရပင္ေလးေတြလို႕ ေခၚမယ္ထင္တယ္။ (တစ္ခ်ိဳ႕အဘိဓါန္ေတြမွာ ရွားေစာင္းပင္လုိ႕ ဘာသာၿပန္ထားတာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္)။ အပင္ေလးေတြက ေသးေသးေလးေတြၿဖစ္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕အပင္ေလးေတြမွာက ဆူးေတြပါလိုက္ေသးတာ။ ၾကည့္ရတာ ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းသလို အူယားစရာလည္း ေကာင္းလွတယ္။<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xrqJ8ILT3t8/TeZOw5-IB8I/AAAAAAAAATY/LAdueUdy7B8/s1600/SAM_0378.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xrqJ8ILT3t8/TeZOw5-IB8I/AAAAAAAAATY/LAdueUdy7B8/s400/SAM_0378.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613260587665983426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ORmrSST7Y-I/TeZOwWyNdCI/AAAAAAAAATQ/4i3UQETx0SA/s1600/03022011587%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 232px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ORmrSST7Y-I/TeZOwWyNdCI/AAAAAAAAATQ/4i3UQETx0SA/s400/03022011587%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613260578220766242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-yqnm1zH7Bwc/TeZOwHwl2uI/AAAAAAAAATI/E8nw03F-eRg/s1600/03022011586%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 260px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-yqnm1zH7Bwc/TeZOwHwl2uI/AAAAAAAAATI/E8nw03F-eRg/s400/03022011586%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613260574187444962" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1SNl4eFNIwk/TeZOv7jnVjI/AAAAAAAAATA/bCAMWIaeIEs/s1600/03022011585%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1SNl4eFNIwk/TeZOv7jnVjI/AAAAAAAAATA/bCAMWIaeIEs/s400/03022011585%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613260570911790642" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-UUcttY42W7A/TeZOvt96yNI/AAAAAAAAAS4/YLE-k0xk0gg/s1600/03022011584%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 230px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-UUcttY42W7A/TeZOvt96yNI/AAAAAAAAAS4/YLE-k0xk0gg/s400/03022011584%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613260567264020690" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-3FzCWaLJWik/TeZJTNzhDjI/AAAAAAAAASw/INwlcABGZr0/s1600/03022011581%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 326px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-3FzCWaLJWik/TeZJTNzhDjI/AAAAAAAAASw/INwlcABGZr0/s400/03022011581%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613254580035980850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-t7OIb_h61tA/TeZJSV7OM6I/AAAAAAAAASo/qjVfJOilSf8/s1600/03022011580%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-t7OIb_h61tA/TeZJSV7OM6I/AAAAAAAAASo/qjVfJOilSf8/s400/03022011580%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613254565035914146" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--ju7kOov0wA/TeZJSBFPEeI/AAAAAAAAASg/s0AV4GFAx4s/s1600/03022011579.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--ju7kOov0wA/TeZJSBFPEeI/AAAAAAAAASg/s0AV4GFAx4s/s400/03022011579.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613254559440769506" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspots8w/F-oM7kJWLxs8w/TeZJR8sNI7I/AAAAAAAAASY/1lntc1aMtBw/s1600/03022011577%2B-%2BCopy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oM7kJWLxs8w/TeZJR8sNI7I/AAAAAAAAASY/1lntc1aMtBw/s400/03022011577%2B-%2BCopy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613254558262043570" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FqwAaZf3-Yg/TeZWIN0n3PI/AAAAAAAAATo/cBBxxed7M3Q/s1600/SAM_0380.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FqwAaZf3-Yg/TeZWIN0n3PI/AAAAAAAAATo/cBBxxed7M3Q/s400/SAM_0380.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613268684713221362" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-BRSuywV-nqE/TeZWHiinQYI/AAAAAAAAATg/1ZOtgm1fmkU/s1600/SAM_0379.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BRSuywV-nqE/TeZWHiinQYI/AAAAAAAAATg/1ZOtgm1fmkU/s400/SAM_0379.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613268673094959490" border="0" /></a>ပုပုကြကြေသးေသးေကြးေကြး ခ်စ္စရာ Cactus ေလးေတြ....း))<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-tLHm5hwAPbg/TeZJRf9BlPI/AAAAAAAAASQ/IeEZeDmvLVs/s1600/SAM_0333.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-tLHm5hwAPbg/TeZJRf9BlPI/AAAAAAAAASQ/IeEZeDmvLVs/s400/SAM_0333.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613254550547961074" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ Cactus Valley ကုိ အ၀င္လမ္းပါ။ ကားကေတာ့၀င္လို႕မရပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကရပါတယ္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8868117534805815003?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-90563611108580680372011-06-01T00:27:00.004+08:002011-06-01T11:56:44.292+08:00<div style="text-align: justify;">ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ရုံးပိတ္ရက္တုန္းက မေလးရွားမွာရွိတဲ့ Cameron Highlands ကုိ အလည္သြားခဲ့တယ္။ ဒီပုံေလးေတြက Cameron Highlands မွာရွိတဲ့ Attraction ေတြထဲက တစ္ခုၿဖစ္တဲ့ Cactus Valley ကုိ၀င္ေတာ့ ေစ်းဆုိင္ေလးေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲေရာင္းခ်ေနတဲ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး... အဲဒီလို ပုစုခရုပစၥည္းေလးေတြကုိ စုထားတာကုိ ၾကည့္ရတာ ခ်စ္စရာေကာင္းလို႕ ရုိက္လာခဲ့တာ။ ကင္မရာအေသးေလးမုိ႕လို႕ ပုံအရည္အေသြးကေတာ့ သိပ္မေကာင္းေပမယ့္ အမွတ္တရသိမ္းထားခ်င္လို႕ေလ။</div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-zuDlD_ooM6E/TeUUIZ2maFI/AAAAAAAAASI/tUEXwS320xk/s1600/SAM_0374.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-zuDlD_ooM6E/TeUUIZ2maFI/AAAAAAAAASI/tUEXwS320xk/s400/SAM_0374.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612914645198596178" border="0" /></a>ပန္းပြင့္ေလးေတြ အဲလို စီရရီၿဖစ္ေနတာကုိ ခ်စ္လို႕....<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Qa1kv-T1n5s/TeUM9S3poUI/AAAAAAAAAR4/4WDOAa50_fU/s1600/SAM_0373.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Qa1kv-T1n5s/TeUM9S3poUI/AAAAAAAAAR4/4WDOAa50_fU/s400/SAM_0373.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612906757763998018" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-xj_nLEpEKbQ/TeUM9FhemkI/AAAAAAAAARw/xBSA3cdzi68/s1600/SAM_0372.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-xj_nLEpEKbQ/TeUM9FhemkI/AAAAAAAAARw/xBSA3cdzi68/s400/SAM_0372.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612906754181339714" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UhIa7iCHIpc/TeUM8phuJ7I/AAAAAAAAARo/LN2uW-2F4fo/s1600/SAM_0371.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UhIa7iCHIpc/TeUM8phuJ7I/AAAAAAAAARo/LN2uW-2F4fo/s400/SAM_0371.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612906746666166194" border="0" /></a>တကယ့္ ladybug ေလးေတြ ကပ္ေနသလိုပဲ<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-V4vRd6yPeuw/TeUM79Ip5kI/AAAAAAAAARg/tghs9NwWa9w/s1600/SAM_0370.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-V4vRd6yPeuw/TeUM79Ip5kI/AAAAAAAAARg/tghs9NwWa9w/s400/SAM_0370.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612906734749869634" border="0" /></a>ဒီပုံဆုိရင္လည္း အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ တကယ့္မုန္႕ေတြနဲ႕ေတာ္ေတာ္တူတယ္..... း)<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-kf-2IZtN7KM/TeUFmMPRIFI/AAAAAAAAARY/-0qeJTymdPY/s1600/SAM_0369.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kf-2IZtN7KM/TeUFmMPRIFI/AAAAAAAAARY/-0qeJTymdPY/s400/SAM_0369.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612898664265621586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-zz-h0utz0LA/TeUFlznXM7I/AAAAAAAAARQ/FLf-_OP77R0/s1600/SAM_0368.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zz-h0utz0LA/TeUFlznXM7I/AAAAAAAAARQ/FLf-_OP77R0/s400/SAM_0368.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612898657655796658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-XwjsSjxbyGQ/TeUFlp9Oa8I/AAAAAAAAARI/0nZ1jUA7ONE/s1600/SAM_0367.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-XwjsSjxbyGQ/TeUFlp9Oa8I/AAAAAAAAARI/0nZ1jUA7ONE/s400/SAM_0367.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612898655063141314" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-okVppRXrOhg/TeUFlXNvImI/AAAAAAAAARA/NfHfSi4mgOg/s1600/SAM_0366.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-okVppRXrOhg/TeUFlXNvImI/AAAAAAAAARA/NfHfSi4mgOg/s400/SAM_0366.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612898650032120418" border="0" /></a>ငယ္ငယ္တုန္းက ခ်ာလီထီးအေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလးေတြ ပူဆာတတ္တာကို သြားသတိရမိတယ္။<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-4nXOSpCpJos/TeUFk88GZoI/AAAAAAAAAQ4/3dyilfq-SfQ/s1600/SAM_0364.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4nXOSpCpJos/TeUFk88GZoI/AAAAAAAAAQ4/3dyilfq-SfQ/s400/SAM_0364.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612898642978825858" border="0" /></a>တန္သလားမေမးနဲ႕ တစ္တြဲ ၿပား ရွစ္ဆယ္နဲ႕ Offer ေပးေနတာ.... း))<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-9056361110858068037?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-72094481980985912482011-04-07T12:57:00.007+08:002011-04-07T23:19:57.592+08:00"မုိင္ေဒးလီးလုိက္ခ္စ္" ေတြက မ်ားလြန္းလို႕ ေယဘုယ်အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားေသးတာ။ :D<br /><br />* နံနက္ ခုနစ္နာရီပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ဆုိ အၿမဲေရာက္လာေနက်ၿဖစ္တဲ့ ၀ိတ္ကပ္ေကာအသံေလးနဲ႕အတူ အိပ္ရာကေနႏုိးလာရတာကုိ ၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* လူကႏုိးသြားေပမယ့္လည္း ခ်က္ခ်င္းမထေသးပဲ "ငါးမိနစ္ေလာက္ေနာ္...."၊ "ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေနာ္..." ဆုိၿပီး ၿပန္ၿပန္အိပ္ရတာကုိ ၾကိဳက္တယ္။ (တကယ္က ဂရုတစုိက္နဲ႕ ခဏခဏ လွမ္းလွမ္းႏႈိးေပးေနတာကုိ ၾကိဳက္လို႕...:)))<br /> <br />* တကယ္ထၿဖစ္တာက ဘယ္အခ်ိန္ပဲၿဖစ္ေနပါေစ….စိမ္ေၿပနေၿပလုပ္ေနၿပီး ေနာက္ဆုံးမိနစ္ေရာက္မွ ဖုတ္ပူမီးတုိက္လုပ္ကာ ကားဂိတ္ကုိ အေၿပးအလႊား သြားရတာကိုၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* ကားေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ အိပ္ငိုက္ၿပီး လိုက္သြားရတာကို ၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* ရုံးကိုေရာက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနာက္က်ေနာက္က် (စိတ္ထဲမွာေတာ့ လန္႕ေနေပမယ့္) အၿပင္ပန္းမွာေတာ့ သူေဌးကအစ၊ မန္ေနဂ်ာအလယ္၊ ရုံးအကူအဆုံး ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဂရုမစိုက္တဲ့ပုံစံနဲ႕ ရုံးခန္းထဲ၀င္သြားရတာကို ၾကိဳက္တယ္။ (သူတုိ႕ကလည္း ဘယ္လိုမွ ေၿပာမရမွန္းသိလို႕ကုိ လက္ေလွ်ာ့ထားလိုက္ၾကတာပါ.... :D )<br /> <br />* မန္ေနဂ်ာေတြပတ္ပတ္လည္ ၀န္းရံေနလို႕ ဘယ္လိုမွမလႈပ္သာတဲ့ ေနရာမွာထုိင္အလုပ္လုပ္ေနရေပမယ့္ သူတုိ႕လစ္တဲ့အခ်ိန္ တစ္မိနစ္ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာပဲ မ်က္ႏွာစာအုပ္ထဲ ၀င္၀င္ကလိရတာကုိ ၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* အလုပ္လုပ္ရတာ နဲနဲၿငီးေငြ႕လာၿပီ …. သိပ္စိတ္မပါေတာ့ဘူးဆုိရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ေသာက္ကာ အခ်ိန္ၿဖဳန္းပစ္လုိက္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* မန္ေနဂ်ာေတြမသိေအာင္ ဖုန္းကို ဆုိင္းလန္႕လုပ္ထားၿပီး မက္ေဆ့ခ်္ေတြ ခိုးခိုးရိုက္ေနရတာကို ၾကဳိက္တယ္။<br /> <br />* ရုံးေပၚမွာ ကိုယ္နဲ႕စကားေၿပာေဖာ္ သက္တူရြယ္တူရယ္ မိန္းခေလးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ရယ္လုိ႕ တစ္ေယာက္မွမရွိတဲ့ အတြက္ စကားေတြ(အလုပ္နဲ႕မဆုိင္ေသာ) အရမ္းေၿပာခ်င္လာတဲ့အခါ ေၿပာသမွ်ဆုိသမွ်ကို နားဒုကၡခံကာ မၿငီးမၿငဴ နားေထာင္ေပးတတ္တဲ့သူဆီကို ဖုံးေခၚၿပီး "ပိက်ိ ပိက်ိ...." လုပ္ရတာကိုၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* ေန႕ခင္းထမင္းစားခ်ိန္ ၿဖစ္တဲ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီကေန တစ္နာရီအထိ အခ်ိန္ကေတာ့ ရုံးမွာေနေနရတဲ့ တစ္ေန႕တာအတြက္ အၾကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ပါ။ (ရတဲ့အခ်ိန္တစ္နာရီအတြင္း လုပ္စရာေတြမ်ားလြန္းလို႕ ထမင္းကိုေတာင္မွ ဒေရာေသာပါးစားပစ္လုိက္တာ… :)))<br /> <br />* အဲဒီလိုနဲ႕ ေၿခာက္နာရီထုိးခါနီး အခ်ိန္က်ရင္ၿဖင့္ စိတ္ေတြက ရုံးေပၚမွာမရွိေတာ့ပဲ အိမ္အၿပန္လမ္းေပၚ ေရာက္ေနၿပီး ၿပန္ဖုိ႕အတြက္ နာရီကိုထုိင္ေစာင့္ကာ ဟုိဟာလုပ္သလိုလို ဒီဟာလုပ္သလိုလိုနဲ႕ အေယာင္ေဆာင္ေနရတာကုိ ၾကိဳက္တယ္။<br /> <br />* ရုံးဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ရုံးေပၚကေန ခုန္မခ်ရုံတမယ္ ေၿပးဆင္းၿပီး နားၾကပ္ကို နားမွာတပ္ (ရုံးကိုလာေသာ ေၿခလွမ္းမ်ားနဲ႕လြန္စြာကြာၿခားလွေသာ) တက္ၾကြလွသည့္ ေၿခလွမ္းမ်ားနဲ႕ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ေတြကို အရမ္းၾကိဳက္တယ္။ (အဲဒီမွာမွ အပိုဆုေလးပါ ရခဲ့တယ္ဆုိရင္ေတာ့ တန္ဖုိးၿဖတ္မရတဲ့ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ေတြေပါ့…အရမ္းအရမ္းကုိ ၾကိဳက္ပါတယ္။ :)))<br /> <br />* အိမ္ကုိ တန္းတန္းမတ္မတ္ မၿပန္ပဲ ဟို၀င္ဒီ၀င္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေမႊရတာလည္း ၾကိဳက္ေသးရဲ႕ (တကယ္ကဘာမွ ၀ယ္တာမဟုတ္ပါ….မ်က္စိအစာေကၽြးရုံသက္သက္ပါ။:)))<br /> <br />* အိမ္ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘာမွမလုပ္ေသးပဲ အိတ္ကေလးအသာခ် ကြန္ၿပဴတာေလးမၿပီး ကြန္ၿပဴတာစခရင္ထဲ ေခါင္းစိုက္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုလည္း ၾကိဳက္မွၾကိဳက္။<br /> <br />* အၿမဲတမ္းလိုလို ကုိယ့္ကို ပြစိပြစိ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္နဲ႕ ဆူပူေနတတ္ေပမယ့္ ခ်စ္လွစြာေသာ ညီမအေကာင္းစားေလး (အဲေလ…ေယာင္လို႕..ညီမအစုတ္ပလုတ္ေလး) ကို စားခ်င္တာမွန္သမွ် မညည္းမညဴ ခ်က္ေကၽြးတတ္တဲ့ အတူေနတဲ့ မမရဲ႕ လက္ရာေတြနဲ႕ညစာကိုလည္း အရမ္းၾကိဳက္။<br /> <br />* ညေနစာစား၊ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့တစ္ခါ "ပိက်ိ ပိက်ိ...." ေၿပာရတာကုိလည္း ၾကိဳက္ေသးတာ။<br /> <br />* အိပ္ေတာ့မယ္လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ေနေပမယ့္ သီခ်င္းရွိတဲ့ေနရာ၊ သီခ်င္းနားေထာင္လုိ႕ ရတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ေလွ်ာက္ေမႊေႏွာက္ကာ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ေနရတာ၊ သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆုိေနရတာကိုေတာ့ ေလာကၾကီးကို ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ကုိ ၾကိဳက္ပါတယ္။ (ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြထက္ ဂစ္တာတီးၿပီး ဆုိၿပတတ္တဲ့ သီခ်င္းသံကို ပုိၾကိဳက္တယ္။:)))<br /> <br />* ေနာက္ဆုံးမွာ မ်က္ခြံေတြက ကမာၻၾကီးရဲ႕ဆြဲအားကို ဘယ္လိုမွ ေတာင့္ခံထားႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြန္ၿပဴတာကုိ ကပ်ာကယာပိတ္ မီးကိုမိွတ္ၿပီး ခ်စ္လွစြာေသာ ပုိလာေလး(၀က္၀ံအရုပ္ေလးကိုေၿပာတာေနာ္.....)ကို ရင္ခြင္ထဲမွာထား အိပ္မက္ကမာၻထဲကိုေရာက္သြားရတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ တစ္ေန႕တာရဲ႕ ေဖးဗရိတ္အၿဖစ္ဆုံး အခ်ိန္ပါပဲလို႕….။<br /> <br />* အားလုံးကိုၿခံေၿပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ေန႕တာေတြကို အစြယ္အဆိပ္ေတြ၊ အတုအၿပိဳင္ေတြကင္းကင္းနဲ႕ ရုိးရုိးစင္းစင္းၿဖတ္သန္းသြားေနရတာကို အၾကိဳက္ဆုံးပါပဲ။ (ၾကီးပြားတုိးတက္မယ့္ လက္ခဏာေတြေလ…)<br />:)))) <br /><br /><br />အစ္မသက္ေ၀က မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာ တက္ဂ္ထားတာပါ။ ဘေလာ့ေပၚမွာလည္း အမွတ္တရ ၿဖစ္ေအာင္ တင္ထားလိုက္တယ္။ သတိတရနဲ႕ တက္ဂ္ေပးတဲ့ အစ္မသက္ေ၀ကို "ေက်းဇူးကမာၻ" ပါလို႕....။ :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-7209448198098591248?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-37707603259108749852011-03-27T23:35:00.007+08:002011-03-28T11:40:48.346+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FFY4aGv2vTU/TYhbfcVuP1I/AAAAAAAAAQg/G9OwudZEpE8/s1600/193384_10150215969758625_640768624_9077161_8031416_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FFY4aGv2vTU/TYhbfcVuP1I/AAAAAAAAAQg/G9OwudZEpE8/s400/193384_10150215969758625_640768624_9077161_8031416_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586815933494476626" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဒီႏုိင္ငံကိုေရာက္ၿပီးခါမွ စာအုပ္နဲ႕စာဖတ္ၿခင္းအလုပ္ကုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အလွမ္းေ၀းေနတာၾကာၿပီလို႕ ေၿပာလို႕ရပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္မယ္ဆုိၿပီး၀ယ္ထားလိုက္၊ လူၾကဳံရွိရင္ အိမ္ကိုလွမ္းမွာလိုက္နဲ႕ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကုန္ေအာင္မဖတ္ၿဖစ္ေသးပဲ က်န္ေနတာက ေတာင္ပုံယာပုံ။ ဖတ္လက္စတန္းလန္းနဲ႕ ေရွ႕ဆက္မတက္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကလည္း အစီအရီ....။<br /><br />ဒီကုိေရာက္လာၿပီးကတည္းက အခ်ိန္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ကြန္ၿပဴတာေရွ႕မွာပဲ ကုန္ဆုံးသြားရတာခ်ည္းပါပဲ။ ရုံးမွာလည္းကြန္ၿပဴတာ၊ အိမ္မွာလည္းကြန္ၿပဴတာဆုိေတာ့ သိခ်င္တာ ဖတ္ခ်င္တာရွိခဲ့ရင္လည္း ကြန္ၿပဴတာေပၚကေနပဲ ရွာေဖြဖတ္ရႈၿဖစ္လိုက္တာက မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုဖတ္ရႈတဲ့အခါ ခဏတၿဖဳတ္ေလာက္ပဲဖတ္ႏုိင္ၿပီး အရသာကလည္း ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏုိင္လွသလို စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ စိမ္ေၿပနေၿပ စ်န္၀င္ၿပီးဖတ္ရတဲ့ အရသာနဲ႕ယွဥ္လိုက္္ရင္ ေတာ္ေတာ္ကုိကြာၿခားပါတယ္။ (ကၽြန္မခံစားခ်က္ သက္သက္ကိုေၿပာၿခင္းပါ)။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ စာေပေတြနဲ႕ကိုယ္နဲ႕က တေၿဖးေၿဖးအလွမ္းေ၀းလာသလို ခံစားလာရပါတယ္။<br /><br />ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနတုန္းကေတာ့ စာအုပ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခဳိက္နဲ႕ကို ဖတ္ရႈၿဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီႏုိင္ငံကိုေရာက္လာၿပီးမွာသာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြကုိ ေတာ္ရုံနဲ႕မကုိင္ၿဖစ္ေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကဆင္ေၿခသက္သက္မွ်သာလို႕ ေၿပာလို႕ေတာ့ရပါတယ္။ လူကိုယ္တုိင္က ခပ္ပ်င္းပ်င္းမုိ႕လည္း ပါပါတယ္။ တကယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့သူက ဘယ္လိုအေၾကာင္းၿခင္္းရာမ်ိဳးေတြပဲရွိေနေန မရရေအာင္ ကုပ္ကပ္ဖတ္မွာပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလိုမ်ိဳး လူကခပ္ပ်င္းပ်င္း၊ ဆင္ေၿခက ခပ္မ်ားမ်ားေပးတတ္ေသာ သူအတြက္ ၀မ္းသာစရာအေၾကာင္း ၿဖစ္လာတာကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ စာေပေဟာေၿပာပြဲေတြ ၿပဳလုပ္လာၿခင္းပင္ၿဖစ္ပါသည္။ စာေပေဟာေၿပာပြဲဆုိသည္မွာက ေပးလိုက္ရသည့္ ေန႕တစ္၀က္စာေလာက္ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏုိင္တဲ့ အသိတရား၊ ဗဟုသုတေတြကို ယူတတ္ရင္ ယူတတ္သလို အစုလိုက္အၿပဳံလိုက္ ကိုယ့္အတြက္ရလိုက္ႏုိင္ေသာ ေနရာတစ္ခုၿဖစ္ေပသည္။ ထုိမွတဆင့္ ရရွိလာေသာအသိတရား၊ ဗဟုသုတေတြကိုလည္း ပြဲၿပီးမီးေသ သေဘာမ်ိဳး မထားပဲ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကိုယ္အသုံးခ်ႏုိင္ရင္ ခ်သြားႏုိင္သေလာက္ အက်ိဳးေက်းဇူးကလည္း မ်ားၿပားလွေပသည္။<br /><br />အခုဆုိရင္ စင္ကာပူႏုိင္ငံစာေပၿမတ္ႏုိးသူမ်ားကေနၿပီး ဦးေဆာင္၍ စာေပေဟာေၿပာပြဲမ်ားကုိ က်င္းပလာသည္မွာ ယခု လာမည့္ ဧၿပီလ (၃၀)ရက္ေန႕ စေနေန႕တြင္ က်င္းပမည့္ပြဲႏွင့္ပါဆုိ သုံးၾကိမ္ေၿမာက္ရွိသြားၿပီၿဖစ္သည္။ ထုိသုိ႕ ဦးစီးဦးေဆာင္ၿပဳလုပ္ၾကေသာ စာေပၿမတ္ႏုိးသူမ်ားရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း မြန္ၿမတ္လွေပသည္။ ထုိကဲ့သုိ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား ၿပဳလုပ္ၿခင္းမွာ ပရဟိတ လူမူအက်ိဳးျပဳအျဖစ္ ၿပဳလုပ္ၿခင္းျဖစ္ျပီး ရရွိလာေသာ အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကိုလည္း ေငြေၾကးလိုအပ္လ်က္ရွိသည့္ သက္ၾကီး၀ါၾကီး စာေရးဆရာ ၾကီးမ်ားကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့လွဴဒါန္းဖို႔ျဖစ္တယ္လို႕ ဆုိၾကပါတယ္။ ဒါ့အၿပင္ စာေပေဟာေၿပာပြဲမ်ားကုိ စီးပြားေရး အျမတ္အစြန္းအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ကိုင္မွာမဟုတ္ေၾကာင္းလည္း သူတုိ႕က အသိေပးထားပါတယ္။<br /><br />စာေပေဟာေၿပာပြဲမွာ လာေရာက္ေဟာေၿပာၾကတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ားဟာ ဆုိရင္လည္း တကယ့္ကို ေလးစားဖြယ္ရာေကာင္းလွတဲ့ ပရိတ္သတ္ကုိ သုတ၊ ရသ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖုံဖုံတုိ႕ၿဖင့္ အသိဥာဏ္ပညာတုိးပြားေအာင္ ႏွလုံးရည္ၿပည့္၀လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမၾကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။ ပထမအၾကိမ္တုန္းက ေဟာေၿပာသူမ်ားမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာေန၀င္းၿမင့္၊ ဆရာမဂ်ဴး တုိ႕ၿဖစ္ၿပီး ဒုတိယအၾကိမ္တုန္းက ေဟာေၿပာသြားသူမ်ားမွာေတာ့ ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)၊ ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္နဲ႕ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္တုိ႕ၿဖစ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ယခု တတိယအၾကိမ္ေဟာေၿပာမယ့္ စာေရးဆရာေတြကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ပါဦး....။ ဆရာေဖၿမင့္၊ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာခ်စ္စံ၀င္းနဲ႕ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးတုိ႕ပါတဲ့။ ေဟာေၿပာမယ့္ ေခါင္းစဥ္ေတြကေတာ့ <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆရာ ေဖျမင့္က “ဘဝတိုးတက္ဖို႕ စာဖတ္ၾကစို႕” ၊ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆရာေအာင္သင္းက “ရပ္ေဝးေျမျခား လူငယ္မ်ားသို႕” ၊ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆရာ ခ်စ္စံဝင္းက “အေမဟူသည္ အလြမ္းသည္” နဲ႕ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆရာမ ခင္ခင္ထူးက “အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့” စသည္ၿဖင့္ ျဖစ္ၾကပါတယ္။</span> ထုိစာေရးဆရာေတြအားလုံးဟာဆုိရင္ၿဖင့္ ကၽြန္မၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေလးစားရတဲ့ စာေရးဆရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရတယ္ ေလးစားရတယ္ ဆုိတာကိုေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕အထူးတလည္ ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ၿပေနစရာလိုမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဆရာတုိ႕၊ဆရာမတုိ႕ကုိ ကၽြန္မလိုလူတစ္ေယာက္က အမႊမ္းတင္လိုက္မိတဲ့အခါ ေယာမင္းၾကီးနဲ႕ ၿမင္းထိန္းငတာလို ၿဖစ္သြားမွာစုိးလို႕ပါ။ း))<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထုိတတိယအၾကိမ္စာေပေဟာေၿပာပြဲ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ရဲ႕ ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ S$15 ၿဖစ္ၿပီး </span>လက္မွတ္မ်ားကိုေတာ့ ပင္နင္ဆူလာပလာဇာရွိ သူေဌးသမီး၊ ေသာ္တာနဒီ ႏွင့္ ရနံ႕သစ္ ၿမန္မာထမင္းဆုိင္တုိ႕တြင္ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ေၾကာင္းႏွင့္ လက္မွတ္ေကာင္တာမ်ားကို ေသာၾကာ၊ စေနႏွင့္ တနဂၤေႏြေန႕မ်ားတြင္ ညေန (၅)နာရီမွ (၈)နာရီအထိ ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ေနေၾကာင္းသိရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဟာေျပာပြဲကို ေန႔လည္ (၁) နာရီကေန ညေန (၈) နာရီအထိ က်င္းပမွာျဖစ္ၿပီး က်င္းပမယ့္ ေနရာကေတာ့ Singapore Poly ရဲ႕ Convention Centre မွာပါတဲ့။ အဲဒီေတာ့ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ</span>ထဲက မသိေသးတဲ့သူေတြကုိသိရေအာင္၊ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေနခဲ့မိသူေတြကုိလည္း အာရုံေလးစုိက္မိလာေအာင္၊ စိတ္မပါတဲ့သူေတြလည္း စိတ္ေလးပါခ်င္ပါလာေစရေအာင္ဆုိၿပီး ဒီပုိစ့္ေလးကုိ ေရးလိုက္တာပါ။ း))<br /><br />အကယ္၍ သြားေရာက္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြမ်ား ၿဖစ္ေပၚလာခဲ့ရင္လည္း လက္မွတ္မ်ားကုန္သြားမွာစုိးသၿဖင့္ လက္မေႏွးပဲ အၿမန္သာ သြားေရာက္ကာၿဖင့္ ၀ယ္ယူလိုက္ၾကပါလို႕ တုိက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။ း)))<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">(မွတ္ခ်က္။ ။</span><a style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://www.facebook.com/profile.php?id=1085319789&amp;success=1#%21/sarpaymyatnoethumyar">Myanmar Literature Talk (Singapore)on Facebook</a><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">မွာလည္း စာေပေဟာေၿပာပြဲနဲ႕ ပတ္သက္၍ သြားေရာက္ဖတ္ရႈႏုိင္ပါတယ္။)</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3770760325910874985?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-34536071126053300672011-01-09T10:39:00.009+08:002012-02-14T14:02:12.300+08:00<div style="text-align: justify;">ခါတုိင္းလေတြနဲ႕မတူဘဲ ဒီလမွာ ပုိမုိမ်ားၿပားလာတဲ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြေၾကာင့္ သူမရဲ႕ စိတ္နဲ႕ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလုံး အေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီ ၿဖစ္သည္။ </div><div style="text-align: justify;"><div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာေတာ့ အၿပီးၿဖတ္ေပးရန္ ရွိေနသည့္ အလုပ္ကိစၥမ်ားအတြက္ တစ္ပတ္လုံးမွာလည္း အိမ္ၿပန္ေနာက္က်သည့္အၿပင္ ရုံးပိတ္ရက္ၿဖစ္သည့္ စေနေန႕မွာပါ မနားႏုိင္ဘဲ ရုံးကိုသြားေပးဖုိ႕ လိုအပ္လာၿပန္သည္။ <o:p></o:p>သြားၿပန္ေတာ့လည္း ရုံးကိုစေရာက္ပါၿပီ ဆုိကတည္းက အလုပ္ကုိပဲၿပီးစီးေအာင္ အာရုံစူးစုိက္ေနမိသည့္အတြက္ ေန႕လည္စာစားဖုိ႕ပင္ အခ်ိန္မရခဲ့။ </div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><br />ညေနမေစာင္းခင္အထိ တစ္ေန႕လုံးစာမွ်နီးပါး လုပ္အၿပီးတြင္ေတာ့ အလုပ္ေတြအားလုံး ၿပီးၿပတ္သြား၍ ရုံးမွ ၿပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ရုံးမွအၿပန္တြင္ သူမအေနၿဖင့္ အလြန္ပင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီၿဖစ္၍ ေၿခပစ္လက္ပစ္သာ အနားယူလုိက္ခ်င္ေသာ္လည္း အစ္မရင္းလုိ ခင္မင္ရသည့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ ေမြးေန႕ပြဲသုိ႕ သြားေရာက္ရန္ ရွိေနသၿဖင့္ တစ္ခါတည္း ဆက္၍ သြားလိုက္ရၿပန္သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ထိုေမြးေန႕ပြဲမွ အၿပန္တြင္ေတာ့ သူမရဲ႕ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြကို သူမဘယ္လိုမွပင္ တင္းမထားႏုိင္ေတာ့ေပ။ အိမ္သုိ႕ ၿပန္ေရာက္သည့္အခါ သူမႏွင့္ အတူေနသူ သူငယ္ခ်င္းက ေနာက္တစ္ေန႕ တနဂၤေႏြေန႕ နံနက္အေစာပုိင္းတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၌ အာရုဏ္ဆြမ္း ဆက္ကပ္ရန္အတြက္ အလုပ္မ်ားရႈပ္ေနေသာ္လည္း သူမအေနနဲ႕ ဘယ္လိုမွပင္ ကူညီႏုိင္ၿခင္း မရွိေတာ့ဘဲ အားနာစြာၿဖင့္ပင္ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့မိသည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္ အာရုဏ္တက္ခ်ိန္ေလာက္တြင္မူ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ၏ လာေရာက္လႈပ္ႏႈိးမႈေၾကာင့္ သူမႏုိးသြားခဲ့သည္။ အိပ္ရာမွႏုိးႏုိးခ်င္းတြင္ တစ္ကုိယ္လုံးက နာက်င္ကိုက္ခဲေနၿပီး ေခါင္းထဲတြင္ ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ္လည္း ကုသိုလ္ေရး ၿဖစ္သည္မုိ႕ကတစ္ေၾကာင္း၊ ညကလည္း ဘာမွမကူညီထားမိသၿဖင့္ သူငယ္ခ်င္းကုိ အားနာသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အိပ္ရာမွထကာ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုပါ လုိက္သြားလုိက္သည္။<div><div style="text-align: justify;"><br />ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဆြမ္းကပ္တရားနာ၍ အိမ္ကိုၿပန္လာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သူမအတြက္ အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ ၀ယ္စရာရွိေနသၿဖင့္ သူမတုိ႕အိမ္ႏွင့္ အနီးဆုံး ဘူတာရုံနားတစ္၀ုိက္တြင္ရွိေသာ ဆုိင္ခန္းမ်ားရွိရာေနရာသို႕ သူမထြက္လာခဲ့သည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ထုိသုိ႕ထြက္သာလာခဲ့ရေသာ္လည္း သူမ၏ အာရုံမ်ားက မၾကည္လင္ေသး။ ရီေ၀ေနဆဲပင္....။ သူမ၏စိတ္ထဲတြင္မူ သူမခံစားေနရသည့္ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈမ်ား၊ မူးေ၀ေနာက္က်ိမႈမ်ားကုိ ေပ်ာက္ကင္းသက္သာသြားေစၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ခြန္အားမ်ား ၿပန္လည္ရရွိကာ လန္းဆန္းလာေစႏုိင္မည့္ အားေဆးတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုသာ ေသာက္လုိက္ခ်င္စိတ္မ်ား ၿဖစ္ေပၚေနမိသည္။<div><div style="text-align: justify;"><br />ဘူတာရုံနားတစ္၀ုိက္တြင္ရွိေသာ ဆုိင္ခန္းမ်ား၌ သူမလိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းကုိ ရွာ၍မရေသာေၾကာင့္ ပလာဇာတစ္ခုသုိ႕ သြားလိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးကာ ဘတ္စ္ကားစီးလာခဲ့လိုက္သည္။ သူမစီးလာေသာ ဘတ္စ္ကားမွာ နံပါတ္လည္းအမွန္၊ လမ္းေၾကာင္းလည္းအမွန္ပင္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း မၾကည္လင္ ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ စိတ္အာရုံတုိ႕ေၾကာင့္ စီးေနရင္းမွ ရုတ္တရက္ သူမကုိယ္သူမ နံပါတ္မွား၍ စီးလာမိသည္ဟု ထင္လိုက္ကာ မွတ္တုိင္တစ္ခု အေရာက္တြင္ ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ဆင္းၿပီးကာမွ “ဟာ....သြားပါၿပီ....ဒီကားက အမွန္ပဲဟာကုိ....ငါေတာ့ေနာက္တစ္ကားကုိ အၾကာၾကီးေစာင့္ရဦးမယ္..” ဆုိၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ထုိင္ေနစဥ္ သူမေဘးမွာ အသက္အရြယ္အားၿဖင့္ အေတာ္ပင္ၾကီးေနပုံရၿပီၿဖစ္ေသာ အဘုိးအုိတစ္ဦးႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးတုိ႕ အခ်ီအခ် စကားမ်ားေၿပာေနၾကသည္ကုိ သတိထားၾကည့္မိလုိက္သည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />သူတုိ႕ဘာသာစကားကုိ နားမလည္ေသာ္လည္း အဘုိးအုိက ကားလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကုိ ေမးေနမွန္းေတာ့ သိလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ လူငယ္ၿဖစ္သူမွာ အဘုိးအုိ၏ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ေၿဖေနရသည္ကို သိပ္စိတ္ရွည္ပုံမရပါ။ ထုိသုိ႕ အဘိုးအုိက အားကိုးတၾကီး ေမးေနရင္းလက္စႏွင့္ပင္ သူစီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ ေရာက္လာေသာအခါ ဒီအတုိင္းထားခဲ့ကာ ဘတ္စ္ကားေပၚသုိ႕တက္၍ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ထုိလူငယ္ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ ကားဂိတ္တြင္ သူမတစ္ေယာက္သာ က်န္ေနခဲ့ရာ အဘိုးအုိက တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ သူမနားသို႕ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး သူတုိ႕ဘာသာစကားႏွင့္ စကားစတင္ ေၿပာလာပါသည္။ သူမကလည္း သူတုိ႕ဘာသာစကားကုိ သူမနားမလည္ေၾကာင္း၊ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး အဂၤလိပ္စကားကို သုံးႏုိင္လွ်င္သုံးေပးပါရန္ ေကာင္းမြန္စြာ ၿပန္လည္ေၿပာၿပပါသည္။ ထုိအခါ အဘိုးအုိက အဂၤလိပ္စကားၿဖင့္ သူၿဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းစုံကုိ သူမအား ေၿပာၿပပါေတာ့သည္။<br /><br />သူ႕စကားအရ သူသည္ ဤအနီးအနားတစ္၀ုိက္မွာေနသူ မဟုတ္ေပ။ ဤ ေနရာမွာေရာင္းေသာ ၾကက္ဆီထမင္းအား စားခ်င္လြန္း၍ လာ၀ယ္ရာမွ လမ္းေပ်ာက္သြားၿပီး အိမ္သုိ႕ ဘယ္ကားကိုစီး၍ ဘယ္လိုၿပန္ရမည္ကို သူမမွတ္မိေတာ့ေၾကာင္း၊ ရထားစီးရန္လည္း ဘူတာက ဘယ္နားတြင္ရွိ၍ ဘယ္လုိသြားရမည္မွန္းလည္း သူမသိေၾကာင္း၊ အၿခားသူမ်ားကိုေမးၿမန္းပါေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ သူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေၿပာၿပကူညီၿခင္းမရွိေၾကာင္း၊ စသည္ၿဖင့္ ငိုသံပါၾကီးႏွင့္ေၿပာၿပေလေတာ့သည္။ သူမကုိလည္း သူ႕ကို ကူညီေပးပါရန္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ႏွင္ ့ေၿပာေလသည္။ သူမ၏စိတ္ထဲတြင္ အဘုိးအုိအေပၚမွာ လြန္စြာမွ သနားကရုဏာသက္သြားမိေလသည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />“အဘိုး....မငိုပါနဲ႕....စိတ္ခ်ပါ... ငါမင္းကုိ အိမ္ကုိေရာက္ေအာင္ ၿပန္ပို႕ေပးမယ္... မင္းရဲ႕အိမ္က ဘယ္ဘူတာရုံနဲ႕ နီးသလဲဆုိတာေရာ မင္းမွတ္မိလား....” <div><div style="text-align: justify;"><br />အဘိုးအုိက ဘူတာရုံတစ္ခု၏ နာမည္ကိုေၿပာပါသည္။ ထုိဘူတာရုံကုိ ေရာက္လွ်င္ သူ႕အိမ္ကုိမွတ္မိၿပီဟုလည္း ဆုိပါသည္။<br /><br />“ဟုတ္ၿပီ...အဘုိး...စိတ္ခ်....ငါမင္းကို အဲဒီဘူတာရုံုကုိ ေရာက္ေအာင္လိုက္ပို႕မယ္....အခု ငါတုိ႕ ဒီနားက ဘူတာရုံကို အရင္သြားၾကမယ္....အဲဒီကေနမွတဆင့္ မင္းရဲဲ႕အိမ္ရွိတဲ့ဘူတာရုံအထိ ငါလိုက္ပို႕ေပးမယ္.....။ မင္းအရမ္းေမာေနၿပီလား လမ္းေလွ်ာက္လို႕ေရာရေသးလား....” <div><div style="text-align: justify;">ဟုေၿပာကာ အဘိုးအုိ၏ လက္ကိုဆုပ္ကုိင္လိုက္သည္။ အဘုိးအိုက သူမကို အားကိုးတၾကီးၿဖင့္ၾကည့္ကာ <div><div style="text-align: justify;"><br />“ရပါတယ္….ငါ ေၿဖးေၿဖးခ်င္းေတာ့ ေလွ်ာက္လို႕ရပါတယ္”<br /><br />“အုိေကအဘုိး....ငါမင္းကိုတြဲၿပီးေလွ်ာက္မယ္....မင္းဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႕....ဘူတာရုံ ရွိတဲ့ ဘက္ကုိ သြားဖုိ႕ဆုိရင္ ပထမဆုံးအေနနဲ႕ ငါတုိ႕ ဒီကုန္းေက်ာ္တံတားကုိေတာ့ ေက်ာ္ရမယ္္...”.<br /><br />သူမေၿပာေၿပာဆုိဆုိနဲ႕ အဘိုးအုိ၏ လက္ကုိတြဲကာ တံတားေပၚသို႕ တလွမ္းခ်င္း ေခၚေဆာင္လာခဲ့သည္။<div><div style="text-align: justify;">အဘုိးအုိ၏ မ်က္၀န္းမွမ်က္ရည္မ်ား ၿပည့္လွ်ံလာကာ တုန္ယင္ေနေသာအသံၿဖင့္<br /><br />“မိန္းကေလးရယ္ မင္းကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္။ ငါလူေတြအမ်ားၾကီးကို အကူအညီေတာင္းၿပီးၿပီ။ ငါ့ကုိကူညီဖို႕ ဘယ္သူမွ စိတ္မရွည္ၾကဘူး။ မင္းနဲ႕သာမေတြ႕ရင္ေတာ့ ငါဘယ္လိုလုပ္ရမယ္မွန္း ငါမသိေတာ့ဘူး။”<br /><br />အဘုိးအုိကဆက္၍ေၿပာပါသည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-fCcWL6-h62o/TWmssfQdtwI/AAAAAAAAAQY/tMKpqvrLy2k/s1600/19122010499.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-fCcWL6-h62o/TWmssfQdtwI/AAAAAAAAAQY/tMKpqvrLy2k/s400/19122010499.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578179493779846914" border="0" /></a>“ငါ့ရဲ႕အသက္က ၉၂ႏွစ္ရွိၿပီ မိန္းကေလးရဲ႕..... ငါ့မွာသားသမီးေလးေယာက္နဲ႕ ေၿမးေတြရွိေပမယ့္ အခုသူတုိ႕က ႏုိင္ငံၿခားကို သြားတယ္။ ငါ့ကုိတစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၾကတာ။ တစ္လေလာက္ၾကာမွသူတုိ႕က ၿပန္လာၾကမယ္လို႕ ေၿပာသြားၾကတယ္။ ငါ့ကိုသူတုိ႕က အၿပင္ကုိေလွ်ာက္ၿပီး မသြားဖုိ႕ မွာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါက ဒီေန႕ၾကမွ ေဟာဒီနားက ၾကက္ဆီထမင္းေလးကို စားခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ ထြက္လာခဲ့မိတာပါ....” <div><div style="text-align: justify;"><br />အဘုိးအုိက ေၿပာေၿပာဆုိဆုိ သူ႕လက္ထဲမွဆြဲလာေသာ အထုတ္ေလးကုိလည္း ေၿမွာက္ၿပေလသည္။<br /><br />သူမကလည္း အဘိုးေၿပာၿပသည္တုိ႕ကို ဂရုတစိုက္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေပးကာ တံတားကို တေရြ႕ေရြ႕ၿဖတ္ေက်ာ္္ခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ လမ္းတစ္ဘက္ ကားမွတ္တုိင္သုိ႕ ေရာက္ရွိသြားပါသည္။ ဘူတာရုံသုိ႕ ေရာက္ရန္ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မွတ္တုိင္စာမွ် လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း အဘိုးအို၏ ပုံစံမွာ အလြန္တရာမွပင္ ေမာဟုိက္ေနၿပီး ေနာက္ထပ္အနည္းငယ္မွ် ထပ္မံေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႕ပင္ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲေနပုံေပၚေနပါၿပီ။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီပုံအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဘူတာရုံသုိ႕ေခၚသြာဖုိ႕ဆုိတာမလြယ္ေပ၊ မၿဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေတာ့ေပ။ တက္စ္စီငွားၿပီးပို႕ေပးမွၿဖစ္ေတာ့မယ္ဟု သူမဆုံးၿဖတ္လိုက္ကာ အဘုိးအုိကုိ ေၿပာၿပလိုက္ေတာ့ အဘိုးအုိက ၀မ္းနည္းတုန္ယင္စြာၿဖင့္ တက္စ္စီငွားရန္အတြက္ သူ႕မွာပုိက္ဆံပါမလာေၾကာင္း၊ ေငြပိုဟူ၍လည္းသူ႕မွာ မရွိေၾကာင္း၊ သူ၏သားသမီးမ်ားကလည္း ထမင္းစားဖုိ႕ေလာက္အတြက္သာ ပုိက္ဆံကုိတြက္ၿပီး ေပးခဲ့တာၿဖစ္ေၾကာင္းစသည္ၿဖင့္ ေၿပာၿပၿပန္သည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />“စိတ္မပူပါနဲ႕အဘုိး….ငါ့မွာ ပုိက္ဆံပါပါတယ္။ စိတ္ခ်…..မင္းကုိ ငါတက္စ္စီနဲ႕ လိုက္ပုိ႕ေပးမယ္။ ပိုက္ဆံကိုလည္း ငါပဲေပးမွာ….မင္းဘာမွစိတ္မပူနဲ႕ေနာ္”<div><div style="text-align: justify;"><br />အဘုိးအုိကေတာ့ သူမအား ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမ်ားကိုသာ တဖြဖြေၿပာေနေလေတာ့သည္။ သုိ႕ႏွင့္သူမ တက္စ္စီငွားရန္ၿပင္လိုက္သည္။ လာေနေသာတက္စ္စီမ်ားကုိ ၾကည့္ေသာ္လည္း အားလုံးက မအားေပ။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနၿပီးသည့္တုိင္ ကားကမရႏုိင္သၿဖင့္ တက္စ္စီရရန္ ပိုမုိအခြင့္အလမ္းသာေသာ လမ္းမၾကီးဘက္သို႕ သြားရန္ အဘုိးအုိကုိ သူမ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပသည္။ အဘုိးအုိမွာ အေတာ္ပင္ ေမာဟုိက္ေနၿပီ ၿဖစ္ေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္သာ ဆက္ေနလွ်င္ ကားရဖုိ႕မလြယ္ေၾကာင္း သူလည္းရိပ္မိသၿဖင့္ သူမကုိမွီတြဲကာ လမ္းမၾကီးေပၚသုိ႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကၿပန္သည္။<br /><div><div style="text-align: justify;"><br />လမ္းမၾကီးေပၚသို႕ အေရာက္တြင္ ကားမ်ားက ေပါေသာ္လည္း သူမတားေနသည္ကုိ ေတာ္ရုံႏွင့္ ရပ္မေပးၾကေခ်။ တကယ္ေတာ့ တက္စ္စီမ်ားရပ္နားရာေနရာႏွင့္ ဘူတာရုံမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားမည္ဆုိပါက သူမတုိ႕ႏွင့္ တစ္မွတ္တုိင္စာမွ်ေလာက္ပင္ မေ၀းေတာ့ေခ်။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း အဘုိးအုိက သူ႕မွာအလြန္ပင္ ေမာပန္းႏြမ္းဟုိက္ေနၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႕အေနၿဖင့္ အနည္းမွပင္ လမ္းထပ္ေလွ်ာက္ရန္ မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း သူမအား သနားစဖြယ္ေၿပာလာသၿဖင့္ သူမအေနၿဖင့္ ဒီေနရာမွာပင္ ကားရေအာင္ ငွားမွၿဖစ္ေခ်မည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ထုိ႕ေၾကာင့္သူမလည္း ေနပူထဲတြင္ရပ္ကာ လာသမွ်ကားကုိ မလြတ္တန္းတားေနမိသည္။ အခ်ိန္မွာလည္း ေန႕လည္ ၁၂နာရီထုိးခါနီးၿဖစ္သည္မုိ႕ သူမအေနႏွင့္ အေတာ္ပင္ပူေလာင္ေနေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ အဘုိးအုိအား ကူညီေပးခ်င္သည့္ စိတ္ကသာၾကီးစုိးေနသၿဖင့္ ပူေလာင္မႈကို ဂရုမၿပဳႏုိင္ပါ။ <div><div style="text-align: justify;"><br />ကားငွားေနရင္းသူမ တစ္ခ်က္စုိးရိမ္သြားသည္မွာ သူမတြင္ပါလာေသာ ေငြသားမွာ ကားခအတြက္ ေလာက္ငွမႈရွိမရွိဆုိတာ…..။ တစ္ခ်ိဳ႕တက္စ္စီေတြက ဘဏ္ကဒ္နဲ႕ေပးလို႕မရ အဆင္မေၿပ လက္မခံၾကေပ။ သူမလည္း ကားတစ္စီးရပ္ေပးတုိင္း ခရီးအကြာအေ၀းကုိေၿပာၿပၿပီး ေစ်းကို အရင္ေမးၾကည့္မိသည္။ သူတုိ႕ေၿပာတဲ့ေစ်းနဲ႕ သူမမွာရွိတဲ့ေငြသားနဲ႕ကေလာက္ငွမႈမရွိေပ။ အနီးအနားရွိဘဏ္တစ္ခုခုသို႕ သြားေရာက္၍ ပိုက္ဆံထုတ္ယူရန္ စဥ္းစားေသာ္လည္း အဘုိးအုိက သူမအား အားကုိးတၾကီးႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွာ မ်က္စိေအာက္ကပင္ ေပ်ာက္သြားမွာစိုးေနပုံရပါသည္။ သူ႕ကိုေခၚသြားဖို႕ကလည္း နည္းနည္းမွအဆင္မေၿပ။ <div><div style="text-align: justify;"><br />သူမအေနႏွင့္ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲေရာက္ေနေသာ္လည္း ရေအာင္ကူညီမည္ဟု ဆုံးၿဖတ္ထားသၿဖင့္ ဘဏ္ကဒ္ႏွင့္ေပး၍ရေသာ တက္စ္စီရသည္အထိကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ငွားလိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေစာင့္လုိက္အၿပီးမွာေတာ့ ကားတစ္စီးကို အဆင္ေၿပစြာ ငွား၍ရသြားပါေတာ့သည္။ သူမလည္း အဘိုးအုိကို ကားေရွ႕ခန္းမွာ ထုိင္ေစၿပီး သူမက ေနာက္ခန္းမွ၀င္ထုိင္လိုက္ကာ ကားသမားကိုလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပလုိက္သည္။<div><div style="text-align: justify;"><br />အဘုိးအုိမွာ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ၿငိမ္သက္စြာ အိပ္စက္အနားယူလ်က္ လုိက္ပါလာပါသည္။ သူမကသာ ကားေနာက္ခန္းမွာထုိင္ကာ အဘုိးအုိႏွင့္သူ၏သားသမီးေတြအေၾကာင္း၊ အခက္အခဲၾကံဳေတြ႕ေနေသာ အဘုိးအိုက အကူအညီေတာင္းခဲ့သည္ကုိ စိတ္ရွည္စြာၿဖင့္ အကူအညီမေပးႏုိင္ၾကေသာ ဒီႏုိင္ငံမွႏုိင္ငံၾကီးသားမ်ား၏ စိတ္ထားမ်ားအေၾကာင္းကို သူမ၏<div><div style="text-align: justify;"> အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။<div><div style="text-align: justify;"><br />သုိ႕ႏွင့္ ကားမွာလည္း အဘိုးအုိေၿပာၿပသည့္ သူ၏အိမ္တည္ရွိရာ ဘူတာရုံနားသုိ႕ေရာက္လာခဲ့သည္။ အဘုိးအုိးမွာလည္း မည္မွ်ပင္ေမာပန္းခဲ့သည္မသိ။ အေတာ္ပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသၿဖင့္ မနည္းပင္ ႏုိးယူလုိက္ရေလသည္။ သူမလည္းကားသမားကို ပုိက္ဆံရွင္းေပးလိုက္ကာ အဘုိးအုိကုိ ဘူတာရုံကုိၿပလုိက္သည္။ ဘူတာရုံကုိၿမင္ေသာအခါ သူ၏မ်က္ႏွာမွာ၀င္းပသြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာၿဖင့္ ဟုိမွာ ဟုိမွာ အဲဒါ ငါ့အိမ္ေလ…. ဘူတာရုံႏွင့္ကပ္လ်က္ လူေနတုိက္ခန္းမ်ားရွိရာအထပ္တစ္ထပ္သို႕ သူမကို လက္ညိဳးထုိးၿပေလသည္။ ၀မ္းသာလြန္းလုိ႕ မ်က္၀န္းတြင္မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားေ၀့၀ဲစြာၿဖင့္ သူမ၏လက္ကုိကုိင္ကာ သူမကုိလည္း လြန္စြာပင္ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းနဲ႕ သူ႕ကိုဒီမွာပဲ ထားခဲ့လို႕ရၿပီဆုိသည့္အေၾကာင္း ေၿပာပါသည္။ သူမလည္း အဘုိးအုိဆီမွ ေနာက္တစ္ခါ တစ္ေယာက္တည္း ယခုလို ေ၀းေ၀းလံလံေနရာမ်ားသို႕ ထြက္မသြားရန္ ကတိေတာင္းခဲ့ၿပီး အဘုိးအုိကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ၿပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ <div><div style="text-align: justify;"><br />သူမ၏အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူမကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားလုိက္မိသည္မွာ သူမတစ္ကိုယ္လုံး ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနၿပီး တစ္မနက္လုံး ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ အာရုံမ်ားမွာလည္း ၾကည္လင္ေနပါသည္။ သူမလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အံံ့အားသင့္သြားၿပီး ၿပန္လည္သုံးသပ္လုိက္ေတာ့ ….ေၾသာ္….ဟုတ္သားပဲ သူမ၏မ်က္စိေရွ႕မွာ ဒုကၡနဲ႕ၾကံဳေတြ႕ေနသူကုိ သူမတတ္ႏုိင္သမွ် အစြမ္းကုန္ ကူညီေပးခဲ့သည့္အၿပင္ ထိုဒုကၡမွလြတ္ေၿမာက္သြားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့မႈ ရရွိသြားသည္ကိုလည္း သူမမ်က္၀ါးထင္ထင္ ၿမင္ခဲ့ရသည့္အတြက္ ပီတိမ်ားၿဖစ္မိကာ ထုိပီတိမ်ား၏ အရွိန္အဟုန္ေၾကာင့္ သူမခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာေတြအားလုံး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကင္းသြားၿခင္းၿဖစ္ေပမည္။ ဒါဟာ သူမေသာက္သုံးခ်င္ေနသည့္ အေကာင္းဆုံးအားေဆးပင္ မဟုတ္ပါလား… ဟု ေတြးမိကာ တစ္ကိုယ္တည္း ၿပဳံးလိုက္မိပါေတာ့သည္။<div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3453607112605330067?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-80519385745299300232011-01-01T14:59:00.003+08:002011-01-01T15:01:33.562+08:00<div style="text-align: justify;">ဘာလိုလုိနဲ႕ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကေတာ့ ကုန္သြားၿပန္ပါၿပီ။ ၂၀၁၀ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေၾကာင္းအရာအမ်ိဳးစုံနဲ႕ ခံစားခ်က္အဖုံဖုံတုိ႕ကုိ ေတြ႕ေစခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့လည္း သူ႕ကုိထားခဲ့ရၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဆုိးတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္အရာမွမတည္ၿမဲပါဘူး။ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုေလးပါပဲ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အရာအားလုံး ၿပီးဆုံးသြားရတာပါပဲ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br />ႏွစ္အသစ္တစ္ခုကုိေရာက္တုိင္း အသက္တစ္ႏွစ္ပုိၾကီးလာသလို စိတ္ရႈပ္စရာေတြကုိလည္း သိပ္မခံစား မေတြးေတာခ်င္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ကုိေအးေအးေဆးေဆး ရုိးရုိးရွင္းရွင္းေနႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႕ပဲ ဘ၀ကုိေအးခ်မ္းစြာ ၿဖတ္သန္းခ်င္စိတ္ေတြ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ၿဖစ္ၿဖစ္လာတယ္။ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ အရႈတ္ေတြကို သိမ္းမထားမိေအာင္၊ သယ္မသြားမိေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီးေနေနၿဖစ္တယ္။ အားလုံးေသာ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ေအးခ်မ္းသာယာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတုိ႕နဲ႕အတိၿပီးေသာ ေကာင္းၿခင္းမဂၤလာအၿဖာၿဖာနဲ႕ ၿပည့္စုံေသာ ႏွစ္သစ္ကိုပိုင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ <br /> <br />တကယ္ေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူးၿပီဆုိေတာ့ကာ ဖုန္တက္ေနတဲ့ဘေလာ့ကို ဖုန္ေလးဘာေလးတက္ခါရင္း၊ စာၿပန္ေရးဖုိ႕အတြက္ အရွိန္ေလးလည္းၿပန္ယူရင္းနဲ႕ ဆားခ်က္တယ္ပဲေၿပာေၿပာပါ.... အခုလိုႏွစ္သစ္တစ္ခုရဲ႕အစ မဂၤလာအခါသမယမွာ ဒီစင္ကာပူႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ Informatics Campus မွာ ၿပဳလုပ္က်င္းပတဲ့ “ႏွစ္သစ္မဂၤလာတရားပြဲႏွင့္သံဃာ့ဒါနစာေရးတံေလာင္းလွဴပြဲ”ကုိ သြားေရာက္ၿပီး အလိုေတာ္ၿပည့္ဓမၼာစရိယတကၠသုိလ္နာယကခ်ဳပ္ ဓမၼကထိက ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲစိတၲာဘိ၀ံသ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားေတာ္ၿမတ္ကုိနာၾကားရင္း ကၽြန္မတတ္စြမ္းသေလာက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးလည္း ၿပဳလုပ္ၿဖစ္ခဲ့တာကို ကုသုိလ္အမွ်ရၾကေစရန္ အလုိ႕ငွာ ၿပန္လည္ေ၀ငွလုိက္ရပါတယ္။ <br /> <br />(ဖုံးနဲ႕ရုိက္လာတာၿဖစ္လို႕ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဓါတ္ပုံဆရာဂ်ီးေတြလုိေတာ့ ဓါတ္ပုံေတြက မလွပါဘူး။ သည္းခံၿပီးသာ ရႈစားၾကပါကုန္.....။ း)) <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7G9H8_wVI/AAAAAAAAAPY/E-ZzuwxOsIA/s1600/01012011534.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7G9H8_wVI/AAAAAAAAAPY/E-ZzuwxOsIA/s400/01012011534.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557097743630975314" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7I9OgreuI/AAAAAAAAAPo/4hfFvXiT6lI/s1600/01012011529.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7I9OgreuI/AAAAAAAAAPo/4hfFvXiT6lI/s400/01012011529.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557099944414509794" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;">ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲစိတၲာဘိ၀ံသမွ ႏွစ္သစ္မဂၤလာတရားေဟာၾကားေတာ္မူေနပုံ <br /> <br /> <br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_aTv-apI/AAAAAAAAAPA/GCKdCVimUBY/s1600/01012011533.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_aTv-apI/AAAAAAAAAPA/GCKdCVimUBY/s400/01012011533.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557089448920771218" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_Z5XrypI/AAAAAAAAAO4/jr9k9jzwoFk/s1600/01012011532.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_Z5XrypI/AAAAAAAAAO4/jr9k9jzwoFk/s400/01012011532.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557089441839565458" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_ZfI0JzI/AAAAAAAAAOw/H_tg0tIF4ck/s1600/01012011531.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_ZfI0JzI/AAAAAAAAAOw/H_tg0tIF4ck/s400/01012011531.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557089434797877042" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6-fh6kMDI/AAAAAAAAAOo/ykjpEdEoGM0/s1600/01012011530.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6-fh6kMDI/AAAAAAAAAOo/ykjpEdEoGM0/s400/01012011530.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557088439111004210" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;">အားလုံးပဲ ေစတနာသဒၶါတရားထက္သန္စြာ လွဴဒါန္းေနၾကတဲ့ၿမင္ကြင္းက တကယ္ကုိၾကည္ႏူးစရာ.... <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7H4nPGd6I/AAAAAAAAAPg/mbgpDJPcs1g/s1600/01012011526.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR7H4nPGd6I/AAAAAAAAAPg/mbgpDJPcs1g/s400/01012011526.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557098765640693666" border="0" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_agvKGdI/AAAAAAAAAPI/_raNAONN59E/s1600/01012011525.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TR6_agvKGdI/AAAAAAAAAPI/_raNAONN59E/s400/01012011525.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557089452407003602" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;">ကၽြန္မေလာင္းလွဴၿဖစ္ခဲ့တဲ့ လွဴဖြယ္၀တၳဳအစုစု <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဒီပုိစ့္ေလးထဲမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အဓိကထားၿပီး ထည့္ေရးခ်င္တာေလးတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဘေလာ့ေလးကုိ ပစ္ထားမိၿပီး ေပ်ာက္ေနလိုက္တာ လနဲ႕ခ်ီပါတယ္။ “ကၽြန္မ အဲဒီလို ေပ်ာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ facebook မွာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အိီးေမးလ္နဲ႕တစ္မ်ိဳး၊ ဂ်ီေတာ့နဲ႕တစ္ဖုံ၊ ဖုံးနဲ႕တစ္မ်ိဳး ကၽြန္မကုိ သတိတရနဲ႕ ဆက္သြယ္ေမးၿမန္းၾကေသာ၊ စာၿပန္ေရးဖုိ႕ တုိက္တြန္းၾကေသာ၊ ကၽြန္မေပ်ာက္ေနတာေတာင္မွ တခုတ္တရနဲ႕ ဘေလာ့ပိုစ့္ေလးေတြထဲမွာ ကၽြန္မကုိ ထည့္ေရးေပးခဲ့ၾကေသာ ေမာင္ႏွမေတြ၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အရမ္းကုိ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္”..... ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးပါ။ း)) <br /> <br /><div style="text-align: center;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cowner%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cowner%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </p><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cowner%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size: 16pt; font-family: Zawgyi-One;">“အားလုံး၊ အားလုံး၊ အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာႏွစ္သစ္ကုိပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစ”</span></b><span style="font-size: 16pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8051938574529930023?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-35449741055159481202010-10-18T00:01:00.006+08:002012-02-14T14:02:28.270+08:00<div style="text-align: justify;">အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာနဲ႕ပဲ ဘေလာ့ဘက္ကို အခ်ိန္မေပးႏုိင္တာ အေတာ္ကုိ ၾကာေနပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္တုန္းကမွ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဘေလာ့ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း ဘေလာ့စေရးတဲ့ေန႕စြဲကုိ အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ “ဟာ....ငါဘေလာ့ေရးတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ၿပည့္ခါနီးပါေပါ့လား...” ဆုိၿပီး အံံ့ၾသသြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ သိပ္မၾကာေသးဘူးလို႕ပဲ ထင္ေနတာကုိး။ ထင္ဆုိ စာကလည္း အားတက္သေရာ မ်ားမ်ားစားစားမွ မေရးၿဖစ္တာေလ။<br /><br />အဲဒါနဲ႕ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ငါဘာေတြမ်ားေရးခဲ့မိပါလိမ့္ဆုိၿပီး ၿပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အပုဒ္ငါးဆယ္နီးပါး ေရးခဲ့ရာမွာ ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ စိတ္တုိင္းက်တာဆုိလို႕ လက္ခ်ိဳးေရလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္ေတာင္ မၿပည့္ခ်င္ဘူး။ ပုိစ့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ၿပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြဆုိရင္ အခုဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီေနရာမွာ ငါဘာလို႕မ်ား အဲဒီလိုေရးခဲ့တာပါလိမ့္၊ တကယ္ဆုိ ဒီလိုေလးေရးသင့္တာ၊ ဟုိေနရာေလးမွာဆုိရင္လည္း ငါအဲဒီလိုမေရးခဲ့မိရင္ အေကာင္းသား စတဲ့စိတ္မ်ိဳးေတြ ၿဖစ္လာမိတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။ ငါဘာလို႕ ဒီဘေလာ့ေလးကို ေရးတာလဲ လို႕ေလ။ ရလာတဲ့ အေၿဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႕၊ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္မၿမင္ေတြ႕ၾကားသိခဲ့ရတဲ့၊ ၿမင္ေတြ႕ၾကားသိေနရတဲ့ အေတြ႕အၾကဳံ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ကၽြန္မေတြးမိတာ ခံစားမိတာေလးေတြကို ဒုိင္ယာရီေလးတစ္ခုေပၚမွာ သြန္ခ် ေရးမွတ္ထားမိသလိုမ်ိဳး မွတ္တမ္းသေဘာမ်ိဳးေလး ေရးထားခ်င္တာေၾကာင့္မုိ႕လို႕ပါပဲ။<br /><br />အဲဒီအထဲမွာမွ ကၽြန္မရဲ႕စာေလးေတြကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မရဲ႕ အေတြ႕အၾကဳံေတြကို သူတုိ႕ကို မွ်ေ၀လိုက္သလိုၿဖစ္မယ္။ ခံစားခ်က္၊ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ခံယူခ်က္အဖုံဖုံ ရွိၾကမွာပါပဲ။ ကိုယ္ဒီလိုခံယူတုိင္း၊ ေတြးတုိင္း သူမ်ားက ဒီလိုခံစားမိခ်င္မွ ခံစားမိမယ္၊ ေတြးခ်င္မွ ေတြးမိမယ္။ ကိုယ့္စာဖတ္တုိင္း ကိုယ္နဲ႕အယူအဆတူရမယ္လုိ႕ေတာ့ စိတ္မထားမိဘူး။ ကြဲလြဲတဲ့အၿမင္၊ ခံစားခ်က္ေတြရွိခဲ့ရင္၊ ကိုယ္မသိႏုိင္တဲ့ ရႈေထာင့္ေတြရွိခဲ့ရင္လည္း သူတုိ႕ေတြက ေထာက္ၿပၿခင္းအားၿဖင့္ ကုိယ္သိလာႏုိင္မယ္၊ ကုိယ္လက္ခံႏုိင္တာမ်ိဳးဆုိရင္ လက္ခံမယ္၊ လက္မခံႏုိင္တာမ်ိဳးဆုိရင္လည္း အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ၿပန္လည္ေဆြးေႏြးလို႕ရတယ္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ။ အဲဒီလုိေတြေတြးလိုက္ေတာ့မွ အေရးအသားကို စိတ္တုိင္းက်တာ မက်တာဆုိတဲ့ခံစားခ်က္က သက္သာသြားပါတယ္။<br /><br />ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးေတြ ေရးမွတ္သိမ္းဆည္းထားတဲ့အခါ ကိုယ္သတိရတုိင္း အခ်ိန္မေရြး ၿပန္လည္ထုတ္ယူဖတ္ရႈႏုိင္သလို အခုလိုဘေလာ့ေလးေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ထားေတာ့လည္း ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္တုိင္း အခ်ိန္မေရြး ၿပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိ႕ရတယ္ေလ။ ဘေလာ့သက္တမ္း တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္စရာေလးေတြေတာ့ ၾကဳံခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ဘေလာ့သက္တမ္း သုံးေလးလ မရွိတရွိေလးမွာပဲ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ စီေဘာက္စ္နဲ႕အၿပည့္ ရစရာမရွိေအာင္ကုိ လာေရာက္ဆဲဆုိသြားတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကမ်ားဆုိရင္ ရွက္လည္းရွက္၊ အရမ္းလည္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိခဲ့သလို အရမ္းလည္း အံံ့ၾသမိခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘေလာ့စေရးၿပီဆုိကတည္းက ကုိယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနခဲ့တယ္။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ခ်ေရးခ်င္မိတာေလးေတြကုိ ခ်ေရးတယ္။ ေရးတဲ့အထဲမွာလည္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ တုိ္က္ခိုက္ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားၿခင္း မရွိခဲ့သလို ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း ရန္ၿငိဳးရန္စ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါကုိ သူတုိ႕အေနနဲ႕ ဘာ့ေၾကာင့္အဲဒီလိုလုပ္ရတာလည္းဆုိတာ နားကုိမလည္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္သြားမိတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ စီေဘာက္စ္ကိုလည္း ပိတ္ပစ္လုိက္တာ အဲဒီအခ်ိ္န္ကတည္းက ေၿပာပါေတာ့။ စီေဘာက္စ္မရွိေတာ့တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အလွမ္းေ၀းသြားသလုိ ခံစားရေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ရွိေနတတ္ေတာ့ကာ ဘယ္လိုမွ ၿပန္တပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားလို႕ ဘေလာ့ကုိ ဘယ္လိုမွ လွည့္မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အခါ ပိတ္ပစ္လုိက္ရင္ ေကာင္းမလားဆုိတာမ်ိဳးကုိ ထပ္ခါထပ္ခါ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မေနႏုိင္ပါဘူး။ အေၿခအေနေလး ေပးတာနဲ႕ ဒီဘေလာ့ေလးေပၚကို ေရာက္လာမိၿပန္တာပါပဲ။ မြန္းၾကပ္တဲ့ ေန႕စဥ္လူေနမႈဘ၀ေတြထဲမွာ ဒီဘေလာ့ေလးဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ေလး တစ္ခုပါပဲ။<br /><br />တစ္ခါတုန္းက ဘေလာ့ကုိ သုံးပတ္ေလာက္ ပိတ္လိုက္ဖူးပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့ လူက ဘယ္လုိၿဖစ္လာသလဲဆုိရင္ တစ္ခုခုလုိအပ္လာသလိုမ်ိဳး ခံစားလာရတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕လည္း အေ၀းၾကီးေ၀းသြားသလုိမ်ိဳး၊ ကုိယ္က ဘေလာ့စည္း၀ုိင္းရဲ႕အၿပင္ဘက္ကုိ ေရာက္သြားသလုိမ်ိဳးေတြ ခံစားလုိက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕မၿဖစ္ေသးပါဘူးဆုိၿပီး ၿပန္ဖြင့္လုိက္ေတာ့မွပဲ စိတ္က ပုံမွန္ၿပန္ေနလို႕ရသြားပါတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႕ ပိတ္မယ္ၾကံရြယ္လုိက္၊ အေၿခအေနေပးတာနဲ႕ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ ပုိစ့္ေလးတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးမိလုိက္နဲ႕ပဲ ဒရြတ္ဆြဲၿပီးေတာ့ေတာ့ ခ်ီတက္ေနမိဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ဘေလာ့ကုိကိုယ္ သူမ်ားေတြလို အားနဲ႕မာန္နဲ႕ သြက္သြက္လက္လက္ ခ်ိီတက္ေနတဲ့ဘေလာ့လို႕မၿမင္မိဘဲ ဒရြတ္ဆြဲဘေလာ့လို႕သာ ၿမင္မိပါတယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ေလး စတင္ၿဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကေန အခုတစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့ အခ်ိန္အထိတုိင္ေအာင္ ကၽြန္မကုိ အားေပးေဖးမခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ဘေလာ့ေလးအတြက္ ဘာမွေတာ့လည္း ကၽြန္မအေနနဲ႕ ထူးထူးၿခားၿခား မၿပင္ဆင္ခဲ့မိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ကာ တစ္ႏွစ္ၿပည့္ဘေလာ့ေလးအတြက္ တစ္ေယာက္တည္းေသာသူဆီက လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ ကဗ်ာေလးကိုပဲ အမွတ္တရအေနနဲ႕ တင္လုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကုိ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္လို႕။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="font-size:130%;">“ဒုိင္ယာရီဖြဲ႕ေတး”</span><br /><br />ေအာက္တုိဘာ ဆယ့္ရွစ္</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ရင္ခြင္တံခါးကို ဆြဲအဖြင့္</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ေလေျပ အဝင့္မွာ</span><br /><span style="font-weight: bold;"> Inspiration ၿမားအစင္းစင္းတို႔</span><br /><span style="font-weight: bold;"> အိပ္မက္ရာသီ အလီလီက်င္းပ</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ကေလာင္အခင္းအက်င္းေတြေအာက္</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ခ်ဥ္းနင္းဝင္ရာက္လို႔</span><br /><span style="font-weight: bold;"> တစ္ႏွစ္ေျမာက္ခဲ့ျပီကြယ္။ ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> ဟိုအေရွ့ဆီမွာ</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ကာလယႏၱရား ေရြ႔လ်ား</span><br /><span style="font-weight: bold;"> အျဖဴေရာင္ရင္ခြင္ၾကားမွာ</span><br /><span style="font-weight: bold;"> စုတ္ခ်က္ထင္ေစမယ့္ ယံုၾကည္မႈေတြက</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ခဝါမခ် တိမ္တမန္အလွနဲ႔</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ရစ္ဖြဲ႔တန္ဆာဆင္</span><br /><span style="font-weight: bold;"> အနာဂတ္လြင္ျပင္ထိ</span><br /><span style="font-weight: bold;"> အလင္းတို႔နဲ႔အတိျပီးေစ။ ။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3544974105515948120?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-28101986756851289532010-09-16T16:57:00.017+08:002010-09-16T21:24:52.597+08:00ေက်ာခုိင္းခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲကြယ္<br />ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား လွည့္ၾကည့္ေနရဦးမလဲ<br />အဆုံးအစမဲ့ မာနေတြေၾကာင့္<br />ေနာက္ဆုံးမွာ<br />သုံးမရတဲ့ ေနာင္တေတြသာ<br />အဖတ္တင္လာခဲ့ပါေပါ့။ ။<br /><br />ဒါေပမယ့္လည္း<br />ဦးဦးဖ်ားဖ်ားသံေယာဇဥ္ေတြနဲ႕<br />ထူးထူးၿခားၿခားေႏွာင္တြယ္ခဲ့မိလို႕<br />သည္းေၿခထိစုိက္ခဲ့ရတဲ့ဆူး<br />ရူးခ်င္လည္းရူးပါေစေတာ့<br />ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မႏႈတ္ဘူး။ ။<br /><br />ရာသီေတြ ေရြ႕လ်ား<br />အိပ္မက္ေတြ မႈန္၀ါးခဲ့ေပမယ့္<br />တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕<br />မွတ္တမ္းေတြ ေဟာင္းမသြားခဲ့ဘူး<br />ဇာတ္လမ္းေတြ ေၿပာင္းမသြားခဲ့ဘူး<br />ေႏွာင္းသြားခဲ့တာက အခ်ိန္။ ။<br /><br />တုိ႕ႏွစ္ေယာက္<br />ကုိယ့္လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္<br />ခရီးေတြအေတာ္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီပဲ<br />ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ဘ၀<br />အိပ္မက္ကေန ႏုိးထလိုက္ၾကရေအာင္။ ။<br /><br />မုန္းလို႕ေ၀းခဲ့ရတာမဟုတ္ေပမယ့္<br />အဆုံးလို႕ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကမယ္<br />အခါလြန္မွရြာတဲ့မုိးက<br />အၿငိဳးနဲ႕သည္းရင္ေတာင္မွ<br />ပ်ိဳးပင္ေတြ ရွင္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-2810198675685128953?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-58921761688192948872010-09-02T20:47:00.019+08:002011-08-10T13:59:39.615+08:00<div style="text-align: justify;"> <br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုိရီးယားေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာရွိတဲ့ ပေရာဂ်က္ေတြအတြက္ လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ား ေရးဆြဲထိန္းခ်ဳပ္ရတဲ့ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရသူ ကၽြန္မအတြက္ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာ၀အရ အဓိကအေနနဲ႕ ဆက္စပ္လုပ္ကုိင္ေနရသူေတြထဲမွာ ဆုိဒ္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြသာမက၊ ရုံးေပၚက မန္ေနဂ်ာေတြလည္း ပါပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒီလုိလုပ္ကိုင္ရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕က ပေရာဂ်က္ေတြ အမ်ားအၿပားရွိတဲ့အေလ်ာက္ သက္ဆုိင္ရာ ပေရာဂ်က္အသီးသီး၊ ဆုိဒ္အသီးသီးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ အစီအစဥ္တက် သိမ္းဆည္းရပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး လုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္လို႕ အီးေမးလ္ေတြပုိ႕ၾကတဲ့အခါမွာလည္း အလုပ္ေတြက ကၽြန္မနဲ႕ပါဆက္စပ္ေနရတာဆုိေတာ့ ကၽြန္မဆီကိုပါ အီးေမးလ္ေတြကုိ ၿဖန္႕ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ <br /> <br />တစ္ရက္မွာေတာ့....ပေရာဂ်က္အသစ္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္က ရုံးေပၚမွာရွိတဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး စင္ကာပူႏုိင္ငံသားမန္ေနဂ်ာဆီကို လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အီးေမးလ္္တစ္ေစာင္ လွမ္းပို႕ပါတယ္။ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက အိႏၵိယလူမ်ိဳးၿဖစ္ေပမယ့္ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားအေၿပာအဆုိေတြနဲ႕ပတ္သက္ရင္ အထူးကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈရွိကာ စင္ကာပူႏုိင္ငံသားအမ်ားစုရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း သူ႕ကိုယ္သူစိတ္ၾကီး၀င္ေနသူတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး အလုပ္အတူတူတြဲလုပ္ေနရတဲ့ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာလည္း တစ္စက္မွအထင္မၾကီးတတ္သူတစ္ဦးလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဆုိဒ္က ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာရဲ႕ အဲဒီအီးေမးလ္ကို လက္ခံရရွိၿပီးတဲ့အခါမွာ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက ဆုိဒ္က မန္ေနဂ်ာၿပဳလုပ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ ပုံစံအေနအထားေတြကိုု သေဘာမက်တဲ့ပုံစံနဲ႕ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္လုိက္ပါ”၊ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္ပုံစံၿပင္လိုက္ပါ” စသည့္္အၿပင္ ကၽြန္မကိုလည္း “ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ နမူနာပုံစံယူႏုိင္ရန္အတြက္ အရင္ပေရာဂ်က္အေဟာင္းက (ကၽြန္မအသုံံးၿပဳခဲ့တဲ့) စာရြက္စာတမ္းပုံစံေတြကို ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာဆီကို ပုိ႕ေပးလိုက္ပါ” စသည့္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားၿဖင့္ ထုိအီးေမးလ္ကို ၿပန္လိုက္ပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒီမွာတင္ပဲ ဆုိဒ္ထဲက မန္ေနဂ်ာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေပါက္ကြဲသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္သုံးေနက် ပုံစံေဟာင္းေတြနဲ႕ မတူေပမယ့္လည္း သူလုပ္ထားတဲ့ပုံစံေတြကလည္း သုံးဖို႕အဆင္ေၿပပါတယ္။ ဒါကုိ ဟုုိတစ္ေယာက္က<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မန္ေနဂ်ာခ်င္းအတူတူ သူ႕ကုိ “ဒီလိုလုပ္လုိက္ပါ” “ဟုိလုိလုပ္လုိက္ပါ” ဆုိတဲ့ပုံစံေတြနဲ႕ ေၿပာလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခံၿပင္းသြားပုံရတဲ့အၿပင္ သူလိုမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ပုံစံေတြကုိ သူတုိ႕ရဲ႕လက္ေအာက္မွာ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မလိုလက္ေထာက္တစ္ေယာက္က ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ ပုံစံေတြနဲ႕ေၿပာင္းၿပီး သုံးခိုင္းတယ္ဆုိေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကုိပါ ထိပါးသလိုၿဖစ္သြားတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ဆီကေန အီးေမးလ္တစ္ေစာင္ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လာပါတယ္။ အဲဒီၿပန္လာတဲ့အီးေမးလ္ထဲမွာ သူက သူ႕အေနနဲ႕ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ သူ႕ရဲ႕လုပ္သက္အရ၊ oversea အေတြ႔အၾကဳံေတြအရ သူဟာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးကုိမဆုိ သူမ်ားရဲ႕အကူအညီမပါပဲနဲ႕ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္စြာလုပ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။ အီးေမးလ္တစ္ခုလုံးကို ၿခဳံငုံေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ သူ႕ရဲ႕အရည္အခ်င္းကုိ အထင္မေသးပါနဲ႕၊ ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႕လုိ႕ေၿပာခ်င္တာပါ။ <br /> <br />သူ႕ရဲ႕အီးေမးလ္က အရွည္ၾကီးၿဖစ္ေပမယ့္ ေအာက္ဆုံးကေန အဆုံးသတ္အေနနဲ႕ေရးလုိက္တဲ့ စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အရမ္းကုိသေဘာက်သြားမိတဲ့အၿပင္ စိတ္ထဲမွာလည္း စြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးကေတာ့ <br />"Don’t judge a book by its cover." တဲ့ေလ.....။ <br /> <br />သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆက္လက္ၿပီး အီးေမးလ္နဲ႕ ဘတစ္ၿပန္၊ က်ားတစ္ၿပန္ အၿပန္အလွန္ ရန္ၿဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီစာတမ္းေလးကိုပဲ သေဘာတက်နဲ႕ အေတြးေတြပြားေနမိေတာ့တာ။ <br /> <br />ဟုတ္တယ္....ကၽြန္မတုိ႕ ၿဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလူေတြကို စာအုပ္ေတြေနရာမွာ ထားၿပီး ကၽြန္မခံစားေတြးေတာၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စာအုပ္ဆုိင္မွာစာအုပ္၀ယ္တာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ စာအုပ္ငွားတာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္(ကုိယ့္အေနနဲ႕ လုံး၀မသိေသးတဲ့ စာအုပ္ဆုိရင္) ပထမဆုံးကေတာ့ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အရင္ဆုံးၾကည့္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးေလးက လွလွပပ ေသေသသပ္သပ္ စိ္တ္၀င္စားစရာပုံစံေလးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိပါ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္က အလုိအေလ်ာက္ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မ်က္ႏွာဖုံးက လွတပတမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ေၾကာက္စရာ၊ လန္႕စရာမ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ စိတ္၀င္စားစရာတစ္စက္မွမေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိ ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႕ေနပါဦး စာအုပ္ကို ကိုင္ၾကည့္ဖုိ႕ အဆင့္ေလာက္ေတာင္မွ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္မွာပါ။ <br /> <br />ဟုတ္ၿပီ.... ဒါဆုိရင္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးက စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းလို႕ဆုိၿပီး မဖတ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့၊ ကိုင္ေတာင္မၾကည့္ခဲ့မိတဲ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ အတြင္းပုိင္းမွာပါတဲ့စာသားေတြဟာ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိတဲ့ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ၊ အလြန္အင္မတန္မွ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္လွတဲ့၊ အႏုပညာေၿမာက္လွတဲ့ ဖန္တီးမႈအေရးအသားေတြ ၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ မ်က္ႏွာဖုံးေလး လွရုံနဲ႕ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး ၀ယ္ယူလိုက္မိတဲ့ စာအုပ္ေတြကေရာ အတြင္းထဲမွာ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႕ လုိက္ဖက္ညီစြာ တကယ္ပဲ တန္ဖုိးရွိတဲ့စာေတြ ၿဖစ္ေနပါရဲ႕လား။ ကုိယ္က စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အထင္ၾကီးၿပီး ေစ်းၾကီးၾကီးေပး၀ယ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္လာလုိ႕ တကယ္ဖတ္ရႈၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ္ထင္ထားတာနဲ႕ တၿခားစီၿဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ တန္ဖုိးနဲ႕ မတန္ေလာက္ေအာင္ကို ည့ံဖ်င္းတဲ့စာမ်ိဳးေတြ ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ မ၀ယ္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ၿမည္းေတာင္ မၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ဲ့ဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက အဖုိးတန္တဲ့အရာေတြကိုေရာ ကၽြန္မတုိ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆုံးရႈံးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။ <br /> <br />ဒါေပမယ့္လည္း.... ေလာကၾကီးမွာရွိတဲ့ ဒီေလာက္မ်ားၿပားလွစြာေသာ စာအုပ္ေတြကို ကၽြန္မတုိ႕အေနနဲ႕ တစ္အုပ္ခ်င္းစီကို အေသးစိတ္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေသခ်ာလိုက္လံဖတ္ရႈဖုိ႕ဆုိတာကေရာ ၿဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕လက္လွမ္းမွီရာမွာရွိတဲ့၊ ကိုယ့္အေနနဲ႕အဆင္ေၿပမယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ရႈလုိက္ရတာပဲမို႕လား။ <br /> <br />ဟုတ္ၿပီ....ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ကိုယ္တုိင္သာ စာအုပ္တစ္အုပ္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေရာ။ သူတစ္ပါးအၿမင္တင့္တယ္ဖုိ႕၊ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းဖုိ႕ စာအုပ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးကုိပဲ လွသည္ထက္လွေအာင္ ၿပင္ေနၾကမွာလား....။ အတြင္းထဲက တကယ့္စာသားေတြကို တန္ဖုိးရွိေအာင္လုပ္မွာလား။ ကိုယ့္ကို ဖတ္ရႈမိတဲ့သူ၊ ၀ယ္ယူမိတဲ့သူအတြက္ ဘာေတြကိုယ့္ဘက္က ၿပန္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမလဲ....။ သူကၿမတ္ၿမတ္ႏုိးႏုိးနဲ႕ ကုိယ့္ကုိတန္ဖုိးထား ၀ယ္ယူဖတ္ရႈသလို ကိုယ္ကေရာ သူ႕အတြက္ ဘယ္ေလာက္တန္ဖုိးရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ရရွိသြားေစႏုိင္မလဲ....စသည္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ကၽြန္မရဲ႕အေတြးေတြကုိ နယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္မိခဲ့တယ္။ <br /> <br />ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ.... ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့<b> မ်က္ႏွာဖုံးသက္သက္ကုိ ၾကည့္ရုံမွ်နဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕တန္ဖုိးကို ဆုံးၿဖတ္လုိ႕မရဘူး</b>ဆုိတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။</span></p> <br /> <br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br /></div> <br />(မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ စိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္ပဲ ခ်ေရးလုိက္မိတာပါ။ အရမ္းကို အလုပ္ေတြမ်ားေနတဲ့အတြက္ ဒီရက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္ကိုယ္တုိ္င္လည္း စာေတြမေရးၿဖစ္သလို ေမာင္ႏွမေတြဆီကိုလည္း အားတဲ့အခ်ိန္ေလးက်မွသာ လာလည္ရတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါဦးလို႕။) <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-5892176168819294887?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-36215114232669807542010-08-09T01:29:00.008+08:002010-10-17T11:20:55.984+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /><span>“မင္း ဘာလုပ္ဖုိ႕ ဒီကို ထပ္လာတာလဲ”</span></span><br /><br />အံံ့ၾသမႈတစ္ပုိင္းတစ္စ ေရာစြက္ေနတဲ့ အနည္းငယ္က်ယ္ေလာင္လွေသာ ကၽြန္မတုိ႕မန္ေနဂ်ာရဲ႕ အသံက ကၽြန္မအခန္းထဲထိ ပ်ံ႕လြင့္လာတာမုိ႕ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ေနရင္းကေန အခန္းၿပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။<br /><br />အ၀တ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္အေဟာင္းတစ္လုံးကုိ လြယ္ထားတဲ့လူ တစ္ေယာက္....ရုံးခန္းထဲသုိ႕ အ၀င္အေပါက္၀နားေလးမွာ မ၀ံ့မရဲ မတ္တတ္ေလးရပ္လို႕....။<br /><br />ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာစူးစုိက္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ “ေၾသာ္.....ဟုိေန႕က လူပါလား” ကၽြန္မ မွတ္မိလိုက္ပါၿပီ။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္တုန္းက အင္တာဗ်ဴးေၿဖရေအာင္ လာသြားတဲ့သူ။ အဲဒီေန႕က သူ႕ကိုၿမင္ေတာ့ ကၽြန္မက ထုိင္းအလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတာ။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူ႕ရဲ႕ အသြင္အၿပင္က ဒီပုံစံအတုိင္းပါပဲ။<br /><br />ကၽြန္မတုိ႕ရုံးမွာ လူသစ္ေတြကို အလုပ္ခန္႕ဖုိ႕ေခၚရင္ အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခန္းက ကၽြန္မအခန္းနဲ႕ကပ္လ်က္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူပဲအင္တာဗ်ဴးေၿဖေၿဖ ကၽြန္မကအကုန္ၿမင္ေန၊ ၾကားေနရေလ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူနဲ႕မန္ေနဂ်ာနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးအေမးအေၿဖ လုပ္ေတာ့မွ သူ႕ကိုၿမန္မာမွန္း သိလုိက္ရပါတယ္။ သိသိခ်င္း နည္းနည္းေတာင္ အံံ့ၾသသြားမိေသးတယ္။ ၿမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အင္တာဗ်ဴးလာေၿဖရင္ တန္ဖုိးၾကီးအ၀တ္အစားမ်ား မဟုတ္တာေတာင္မွ အနည္းငယ္ေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ ၀တ္စားလာၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သူဘာလို႕ ဒီလုိပုံစံနဲ႕လာရသလဲလုိ႕ပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒါက အဓိကအေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဓိက အေၾကာင္းအရာက သူ႕ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ။ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ သူနဲ႕ ေမးေနေၿဖေနသမွ်က အေမးႏြားေက်ာင္းသား၊ အေၿဖဘုရားေလာင္းဆုိတာမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေၿပာခ်င္တာကို လုံးေစ့ပတ္ေစ့ ရွင္းမၿပႏုိင္ဘူး။ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ေမးခြန္းေတြကလည္း သိပ္စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ အသိနဲ႕ ေဘးကေန စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ပဲ ၾကားေနရပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္မလည္းအလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႕ သူတုိ႕အင္တာဗ်ဴးကုိ အဆုံးအထိ အာရုံမစုိက္လုိက္ၿဖစ္သလို ဘယ္လိုအဆုံးသတ္သြားခဲ့တယ္ ဆုိတာလည္း မသိလိုက္ပါဘူး။ ဒီေန႕ဒါသူ႕ကို ဒုတိယအၾကိမ္ ၿမင္ရၿခင္းပါ။<br /><br />“မင္းကုိ ငါ အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူးလို႕ ေၿပာၿပီးၿပီေလ”<br /><br />မန္ေနဂ်ာရဲ႕အသံက ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာပါတယ္။<br /><br />“ငါ....ငါ...ငါ့ကို အခြင့္အေရးတစ္ခုေလာက္ေပးပါ”<br /><br />ထုိသူ၏ႏႈတ္မွ တြန္႕ရြံ႕ေသာေလသံေလးၿဖင့္ စကားလုံးအခ်ိဳ႕ အစီအစဥ္မက်စြာ ထြက္က်လာေလသည္။<br /><br />“ငါ....ငါ...ဆုိဒ္ထဲကို အရင္သြားပါရေစ....ငါ့ကို ဆုိဒ္ထဲကို လႊတ္ပါ၊ အခြင့္အေရးတစ္ခု အရင္ေပးပါ”<br /><br />သူေၿပာေနေသာ စကားမ်ားကိုၿခဳံၿပီး အဓိပၸာယ္ေကာက္ရလွ်င္ သူ႕ကို ဆုိဒ္ကုိ အရင္လႊတ္ၿပီး အလုပ္ခုိင္းၾကည့္ပါ။ ၿပီးမွသူ႕ရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို ဆုံးၿဖတ္ၾကည့္ပါလုိ႕ ေၿပာခ်င္ေနပုံပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆုိလိုတဲ့စကားေတြက လိုရင္းကို မေရာက္ပါဘူး။<br /><br />“ေဆာရီးပဲ မင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ ငါနားမလည္ဘူး။ မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စကားကုိ ငါလုံး၀နားမလည္ဘူး။ ဆုိဒ္ကုိလႊတ္လည္း မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စာက ဒီလုိပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ ဆုိဒ္ကလူေတြဒုကၡေရာက္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ တၿခားေနရာမွာပဲ အလုပ္ရွာလုိက္ပါ။ သြားေတာ့ သြားေတာ့”<br /><br />မန္ေနဂ်ာက လက္တစ္ဖက္က ခါးကုိေထာက္ကာ လက္တစ္ဘက္က ထုိသူကုိ လက္ညိႈးတစ္ထုိးထုိးနဲ႕ ရုံးခန္းထဲမွ ေမာင္းထုတ္ေနသည့္ပုံစံမ်ိဳး ေၿပာခ်လုိက္တဲ့အခါ ကာယကံရွင္ ထုိလူကေတာ့ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ မသိပါဘူး။ ရုံးခ်ဳပ္ေပၚမွာ ၿမန္မာဆုိလို႕ တစ္ဦးတည္းရွိေသာ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ကုိယ္လုံး စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းၿဖစ္သြားမိပါသည္။ ငါတုိ႕ ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ ေသြးက စကားေၿပာသည္ထင္ပါသည္။<br /><br />ထုိသူကလည္း အဲဒီေလာက္အထိ ေၿပာေနတာေတာင္မွ လွည့္ထြက္မသြားေသးပါဘူး။ တစ္ခုခုကုိ ထပ္ေၿပာခ်င္ေနေသးပုံ ရပါေသးတယ္။ မန္ေနဂ်ာကုိ အသနားခံတဲ့ ပုံစံေလးနဲ႕ လွမ္းၾကည့္ေနပါတယ္။ သူ႕ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ဒီအလုပ္ကုိရဖုိ႕အေရးသည္ သူ႕အတြက္ တကယ့္ကုိ ကူရာကယ္ရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုလိုမ်ိဳးကုိ ၿဖစ္ေနပုံေပၚေနပါတယ္။ ကၽြန္မသူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်လုိက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ တစ္ခုခုေလး ၀င္ေၿပာကူညီေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကၽြန္မလို သာမန္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ရွယ္ယာပုိင္ရွင္ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္လုိ လူမ်ိဳးကုိ ကၽြန္မက ဘာမ်ားေၿပာေပး၀ံ့မွာတဲ့တုန္း။<br /><br />“ေဆာရီး ေဆာရီး .... မင္းကိုငါ လုံး၀အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူး။ သြားေတာ့ သြားေတာ့ တစ္ၿခားေနရာမွာသာ သြားရွာလိုက္ေတာ့”<br /><br />သူေတာ္ေတာ္နဲ႕ ထြက္မသြားသၿဖင့္ အတန္ငယ္ မာထန္ေသာေလသံနဲ႕ မန္ေနဂ်ာက ထပ္ေၿပာလုိက္ေလသည္။ တစ္ရုံးလုံးမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ေခါင္းေထာင္ၿပီး သူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကပါသည္။ ထုိအခါက်မွပဲ သူလည္း ေခါင္းငိုက္စုိက္ခ်ကာ ေလးကန္ေသာ ေၿခလွမ္းမ်ားၿဖင့္ ၀င္လာရာ ရုံးတံခါး၀ဘက္ဆီသုိ႕ ၿပန္လည္ လွည့္ထြက္သြားပါေတာ့သည္။<br /><br />ကၽြန္မလည္း ရင္ထဲမွာ မေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ သူ႕မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ လွမ္းၾကည့္လုိက္တဲ့ တဒဂၤမွာပဲ ထုိသူ႕မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြကို ကၽြန္မ ဖတ္ရႈလိုက္ႏုိင္ပါသည္။ ဆုံးရႈံးမႈ၊ ရွက္ရြံ႕မႈ၊ အားေလ်ာ့သိမ္ငယ္မႈေတြ စြန္းထင္းေပက်ံေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုလွမ္းၾကည့္ရင္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အမည္မေဖာ္ၿပႏုိင္တဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ကုိ ခံစားမိလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အေတြးေတြက မီးခိုးေတြအမွ်င္တန္းသလို ဆက္လက္ၿပီး.....။<br /><br />ထုိသူရဲ႕ ဒီလိုပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ အလုပ္ရႏုိင္ဖုိ႕အခြင့္အလမ္းက အေတာ္ေလးနည္းပါးမည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဒီႏုိင္ငံကုိ အလုပ္ရွာဖုိ႕ ထြက္လာၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္ရွိစုမဲ့စု ပုိက္ဆံေလးေတြကို ကုတ္ၿခစ္စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာမ်ိဳး ရွိသလို ကုိယ့္မွာအဆင္မေၿပရင္လည္း သူတစ္ပါးဆီကေန ေခ်းငွားယူခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီကို ထြက္လာၿပီး အလုပ္ရွာၾကတဲ့သူေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြတသီတတမ္းကုိ ထမ္းပုိးလာခဲ့ၾကရတဲ့သူေတြၿဖစ္တယ္ ။ သူတုိ႕ကိုမွွီခိုေနရတဲ့ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ တစ္မိသားစုလုံးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေလ (ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာမလိုပဲ အဆင္ေၿပၾကတဲ့ မိသားစုေတြကုိေတာ့ မဆုိလိုပါဘူး)။ သူတုိ႕ေတြရွင္သန္ႏုိင္မွ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ဘ၀ ရွင္သန္ႏုိင္မယ္။ သူတုိ႕လဲၿပိဳသြားရင္ ေနာက္မွာ သူ႕ကို မွီခိုထားေနရတဲ့ မိသားစုတစ္ခုလုံးလည္း လဲၿပိဳသြားမယ္။ ဒုကၡေတြအနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ ေရာက္ၾကရမွာပါပဲ။<br /><br />စိတ္မသက္သာစြာ အေတြးေတြ ေလွ်ာက္နယ္ခ်ဲ႕မိရင္း ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘာမွ ၀င္ေရာက္ကူညီ စြမ္းေဆာင္ေပးၿခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ့ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ထုိသူ႕အေနနဲ႕ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုကို အဆင္ေၿပစြာနဲ႕ အၿမန္ဆုံးရွာေဖြ ေတြ႕ရွိႏုိင္ပါေစလို႕ ဆႏၵၿပဳမိရင္း သက္ၿပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကိုသာ မႈတ္ထုတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);">(မွတ္ခ်က္။ ။ ရုံးမွာ ကၽြန္မၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္လို႕ ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။ ဒီလိုေခတ္က်ပ္ၾကီးမွာ ကို္ယ့္နုိင္ငံမွာ အဆင္ေၿပေၿပ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ ကိုယ့္တစ္ကုိယ္စာေတာင္ မေလာက္ငွႏုိင္တဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးမွာ မိသားစု ဘ၀ေတြအတြက္ တုိင္းတပါးမွာ လာအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အဆင္ေၿပေနသူေတြ ေၿပေနေပမယ့္ မေၿပသူေတြလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပါပဲ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာကုိယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဒီလုိပုံစံၾကံဳေတြ႕ရတာကုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူနဲ႕ ဘာမွ မပတ္သက္မဆက္စပ္ေပမယ့္လည္း ခံစားရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီၿဖစ္ရပ္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အားလုံး မိသားစုနဲ႕အတူ မခြဲမခြာအဆင္ေၿပေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနသြားႏုိင္ၾကမယ့္ ေန႕ရက္ေတြကို အၿမန္ဆုံးေရာက္ရွိပါေစလို႕ ဆႏၵတစ္စုံကုိၿပဳမိရုုံမွတပါး...)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-3621511423266980754?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-21659812982652807472010-07-27T11:31:00.007+08:002010-07-27T20:01:30.500+08:00<div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">''အမွတ္တရ'' ဆိုတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">''အမွားတစ္ရပ္'' တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါဆုိငါ့မွာ အမွားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">''အမွတ္တရ'' ဆုိတဲ့ စကား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထပ္ေတာင္မွ မၾကားလိုေတာ့ပါဘူး။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">''အမွတ္တရ''ရဲ႕ အရိပ္ေတြနဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အထိတ္တလန္႕ေနခဲ့ရလို႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စိတ္တံခါးနဲ႕ႏွလုံးအိမ္ကိုေသာ့ပိတ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ငါ့မွာေလ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရင္ခုန္သံေတြ ေသေနခဲ့တယ္။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လာမငင္ၾကပါနဲ႕ကြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီႏြယ္ေတြက ရွင္သန္လာသမွ်</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရင္ခြင္မွာ ဒဏ္ရာဗရပြနဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စိတ္အနာတရ ၿဖစ္ရတာေတြခ်ည္းပါပဲ။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တီတီတာတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပလီပလာနဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အၾကည္အသာစကားမွန္သမွ်</span><span>ကလည္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရင္ၾကားကိုထုိးေဖာက္သြားတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လွ်ာဖ်ားက အဆိပ္ဓါးေတြခ်ည္းပါပဲ။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လက္တစ္ဖ်စ္စာ အိပ္မက္ခ်ိဳေလးတစ္ခုအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရာစုႏွစ္ တစ္ခုစာေလာက္ ငိုေၾကြးေနရတဲ့အခါ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့အတြက္ အရာရာက မတန္လိုက္တာ။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ယုံၾကည္ခဲ့သမွ်ေတြက</span><span>လည္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေၿပာင္းၿပန္စီးဆင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရွိန္ကၿပင္းလြန္းေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိပ္မက္ၿမစ္ေတြ ခန္းေၿခာက္သြားတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပက္ၾကားေတြေတာင္ အက္ေနခဲ့ပါေပါ့။</span><br /></div><br /><div style="text-align: left; color: rgb(0, 0, 0);"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနပါေစေတာ့ေလ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရြာဖုိ႕လည္း ဒီမုိးကုိ ငါမေမွ်ာ္ေတာ့ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လာဖုိ႕လည္း ငါမင္းကို မေခၚေတာ့ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလုိနဲ႕ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေလာကလုံး မုိးေတြသည္းေနတာေတာင္မွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့တစ္ကိုယ္စာက လြင္တီးေခါင္ၿဖစ္ေနခဲ့ရေတာ့တယ္။ ။</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~</span><br /></div></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(အခုတေလာ စာေရးစာဖတ္ဖုိ႕ဘက္ကို မလွည့္ႏုိင္ပဲ Facebook ေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနမိတယ္။ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ ၾကိဳးစားၿဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးတာပဲ။ ဒီကဗ်ာေလးက တစ္ခါတည္းခ်ေရးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟုိတပိုင္းဒီတစ ခ်ေရးထားတဲ့ အပိုင္းအစေလးေတြကို ၿပန္ဆက္ထားတာၿဖစ္တဲ့အတြက္ ဖတ္လုိ႕ အဆင္ေၿပခ်င္မွ ေၿပပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ပိုစ့္အသစ္ေလးတစ္ပုဒ္ တင္ခ်င္တာနဲ႕ပဲ အပိုင္းပိုင္းအၿပတ္ၿပတ္ေတြကို စုၿပီးေတာ့ပဲ တင္လုိက္တယ္။ ဖတ္လို႕မေကာင္းရင္လည္း ခြင့့္လႊတ္ေပးၾကပါဦးလို႕။)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-2165981298265280747?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-47303631251981801712010-07-08T22:57:00.008+08:002010-07-26T13:38:26.102+08:00<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;"><br />ပန္းတစ္ပြင့္ စတင္ၿဖစ္တည္မႈ</span></span><br /><br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ.... ရွင္ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္မ်ား ကၽြန္မကုိ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ရသလဲကြယ္။<br /><br />ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးပါရေစဦး။ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ရွင္သန္ပြင့္လန္းလာေအာင္ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ၿပီးမွေတာ့ အဲဒီပန္းကို သူ႕လက္နဲ႕ ကိုယ္တုိင္ခူးဆြတ္ယူဖို႕ဆုိတာ ဥယ်ာဥ္မႉးရဲ႕တာ၀န္ မဟုတ္ေပဘူးလား။<br /><br />ကၽြန္မဒီလို ရွင္သန္လာႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ ရွင္က ရွင့္ရဲ႕ ေမတၲာေရစင္ေတြနဲ႕ ကၽြန္မအေပၚမွာ သြန္းဖ်န္းေပးခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မကို ေစတနာေၿမၾသဇာေတြ တုိက္ေကၽြးခဲ့တယ္။<br /><br />ရွင့္ရဲ႕အၾကင္နာလက္ေတြနဲ႕ ကၽြန္မကုိတူးဆြေပါင္းသင္ေပးခဲ့တယ္။<br /><br />ရွင့္ေၾကာင့္ ကၽြန္မဘ၀က ပန္းပြင့္မ်ားစြာတုိ႕ရဲ႕အလယ္မွာ သာယာလွပတင့္တယ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />ဒီဘ၀မွာ ကၽြန္မဖူးငုံပြင့္လန္းခဲ့မိတာလည္း ရွင့္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပါ ဥယ်ာဥ္မႉးရယ္။<br /><br />တစ္ေန႕ေန႕မွာ ရွင့္ရဲ႕လက္ေတြနဲ႕ မုခ်က်ိန္းေသ ကၽြန္မကုိခူးဆြတ္လာလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႕ ကၽြန္မရွင္သန္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />ရွင့္အတြက္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္မဆီမွာ အၾကင္နာရနံ႕ေတြ ေမႊးထုံပ်ံ႕ခဲ့သလို ေမတၲာ၀တ္မႈန္ေတြနဲ႕လည္း အတိၿပီးခဲ့ရတယ္။<br /><br />ကၽြန္မ သိပ္ကုိေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးေတြနဲ႕ရူးခဲ့တယ္။ ပန္းပြင့္တကာတုိ႕ အလည္မွာလည္း တစ္ေန႕မွာ ငါ့ရဲ႕ပုိင္ရွင္ဟာ ဥယ်ာဥ္မႉးပဲၿဖစ္ရမယ္ဆုိၿပီး ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားနဲ႕ေပါ့....။<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"><br />ပန္းတစ္ပြင့္ ေသဆုံးၿခင္း</span></span><br /><br />အုိ....မဟုတ္ပါေစနဲ႕ကြယ္၊ မွားယြင္းၿခင္း တစ္စုံတစ္ရာသာ ၿဖစ္ပါေစေတာ့။<br /><br />ဥယ်ာဥ္မႉးကေၿပာတယ္....<br /><br />သူ ကၽြန္မကုိ ဥေပကၡာၿပဳ ေက်ာခိုင္းလုိက္ၿပီတဲ့။<br /><br />သူ ကၽြန္မကုိ ဘယ္ေတာ့မွ လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွာ မဟုတ္သလုိ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ခူးဆြတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။<br /><br />ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ ဆူးေတြကို သူမုန္းတယ္တဲ့။<br /><br />ဆူးေတြရွိမယ္မွန္း မထင္မိလို႕ သူ ကၽြန္မကုိ ပ်ိဳးခဲ့မိတယ္တဲ့။<br /><br />ကၽြန္မအေပၚကုိ ေနဆယ္စင္းရဲ႕ အပူရွိန္ေတြ တၿပိဳင္တည္း က်ေရာက္လာသလိုမ်ိဳး ကၽြန္မခံစားလုိက္ရတယ္။<br /><br />မဟုတ္ေသးဘူး....မဟုတ္ေသးပါဘူး ဥယ်ာဥ္မႉးရယ္....။<br /><br />ရွင့္ရဲ႕ ထင္ၿမင္ခ်က္ေတြ လြဲမွားသြားခဲ့ၿပီ။<br /><br />ဒီဆူးေတြက ရွင့္အတြက္ မဟုတ္ရပါဘူး။<br /><br />ရွင့္တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အၿမတ္တႏုိး ဆြတ္ခ်ဴရယူၿခင္းကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ ကၽြန္မ....ဒီဆူးေတြကေလ.... ကၽြန္မကုိ ခူးဆြတ္ဖုိ႕ဟန္ၿပင္ေနၾကတဲ့ အၿခားအၿခားေသာသူေတြ လာေရာက္ခူးဆြတ္ၾကမွာကုိ စုိးရိမ္မိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ကာရံထားမိတာပါ။<br /><br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ကၽြန္မေလ....<br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ကၽြန္မ.....<br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....<br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ<br />........<br /><br />ကၽြန္မ ငို္ေၾကြးခဲ့တယ္။ ေန႕ညမၿပတ္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေၾကြးခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွလုံးသားေတြကြဲအက္ၿပီးမွ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ရႈိက္သံက ကမၻာေလာကၾကီးတစ္ခုလုံးကုိေတာင္ လႊမ္းသြားခဲ့ရၿပီး၊ ေတာင္စြယ္ေတာင္တန္းေတြ ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္ကမ္းပါးေတြဆီမွာေတာင္ ပဲ့တင္ထပ္ၿပီးေနခဲ့ေပမယ့္ ဥယ်ာဥ္မႉးဆီက ကၽြန္မၿပန္ရလိုက္တာေတြကေတာ့....<br /><br />သူ႕ရဲ႕ရက္စက္ၿခင္းတရားေတြနဲ႕ ေလာင္းခ်ၿခင္းကုိ ခံခဲ့ရတယ္။<br /><br />သူေကၽြးတဲ့ ဥေပကၡာတရားေတြကို ရင္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ စားသုံးခ့ဲရတယ္။<br /><br />နာက်င္ေၾကကြဲၿခင္း ဒဏ္ရာေတြအတိနဲ႕သာ ၿပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ကၽြန္မ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေလာကၾကီးကို စြန္႕ခြာသြားရေတာ့မယ္။<br /><br />ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ကၽြန္မေသဆုံးသြားၿပီးတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကုိ အေ၀းကုိ လႊင့္မပစ္လိုက္ၾကပါနဲ႕.....ဥယ်ာဥ္မႉးရဲ႕ ဒီဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာပဲ ၿမဳပ္ႏွံေပးၾကပါ။<br /><br />သူ႕ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ေၿမေပၚမွာ ပန္းပင္ေတြနဲ႕ ထာ၀ရလွပစြာ ရွင္သန္ပြင့္လန္းႏုိင္ေစဖုိ႕ အေထာက္အပ့ံအနည္းငယ္မွ်ၿဖစ္ပါေစ ရသြားႏုိင္မယ့္ ေၿမေဆြး၊ ေၿမၾသဇာ အၿဖစ္ေလးနဲ႕ ေနခြင့္ရခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မေက်နပ္ပါတယ္။<br /><br />အသည္းေတြပ်က္ေၾကြသည္အထိ ငိုေၾကြးခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကလည္း ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြအၿဖစ္ ထာ၀ရစီးဆင္းႏုိင္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ေၿမကို အက်ိဳးၿပဳႏုိင္ပါေစ....<br /><br />အရာအားလုံးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္.....ကၽြန္မသြားေတာ့မယ္<br /><br />ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ တစ္ခြန္းေလာက္ေတာ့ ေၿပာခဲ့ပါရေစဦး....<br /><br />ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ရွင္သိပ္ရက္စက္တယ္။<br /><br />ၿပစ္မႈမထင္ရွားဘဲ ရာဇ၀တ္မႈမေၿမာက္ဘဲနဲ႕ ရွင္ဟာ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ေသေစခဲ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">(မွတ္ခ်က္။ ။ဘာရယ္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ Bambino ဆုိထားတဲ့ ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေလးၿဖစ္တဲ့ “ပန္းတပြင့္” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ၿပီး ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ေနရာကေန ၀င္ခံစားေရးၾကည့္တာပါ။)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-4730363125198180171?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-48560735695878534472010-06-27T11:49:00.009+08:002010-06-28T07:02:17.189+08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TCa5cWaH03I/AAAAAAAAANk/UGOTgVCyrVM/s1600/21180_large.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 238px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TCa5cWaH03I/AAAAAAAAANk/UGOTgVCyrVM/s320/21180_large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487277092700148594" border="0" /></a>ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီရဲ႕လုပ္ငန္းလုိအပ္ခ်က္အရ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္အထိ ဆုိဒ္ရုံးမွာ ယာယီသြားေနခဲ့ရပါတယ္။ ဆုိဒ္ရုံးဆုိတာက သိတဲ့အတုိင္း ရုံးခ်ဳပ္နဲ႕ မတူဘူးေလ။ လြတ္လပ္မႈရွိတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စဟယ္ေနာက္ဟယ္နဲ႕ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ အခုသြားေနခဲ့ရတဲ့ ဆုိဒ္ရုံးက မန္ေနဂ်ာေရာ အင္ဂ်င္နီယာေတြပါ ၿမန္မာေတြခ်ည္းပါပဲ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿမန္မာမန္ေနဂ်ာက ရခိုင္လူမ်ိဳးပါ။ စိတ္ရင္းေကာင္းလွတဲ့အၿပင္ ေနာက္ေနာက္ေၿပာင္ေၿပာင္နဲ႕ ရီစရာမ်ားကုိလည္း ေၿပာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုဆုိရင္လည္း ရခုိင္ၿပည္နယ္နဲ႕ ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း၊ ရခိုင္ဓေလ့ထုံးစံေတြ အေၾကာင္းကုိလည္း မၾကာခဏေၿပာၿပေလ့ရွိတယ္။ ရခိုင္မုန္႕တီခ်က္ေသာက္တဲ့ အေၾကာင္းကုိမ်ားဆုိရင္ ပီပီၿပင္ၿပင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ၿမင္သာထင္သာ ရွိေအာင္ ေၿပာၿပတတ္လြန္းလို႕ ကၽြန္မမွာ တံေတြးေတြ မ်ိဳမ်ိဳခ်ရတာဆုိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ကၽြန္မဆုိဒ္ရုံးမွာ ေနေနရစဥ္ အေတာအတြင္းမွာပဲ ေနာက္ထပ္ ၿမန္မာအင္ဂ်င္နီယာ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ တစ္ၿခားကုမၸဏီကေန ေၿပာင္းလာပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးနဲ႕ အဲဒီအင္ဂ်င္နီယာဦးၾကီးနဲ႕က အသက္ေတြမတိမ္းမယိမ္းေတြပါပဲ။ ၄၅နဲ႕ ၅၀ၾကားေတြမွာ ရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ဆုိရင္ တူမနဲ႕ ဦးေလးေတြလိုပဲ ေၿပာပါေတာ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္ ကၽြန္မမန္ေနဂ်ာက သူ႕စားပြဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္းကေန ကၽြန္မဘက္ကုိလွည့္ၿပီး (သူ႕စားပြဲနဲ႕ ကၽြန္မစားပြဲနဲ႕က ေက်ာခ်င္းကပ္ရက္ပါ)<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;">“ဒီတစ္ပတ္တနဂၤေႏြေန႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွိတယ္ေဟ့။ ေနရာက အင္ၾကင္းတုိ႕နားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေလ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အသက္က ၄၆ႏွစ္ရွိၿပီ။ သူယူမယ့္ေကာင္မေလးက အသက္၂၀တဲ့။ ၾကည့္ပါဦး.....” </span><br /><br />သူက ေၿပာလည္းေၿပာ ရီလည္းရီကာ သူရတဲ့ ဖုံးမက္ေဆ့ကို ကၽြန္မကုိ လွမ္းၿပပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;">“ဟယ္....ဟုတ္လား။ အသက္က လည္း ကြာလိုက္တာေနာ္....”</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TCa4Eg41kXI/AAAAAAAAANU/ew30Sj4GlsY/s1600/24139_large.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TCa4Eg41kXI/AAAAAAAAANU/ew30Sj4GlsY/s320/24139_large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487275583684841842" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ကၽြန္မကလည္း ရီရီေမာေမာနဲ႕ ၿပန္ေၿပာရင္း သူၿပတဲ့ မက္ေဆ့ကုိလည္း လွမ္းၾကည့္ရင္းေပါ့။ (သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က ရီစရာမ်ားေၿပာၿပီဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ အတုိင္ေဖာက္ညီပါတယ္။)<br /><br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခုနအင္ဂ်င္နီယာ အသစ္ဦးၾကီးကလည္း ခုံတစ္ခုံကုိ သြားဆြဲယူလာၿပီး ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အလယ္မွာ ထုိင္လိုက္ၿပီး မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးေၿပာၿပေနတာေတြကို ၀င္နားေထာင္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးက ....<br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;"><br />“သၿပဳသီးဆုိတာကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕ၾကားဘူးၾကလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရခုိင္မွာဆုိ အရမ္းေပါတာ....သူ႕က အရသာက ခ်ဥ္တင္တင္ ဖန္တြတ္တြတ္နဲ႕ ....။ ဟင္းခ်က္စားလို႕တအားေကာင္းတာဗ်....။”</span><br /><br />က်န္တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သၿပဳသီးဆုိတာကုိ ၾကားရုံပဲ ၾကားဖူးၿပီး မၿမင္ဖူး၊ မစားဖူးေၾကာင္းမ်ားကုိ ေၿပာၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႕သူက....<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;">“ခင္ဗ်ားတုိ႕ကို တစ္ခု ေၿပာၿပမလို႕ဗ် .... ”</span><br /><br />ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း စိတ္၀င္တစားနဲ႕ေပါ့.....<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">“ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရခိုင္ၿပည္မွာဆုိရင္ ခုနလုိမ်ိဳး အသက္ၾကီးခါမွ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး ယူၾကတဲ့သူေတြကို လူ႕သၿပဳသီးလို႕ ေခၚၾကတယ္။ လူ႕သံပုရာသီးနဲ႕ အဓိပၸာယ္တူတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ.... အဲလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ ဂြတီးဂြက် အခ်ိဳးအေပါက္ကမေၿပ လူ႕ကန္႕လန္႕ေတြၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက မစြံႏုိင္ခဲ့ၾကဘဲ အသက္ၾကီးကာမွ မိန္းမက လုိခ်င္လာၿပန္ေတာ့ ဒီလိုမိန္းမငယ္ငယ္ေလးေတြကုိ ေကာက္ယူၾကတဲ့သူေတြ ၾကီးေလခ်ဥ္ေလ ဆုိၿပီး ေၿပာတဲ့သေဘာေပါ့ဗ်ာ....ဟားဟား....”</span><br /><br />သူက အဲဒီလို အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ေၿပာၿပီး တဟားဟားနဲ႕ ရီပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကလည္း ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ .... သူေၿပာတာကို အၿပည့္အ၀ ေထာက္ခံတဲ့ အေနနဲ႕ တ၀ါး၀ါး ရီမိတာေပါ့.....။<br /><br />ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကသာ တဟားဟား တ၀ါး၀ါး ရီေနေပမယ့္ ခုနက အင္ဂ်င္နီယာအသစ္ဦးၾကီးကေတာ့ လုိက္မရီပဲ ၿပဳံးရုံေလးၿပဳံးၿပီး ေခါင္းေလးကုိလည္း တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနပါတယ္။ ၿပီးမွ ထုိင္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ထရပ္လုိက္ၿပီး....<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">“ဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလူ႕သၿပဳသီး၊ လူ႕သံပုရာသီးဆိုတာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႕ ပါသြားၿပီေပါ့ဗ်ာ.... ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႕ အေမက အသက္၂၀ကြာတယ္.... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္မိန္္းမနဲ႕က ၁၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၃ႏွစ္နီးပါးကြာတယ္ဗ်.....”</span><br /><br />ဆုိၿပီး သူ႕စားပြဲသူၿပန္သြားပါတယ္။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">“ဟင္......”</span><br /><br />ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လည္း တ၀ါး၀ါးရီေနရာကေန တုံ႕ကနဲ ရပ္သြားၿပီး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၾကၿပီး ကၽြန္မကေတာ့ ကၿပာကယာ ကၽြန္မစားပြဲဘက္ကုိ ၿပန္မ်က္ႏွာမူလုိက္ၿပီး အလြန္အင္မတန္မွ ရီခ်င္ေနတဲ့ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ အသံထြက္မသြားမိေအာင္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သြားနဲ႕ဖိကုိက္ထားၿပီး ေခါင္းၾကီးကုိ ေအာက္ငုံ႕ကာ အတြင္းထဲကေနသာ လႈိက္လႈိက္ၿပီး အူတက္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ေၾသာ္..... တုိက္ဆုိင္လုိက္ေလၿခင္း...။ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး ယူထားတဲ့ သူကို အလယ္တည့္တည့္မွာ ထားၿပီး လူ႕သၿပဳသီး အေၾကာင္းကုိ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၿပီး ပြဲက်ေနၾကတာေလ။ (ေနာက္မွသိရတာ အဲဒီဦးၾကီးက အိမ္ေထာင္က်တာလည္း သိပ္မၾကာေသးဘူးတဲ့။ ကေလးေလးကမွ အခုဆုိ ဆယ္လသားေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္တဲ့။)<br /><br />မန္ေနဂ်ာ ဦးၾကီးကလည္း ..... အားတုံ႕အားနာ ေလသံၾကီးနဲ႕....<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">“အင္း....အဲ....ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ခင္ဗ်ား အေဖနဲ႕က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေလာက္ေတာ့ မဆုိးေသးပါဘူးဗ်ာ...အဟဲ....”</span><br /><br />ဆုိၿပီး ေၿပရာေၿပေၾကာင္း လွမ္းေၿပာေပမယ့္ ဟုိဘက္ကေတာ့ ဘာသံမွ ၿပန္ထြက္မလာတာနဲ႕ သူလည္း သူ႕စားပြဲဘက္သူလွည့္ကာ ဖုံးၾကီးေကာက္ကုိင္ၿပီး ဟုိလူ႕ဖုံးေခၚလိုက္ ဒီလူ႕ဖုံးေခၚလုိက္နဲ႕ ဖုံးေတြသာ တရစပ္ ဆက္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မမွာလည္း အဲဒီလုိ ေခါင္းၾကီးငုံ႕ ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသံတိတ္ ရီေနမိမွန္းကုိ မသိေတာ့တဲ့့အၿပင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဲဒီအင္ဂ်င္နီယာဦးၾကီးကုိ ေတြ႕တုိင္းလည္း မန္ေနဂ်ာၾကီးေၿပာတဲ့ လူ႕သၿပဳသီး၊ လူ႕သံပုရာသီးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ သြားသြားသတိရၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ၿပဳံးမိေနေတာ့တာပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br /><div style="text-align: justify;">(မွတ္ခ်က္။ ။ေဘာလုံးပြဲမွာ အီတလီရႈံးၿပီး ၿပန္သြားရတာနဲ႕ပဲ လူလည္းေတာ္ေတာ္ခံစားလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ရီစရာေလးေတြ ရွာၾကံေတြးရင္း ဒီအၿဖစ္ေလးကုိ သြားသတိရၿပီး ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။သၿပဳသီးအေၾကာင္းကုိသိေအာင္ ထပ္မံေၿပာၿပေပးတဲ့ ရခိုင္မေလး ညီမေလး ေမခ်ိဳခ်ိဳထြန္းကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-4856073569587853447?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-87502967498961048542010-06-13T00:05:00.005+08:002012-02-14T14:02:58.130+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TEaw9XVIR7I/AAAAAAAAAOE/Z3eINpxO6oc/s1600/DSC_0215_s.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 338px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/TEaw9XVIR7I/AAAAAAAAAOE/Z3eINpxO6oc/s400/DSC_0215_s.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496274963533416370" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bT*xJmx*PTEyNzYyNjc4MzgwOTkmcHQ9MTI3NjI2Nzg1Mzk3NyZwPTc*MzIxJmQ9Jmc9MSZvPWVhMmJlNmI5MWYyOTQxMjA4NDk4/M2VhN2M4OTg3Y2U5.gif" height="0" border="0" width="0" />အခုလို မိုးေတြရြာေနတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဇြန္လရဲ႕ နံနက္ခင္းေလး တစ္ခုမွာေပါ့ ..... ကၽြန္မကို ေမေမက ေမြးဖြားခဲ့တာေလ။ အဲဒီေန႕ေလးက အဂၤလိပ္လို ဆုိရင္ေတာ့ ဇြန္ ၁၃၊ ၿမန္မာလုိ ဆုိရင္ေတာ့ နယုန္လဆုတ္ ၇ ရက္ေန႕ၿဖစ္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြသမီးၿဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကို ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕က အင္ၾကင္းသန္႕ ဆုိတဲ့ နာမည္ေလးကုိ ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ေမေမက ေၿပာဘူးတယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက ပုခက္ေပၚမွာ မအိပ္ဘူးတဲ့။ အိပ္ၿပီဆုိရင္ လူေပၚမွာ အၿမဲခ်ီထားရတယ္တဲ့။ လူေပၚကေန ခ်လိုက္တာနဲ႕ ငိုေတာ့တာပဲတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ့မွာ အၿမဲ တစ္လွည့္စီ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ေပါင္ေပၚမွာ ကၽြန္မကို တင္ထားၿပီး အိပ္ရတယ္တဲ့ေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဒါေတြကို ကၽြန္မၾကီးလာေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ရီစရာလိုလို ၿပန္ေၿပာၿပခဲ့တာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ရီႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ၿပန္ေတြးမိရင္ မရီႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာလည္း မေကာင္းဘူး။ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡမ်ားလုိက္မလဲလို႕ ေတြးလိုက္မိတုိင္း စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္မ တၿဖည္းၿဖည္း ၾကီးလာေတာ့ အခုထိ ေၿပာစမွတ္ၿဖစ္က်န္တဲ့ အၿဖစ္တစ္ခုက ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မဟာ နံနက္တုိင္း မုိးလင္းၿပီဆုိတာနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး စားခ်င္လို႕ မစားရမခ်င္းကုိ ဂ်ီက်ေတာ့တာပဲတဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂ်ီက်သလဲဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ ေဘးအိမ္က လူေတြက ကၽြန္မရဲ႕နာမည္ရင္း အင္ၾကင္းကို အင္ၾကင္းလို႕ မေခၚဘဲ ဂ်ီဂ်င္း ဆုိၿပီးေတာ့ကုိ ေၿပာင္းေခၚတဲ့ အထိပဲတဲ့ေလ။<br /><br />ေမေမက ေက်ာင္းဆရာမဆုိေတာ့ ကၽြန္မကို ေမြးဖြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေက်ာင္းၿပန္တက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မက အိမ္မွာ ကၽြန္မကုိထိန္းဖုိ႕ေခၚထားတဲ့ အစ္မၾကီးနဲ႕ က်န္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕က အစိုးရ ၀န္ထမ္းလိုင္းမွာေနတာဆုိေတာ့ ေဖေဖ့ရုံးနဲ႕ နီးတယ္ေလ။ ကၽြန္မဟာ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ကတည္းက ေဖေဖ ထမင္းလာမေကၽြးမခ်င္း မစားဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ေဖေဖဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနပါေစ။ ကၽြန္မ ထမင္းစားဖုိ႕ အခ်ိန္ေရာက္လာတာနဲ႕ ရုံးက ၿပန္လာၿပီး ကၽြန္မကုိ ထမင္းေကၽြးရတယ္တဲ့ေလ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းေနရတဲ့ အရြယ္ကိုေရာက္လာေရာ ေၿပာပါေတာ့။ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတက္တဲ့ ႏွစ္မွာ ေမေမက ညီမေလးကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားရတယ္။ ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မကလည္း ေက်ာင္းေနရၿပီဆုိေတာ့ကာ ေမေမက သူ႕ရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကေန ႏႈတ္ထြက္လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာင္းစေနေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆုိးသလဲဆုိရင္ ေမေမက ကၽြန္မစာသင္ရတဲ့ စာသင္ခန္းကေန လွမ္းၿမင္ရတ့ဲ ေနရာမွာ ကၽြန္မၿမင္သာေအာင္ အၿမဲေစာင့္ေနေပးရတယ္။ ကၽြန္မက စာသင္ေနရင္းကေန ေမေမ့ကိုပဲ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတာေလ။ မၿမင္လို႕ကေတာ့ ထြန္႕ထြန္႕လူးေအာင္ ငုိၿပီသာမွတ္ေပေတာ့ပဲ။<br /><br />ကၽြန္မ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ မိဘေတြကို အဲဒီလို မေစာင့္ခိုင္းဘူး။ ငိုရင္ ငိုတဲ့ကေလးကုိ လွ်ာၿဖတ္ပစ္မယ္ဆုိၿပီး ခဲတံခၽြန္တဲ့ဓါး ေသးေသးေလးကို ၿပၿပီးေတာ့လည္း ၿခိမ္းေၿခာက္တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိပဲ ၿခိမ္းေၿခာက္ ၿခိမ္းေၿခာက္ မရပါဘူး။ ေမေမ့ကို မၿမင္တာနဲ႕ အာေခါင္ကို ၿခစ္ၿပီး ငိုေတာ့တာပါပဲ။ အခုေနမွာ ကၽြန္မ ၿပန္ေတြးမိတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕ ေမေမဟာ ကၽြန္မကို တစ္ေနကုန္ ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလို ေစာင့္ေပးေနရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလိုက္မလဲလို႕ေလ။ ကၽြန္မဟာ ဘာလို႕ အဲဒီလို ကေလးဆုိးေလး ၿဖစ္ခဲ့တာလဲ။ ၿပန္ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲမွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံစားရတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ေမေမက ညီမေလးကုိ မီးဖြားေတာ့ ကၽြန္မကို လုိက္မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ကာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မ၀မ္းကြဲ (ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ)ကို ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မကုိ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႕၊ မုန္႕ေတြဘာေတြဂရုစုိက္ၿပီး ၀ယ္ေကၽြးဖုိ႕ မွာထားပါတယ္။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္က အဆုတ္မေကာင္းေတာ့ ဆရာ၀န္က ကၽြန္မကုိ ဇီးထုပ္တုိ႕၊ ေရခဲေခ်ာင္းတုိ႕ မေကၽြးရဘူးလို႕ မွာထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ကာ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက အဲဒါနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အရမ္းဂရုစုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကလည္း မတည့္ပါဘူးဆုိတဲ့ ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းကိုမွ ေရြးၾကိဳက္တဲ့သူ ဆုိတာလိုမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ၀ယ္စားလိုက္သမွ် ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းၾကီးပဲ ။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း ကၽြန္မကုိ ေၿပာမရမွန္း သိေတာ့ ဘာမွမေၿပာေတာ့ပါဘူး။ သူက ဘာပဲလုပ္သလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မ၀ယ္စားသမွ် ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းအေရအတြက္ကုိ မွတ္ထားၿပီး ညေနက်ရင္ ေမေမ့ကို အကုန္ၿပန္ေၿပာၿပတယ္ေလ :))) ။<br /><br />ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္က ဗြီဒီယုိၿပစက္ဆုိတာ အိမ္တုိင္းမွာ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ မိသားစုေနတဲ့ ၀န္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြရွိတဲ့ ကြင္းတစ္ကြင္းလုံးမွာမွ ဗြီဒီယိုၿပစက္ရွိတဲ့ အိမ္က အရာရွိပုိင္း အိမ္ ႏွစ္အိမ္ေလာက္မွာပဲ ရွိတာပါ။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မတုိ႕နဲ႕အတန္ငယ္ေ၀းတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ ဗြီဒီယုိရုံဆုိတာ စတင္ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ လူၾကီးေတြက ဗြီဒီယိုရုံဆုိတာ လူစုံတယ္၊ စရုိက္စုံတယ္၊ ကေလးေတြအတုယူမွားရင္ ပ်က္စီးလြယ္တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြနဲ႕ ဗြီဒီယုိရုံမွာ ဗြီဒီယုိသြားၾကည့္ၿခင္းကို ခြင့္မၿပဳၾကပါဘူး။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မ အစ္ကုိက တၿခား အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ အတူ အဲဒီဗြီဒီယိုရုံမွာ ေမေမတုိ႕မသိေအာင္ ဗြီဒီယိုသြားသြားၾကည့္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕ေတြ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာဆုိေနၾကတာေတြကို ၾကားၿပီး ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ဗြီဒီယိုဆုိတာ ဘာလဲ၊ တီဗြီနဲ႕ ဗြီဒီယိုဘာကြာသလဲဆုိတာကုိ အရမ္းကိုစိတ္၀င္စားမိၿပီး အရမ္းလည္း လိုက္သြားၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕ တစ္ခါေတာ့ ေမတၲာနဲ႕ ကြမ္းသီးရုိက္ထားတဲ့ ဗြီဒီယုိဇာတ္ကားတစ္ကားက အရမ္းကုိ နာမည္ၾကီးေနပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက အဲဒီကားကုိ သြားၾကည့္မယ္ဆုိတာကိုလည္း ကၽြန္မက သိေနေတာ့ အရမ္း လိုက္သြားခ်င္ေနတယ္။ ကုိၾကီးကလည္း ေမေမ့အဆူခံရမွာစုိးလို႕ ကၽြန္မကုိ မလိုက္ခုိင္းဘူး။ ကၽြန္မကလည္း ဘယ္လိုတားတား မရပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ရသမွ်အခြင့္အေရးကုိ လက္လြတ္မခံပဲ ေမေမက ဧည့္သည္ေတြကုိ ဧည့္ခံစကားေၿပာေနတုန္း ကၽြန္မအစ္ကုိေတြေနာက္ကုိ ဗြီဒီယုိၾကည့္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး လိုက္သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />ၿပန္လည္းလာေရာ ေဒါသေတြထြက္ေနတဲ့ ေမေမ့ကုိ ကၽြန္မက မလိမ္မညာဘဲ အမွန္အတုိင္း ဗြီဒီယုိသြားၾကည့္တာလို႕လဲ ေၿပာလိုက္ေရာ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ၊ ေမေမက ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကုိ ေပါင္တြင္းေၾကာေတြကုိ လိမ္ဆြဲတာမ်ား အသားေတြ ၿပတ္ထြက္ခမန္းပါပဲ။ ႏွစ္ဘက္စလုံးမွာ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကုိ အညဳိအမည္းေတြ စြဲလို႕ပါပဲ။ ကၽြန္မကလည္း ကိုယ္က အၿပစ္လုပ္ထားမိတာဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲနာနာ မ်က္ရည္တစ္စက္မက် က်ိတ္ခံပါတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုပဲ ေမေမ အတန္တန္တားေနတဲ့ ၾကားထဲက ေမေမ မသိေအာင္ လိုက္သြားၾကည့္ခဲ့တာ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ..... နတ္ပြဲေလ။ ေမေမက ကၽြန္မတုိ႕နားမွာ နတ္ပြဲေတြကၿပီဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လုိက္မၾကည့္ခိုင္းပါဘူး။ အဓိက ေမေမစိတ္ပူတာက နတ္ပြဲဆုိတာ လူေတြ တအားရႈပ္တဲ့ အၿပင္ နတ္ကေတာ္ေတြက ၾကည့္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္ထဲက လူေတြကို ဆြဲဆြဲြေခၚၿပီး ကတတ္လို႕ ေမေမက စိတ္ပူတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ကၽြန္မကို ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပၿပီး မသြားရဘူးလို႕ ေၿပာထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ကၽြန္မရဲ႕စိတ္။ ေမေမေၿပာသလို ဟုတ္သလား။ နတ္ပြဲဆုိတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ နတ္ေတြဆုိတာေရာ တကယ္ရွိတာလား။ကို္ယ္တုိင္ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ၿမင္ဘူးခ်င္ေနတယ္။<br /><br />အဲဒါနဲ႕ နတ္ပြဲရွိေနတဲ့ တစ္ရက္ ေန႕ခင္းပုိင္း ေမေမတေရးတေမာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ အစ္မ၀မ္းကြဲနဲ႕ တိတ္တိတ္ေလး လုိက္သြားၿပီး နတ္ပြဲကို သြားၾကည့္ပါတယ္။ ၿပန္လည္းလာေရာ ထုံးစံအတုိင္းေပါ့။ ေမေမက နတ္ပြဲသြားၾကည့္တာဆုိတာကုိ သိလည္းသိေရာ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး ရုိက္လည္းရုိက္၊ ေပါင္တြင္းေၾကာေတြကုိလည္း လိမ္ဆြဲကာ ကၽြန္မကုိအရမ္းကုိ စိတ္ဆုိးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ေမေမဘယ္ေလာက္ထိ ေဒါသထြက္လိုက္မလဲဆုိတာ ကၽြန္မၾကီးလာေတာ့ တၿဖည္းၿဖည္းေတြးလာမိတယ္။ မသြားပါနဲ႕လို႕ အက်ိဳးအေၾကာင္းေၿပာထားၿပီး ေသခ်ာမွာထားတဲ့ၾကားထဲက ကၽြန္မက သြားၿဖစ္ေအာင္သြားခဲ့တာေလ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုက ေမေမ့ကိုကၽြန္မ လိမ္မေၿပာတတ္ခဲ့တာပါပဲ။ ေမေမမၾကိဳက္တာကို ကၽြန္မလုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕အိမ္မွာၿဖစ္ၿဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာၿဖစ္ၿဖစ္ သြားေဆာ့ေနတာလို႕ ေၿပာလိုက္ရင္ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ လိမ္မေၿပာခဲ့ဘူး။ နတ္ပြဲသြားၾကည့္တာလုိ႕ပဲ အမွန္အတုိင္းေၿပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေမေမမၾကိဳက္တာေတြကို လုပ္ခဲ့ေပမယ့္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ လိမ္မေၿပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါပါပဲ။ ကၽြန္မ သိခ်င္တာ၊ စူးစမ္းခ်င္တာကုိ သိခြင့္ရၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ေမေမမၾကိဳက္တာကုိ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မလုပ္ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္မက ကၽြန္မ အၿပစ္လုပ္မိလို႕ အရုိက္ခံရရင္သာ မ်က္ရည္မက်တာပါ။ တကယ္လို႕ ကၽြန္မမွာအၿပစ္မရွိပဲ အရုိက္ခံရတယ္လုိ႕ ထင္မိလုိ႕ကေတာ့ အငုိမတိတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆုိလိုခ်င္တာက တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ကၽြန္မက ကိုၾကီးနဲ႕ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ညီမေလးနဲ႕ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ခုခုၿဖစ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ကၽြန္မမွာ အၿပစ္မရွိဘူးလို႕ ကၽြန္မက ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက ကၽြန္မမွာပါ အၿပစ္ရွိတဲ့ ပုံစံနဲ႕ ကၽြန္မကုိ ဆူၿပီးရုိက္တယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မ အငုိမတိတ္ေတာ့ဘူးသာ မွတ္ေပေတာ့။ ဘယ္အထိ ငိုေၾကာကရွည္ေနသလဲ ဆုိရင္ ေဖေဖရုံးက ၿပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိပဲ။ မ်က္ရည္ေတြက ေၿခာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အသံက အိ...အိ....အိ....နဲ႕ ငုိေၾကာကို ဆြဲဆန္႕ထားတာေလ။<br /><br />ေဖေဖၿပန္လာတာကို ၿမင္တာနဲ႕ ေဖေဖ့ဆီကုိ ေၿပးၿပီး ၀မ္းပန္းတနည္းနဲ႕ တုိင္ေတာ့တာပဲ။ ေဖေဖ့ခမ်ာမွာ ရုံးအိတ္ေလး အသာခ်ကာ အလုပ္ကပင္ပန္းလာတာေတြကို ေဘးခ်ိတ္၊ ကၽြန္မကို ေကာက္ခ်ီၿပီး အငုိတိတ္ေအာင္ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ၿပန္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေခ်ာ့ရတာေလ။ ကဲ .... ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။ ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆုိးလိုက္တဲ့ ကေလးေလးလဲလို႕ေလ။ ၿပန္ေတြးမိိတုိင္းလည္း ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ခပ္နာနာသာ ရုိက္ပစ္ခ်င္မိေတာ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီလို ဆုိးဦးမလား ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ် ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္ၿပီးဆင္ၿခင္သုံးသပ္မိေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆုိးခဲ့တာေတြကို သြားသတိရမိလို႕ပါ။ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မကို ဆုိးတယ္လုိ႕ ဘယ္တုန္းကမွ မေၿပာခဲ့ပါဘူး။ (လူပုံၾကည့္ေတာ့လည္း အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆုိးခဲ့လိမ့္မယ္လို႕ ထင္မွ မထင္ရတာ :P)။ ဒါေတြက ခပ္ငယ္ငယ္ သိပ္မသိတတ္ခင္တုန္းက ဆုိးခဲ့တာေတြပါ။ ၾကီးလာခါမွ သိသိနဲ႕ ဆုိးခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ အသက္ေတြ ၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ် ေနာင္တေတြရလာတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ အေပၚမွာ ဆုိးခဲ့မိသမွ်ေတြအတြက္ တတ္ႏုိင္သမွ် ၿပန္ၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတဲ့ အခါတုိင္း ဆုေတာင္းမိရင္လည္း “ဒီဘ၀မွာ မိဘေတြကို တတ္ႏုိင္သမွ် အေကာင္းဆုံး ၿပန္လည္ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ ရေသာသူ ၿဖစ္ရပါလို၏ ” လုိ႕ပဲ ဆုေတာင္းမိတယ္။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ်လည္း ကို္ယ့္ကုိကိုယ္ တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ ၿပန္လည္ ဆင္ၿခင္ၿပီး လိမၼာေအာင္ ၾကိဳးစားေနမိပါတယ္။ ခုေတာင္ ကၽြန္မက တအားကို လိမၼာေနၿပီ။ ဆုိးကို မဆုိးေတာ့တာလုိ႕ ထင္တာပဲ :)))။ (ကၽြန္မနဲ႕ အၿပင္မွာ ခင္တဲ့သူေတြဆုိ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ လိမၼာသလဲဆုိတာ သိတယ္ :D)။<br /><br />၁၃ ဂဏန္းကုိ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြကေတာ့ မၾကိဳက္တတ္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေမေမက အႏိႈင္းမဲ့တဲ့ ေမတၲာေတြနဲ႕ ကၽြန္မကုိ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ဒီ ၁၃ ရက္ေန႕ေလးကုိ အရမ္းၿမတ္ႏုိးတယ္။ ဒီႏွစ္ေမြးေန႕ေလးမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မလုပ္ၿဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကုိအရမ္းခ်စ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခ်က္ေပးတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးဆြမ္းနဲ႕ အိမ္နားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို အာရုဏ္ဆြမ္းသြားကပ္မယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕က ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႕ကုသုိလ္အၿဖစ္ ကၽြန္မတုိ႕ၿပည္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားေဂဟာမွာ ထမင္းေကၽြးၾကလိမ့္မယ္။<br /><br />တကယ္လို႕သာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြအားလုံးနဲ႕ အၿပင္မွာ နီးနီးနားနားသာဆုိလုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မက တကယ့္ကုိ အစားအေသာက္ေတြမ်ိဳးစုံနဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲၾကီးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စည္စည္ကားကားၾကီး က်င္းပပစ္ခ်င္တာပါ။ အခုေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြက အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ တစ္ကြဲတစ္ၿပား ၿဖစ္ေနေတာ့ကာ လုပ္ခ်င္ရက္နဲ႕ လုပ္ခြင့္ မသာဘူးေပါ့ေလ ။ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဘာမွ မေကၽြးၿဖစ္တဲ့ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္ :)))။ ဓါတ္ပုံထဲမွာပါတဲ့ ကိတ္မုန္႕ကုိေတာ့ ၾကိဳက္သေလာက္သာ စားသြားၾကပါလုိ႕။ တကယ္လို႕ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြ ဒီစာကို ဖတ္ၿပီး အဲဒီ ကေလးဆုိးဆုိးေလးကုိ အၿမင္ကတ္သြားၾကတယ္ ဆုိရင္လည္း ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အေနနဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္စီသာ ရုိက္သြားၾကပါေတာ့လုိ႕ :D။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ပုံေလးကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း Google ကေန ရွာထားတာပါ။)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8750296749896104854?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-83623941949266314122010-06-06T10:49:00.025+08:002010-07-25T09:13:35.035+08:00မရည္ရြယ္ဘဲ<br />အတိတ္နယ္ထဲ ေၿခခ်မိေတာ့<br />သတိရစိတ္တုိ႕က<br />အုံးအုံးက်က္က်က္ ထၿဖစ္ကုန္တယ္။ ။<br /><br />ကေယာင္ကတမ္းနဲ႕<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ထအဖြင့္<br />လြင့္လာတဲ့ အသံက<br />ရင္ကုိ တစ္ခါလာမွန္ၿပန္တယ္။ ။<br /><br />သတိရတဲ့အေၾကာင္း<br />ကေၿပာင္းကၿပန္နဲ႕<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ စပ္ဆုိေတာ့<br />ငါ့ဒုိင္ယာရီေတြ ငုိကုန္တာ<br />ကမၻာၾကီးေတာင္ စုိသြားတယ္။ ။<br /><br />ဒယိမ္းဒယိုင္<br />ေထာက္တုိင္ေရွ႕မွာရပ္ရင္း<br />ကင္းဘတ္စ္စေပၚ စုတ္တံတင္<br />ကတုန္ကယင္နဲ႕<br />စိတၲဇပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ကုိ အာရုံယူဆြဲၿပန္ေတာ့<br />ဒီပုံတူပဲ ထြက္လာၿပန္တယ္။ ။<br /><br />နင့္ဘက္က<br />အမုန္းေၾကၿငာ စာတမ္းတစ္ခုကုိ<br />ငါ့အတြက္ကေတာ့<br />အရႈံးေတြနဲ႕ ေသရာပါမွတ္တမ္းတစ္ခုလို ဖက္တြယ္ရင္း<br />မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တဲ့ အတိတ္က ဇာတ္လမ္းေတြ<br />ဒီမွာေလ<br />တစ္ခန္းရပ္လုိက္ၾကရေအာင္။ ။<br /><br />ထင္ခ်င္သလိုသာထင္<br />ၿမင္ခ်င္သလိုသာၿမင္ေစေတာ့<br />“ရွင္းၿပၿခင္း” ဆုိတဲ့ ဘာသာစကား<br />ငါမသင္ၾကားခ်င္ဘူး<br />မတူညီတဲ့ ပုစာၦေတြမွာ အေၿဖေတြရွာဖုိ႕ရာလည္း<br />ငါ့ဥာဏ္ရည္က မမွီခဲ့ေလေတာ့<br />အခ်စ္ေတြ အေငြ႕ပ်ံခ်ိန္<br />ရာသီခြင္ေတြေတာင္ အေရာင္မွိန္ခဲ့တာ<br />ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီ။ ။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(မွတ္ခ်က္။ ။ကဗ်ာေတြေရးပါဦးလို႕ တုိက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြ ရွိလို႕ ခ်ေရးလုိက္ၿပန္ေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေပ်ာ္စရာ မဟုတ္ခဲ့ၿပန္ဘူး။ :(( ဒါေပမယ့္ ဘာပဲေၿပာေၿပာ စာေရးရမွာ အရမ္းပ်င္းေနတဲ့ ကၽြန္မကုိ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ စပ္ၿဖစ္ခဲ့ေစတဲ့ အတြက္ သူတုိ႕ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဓါတ္ပုံေလးကုိ<span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> </span></span><a style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://www.google.com.sg/images?hl=en&amp;q=abstract+painting&amp;um=1&amp;ie=UTF-8&amp;source=univ&amp;ei=iDALTMzjEMq8rAfH7cCEDQ&amp;sa=X&amp;oi=image_result_group&amp;ct=title&amp;resnum=1&amp;ved=0CDAQsAQwAA">ဒီကေန</a><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> ရွာထားတာပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8362394194926631412?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-46504011170491424182010-05-28T14:12:00.008+08:002010-05-28T16:07:57.982+08:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cowner%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >“ဆရာမ.... ဆရာမ....</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >“ေမာ္”</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဆုိတဲ့ စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >- ာ္</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >၊ </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >“ေပၚ” </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဆုိတဲ့စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >- ၚ</span></b><b><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >.... (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး)ခ်င္း အတူတူ ဘာလို႕ပုံစံႏွစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနတာလဲဟင္....။”</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /> <br />ဒါကေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕ေတြတုိင္းမွာ လုပ္အားေပး အေနနဲ႕ ၿမန္မာစာ သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သြားသင္ေပးေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တပည့္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေလးပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၿပန္လည္ေၿဖဆုိဖို႕ရာ အေတာ္ကုိ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ၿဖစ္္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းဆုိလည္း မမွားဘူးေပါ့။ <br /> <br />အခုဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကေလးေတြထဲမွာဆုိရင္ အေဖ၊ အေမက ၿမန္မာေတြ ၿဖစ္ေသာ္ၿငားလည္း အေၿခအေနအရ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေကာင္းစြာသင္ယူခြင့္မရတဲ့ ကေလးေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ေပမယ့္လည္း မိဘေတြရဲ႕ အလုပ္အကုိင္ အေၿခအေနေတြအရ ဒီႏုိင္ငံကုိ ေၿပာင္းေရႊ႕ ၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေမ့သြားၾကတဲ့ ကေလးေတြ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္။ </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြန္မ အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက စာသင္ခန္းေလးကုိ ပထမဆုံးအေနနဲ႕ စေရာက္သြားတဲ့ေန႕မွာပဲ သတိထားလိုက္မိတာတစ္ခုက တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြဟာ Singlish ကုိေတာ့ မႊတ္ေနေအာင္ ေၿပာတတ္ၾကၿပီး ၿမန္မာစာ၊ ၿမန္မာစကားကုိ အဆင္ေၿပေၿပ၊ အခ်ိဳးက်က် ေၿပာတတ္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ မနည္းကုိ အားယူေၿပာဆုိေနၾကရတာကုိပါပဲ။ <br /> <br />အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သူတုိ႕ေလးေတြကုိ ၿမန္မာစာနဲ႕ ေရးထားတဲ့ စာေပေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိေစခ်င္၊ ဖတ္တတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြားၿဖစ္ေပၚလာမိပါတယ္။ အေၿခအေနေတြက ဘယ္လိုေတြပဲ ၿဖစ္ေနၿဖစ္ေနေပါ့ေနာ္။ ၿမန္မာကေလးငယ္ေလးေတြကုိ ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္းကုိ သိေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ဓေလ့ထုံးစံေတြကုိ နားလည္ေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ေၿမ ၿမန္မာ့ေရကုိ ခ်စ္တတ္ေစခ်င္လာတယ္။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မဆက္ေတြးမိတာေတြက ဒီကေလးေလးေတြ စိတ္၀င္စားေနၾကတဲ့ စာအုပ္စာေပ၊ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္း။ အခုဆုိရင္ သူတုိ႕အေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းသိတာက စပုိက္ဒါမန္း<b> (Spiderman)</b>၊ ဘက္တ္မန္း <b>(Batman)</b>၊ တြမ္နဲ႕ ဂ်ယ္ရီ <b>(Tom &amp; Jerry)</b>၊ တိြတီ <b>(Tweety)</b>၊ ဂါးဖီးလ္<b>(Garfield)</b>၊ ဖန္တန္ <b>(The Phantom)</b>၊ <b>Donald Duck</b> စသည္ စသည္တုိ႕ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မက သူ႕တုိ႕ကုိ သူတုိ႕အခုသိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြတင္မကဘူး၊ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ၿမန္မာ့ကေလးကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရွိတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိပါ သိေစခ်င္တာ။ <br /> <br />ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းကုိ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ <b>ေရႊေသြး</b>၊ <b>မုိးေသာက္ပန္း</b>၊ <b>ေတဇ</b> အစရွိတဲ့ ကေလးဂ်ာနယ္ စာေစာင္ေတြထဲက ကၽြန္မ အခုထိမေမ့ေသးတဲ့့ ကာတြန္း ဇာတ္လိုက္ေလးေတြၿဖစ္တဲ့ ႏုံအအ ထုံေပေပႏုိင္လြန္းတဲ့ <b>“ေက်ာ္ထြဏ္း”</b>ရဲ႕ ၀တုတ္တုတ္ ဇာတ္လုိက္ <b>“ေမာင္ရုိး”</b>နဲ႕ <b>“စမ္းေခ်ာင္းကုိကုိေအာင္”</b>ရဲ႕ ပိန္ေညာင္ေညာင္ ဇာတ္လိုက္ <b>“ေမာင္န”</b>တုိ႕၊ <b>“သူရ”</b>ရဲ႕ <b>“ဘယ္ေက်ာ္”</b>နဲ႕ <b>“မင္းေဇာ္”</b>ရဲ႕ လွ်ာထုိးဦးထုပ္ေလး ေဆာင္းထားတဲ့ <b>“ဘုိဘုိ”</b>တုိ႕၊ <b>“ေၿမဇာ”</b>ရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ေမႊးေလး တစ္ပင္တည္း ေထာင္ေနတဲ့ <b>“စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္”</b>၊ အၿမဲတမ္း စြပ္က်ယ္အက်ႌကုိ ပုခုံးတစ္ဖက္က်ေအာင္ ၀တ္ထားတတ္ၾကၿပီး မ်က္မွန္ ေလးေထာင့္ထူထူၾကီးေတြကုိ တပ္ထားၾကတဲ့ <b>“တင္ေအာင္နီ”</b>ရဲ႕ <b>“ၿပာဂေလာင္နဲ႕ ၿပာလေခ်ာင္”</b>ညီအစ္ကုိတုိ႕၊ <b>“ေဆြမင္း(ဓႏုၿဖဴ)”</b>ရဲ႕ <b>“တြတ္ပီနဲ႕ဗုိက္ကေလး”</b>တုိ႕ အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေလးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေစခ်င္လိုက္တာ။ <br /> <br />ဒါတင္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ သူတုိ႕ေလးေတြ တစတစ ၾကီးၿပင္းလာၿပီဆုိိရင္ေရာ။ ၿမန္မာ့သမုိင္းဆိုတာကုိေရာ သူတုိ႕ စိတ္၀င္တစားရွိပါ့လား။ ၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လုိ ေသြးေတြ ေခၽြးေတြနဲ႕ တည္ေထာင္ခဲ့ရသလဲ ဆုိတာမ်ိဳးကုိေပါ့။ ပထမၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ <b>“အေနာ္ရထာမင္းတရားၾကီး”</b>၊ ဒုတိယႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္သူ <b>“ဘုရင့္ေနာင္”</b>၊ တတိယႏုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္သူ <b>“အေလာင္းမင္းတရားၾကီး ဦးေအာင္ေဇယ်”</b> စသူတုိ႕အၿပင္ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္မတုိ႕ တုိင္းၿပည္္အတြက္ အသက္စြန္႕သြားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ သိပ္ကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားရတဲ့ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး <b>“ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း”</b>။ ဒီသူေတြအေၾကာင္းကုိ သိဖို႕ေနေနသာသာ ဒီနာမည္ေတြကုိ သူတုိ႕ ၾကားေတာင္မွ ၾကားဖူးၾကရဲ႕လား။ သူတုိ႕ရဲ႕ မိဘေတြကေရာ ကေလးေတြကုိ ၿမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းေတြကုိ တခုတ္တရ ေၿပာၿပၾကဖို႕ သတိရပါ့မလား။ <br /> <br />သမိုင္းဆုိတာက အလွမ္းေ၀းပါေသးတယ္ေလ။ စာေပေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေရာ။ သူတုိ႕ေလးေတြ အေနနဲ႕ ကဗ်ာ၊ ၿပဇာတ္၊ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းစတဲ့ အၿပင္စာေပေတြကို ဖတ္ရႈတတ္လာၾကၿပီဆုိရင္ ရာဘင္တရာ နတ္တဂုိး <b>(Rabindranath Tagore)</b>၊ ရွိတ္စပီးယား <b>(Shakespeare)</b>၊ မတ္တြိန္း <b>(Mark Twain)</b>၊ ေအာ္စကာ၀ုိင္း <b>(Oscar Wilde)</b>၊ လီယုိေတာ္စတိြဳင္း <b>(</b></span><b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">Leo Tolstoy)</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">၊ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ <b>(Virginia Woolf)</b>၊ ဂၽြန္ရပ္စကင္း <b>(John Ruskin)</b> စတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြြကုိပဲ ဖတ္ၾကေတာ့မွာလား။ အဲဒီစာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိပဲ စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၾကမွာလား။ </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ကၽြန္မတို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဟုိးေရွးမဆြကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကတဲ့ဲ့ <b>“ရွင္မဟာရ႒သာရ”</b>၊ <b>“ရွင္မဟာသီလ၀ံသ”</b>၊ <b>“ရွင္ဥတၲမေက်ာ္”</b>၊ <b>“စေလဦးပုည”</b> စသူတုိ႕လို က၀ိအေက်ာ္အေမာ္ေတြရဲ႕ စာေပေတြက စလို႕ <b>“ဆရာၾကီးသခင္ကို္ယ္ေတာ္မႈိင္း”</b>ရဲ႕ ေဒြးခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳးၾကီးေတြအပါအ၀င္၊ ေခတ္စမ္းစာေပမွာ အဦးဆုံးလုိ႕ ေၿပာလို႕ရတဲ့ <b>“သိပၸံေမာင္၀”</b>ရဲ႕ စာေပေတြအၿပင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဆက္တုိက္ဆုိသလို ထူးခၽြန္ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားၿဖစ္တဲ့ <b>“ၿမသန္းတင့္”</b>၊ <b>“ဒဂုန္ေရႊမွ်ား”</b>၊ <b>“ေရႊဥေဒါင္း”</b>၊ <b>“ခ်စ္ဦးညိဳ”</b>၊ <b>“တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္”</b>၊ စာေရးဆရာမေတြထဲက ဆုိရင္လည္း <b>“ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး”</b>၊ <b>“ခင္ႏွင္းယု”</b>၊ <b>“ခင္ေဆြဦး”</b>၊ <b>“ၾကည္ေအး”</b>၊ <b>“ဂ်ဴး”</b> စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ။ ထုိၿမန္မာစာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေပေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေတြ တပုဒ္ၿဖစ္ေစ၊ တစ္အုပ္ၿဖစ္ေစေသာ္မွ ၿမည္းစမ္းၾကည့္ၿဖစ္ၾကပါ့မလား။ သိပ္ကိုၿမန္မာဆန္ၿပီး သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ <b>“ေဇာ္ဂ်ီ”</b>၊ <b>“မင္းသု၀ဏ္”</b>၊ <b>“တင္မုိး”</b>၊ <b>“ႏုယဥ္”</b>၊ <b>“ေငြတာရီ”</b>တုိ႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကုိေရာ တစ္ေၾကာင္းၿဖစ္ေစ၊ တစ္ပုိဒ္ၿဖစ္ေစ သူတုိ႕ ရြတ္ဆုိၾကည့္ၾကပါ့မလား။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:black;" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:black;" lang="EN-US">အဲဒီလို အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မဟာ အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ပူပင္ေသာက စုိးရိမ္ဗ်ာပါဒေတြ ၾကီးစြာနဲ႕ စဥ္းစားေတြးေတာၿပီးသကာလမွာ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ခ်လိုက္ပါတယ္။</span> <meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"> <span lang="EN-US" style="font-size:10pt;"><!--[if gte mso 9]><xml> <u2:worddocument> <u2:view>Normal<u2:zoom>0<u2:punctuationkerning/> <u2:validateagainstschemas/> <u2:saveifxmlinvalid>false<u2:ignoremixedcontent>false<u2:alwaysshowplaceholdertext>false<u2:compatibility> <u2:breakwrappedtables/> <u2:snaptogridincell/> <u2:wraptextwithpunct/> <u2:useasianbreakrules/> <u2:dontgrowautofit/> <u2:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</u2:browserlevel> </u2:compatibility> </u2:alwaysshowplaceholdertext> </u2:ignoremixedcontent> </u2:saveifxmlinvalid> </u2:zoom> </u2:view> </u2:worddocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <u3:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </u3:latentstyles> </xml><![endif]--><span style=""> </span></span><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">“ဟုတ္ၿပီ… သူတုိ႕ေလးေတြ ၿမန္မာၿပည္၊ ၿမန္မာ့ေၿမ၊ ၿမန္မာ့ေရ၊ ၿမန္မာ့စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးတတ္၊ စိတ္၀င္စားတတ္လာေအာင္ ဒီလိုလုပ္ေပးခြင့္ေလးရေနတုန္းမွာ ငါလုပ္ေပးႏုိင္သေရြ႕ေလး ကုိယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း ရွိသေလာက္ အားထုတ္ၿပီး သူတို႕ကုိ စည္းရုံးရမယ္”</span></b><span lang="EN-US" style="font-size:10pt;"><u1:p></u1:p> </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ဆုိၿပီး ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္ၾကီး ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ဟန္နဲ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ သင္ၾကားေရးကုိ စတင္လိုက္တဲ့ကၽြန္မဟာ အေပၚကေမးခြန္းမ်ိဳးေလာက္နဲ႕တင္ ေခၽြးၿပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၿမန္မာစာဆုိတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွသလုိ သင္ယူဖုိ႕ခက္ခဲနက္နဲဲတဲ့ စာလုိ႕လဲ ခံစားမိလာပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ကုိယ့္ကုိ ကၾကီး၊ ခေခြး ၀ုိင္းေအာင္ေရးတတ္ဖုိ႕ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းကဆရာ၊ ဆရာမေတြကုိလည္း သတိတရ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဆုိတာက ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရထားတဲ့ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေလးၿဖစ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြရုံးပိတ္ရက္ (၂)ရက္ထဲကေန အခ်ိန္ေလး နဲနဲဖဲ့ၿပီး ပရဟိတ အလုပ္ေလး တစ္ခုခု လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ရယ္၊ ကေလးေတြကို ခ်စ္တာ၊ ကေလးေတြကုိ စာသင္ေပးရတာကို ၀ါသနာပါတာက တစ္ေၾကာင္းရယ္ေၾကာင့္သာ လုပ္အားေပးဆရာမအၿဖစ္ ၀င္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေတြတုန္းက ၿမန္မာစာကုိလည္း (၁၀)တန္း အထိပဲ သင္ယူခဲ့ရတာ ဆုိေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ၿမန္မာစာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ထဲထဲ၀င္၀င္ နက္နက္နဲနဲ ဆက္မေလ့လာၿဖစ္ခဲ့ဘူးပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီမွာပဲ ကေလးေတြကို သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သင္ေပးဖုိ႕ၾကိဳးစားတဲ့အခါ အဲဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ႕ စေတြ႕တာပါပဲ။ ကၽြန္မၾကဳံေတြ႕ရတာက အေပၚကေမးခြန္းတင္ပဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ရွိေသးတယ္။ </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တစ္ခါေပါ့….. <b><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ၾကြ”</span><span style="color:blue;"> </span></b>ဆုိတဲ့ စာလုံးကို သင္တဲ့အခါ ကၽြန္မက အဲဒီ <b><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ၾကြ”</span></b> ဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဘုရား၊ ရဟန္း သံဃာ အစရွိတဲ့သူေတြအတြက္ သုံးတဲ့စကားလုံး ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ဥပမာဆုိရင္……ဘုရားရွင္ လာတယ္လို႕ မသုံးဘူး…<b><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ၿမတ္စြာဘုရား </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၾကြ</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">လာတယ္…”</span></b> <b><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးေတြ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၾကြ</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">လာတယ္….” </span></b>အဲဒီလို စာေၾကာင္းမ်ိဳးေတြမွာဆုိရင္ ဒီ <b><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ၾကြ”</span></b> ကုိ သုံးရတယ္ လို႕ ရွင္းၿပထားမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေၿမြသံလား ေလသံလား။</span></b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေၿမြ သတိထားပါ။</span></b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေၿမြထိက ေဆးခန္း သြားရမည္။</span></b><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဆရာ၀န္</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ၾကြ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လာၿပီ။</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဆုိတဲ့ ဖတ္စာလည္း ေရာက္ေရာ <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြန္မတပည့္ ကေလးေလးက </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >“ဆရာမ…ဆရာမ ေၿပာေတာ့</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ၾကြ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကုိ ဘုရားတုိ႕၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးတုိ႕ အတြက္ပဲ သုံးတာဆုိ…အခု ဘာလို႕ ဆရာ၀န္ကုိ</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ၾကြ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လာၿပီလို႕ သုံးတာလဲ…”</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > တဲ့ေလ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ႕လို စဥ္းစားမိရဲ႕လားလို႕ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဆရာမက ဒါဆုိ ဒါပဲလို႕ မွတ္လုိက္တာ မ်ားသလားလို႕ေလ။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">သူတုိ႕ေလးေတြရဲ႕ ၾကံၾကံဖန္ဖန္စဥ္းစားတတ္တဲ့ ဥာဏ္ရည္ေလးေတြကုိေတာ့ ကၽြန္မ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခါကဆုိရင္လည္း</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">မိဘဆရာ ရုိေသပါ။</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ရုိးရုိးသားသား ေနပါ။</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">သာသာယာယာ စကားဆုိပါ။</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">အဘုိးအုိုကုိ ကန္ေတာ့ပါ။</span></b><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ဆုိတဲ့ ဖတ္စာမွာ </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">“ဆရာမ….</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ကန္ေတာ့</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ဆုိတဲ့ စကားလုံးမွာ</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ေတာ့</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ဆုိတာပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္…. တကယ္လို႕ </span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ေတာ့</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ဆိုတဲ့ စကားလုံးသာ မပါရင္</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">အဘုိးအုိုကုိ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> ကန္ပါ</span></b><b><span style="color: rgb(153, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> </span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">လုိ႕ ၿဖစ္သြားမွာေပါ့ေနာ္….”</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> တဲ့။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"> <br /><u1:p></u1:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"><u1:p></u1:p>အဲဒီလို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေလးေတြကလည္း ေတြးတတ္ေသးတာပါ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ဆရာမေတြခမ်ာမွာလည္း သင္ခန္းစာေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သူတုိ႕မ်က္စိထဲမွာ ပုံေပၚလာေအာင္ သူတို႕နားလည္ေအာင္ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြနဲ႕ ရွင္းရတာလည္း လြယ္ေတာ့မလြယ္လွပါဘူး။ သူတုိ႕စိတ္၀င္စားေအာင္ ေၿပာပုံဆုိပုံ ဟန္ပန္မူရာကလည္း လုိေသးတယ္ထင္ပ။ ကၽြန္မဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ အေၿပာအေဟာ စည္းရုံအားေကာင္းသလဲဆုိတာ နမူနာ တစ္ခု ေၿပာၿပရရင္ </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">မုိးလရာသီ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">အဘုိးအုိတုိ႕လယ္တဲ</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">တဲကေလး မုိးယုိ ေနသလား။</span></b><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></b></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ကူညီ၍ မုိးေပးပါ။</span></b><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"><u1:p></u1:p><u1:p></u1:p>ဆုိတဲ့ ဖတ္စာကို သင္ေတာ့ <b><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ဆရာမ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ ဘာလဲ”</span></b> တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဒီလိုစိတ္၀င္တစားေမးလာတဲ့အခါ အေၿဖကုိ ေပးဖုိ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ေပါ့</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">“သမီးေလးေရ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ တဲေပၚက မုိးထားတဲ့အမုိးက မလုံပဲ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ အတြက္ မုိးေရေတြက အဲဒီအေပါက္အၿပဲေတြကတဆင့္ ယိုက်တာကုိ ေခၚတာေလ။ ဘာလို႕ အမုိးေတြက ေပါက္ၿပဲရတာလဲဆုိေတာ့ ဒီတဲေလးရဲ႕ အမုိးက ကြန္ကရစ္ေတြနဲ႕ ေဆာက္လုပ္္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ ယာထဲမွာ ခဏေနဖုိ႕အတြက္ သက္ကယ္ပ်စ္ေတြနဲ႕မုိးထားတာ။ သက္ကယ္ဆုိတာက ဘယ္ကရတာ…ဘယ္လို ပုံစံရွိတာ.....” </span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ… ဟန္အၿပည့္ မာန္အၿပည့္နဲ႕ ရွင္းၿပလိုက္တာေပါ့။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ကေလးကလည္း ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးေလးနဲ႕ ၿငိမ္ၿပီး စုိက္ၾကည့္ေနတာဆုိေတာ ကၽြန္မကလည္း ငါေတာ့ ဟန္က်ၿပီေပါ့ ကေလးက ငါေၿပာတာကို စိ္တ္၀င္တစားနားေထာင္ေနရွာသား ဆုိၿပီး ပီတိေတြၿဖစ္မယ္ၾကံရုံ ရွိေသး ကၽြန္မ စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကေလးက ေၿပာခ်လိုက္တာက <b><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ဆရာမ ဆရာမ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကေလ သမီးေမေမ i-phone ၀ယ္လိုက္တယ္ သိလား…”</span></b> တဲ့ေလ။ <b><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ေၾသာ္….ေအးေအး….” </span></b>ကၽြန္မမွာ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ပဲ ရွင္းၿပရေတာ့မလို ရပ္လိုက္ရေတာ့မလိုနဲ႕ေလ။</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <u1:p></u1:p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <u1:p></u1:p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:black;" lang="EN-US"> <br /></span><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:black;" lang="EN-US">ဒီလိုနဲ႕ တစတစဆုိသလို ကၽြန္မရဲ႕ ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ မာန္ေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေလ်ာ့က်ကုန္ရၿပီး </span><b><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" lang="EN-US">ကဲပါေလ…. ဘာမွမတတ္တာ၊ မသိတာထက္စာရင္ ကၾကီးကေန အအထိပဲ တတ္ဦးေတာ့၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြပဲ ၾကဳံေတြရေစဦး အနဲဆုံး သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာေလာက္ကုိပဲ သူတုိ႕ေလးေတြ ေက်ေက်ညက္ညက္ ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးႏုိင္ၿပီဆုိရင္ကုိပဲဲ ေတာ္လွပါၿပီေလ</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:black;" lang="EN-US"> ဆုိၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ရွိသမွ်မာန္ေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရပါေလေတာ့တယ္။</span></div><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12pt;color:black;" lang="EN-US"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-4650401117049142418?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-41664012684858495102010-05-12T21:12:00.004+08:002012-02-14T14:03:29.526+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/S-oQI_d3JVI/AAAAAAAAAL8/FL34s7u_FBI/s1600/myanmar3pb2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 299px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_osf7mMXlq5Q/S-oQI_d3JVI/AAAAAAAAAL8/FL34s7u_FBI/s400/myanmar3pb2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470202444056569170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတုိ႕ နည္းပညာတကၠသုိလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ ကာလေတြတုန္းကေပါ့...။ သိၾကတဲ့အတုိင္း နည္းပညာ တကၠသုိလ္ဆုိတာမ်ိဳးက အလြန္အင္မတန္မွ သြားေရးလာေရး အဆင္ေၿပ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕တဲ့၊ သာယာလွပတဲ့ ၿမိဳ႕ၿပင္က လယ္ကြင္းၿပင္လုိ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ ထုတ္ၿပီး တည္ေဆာက္တတ္ၾကတာ ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿပည္နည္းပညာတကၠသုိလ္ၾကီးကလည္း ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန ရွစ္မုိင္အကြာမွာ ရွိတဲ့ လက္ခုပ္ပင္ရြာနဲ႕ ေႏွာကုန္းရြာ အနီးမွာ တည္ရွိထားပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းသားေတြ နံနက္ပုိင္း အဲဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ ေက်ာင္းခ်ိန္အမီသြားေရာက္ႏုိင္ဖုိ႕၊ စာသင္ၿပီးလို႕ ေက်ာင္းကအဆင္း အိမ္ကုိၿပန္လာဖုိ႕ ဆုိတဲ့ အေရးေတြမွာက်ေတာ့ “မထသ” ကေန ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဆုိၿပီး တာ၀န္ယူ စီစဥ္ေပးတဲ့ ဖယ္ရီကားေတြက တကယ္တမ္းမွာ လုံေလာက္မႈ မရွိပါဘူး။ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေၿပာတာပါ...အခုေတာ့ လုံေလာက္မႈရွိမရွိ ၾကဳံမွ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္)။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြခမ်ာမွာ ဖယ္ရီကိုခ်ည္း အားကုိးေနလို႕ မရေတာ့ဘဲ ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန “ေပါင္းတလည္” “ေပါက္ေခါင္း” အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကုိ ေၿပးဆြဲေနတဲ့ လုိင္းကားေတြ(ပုံမွာၿမင္ရတဲ့ ကားမ်ိဳး)ကုိလည္း အားကုိးအားထား ၿပဳရပါတယ္။<br /><br />ေပါင္းတလည္ နဲ႕ ေပါက္ေခါင္းဆုိတာက ၿပည္နည္းပညာ တကၠသိုလ္ကုိ ေက်ာ္ၿပီးမွ ေရာက္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတြေလ...။ ဆုိလုိခ်င္တာက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက အဲဒီၿမိဳ႕ေတြကုိ သြားတဲ့ ကားလမ္းေဘး လမ္းခုလတ္မွာ တည္ရွိတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။ လိုင္းကားေတြက ၿပည္ၿမိဳ႕က အထြက္ဆုိရင္ေတာ့ နာရီၿခားနဲ႕ အလွည့္က် ထြက္ၾကရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္က ေစာေစာသာ ေနရာသြားယူလုိက္မယ္ဆုိရင္ သိပ္ဒုကၡမေရာက္ပဲ ေနရာရတတ္ေပမယ့္ အၿပန္ခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အၿမဲလိုလို အခက္ၾကဳံရတတ္ပါတယ္။<br /><br />စာသင္ခ်ိန္ေတြ ဆုိတာကလည္း ေနကုန္ေအာင္ တက္ရတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေလေတာ့ အတန္းၿပီးရင္ ၿပီးတာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ ၿပည္ေတာ္ ၿပန္ဖုိ႕အေရး ကၽြန္မတုိ႕မွာ ေက်ာင္းေရွ႕ေလးကိုထြက္ လမ္းေဘးေလးေတြမွာ တန္းစီၿပီး ကားစေမွ်ာ္ရပါတယ္။ ဖယ္ရီေတြက က်ေတာ့ ၿပည္ကေန ညေနပုံမွန္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွ လႊတ္ေပးတာဆုိေတာ့ ၾကားထဲက ကုိ႕လုိ႕ကန္႕လန္႕ အခ်ိန္ေတြမွာက်ေတာ့ လိုင္းကားကုိပဲ အားကုိးစရာ ရွိတာေလ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ္ပုိင္ကားေလးေတြ ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ စိတ္ေကာင္းရွိစြာနဲ႕ ေက်ာင္းေရွ႕မွာရပ္ၿပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ႏုိင္သေလာက္ ေခၚတင္ေပးသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း လမ္းေဘးမွာ အၿဖဴနဲ႕နက္ၿပာ၀တ္စုံေလးေတြ ၀တ္ၿပီး ေခၚမ်ားေခၚခ်င္မလားေလရယ္လုိ႕ သနားစရာ မ်က္ႏွာေပးေလးေတြနဲ႕ တန္းစီၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေလးေတြကုိ “ဟုတ္ကဲ့ သနားပါတယ္” ဆုိတဲ့ အၾကည့္ေလးနဲ႕ပဲ ၾကည့္သြားတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />အခုနလုိင္းကားအေၾကာင္းကုိ ဆက္ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ အဲဒီ လိုင္းကားေတြမွာက အေပၚက ဓါတ္ပုံထဲမွာ ၿမင္ရတဲ့အတုိင္း လက္၀ဲ လက္ယာ တစ္ဘက္စီကပ္လ်က္ ေဘးခုံေတြပါၿပီး အလယ္မွာကက်ေတာ့ အလယ္ခုံဆုိၿပီး ခုံတန္းအရွည္ၾကီးေတြကုိ အလ်ားလုိက္ တစ္တန္းတည္း ခ်ထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဘးခုံရတဲ့သူကေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ေနရာေလးမွာ အေရွ႕ဘက္ေလးမ်က္ႏွာမူ အိေၿႏၵရရေလး ထုိင္လုိက္သြားရုံပဲေပါ့...။ အလယ္ခုံမွာထုိင္တဲ့သူက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ႏွစ္ဘက္လွည့္ၿပီး ထုိင္လို႕ရပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္ကိုလွည့္မလား...ညာဖက္ကုိလွည့္မလား... အဆင္ေၿပသလိုေပါ့...။<br /><br />တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကားသမားေတြက အဲဒီအလယ္ခုံေတြကုိ ဖယ္ထုတ္လုိက္ၿပီး ၾကားထဲမွာ ဆန္အိတ္တုိ႕ ၾကံသကာအိတ္တုိ႕ တၿပည့္တင္တတ္ပါေသးတယ္...။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီဆန္အိတ္ေတြ ၾကံသကာအိတ္ေတြေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ် ရတာေပါ့ေနာ္...။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ..။ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ထမီနက္ၿပာေတြလည္း နက္မၿပာႏုိင္ေတာ့ပဲ နက္ၿဖဴတူတူေတြ ၿဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လည္း ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ...။ ကားရတဲ့အခ်ိန္ ရတဲ့ကားကုိပဲ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္လိုက္ရတာပါပဲ..။<br /><br />ကၽြန္မတုိ႕ ေတြရဲ႕ အက်င့္ကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲဲ႕ အတူတူထုိင္ရမွ စိတ္ခ်မ္းသာတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား...။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အတူတူ ယွဥ္လ်က္ ေဘးခုံ သို႕မဟုတ္ အလယ္ခံုမွာ ရရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပါ့...။ စကားေတြ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ တြတ္ထုိးလုိ႕ရၿပီေလ...။ အတန္းထဲမွာ ဘယ္ဆရာ၊ ဘယ္ဆရာမက ဘယ္လုိ ဘယ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကၿဖင့္ ဘယ္လို...ဘယ္ဘာသာရပ္က ဘယ္လို စသည္ၿဖင့္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ေၿပာလိုက္ၾက ရီစရာရွိလည္း ရီလိုက္ၾကနဲ႕ အင္း...ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ေက်ာင္းတက္စားရတဲ့ ဘ၀က အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား..။ (အခုလို ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္စရာမလုိပဲ မိဘဆီက လက္ၿဖန္႕ေတာင္းသုံးရုံပဲ ဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေပါ့...)။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္... ထုံးစံအတုိင္းေပါ့... ကၽြန္မတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ေက်ာင္းကၿပန္တဲ့အခ်ိန္ ကားေစာင့္ေနတုန္း လိုင္းကားတစ္စီး ေရာက္အလာ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႕ အလုအယက္ တက္လိုက္ၾကၿပီး ကားေပၚမွာ ရရာေနရာကုိ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္ၾကေရာ ေၿပာပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ေဘးခုံႏွစ္ခုံက လူေတြအၿပည့္ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတို႕ေတြက အလယ္ခုံမွာပဲ ေနရာရပါေတာ့တယ္...။ အၿပန္ဆုိရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပါလာတတ္္္တဲ့ ခရီးသည္ေတြက အဲဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ရြာေတြက တက္လာၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက မ်ားပါတယ္...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က အလယ္ခုံမွာကိုပဲ ထုိင္တဲ့ ဘက္က မတူဘူး ၿဖစ္သြားတယ္ ...။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းက ညာဖက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ဘက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ရွိေစေတာ့...။ ဒီလိုပဲ အဆင္ေၿပသလိုပဲ စီးရမွာေပါ့...။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဆင္မေၿပတာက စၿဖစ္လာပါၿပီ...။ ကၽြန္မရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ထုိင္ေနတာက ေက်ာင္းမတုိင္ခင္ ရြာတစ္ရြာကေန ထင္ပါရဲ႕ .... ပါလာတဲ့ သေကာင့္သားတစ္ေကာင္...။ ၀တ္လာတဲ့ ပုဆုိးကလည္း အခုမွ အသစ္ကုိ ထုတ္၀တ္လာတာ ထင္ပ.. ပိပိရိရိမရွိပဲ ေဖာင္းေဖာင္းပြပြနဲ႕..။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက သူ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေကာင္မေလး လာထုိင္ၿပီလည္းဆုိေရာ ရသမွ် အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ အပီကုိ စရႈိးေတာ့တာပါပဲ...။<br /><br />ဒါဟာ မိန္းခေလးမ်ားထက္ သာလြန္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ားရဲ႕ေမြးရာပါ မဟာအခြင့္အေရး ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မက <span>“ဟဲ့ နင္ငါ့ကို မၾကည့္နဲ႕ မ်က္လုံးကိုမွိတ္ထား</span><span style="font-weight: bold;">....” </span>လို႕ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး တားလို႕ရပါ့မလဲ...။ သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ၾကားထဲမွာကလည္း ၂ေပသာသာေလာက္ပဲ ၿခားတာဆုိေတာ့ စဥ္းစာသာၾကည့္ေတာ့ ...။ ကၽြန္မမွာ တလမ္းလုံး စိတ္ေတြက်ဥ္းက်ပ္ စိတ္ကလည္းတုိေပါ့ ...။ မ်က္ႏွာထားကုိ တင္းထားလိုက္ရတာလည္း မ်က္ႏွာမွာ ရွိသမွ်အေၾကာေတြ ၿပတ္ထြက္ကုန္မွာေတာင္ စုိးရတယ္...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မမ်က္ႏွာရဲ႕ direction ကုိ သူနဲ႕ တည့္တည့္ မဆုိင္မိေအာင္ ဟုိဘက္ဒီဘက္ လွည့္ရတာလည္း ဇက္ကအနားမေပးရပဲ ၁၈၀ ဒီဂရီ လည္ေနပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေနရာေၿပာင္းဖုိ႕ ေနရာလြတ္ေလးမ်ား ရွိေလမလားရယ္လုိ႕ ဟုိဟုိဒီဒီ ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ခရီးသည္က အတက္ပဲရွိတယ္ အဆင္းမရွိဘူး...။ ကၽြန္မကလည္း “ငါ အခြင့္သာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ဘက္ကုိ ငါ့ကိုယ္ကုိ လွည့္ပစ္မယ္ ...ဒင္းကုိ ေက်ာပဲ ေပးထားမယ္.....” လို႕ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတာေပါ့...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး ၿပည္နားကို တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာေရာ ဆုိပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ကားက နဲနဲေခ်ာင္စၿပဳလာပါၿပီ...။ အဲဒါနဲ႕ ၿပည္ၿမိဳ႕ထဲကုိ အ၀င္ တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မေဘးက လူေတြလဲ ဆင္းသြားေရာ... ကၽြန္မလည္း ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ အပုိင္ပဲဆုိၿပီး မတ္တတ္မရပ္ဘဲ ထုိင္လ်က္သားကေနပဲ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ဆုံလည္လုိသေဘာထားၿပီး ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ ေစြ႕ခနဲေနေအာင္ ေၿမွာက္ၿပီး တစ္ဖက္ကုိ လွည့္လုိက္တာေပါ့...။ အဲ.... အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက အဆုံးအထိ ပါမလာပဲ လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ပဲ တစ္ခုခုနဲ႕ညိွေနသလိုမ်ိဳး ခံစားလုိက္ရၿပီး အဲဒီလို ခံစားမႈႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ “<span>...ဟ..ဟ...လုပ္ပါဦး...ပုဆုိး...ပုဆုိး...က်ေနာ့္ပုဆုိး</span> .... ” ဆုိတဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေၿမွာက္တက္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္မေလး ၿမင္လို္က္ရတဲ့ ၿမင္ကြင္းက မထိတ္သာ မလန္႕သာ ...ကၽြန္မအေရွ႕က ေက်းဇူးရွင္ရဲ႕ ပုဆုိးကြင္း ေအာက္စက ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ စြပ္လ်က္သားၾကီး...။ သူကလည္း ေၿပာေၿပာဆုိဆုိ ၿပာၿပာသလဲနဲ႕ ကၽြန္မေၿခေထာက္မွာ စြပ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ပုဆုိးစကို အတင္းဆြဲခၽြတ္...ကၽြန္မမွာလည္း ဟုိဘက္တစ္ဘက္ကုိ ေၿပာင္းခ်ဖို႕ မၾကြထားတဲ့ ေၿခအစုံကုိ သူ႕ဘက္ပဲ ၿပန္ခ်ရေတာ့မလို ဟုိဘက္ပဲ ဆက္သယ္သြားရမလုိနဲ႕ ခုံေပၚမွာ တန္းလန္းၾကီး...။ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿဖစ္ကုိ ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ သူေတြကလည္း တ၀ါး၀ါးနဲ႕ ၿဖစ္ကုန္လုိက္ၾကတာ...ေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...။<br /><br />ၿဖစ္ပုံက ဒီလုိေလ...။ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ေနတုန္းက ေၿခေထာက္ေတြက ေအာက္ကုိ အသီးသီး ခ်ထားၾကရတာဆုိေတာ့ အေနအထားအရ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံက သူ႕ပုဆုိးကြင္းစ ေအာက္ဘက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေနမွာေပါ့...။ ကၽြန္မေၿပာခဲ့ပါေရာလား...၀တ္ထားတဲ့ ပုဆုိးကလည္း ပြပြေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ပါဆုိ....။ တကယ္လုိ႕သာ သူပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္မပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆင္းရမယ့္ေနရာေရာက္လို႕ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဘာၿပႆနာမွ မရွိေပမယ့္ အခုလို ကၽြန္မက ထုိင္ရာကေန မထပဲ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ မယူလုိက္ၿပီး ဟုိဘက္တစ္ဖက္ကို ေၿပာင္းလွည့္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ သူ႕ပုဆုိးကြင္းၾကီး တစ္ခုလုံးကုိ ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ စြပ္ၿပီး မယူလာလိုက္သလုိမ်ိဳး ၿဖစ္သြားတာေပါ့...။<br /><br />သူၿဖင့္ ဘယ္လို ခံစားလိုက္ရလဲေတာ့ မသိဘူး...။ ကၽြန္မမွာၿဖင့္ ရွက္လိုက္တာဆုိတာ ကားေပၚမွာ ဘယ္္သူ႕ကုိမွလည္း ေမာ့မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ ေခါင္းၾကီးကုိ ငုံ႕ထားၿပီး ကားဂိတ္ကုိ ၿမန္ၿမန္ေရာက္ပါေစပဲ တြင္တြင္ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္...။ ကားဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစ္ခ်ိဳးတည္းကုိ ေၿပးမိေတာ့တာပါပဲ...။<br /><br />ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ၿဖစ္ၿခင္းေနာ္...။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ရွက္ခဲ့မိတဲ့ အၿပင္ အခုအခ်ိန္အထိ ၿပန္ေတြးလိုက္မိတုိင္းလည္း ရီခ်င္ပက္ကိ် ၿဖစ္ေနရေတာ့တာပါပဲ...။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ေပ့ါ။<br /><br />ကၽြန္မကုိယ္ေတြ႕မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မ အစ္မရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕လည္းရွိေသးတယ္...။ ၾကဳံတုန္း တစ္ခါတည္း ေၿပာၿပလိုက္ဦးမယ္...။ သူကလည္း တစ္ရက္ အဲဒီလက္ခုပ္ပင္ ရြာဘက္ကုိ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႕ အသြား ထုံးစံအတုိင္း လုိင္းကားစီးေတာ့ ကားကလူၿပည့္ေနၿပီး အလယ္မွာလဲ ဆန္အိတ္ေတြနဲ႕ဆုိေတာ့ကာ ကားေနာက္အစြန္ ဆန္အိတ္ေလးေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ်လိုက္ၿပီး ေနာက္က ေၿခခ်ခုံကုိ မ်က္ႏွာမူလ်က္ေပါ့...။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မအစ္မကုိ ၀န္းရံပိတ္ထားတာက ေၿခခ်ခုံေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္တြယ္စီးၿပီး လုိက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားက အရွိန္နဲ႕ေမာင္းေတာ့ ေလေတြကလည္း တဟူဟူးတုိက္တာေပါ့...။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း တလူလူလြင့္ေနတဲ့ သူ႕ထမီေအာက္စေလးကုိ ဒူးေခါင္းၾကားေလးထဲ ဆြဲဆြဲသြင္းၿပီး မၾကာခဏ သိမ္းသိမ္းေပးရတာေပါ့...။ အင္း...ကၽြန္မ အစ္မတစ္ေယာက္ ေတြးမိေတြးရာေတြး ေငးမိေငးရာေငးၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဆြဲလြန္ အသိမ္းလြန္သြားလဲ မသိဘူး။ တစ္ေနရာလည္းေရာက္ေရာ...သူ႕ေရွ႕က ေက်ာင္းသားေလးက... “ဟာ..အစ္မၾကီး အစ္မၾကီး ကၽြန္ေတာ့ပုဆုိးကို ဘာလုိ႕ဆြဲေနတာလဲဗ်.......” ဆုိတဲ့အသံၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားလား...သူ႕ထမီစေအာက္ေမ့လို႕ သူ႕ဒူးေခါင္းႏွစ္လုံးၾကားထဲကုိ အတင္းဆြဲသြင္းေနတာ လတ္စသတ္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕က ေကာင္ေလးရဲ႕ ပုဆုိးစၾကီးကုိ ဆြဲသြင္းေနတာပါလား...။ ေတာ္ေသးလုိ႕ေပါ့ေနာ္...အခ်ိန္မီသိလုိက္ေပလို႕သာ...ႏုိ႕မုိ႕လုိ႕ကေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ....။<br /><br />ကဲကဲ...အဲဒါသာၾကည့္ေတာ့ အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ ညီအစ္မတေတြကေတာ့ အဲလုိပါဆုိ...။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ဒီပိုစ့္ကုိ နာမည္ေပးမလုိ႕ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ခ်စ္လွစြာေသာ မမၾကီး ေဒၚေရႊစင္က သူ႕နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိ ခ်စ္ကုိယ္ေတြ႕လို႕ နာမည္ေပးၿပီး ေရးတတ္တာကို သတိရသြားၿပီး ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ရွက္စရာ ကိုယ္ေတြ႕ ဇာတ္လမ္းမုိ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕လုိ႕ ေပးလုိက္မယ္ဆုိၿပီး ဆုံးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္...။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္...အဲဒီ ကားေပၚက ေမာင္မင္းၾကီးသားနဲ႕ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာတင္ၿပီးသြားလုိ႕ ...။ ေတာ္ၾကာ သူလည္းရႈိး ကုိယ္လည္းရႈိး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ရႈိးၿပီး အၾကည္ေတြဆုိက္ ဇာတ္လမ္းေတြမ်ားသာ ၿဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီပုိစ့္က ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ မဟုတ္ပဲ ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႕ ၿဖစ္သြားေလာက္တယ္ :)))))<br /><br />ဓါတ္ပုံေလးက <a href="http://www.google.com.sg/images?um=1&amp;hl=en&amp;tbs=isch%3A1&amp;sa=1&amp;q=photos+of+pyay+%2C+myanmar&amp;aq=f&amp;aqi=&amp;aql=&amp;oq=&amp;gs_rfai="> ဒီေနရာကေန </a> ယူထားတာပါ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika26.gif" alt="pika26" title="pika26" height="50" width="50" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-4166401268485849510?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-74829874867690483112010-04-23T23:28:00.009+08:002011-08-08T11:11:38.311+08:00<div style="text-align: justify;">လူေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာ၊ သဘာ၀ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သာ ၿပန္သုံးသပ္ၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆန္းက်ယ္လွစြာနဲ႕ ရယ္ေမာဖြယ္ရာေတာ့ ေကာင္းလွပါသည္။ လူတုိင္းကုိေတာ့လည္း မဆုိလုိပါဘူး.. . အဓိကကေတာ့ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ေၿပာခ်င္တာပါ...။ ဘယ္လုိမ်ိဳးလည္းဆုိရင္ ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္မွ စိတ္တုိ၊ စိတ္ဆုိး ေဒါသထြက္ခ်င္စရာ၊ မနာလုိ၀န္တုိၿဖစ္ေလာက္ခ်င္စရာ၊ ၾကီးၾကီးမားမား ကိစၥမ်ိဳးေတြနဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ္လည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရွိတတ္၊ မထားတတ္ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနႏုိင္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ ေသးေသးမႊားမႊား ကိစၥေလး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သေဘာထားရမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေလးေတြမွာက်ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ခံစားမႈေတြ လုိက္ၿပီး ၿဖစ္မိေနတတ္တာမ်ိဳးေပါ့ ။ ဘာလို႕ အဲဒီလို ေၿပာရသလဲဆုိေတာ့ အခုလတ္တေလာမွာ ၿဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုအေပၚမွာ ကၽြန္မစိတ္ကုိကၽြန္မ ၿပန္သုံးသပ္မိတဲ့ အၿဖစ္တစ္ခုေၾကာင့္ပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><br />```````````````````````````````````````````````````````</span><br /></div><br />ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ဟာ ပင္ကုိသဘာ၀အေနနဲ႕ေတာ့ ေခြးေလးေတြ၊ ေၾကာင္ေလးေတြ စတဲ့ တိရစာၦန္ေလးေတြ (ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႕ ထင္ၿမင္္မိတဲ့ အေကာင္ေလးေတြ မွန္သမွ်) ကုိ အကုန္ခ်စ္တတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္လုိ႕ ေၿပာလို႕ရပါတယ္...။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အရင္တုန္းက ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း ဘယ္လုိေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလးမ်ိဳးေတြကုိမဆုိ၊ ဘယ္လုိအေၿခအေနမ်ိဳးမွာမဆုိ ၿခြင္းခ်က္မရွိ ခ်စ္တတ္လိမ့္မယ္လုိ႕လည္း ကိ္ုယ့္ကုိကုိယ္ ေတြးထင္ေနခဲ့မိဘူးပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေတြးက သူတုိ႕ႏွစ္ေကာင္နဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လုံး၀မွားယြင္းသြားၿပီဆုိတာ သိလုိက္ရပါေတာ့တယ္...။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ဆုိတာက ကၽြန္မနဲ႕ အခုအတူေနေနတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္က <span style="font-weight: bold;font-size:18px;" >“ကေလးေလး”</span> နဲ႕ <span style="font-weight: bold;font-size:18px;" >“ကပၸလီ”</span> ဆုိတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ေလ...။ “ကေလးေလး” နဲ႕“ကပၸလီ” ဆုိတာက သူတို႕ကုိ ကၽြန္မဟာကၽြန္မ ေပးထားတဲ့နာမည္ေတြပဲ ဆုိပါေတာ့...။<br /><br />ေၾကာင္ေလးေတြဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္မွာ အရင္တုန္းကေတာ့ ေၾကာင္ေလးက တစ္ေကာင္တည္းရွိတာပါ။ “ကေလးေလး” ဆုိၿပီး ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္စႏုိးနဲ႕ေခၚတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ေၾကာင္ေလးေပါ့...။ အိမ္က ေၾကာင္ဆုိေပမယ့္ အိမ္မွာ တရား၀င္လုိင္စင္နဲ႕ ေမြးထားတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ဒီမွာက ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြ ေမြးခ်င္ရင္ လုိင္စင္နဲ႕ ဘာနဲ႕ ေမြးရတာေလ...။ ဒီေၾကာင္ေလးက ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယား အခုေနတဲ့ တုိက္ခန္းကုိ စတင္ေၿပာင္းေရႊ႕လာေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ အခန္းေဘးကပ္လ်က္ မေလး(Malay)မိသားစုေတြေနတဲ့ အခန္းကေန အဲဒီေၾကာင္ေလးက တေညာင္ေညာင္နဲ႕ေအာ္ၿပီး အိမ္ထဲကုိ သူ႕ဟာသူ၀င္ခ်လာတာ အဲဒီကတည္းက လုံး၀ မၿပန္ေတာ့တာတဲ့...။ သူကလည္းမၿပန္ေတာ့သလို ပုိင္ရွင္ေတြကလည္း ၿပန္မေခၚေတာ့ပဲ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ဆီမွာပဲ ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴ ေနခြင့္ၿပဳလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားကလည္း ကေလးကုိ အရူးအမူးပဲ လုိခ်င္ၾကေပမယ့္လည္း မရၾကရွာေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပဲ သူတုိ႕သားေလးလို ခ်စ္သြားၾကတာေလ...။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕အိမ္ကုိ ကၽြန္မေၿပာင္းလာေတာ့ကာ သူက ရွိႏွင့္ေနၿပီးပါၿပီ။ ဒီေၾကာင္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕နဲ႕က ေတာ္ေတာ္ေရစက္ပါတယ္လုိ႕ေတာ့ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကေလးေလးဟာ သိပ္ကုိလိမၼာၿပီး အကင္းပါးတဲ့ ေၾကာင္ကေလးပါ...။ သူဘယ္ေလာက္ထိ သိတတ္သလဲ၊ လိမၼာသလဲဆုိတာကုိ ေၿပာၿပရရင္ ယုံၾကမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကုိယ္ေတြ႕ၾကဳံဘူးတဲ့သူမွပဲ ယုံၾကမွာပါ။ ကေလးေလးက ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာ အၿမဲတစ္ေစ ၂၄နာရီပတ္လုံး ေနေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း ေန႕တုိင္းရုံးသြားေနရတာဆုိေတာ့ အိမ္မွာ အခ်ိန္ၿပည့္ မရွိၾကဘူးေလ...။ သူ႕မွာက သူနဲ႕ အတူတူ ေဆာ့ကစားစရာ အေဖာ္ေၾကာင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားမွာရွိတဲ့ ကားပတ္ကင္တစ္၀ုိက္မွာ ေနထုိင္ေနၾကတဲ့ ပုိင္ရွင္မရွိတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ...။ သူက ေအာက္ကုိဆင္းဆင္းၿပီး အဲဒီေၾကာင္ေလးေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနက်ေလ...။ ဒါေပမယ့္ သူဗုိက္ဆာၿပီဆုိတဲ့ အခိ်န္က်ရင္ေတာ့ ၿပန္လာတတ္ပါတယ္...။ စားလုိ႕၀သြားၿပီဆုိရင္ တစ္ခါ သြားၿပန္ေဆာ့ၿပန္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အၿမဲ အိမ္မွာ ၿပန္လာအိပ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မက အိပ္ခါနီးရင္ သူနဲ႕အတူ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပါ ေရအတူခ်ိဳးေပးၿပီး ေရေၿခာက္ေအာင္သုတ္၊ dryer နဲ႕ မႈတ္ေပးၿပီးမွ ကၽြန္မအစ္မတို႕ လင္မယားနဲ႕ အတူတူအိပ္တာပါ..။ သူဟာ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ရာထူးကုိ ရထားသူလည္း ၿဖစ္ပါတယ္...။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''သားေရ...သားဗုိက္ဆာေနၿပီလား...သားေလးဘာစားခ်င္လည္း အေမ့ကုိေၿပာ....''</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''သားေနာ္...ေအာက္မွာ မုိးေတြရြာေနတယ္ ေအာက္ကုိ ဆင္းမေဆာ့ရဘူး...အိမ္ေပၚမွာပဲေနရမယ္...''</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''ကုိၾကီးေရ...မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ... ရွင့္သားၿပန္ မလာေသးဘူး...လုိက္ရွာပါဦး...'' </span><br /><br />အဲဒီ အသံေတြကေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မဆီကေန ေန႕တုိင္း လုိလို ၾကားရမယ့္ ကေလးေလးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာေနတဲ့ စကားသံေတြပါပဲ...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေဘးနားကေန ၿမန္မာတစ္ေယာက္ေယာက္သာ ၿဖတ္သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိအသံမ်ိဳးေတြ ၾကားရင္ ဒီအိမ္မွာ ကေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္လို႕ မုခ်က်ိန္းေသ ထင္မိမွာပါပဲ...။ကၽြန္မနဲ႕ အဲဒီ ကေလးေလးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပရမယ္ဆုိရင္ ေတာ္္ေတာ္ေတာ့ ရီစရာ ေကာင္းလွပါတယ္...။ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ ရွက္လည္း ရွက္မိပါရဲ႕...။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">````````````````````````````````````````````````````````</span><br /></div><br />ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕နဲ႕ ေ၀းေနတဲ့ ေရၿခား ေၿမၿခားမွာ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကၽြန္မအဖုိ႕ေတာ့ အခုအတူတူေနေနတဲ့ အစ္မလင္မယားက မိဘကလြဲရင္ မိဘေတြလိုပါပဲ...။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကလည္း ဒီအစ္ကုိနဲ႕ အစ္မတုိ႕ကို မိဘေတြလုိ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံဖုိ႕ကုိ ၿမန္မာၿပည္ကေန ကၽြန္မကုိ အၿမဲမွာၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္ကုိ ကၽြန္မစေရာက္တဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အထူးသတိထားလုိက္မိတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားက အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိ ပုံမွန္ထက္ကုိ ပုိမုိလြန္ကဲစြာ၊ ခ်စ္ခင္ယုယစြာနဲ႕ ေၿပာဆုိဆက္ဆံၾကတယ္ ဆုိတာပါပဲ...။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပါပဲ...။ ကေလးမရွိတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ လင္မယားဆီမွာ ကေလးလုိ ေနေနခ်င္တဲ့ ကၽြန္မက သူတုိ႕ လင္မယား အေနနဲ႕ ကေလးေလးကုိ အဲဒီလုိ တယုတယ ေၿပာဆုိၿပီး အၿဖစ္သည္းေနတာကုိ ၿမင္ေတြ႕ေနရတာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ၿမင္ၿပင္းကတ္သလုိ ၿဖစ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''ဟင္း...ဟင္း...ငါေနာ္... နင့္ကို ရုိက္လိုက္္မွာေနာ္... ငါ့နားလာၿပီး တေညာင္ေညာင္နဲ႕ လုပ္မေနနဲ႕....သြား နားၿငီးတယ္...</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''</span><br /><br />(လက္က တရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေၿပာေသးတာ....တကယ္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွလည္း ရုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး...)<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">''ပုစြန္ေၿခာက္ေတြ နင္ၾကီးပဲ စားေနတာေနာ္... ငါတုိ႕စားဖုိ႕ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး...</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">ပုဇြန္ေၿခာက္က ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္လဲ...ငါတို႕ေတာင္ ေခၽြစားေနရတာဟြန္းးးးးးးး ''</span><br /><br />စသည္ၿဖင့္ ကၽြန္မဟာ ကေလးေလး အေပၚမွာလိုက္ၿပီး ၿငဴစူေၿပာဆုိေလ့ရွိပါတယ္...။ ကဲ...လူ႕စိတ္မ်ား ေၿပာပါတယ္ေနာ္လို႕...။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္ဆုိဆုိ အခု ကၽြန္မအစ္မက ကၽြန္မကုိ ဂရုမစိုက္ပဲ သူ႕ေၾကာင္ေလးကုိပဲ တစ္မမ လုပ္ေနရင္ ကၽြန္မက ေဘးကေန က်လိက်လိ ၿဖစ္ေနတဲ့ အၿဖစ္ဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီေၾကာင္ေလးကုိ မနာလိုေနတာ မဟုတ္ေပဘူးလား...။ ဒီလို တိရစာၦန္ေၾကာင္ေလးေသးေလး တစ္ေကာင္အေပၚမွာ မနာလို၀န္တုိစိတ္နဲ႕ ၿငဴစူေၿပာဆုိ ရန္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီလိုအၿဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ရွက္စရာေကာင္းလုိက္ပါသလဲ...။<br /><br />ဒါေပမယ့္လည္းေလ.... သိပ္သိတတ္တဲ့၊ သိပ္လိမၼာလြန္းတဲ့ ကေလးေလးအေပၚမွာ ကၽြန္မဟာ အဲဒီလုိစိတ္မ်ိဳးေတြကုိ ၾကာၾကာေတာ့ မထားႏုိင္ပါဘူး...။ ေသးေသးဖြဲဖြဲ အရာေလးေတြကမွအစ ဘယ္အရာကုိမဆုိ သိပ္သံေယာဇဥ္တြယ္တတ္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မဟာ... အတူတူေနလာတာလည္း ၾကာေရာ ဒီကေလးေလးကုိ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕နဲ႕ ထပ္တူ ထပ္မွ်ပဲ ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မက ကုိယ့္စိတ္ကုိကုိယ္ ၿပန္ၿပန္သုံးသပ္ၿပီး ၿပင္သင့္တာဆုိရင္ ၿပင္လုိက္္တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္...။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားလဲဆုိေတာ့ အခုဆုိ ကၽြန္မ ရုံးကမ်ား ၿပန္လာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားက ကားေတြထားတဲ့ ကားပတ္ကင္ကြင္းထဲကုိ ၿဖတ္ေနၿပီဆုိရင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ကေလးေလး ကုိ ရွာေနပါၿပီ...။ သူကလည္း ဘယ္နားကေနမွန္းမသိ ကၽြန္မဆီကို ရုတ္တရက္ ဘြားကနဲ ထြက္ထြက္လာတတ္ပါတယ္...။ သူက ကၽြန္မရုံးကၿပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုဆုိ သိေနၿပီး ေန႕တုိင္း ကၽြန္မကုိ ေစာင့္ေစာင့္ၾကိဳေနတတ္တာေလ...။ ကၽြန္မကုိ ၿမင္တာနဲ႕ကၽြန္မဆီကုိ ေၿပးလာရုံနဲ႕တင္ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကုိ သူနဲ႕အတူ ေဆာ့ေစခ်င္ေသးတာပါ...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ ေကာက္ခ်ီလုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ီမခံဘူး...။ ဟုိပတ္ေၿပး ဒီပတ္ေၿပး... ကားေအာက္ေတြထဲ ၀င္ပုန္းေနလိုက္ .... ကၽြန္မက ရွာမေတြ႕ေတာ့လုိ႕ ''ကေလးေလးေရ.... ''ဆုိၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ လိုက္ရွာ ေအာ္ေခၚရင္ လွစ္ကနဲ ၿပန္ထြက္လာလုိက္.... ကၽြန္မက မေခၚေတာ့ပဲ ေရွ႕ကေနထြက္သြားရင္ ေနာက္ကေန လႊားကနဲ အေၿပးလုိက္လာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္မမွာေန႕တုိင္း ရုံးကၿပန္လာရင္ ေမာေမာနဲ႕ ဗုိက္ဆာရတဲ့ ၾကားထဲ သူနဲ႕အတူ ေၿပးတမ္း လုိက္တမ္း ေဆာ့ရေသးတာက အလုပ္တစ္ခုပါ...။<br /><br />အဲဒါၿပီးလို႕ ကၽြန္မ အိမ္တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိ သူက ေဘးကေန အသာေလး ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတတ္တယ္...။ ကၽြန္မ တံခါးေပါက္ကုိ လွပ္လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အိမ္ထဲကုိ ကဆုန္ေပါက္ေၿပး၀င္ၿပီး သူ႕အတြက္ အစာေတြထည့္ထားတဲ့ ဗူးဆီကုိ တန္းေၿပးေတာ့တာပဲ...။ ၿပီးတာနဲ႕ ဗူးနားမွာ တုန္႕ကနဲရပ္ၿပီး ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည့္တယ္...။ သေဘာကေတာ့ အစာထည့္ေပးပါေပါ့...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ အစာေတြ ေသာက္ေရေတြ အကုန္ထည့္ေပးၿပီးၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ကေလးေလးတို႕ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားပါၿပီ... ။ ေရဆုိလဲ တစ္ဂြပ္ဂြပ္နဲ႕ ေသာက္ခ်လုိက္တာမ်ား သူ႕ကုိ ထည့္ေပးထားတဲ့ ေရတစ္ခြက္ေလာက္မ်ား ခဏေလးပါပဲ....။ ဒီလိုနဲ႕ သာသာယာယာရွိေနတဲ့ ကေလးေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ထဲကုိ ေနာက္ထပ္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလို႕လာတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><br />````````````````````````````````````````````</span><br /></div><br />တစ္ညေပါ့...​ ကၽြန္မ အစ္မက အၿပင္ကေန ၿပန္လာေတာ့ အခန္း၀ကေနၿပီး ကၽြန္မကုိ <span style="color: rgb(0, 0, 0);">“အင္ၾကင္းေရ...ဒီမွာၾကည့္စမ္း ဧည့္သည္ ပါလာတယ္...”</span> ဆုိၿပီး လက္ထဲမွာ ေပြ႕ထားတဲ့ တစ္စုံတစ္ရာကုိ လွမ္းၿပလုိက္ပါတယ္...။ ကၽြန္မကလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ ဆုိေတာ့ ဘာမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာလွမ္းမၾကည့္လုိက္ၿဖစ္ပါဘူး...။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မလည္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ေနာက္ေန႕မနက္ အရမ္းကုိ အိပ္လို႕ေကာင္းေနတဲ့ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံကုိ ကၽြန္မ နားထဲမွာ ၾကားေနရၿပီး ကၽြန္မလည္း အနည္းငယ္ႏုိးသြားပါတယ္...။ အဲဒါနဲ႕ မ်က္စိကုိမဖြင့္ပဲနဲ႕ လက္နဲ႕လုိက္စမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ .... ဘုရား...ဘုရား... ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ ေႏြးေတးေတးရွိေနတဲ့ အရာတစ္ခု..... သက္ရွိတစ္စုံတစ္ရာရဲ႕ အသား ပဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ ထင္မိသြားတယ္...။<br /><br />ကၽြန္မလည္း ထိတ္ကနဲၿဖစ္သြားကာ “ဘုရားေရ...ဘာပါလိမ့္...” ဆုိၿပီး မ်က္လုံးအစုံကုိလည္း ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေရာ.... “ေအာင္မယ္ေလးးးးးးး.........မည္းမည္းၾကီး....မည္းမည္းၾကီး” မည္းတာမွ ကတၱရာေစးက အေဖေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ မည္းနက္ေနတာ.... ကၽြန္မ ေဘးက ကၽြန္မလက္ေတာ့ပ္ အဖုံးေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးၾကီးနဲ႕ စုိက္ၾကည့္ေနတာ..... ကၽြန္တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ ထသြားၿပီး ေၾကာက္အားလန္႕အားနဲ႕ သူ႕ကုိ ကုတင္ေပၚကေန တြန္းခ်လိုက္မိသလား... ကန္ခ်လုိက္မိသလားေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး....။<br /><br />ေၾကာင္ေလ....ေၾကာင္.... ကၽြန္မ အစ္မနဲ႕ ပါလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေၾကာင္ေပါ့...။ တစ္စက္မွ ခ်စ္စရာ သြင္ၿပင္ကၡဏာ မရွိတဲ့ေၾကာင္...။ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိလွတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရုံးပိတ္ရက္ မနက္ခင္းေလးမွာ ကၽြန္မကုိ အိပ္ေနရာကေန အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ႏုိးေအာင္ လုပ္တဲ့ေၾကာင္... အစုတ္ပလုတ္ေၾကာင္.. .ကပၸလီေၾကာင္....။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအစ္မကို “မမက ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး ... ဒီေလာက္မည္းတူးေနတဲ့ေၾကာင္ကုိ ဘယ္ကမ်ား ေခၚလာတယ္ မသိဘူး...ဘာညာ'' နဲ႕ ပြစိပြစိလုပ္ၿပီး ၿပန္အိပ္လို႕လည္း မရေတာ့မယ့္အတူတူ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္လုိက္ပါတယ္....။ ေရခ်ိဳးၿပီးလုိ႕ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကေလးလည္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိသြားၿပီး အၿပင္ကုိ ထြက္ဖုိ႕ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကုိ ဆြဲအဖြင့္ ..... <span style="font-weight: bold;">“၀ုန္း”</span> ကနဲဆုိ ကၽြန္မေရွ႕ကုိ ခုန္ခ်လာတဲ့ အရာတစ္ခု ၊ ကၽြန္မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ အထိတ္ထိတ္အလန္႕လန္႕ ၿဖစ္ရၿပန္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့...အခုနကေၾကာင္....။ ကၽြန္မေလ.....စိတ္တုိလိုက္တာမွ....ၾကည့္ပါဦး.... ညကမွ ဒီအိမ္ကုိေရာက္တယ္... ဒင္းက ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေနရာအႏွံ႕ကုိ ၀င္ထြက္ သြားလာေနလိုက္တာမ်ား သူႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနလာခဲ့တဲ့ ေနရာက်ေနတာပါပဲ...။ ကၽြန္မသူ႕ကုိ မ်က္စိထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ကန္႕လန္႕ ၿဖစ္သြားပါတယ္...။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားက ထုံးစံအတုိင္း “သမီးေလး...သမီးငယ္ေလး...”နဲ႕ၿဖစ္ေနေတာ့ရာ ကၽြန္မက ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး....။ ရွိေစေတာ့ေပါ့....။ သုိ႕ေပမယ့္လို႕ ကၽြန္မ သည္းမခံႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ထပ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္က ကေလးေလးက ဘယ္ဘ၀က ေရစက္လည္း မသိဘူး အဲဒီေၾကာင္ကပၸလီကို ေၾကာက္ၿပီး အိမ္မွာ မေနရဲေတာ့ပါဘူး...။ အၿပင္မွာခ်ည္းပဲ ေလွ်ာက္သြားေနၿပီး အစာစားခ်ိန္ေလး ၿပန္လာရင္ေတာင္ ခုနက ကပၸလီေလးကုိ ေတြ႕ရင္ အိမ္ထဲ မ၀င္ရဲေတာ့ပဲ အၿပင္ကေနပဲ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနရွာေတာ့တာ...။ ကဲ ... ဘယ္ေလာက္ သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ကေလးေလးလဲေနာ္...။ ဒါေပမယ့္ ဟုိေက်းဇူးရွင္မေလးကေတာ့ ''ဂရုမစုိက္ေပါင္'' ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႕အစားမပ်က္ အေသာက္မပ်က္ပါ....။ စားၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ကုတင္ေပၚကုိ တက္တက္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ၾကီး အိပ္ေနတတ္ေသးတာ...။<br /><br />ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မထီတထီ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး လွ်ာေလးနဲ႕ သူ႕ကုိသူ ဟုိလ်က္ဒီလ်က္ လုပ္ေနတာကုိ ၿမင္ရတုိင္း ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးေလး အတြက္ေတြးမိၿပီး သူ႕ကုိ ေဒါသသာ ထြက္မိေနပါေတာ့တယ္... ပုိဆုိးတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ကလည္း အဲဒီမည္းမည္းကဲကဲေလးကုိပဲ သေဘာေတြက်ေနၿပီး သမီးေလး သမီးေလးနဲ႕ ၿဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ကေလးေလးရဲ႕ေနရာကို သူက အစားထုိး၀င္ယူမွာကုိ စုိးရိမ္ေနမိပါတယ္...။ ကဲ...တကယ့္ကုိ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အေပၚမွာ ၿဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သေဘာထားေတြဟာ အလြန္ေသးသိမ္ၿပီး ရီစရာေကာင္းမေနဘူးလား...။ ေနာက္တစ္ခုက စိတ္ရဲ႕သေဘာမ်ားေၿပာပါတယ္...။ အရင္တုန္းကေတာ့ ကေလးေလး အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိစိတ္ၿဖစ္တယ္....အခု ကေလးေလးကုိလည္း သည္းသည္းလႈပ္ခ်စ္သြားေရာ သူ႕အတြက္ တၿခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိမႈေတြနဲ႕ ညဴစူေနမိၿပန္တယ္...။ အင္း...အဲဒီလုိနဲ႕ ကပၸလီမေလးအတြက္ ကံဆုိးမယ့္ တစ္ေန႕လား၊ ကံေကာင္းမယ့္ တစ္ေန႕လားေတာ့ မသိတဲ့ တစ္ေန႕ကုိ ေရာက္လာပါတယ္...။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">```````````````````````````````````````````</span><br /></div><br />ညတစ္ညေပ့ါ...ထုံးစံအတုိင္း ေက်းဇူူးရွင္မေလးက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ေနရင္းနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ပဲ ေသးေပါက္ခ်ပါတယ္။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း သိလည္းသိေရာ အရမ္းကုိစိတ္တုိ ေဒါသထြက္သြားပုံ ေပၚပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မက တကယ့္ကုိ လူတစ္မ်ိဳးလို႕ ေၿပာလို႕ေတာ့ ရပါတယ္...။ သူက အဲဒီေၾကာင္ေတြကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ငုံထားမတတ္ခ်စ္ေပမယ့္ စည္းကမ္းအရာမွာက်ေတာ့ လုံး၀ မ်က္ႏွာသာမေပးပါဘူး..။ ေၾကာင္ေလးေတြကုိလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ ၀င္ၿပီးေတာ့ အေပါ့အေလးသြားဖုိ႕ကုိ ေလ့က်င့္ေပးထားပါတယ္...။ သူ႕စည္းကမ္းအတုိင္း မလုိက္နာရင္ေတာ့ သူက ရုိက္ၿပီးဆုံးမတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ...။ ၿပီးေတာ့ သူအဲဒီလို ရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဆုိရင္လည္း ဘယ္သူမွ ဘာမွ ၀င္ေၿပာလို႕မရပါဘူး။ သိၾကားမင္းေတာင္ ဆင္းတားလို႕မရေလာက္ပါဘူး...။ ကၽြန္မကေတာ့ သူအဲဒီလို ေၾကာင္ကုိရုိက္ၿပီး ဆုံးမေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္က လူကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တိရစာၦန္ကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ရုိက္ႏွက္ဆုံးမတာမ်ိဳး၊ လက္ပါတာမ်ိဳးကုိ လုံး၀ လုံး၀မွ မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့သူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနတဲ့အၿပင္၊ သူ႕ကုိ၀င္တားလည္း ဘာမွ အရာမထင္မွာကုိ သိေနလို႕ (ကၽြန္မကလည္း သူ႕ကုိ ေၾကာက္ရတယ္ေလ...) မၾကားရက္လုိတာနဲ႕သီခ်င္းကုိအက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး နားၾကပ္ကုိ နားထဲဆုိ႕ထားလုိက္ေလ့ရွိပါတယ္...။<br /><br />“ကေလးေလး” ကေတာ့ သူ႕စည္းးကမ္းအတုိင္း တသေ၀မတိမ္းလုိက္နာၿပီး အေပါ့သြားခ်င္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားပန္းပါတယ္...။ အေလးသြားခ်င္ရင္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားၿပီး သူ႕ကိစၥၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ကို လာေခၚၿပီး သူအေလးသြားထားတယ္ ေဆးေပးလုိ႕ရပါၿပီ ဆုိတဲ့ပုံစံနဲ႕ လာေၿပာေသးတာပါ...။ သူ႕ကိုလည္း ကၽြန္မအစ္မက ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ငယ္ငယ္ေပါက္စေလးကတည္းက ရုိက္ၿပီးေလ့က်င့္ေပးထားတာေလ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းလဲဆုိေတာ့ သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္ရုိက္ရုိက္ ဒီအိမ္ကေန ခြာမသြားပဲ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့အတုိင္း စည္းကမ္းကုိ အတိအက် လိုက္နာတာေလ...။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ တအိမ္လုံးက ''ကေလးေလး'' ''သားသားေလး'' နဲ႕ ၿဖစ္ေနတာေပါ့...။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကပၸလီမေလးကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး...။ ကၽြန္မအစ္မက ရုိက္ၿပီးဆုံးမေတာ့ ကၽြန္မအစ္မကို ၿပန္ကိုက္၊ၿပန္ကုတ္ဖဲ့ပစ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မအစ္မကလည္း သူ႕ကို အဲဒီလိုၿပန္လုပ္ေတာ့ ေဒါသကပုိပိုထြက္ၿပီး ပုိရုိက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕...။ ကၽြန္မကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း အခန္းတံခါးပါ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး နားႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုိ႕ထားလိုက္ေတာ့ သူတုိ႕ဇာတ္လမ္းက ဘယ္လုိ ဘယ္လုိေတြ အဆုံးသတ္သြားလဲ မသိပါဘူး..။ ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့ ကပၸလီမေလး အိမ္ကေန ထြက္ေၿပးသြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မမွာ အဲဒီလိုဆုိၿပန္ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ သမီးေပ်ာက္သြားတဲ့ မေအက်ေနတာပါပဲ။ “သမီးေလးေရ....သမီးေလးေရ.....ေမေမၾကီးဆီကုိ ၿပန္လာပါေတာ့...” “မုိးေတြက ရြာေတာ့မယ္ ...သမီးေလးက ဘယ္မ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္ ....” စသည္ၿဖင့္ သူရတက္မေအး ၿဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္မအေနၿဖင့္ ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းေသာ္ၿငားလည္း တဘက္ကေနၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာ္သလုိလုိေတာ့ ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕က သူ႕ကို လုိက္ရွာၿပီဆုိရင္လည္း ကၽြန္မက “ေနပါေစ သူ႕ဟာသူ ေနခ်င္ရင္ ၿပန္လာမွာေပါ့ ....ေၾကာင္ဆုိတာ လက္သာတဲ့ အိမ္မွာပဲေနတာ သစၥာရွိတာမဟုတ္ဘူး....” ဘာညာနဲ႕ တားသလိုလို ေၿပာမိတတ္ပါေသးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒီကပၸလီမေလး မရွိမွ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ကေလးေလးက ပုံမွန္အတုိင္း အိမ္ကို ၿပန္လာၿပီး ၀င္ထြက္စားေသာက္ ေဆာ့ကစားေနရတာ ဆုိေတာ့ေလ....။<br /><br />ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သုံးသပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မထင္ပါတယ္...။ ကၽြန္မဟာ ကပၸလီမေလးကုိ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းကတည္းက မႏွစ္ၿမဳိ႕စရာ ၿဖစ္ရပ္နဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အၿပင္္ ကေလးေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ပါ သူ႕ကုိ အၿမင္မၾကည္မလင္ၿဖစ္ေနေတာ့ သူအခုလိုထြက္ေၿပးသြားတာကုိ ႕ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ၀မ္းသာၿပီး ၿပန္လာမွာကုိ စုိးရိမ္ေနပုံရပါတယ္။ ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာ အဲဒါပါပဲ...။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မ အသက္အရြယ္နဲ႕ ဒီလို စိတ္မ်ိဳးထားသင့္သလား...။ ကုိယ္က အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူ.... သူက တိရစာၦန္...။ ၿပီးေတာ့ သတၱ၀ါတုိင္း အေပၚမွာ မိမိနဲ႕တန္းတူ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရား၊ ေမတၱာတရား ထားရွိရမယ္ဆုိတဲ့ ဆုံးမစာမ်ိဳးေတြကလည္း လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက မိဘေတြက သင္ေပးထားခဲ့လို႕ အရုိးစြဲေအာင္ေတာင္ သိေနၿပီ ။ ေၾသာ္....ဒါေပမယ့္ သိပင္ သိၿငားေသာ္လည္း ကၽြန္မဟာ သူေတာ္စဥ္ သူေတာ္ၿမတ္ မဟုတ္ေသးတဲ့ ပုထုဇဥ္ စစ္စစ္ၿဖစ္ေနေတာ့လည္း ေတြးလုိက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္သေဘာထားမွားေနမွန္း သိေသာ္လည္း အကယ္ေရြ႕မ်ား ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕သာ ကပၸလီေလးကုိ ၿပန္ေခၚလာခဲ့ရင္ သူ႕အေပၚမွာ ကေလးေလးလို ခ်စ္ႏုိင္ပါ့မလားဆုိရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့...ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အဲဒီလို မခ်စ္ႏုိင္ေလာက္ဘူး ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါေသးတယ္။ ။<br /><br />(စာၾကြင္း။ ။ တစ္ခုေမ့ေတာ့မလို႕ ...ကၽြန္မ အစ္မကုိ ဒီပုိစ့္ေရးထားတာကုိ ေပးသိလို႕ မၿဖစ္ဘူး...ေတာ္ၾကာသူ႕ကုိ လူသိရွင္ၾကား မုဆုိးတစ္ပုိင္း မိန္းမရုိင္းၾကီးပုံစံနဲ႕ ထည့္ေရးထားရပါ့မလားဆုိၿပီး အမ်က္ေတာ္ေတြရွၿပီး ေတာ္ၾကာ ကၽြန္မကုိ ထမင္းခ်က္မေကၽြးေတာ့ရင္ ေန႕တုိင္း ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္နဲ႕ခ်ည္း ႏွစ္ပါးသြားေနရမွာ စုိးလုိ႕ေလ ။ း)))))<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika21.gif" alt="pika21" title="pika21" width="50" height="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika15.gif" alt="pika15" title="pika15" width="50" height="50" /><img class="emoticon" src="http://www.anikaos.com/0000-pika/kaos-pika24.gif" alt="pika24" title="pika24" width="50" height="50" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-7482987486769048311?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-83668565604142806252010-04-11T23:41:00.014+08:002010-10-18T20:30:48.926+08:00<div style="text-align: justify;">သူမ်ားေတြ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ပုိစ့္ေလးေတြ တင္္ၾကတာေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မလည္းပဲ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရေလးတစ္ခုခု အရမ္းကုိေရးခ်င္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကုိ ဘယ္လုိ ေရးရမွန္းလည္း မသိပါဘူး ။ အဲဒီေတာ့၊ အဲဒီေတာ့ကာ ဆားခ်က္တယ္လို႕ပဲ ဆုိခ်င္ဆုိၾကပါ။ မမခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ အမွတ္တရအၿဖစ္ စပ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ မဖတ္ၿဖစ္ေသးတဲ့သူေတြ ဖတ္လုိ႕ရေအာင္ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကေတာ့ <a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://degolar.blogspot.com/2010/04/2010-thingyan-remix.html">ဒီမွာပါ</a><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> </span>ေနာ္။<br /><br />အဲဒီကဗ်ာေလး ၿဖစ္ေၿမာက္ဖုိ႕အတြက္ အစၿပဳေပးခဲ့တဲ့<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> </span><a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://www.chitkyiaye.blogspot.com/">မမခ်စ္ၾကည္ေအး</a>၊ မူရင္းပုိစ့္ပုိင္ရွင္ <a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://degolar.blogspot.com/">ကုိTZA</a> ၊<a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://zunmoesett.blogspot.com/">မမဇြန္မုိးစက္</a><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> </span>၊<a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;" href="http://sonata-cantata2.blogspot.com/">မမသီတာ</a> နဲ႕ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;">မမညိဳေလးေန</span> တုိ႕ကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႕။<br /><br />အားလုံးပဲ သၾကၤန္ရက္မ်ားကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ၿဖတ္သန္းသြားႏုိင္ၾကၿပီး ႏွစ္သစ္မွာ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ၿဖာ က်န္းမာရႊင္လန္းကာ ေအာင္ၿမင္မႈေတြ ဆြတ္ခူးႏုိင္ၾကပါေစ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8366856560414280625?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-87123032795605128212010-04-10T10:00:00.003+08:002010-06-08T16:10:43.408+08:00ခ်စ္သူေရ...<br />ပန္းကေလးေတြ ေမြ႕ရာလိုခင္းထားတဲ့<br />လမ္းေလးကုိ ေတြ႕လာၿပီဆုိေတာ့<br />ဘယ္၀ယ္ဘယ္ဆီကုိ ေရာက္ေရာက္<br />ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လုိက္ၾကရေအာင္...။ ။<br /><br />တိမ္စုိင္ေတြ မႈိင္းကာညိဳ<br />“၀သႏၲ”ကုိေရာက္ၿပီဆုိ<br />မုိးစက္ေတြၿပိဳကာက်လို႕မ်ား<br />စုိမွာကုိ စုိးပါနဲ႕လားကြယ္...<br />ကုိယ့္ရင္၀ယ္ ၀ွက္ကြယ္ကာထား<br />အခ်စ္မ်ားနဲ႕ မုိးကာေပးမယ္...။ ။<br /><br />ႏွင္းရည္ႏွင္းေပါက္ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္က်<br />“ေဟမႏၲ”ေရာက္ရလည္း မႈပါနဲ႕<br />ရုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြ ဖိန္႕ဖိန္႕တုန္သရမ္းေလာက္ေအာင္<br />တစိမ့္စိမ့္တုန္ ခ်မ္းေနခဲ့ရင္လည္း<br />ကုိယ့္ရင္ခြင္ဆီသာ တုိးကာ၀င္လာပါ<br />ခ်စ္ေမတၱာရဲ႕ အေႏြးဓါတ္<br />ခ်မ္းသမွ် အကုန္ရပ္ေစရမယ္...။ ။<br /><br />ပူရွိန္ေတြၿပင္းတဲ့<br />သူရိန္ေနမင္းရဲ႕ဒဏ္ေၾကာင့္<br />စိတ္ဘ၀င္ညိႈးေရာ္<br />“ဂိန္မႏၲ”ကုိေရာက္ေသာ္လည္း<br />မေပ်ာ္ေသာစိတ္ေဇာ<br />ရင္အေမာေတြေၿပေစရမယ္<br />ကိုယ့္ရင္ခြင္အုိေအစစ္၀ယ္<br />ေခၽြးသိပ္ရစ္ကြယ္...။ ။<br /><br />မိုးေဆာင္းေႏြေတြ ဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း<br />မရုိးမေဟာင္းေလေအာင္ တုိးကာသာခ်စ္ၾကမယ္<br />စၾကာ၀ဠာၾကီးပ်က္သုဥ္း<br />အသခ်ၤာအသေခ်ၤေတြ ဆုံးေစဦးေတာ့<br />ဘယ္အခါမွ ကုိယ္တုိ႕မမုန္းဘူး<br />ကမာၻသာ ပ်က္ခ်င္ပ်က္ကြယ္<br />ဒုိ႕လက္ရယ္ ၿမဲၿမဲယွက္လို႕<br />ခရီးဆက္ထြက္ၾကမယ္...။ ။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);">(မွတ္ခ်က္။ ။ဘေလာဂ့္ကို ပစ္ထားတာလည္း အေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ...။ ပုိစ့္အသစ္မေရးၿဖစ္လို႕ ေရးၿပီးသား အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ တင္မလားလို႕ စဥ္းစားေတာ့လည္း ေရးထားသမွ်ကလည္း ေပ်ာ္စရာ ကဗ်ာတစ္ခုမွ မပါပါဘူး။ အရင္ကဗ်ာေလး (၄)ပုဒ္ တင္ထားဘူးတာကလည္း အလြမ္းအေဆြးခ်ည္းဆုိေတာ့ကာ ေပ်ာ္စရာကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ေရးဦးမွပါဆုိၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေၿပေနၾကတဲ့ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူစုံတြဲေတြရဲ႕ကို္ယ္စားခံစားၿပီး ေရးဖြဲ႕ၾကည့္လုိက္မိတာပါ။)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2119364923715574398-8712303279560512821?l=ingjinthant.blogspot.com' alt='' /></div>အင္ၾကင္းသန္႕http://www.blogger.com/profile/12003499640473940734noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-2119364923715574398.post-46586427709759504442010-03-26T14:35:00.006+08:002010-07-25T09:14:21.565+08:00<div style="text-align: justify;">ၿခံ၀င္းေလးကေတာ့ၿဖင့့္..... အတန္အသင့္ က်ယ္ၿပန္႕လွသည္ဟု ေၿပာလုိ႕ရပါသည္။ ၿခံစည္းရုိး တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့..... ၿခံစည္းရုိးနဲ႕အၿပိဳင္ လူတစ္ေယာက္၏ ခါးသာသာမွ် အၿမင့္ေလာက္သာရွိေသာ ပုဏၰရိပ္ပင္မ်ားကုိ စီတန္းကာ စုိက္ပ်ိဳးထားေလ၏။ ၿခံ၀န္း၏ ပတ္ပတ္လည္တြင္မူ..... သရက္၊ မာလကာ၊ ၾသဇာ၊ အစရွိတဲ့ သီးပင္မ်ိဳးေတြကုိ ပုဏၰရိပ္ပင္မ်ား ၾကားတြင္ ဆယ့္ငါးေပခန္႕စီ ၿခားလ်က္ စုိက္ထားတာကုိ ေတြ႕ရမွာ ၿဖစ္ၿပီး ၿခံ၀င္းထဲက ေၿမေနရာ၏ သုံးပုံတစ္ပုံခန္႕ကုိေတာ့ ၿခံတစ္ဖက္ၿခမ္းကုိ ကပ္လ်က္ ေဆာက္ထားသည့္ အိမ္ကေလးက ေနရာယူထားပါသည္...။ အိမ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ၿခမ္းတြင္မူ..... ႏွင္းဆီပင္၊ စံပယ္ပင္၊ ရြက္လွပင္မ်ိဳးစုံနဲ႕ ပိန္းပန္းအုိးမ်ားက ေနရာယူေနၿပီး အိမ္အေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ငရုတ္၊ ပင္စိမ္း ၊ သခြား.... အစရွိသည့္ စားပင္ေလးမ်ားကုိ ေဘာင္ေလးေတြေဖာ္ကာ စနစ္တက် စီတန္းကာ စုိက္ပ်ိဳးထားတာကုိ ေတြ႕ရမွာၿဖစ္ေလသည္...။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ထုိၿခံ၀င္းနဲ႕ အိမ္ကေလးဟာဆုိရင္ၿဖင့္ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကုိၾကီး၊ ကၽြန္မနဲ႕ ညီမေလးတုိ႕ရဲ႕ ေပ်ာ္စံေနထုိင္ရာ၊ ဟန္ေဆာင္မႈ ဂုဏ္ပကာသနေတြ မပါပဲ ရုိးစင္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းေသာ၊ ေမတၱာတရားတုိ႕ၿဖင့္သာ ထုံမႊမ္းထားရာ <span style="font-weight: bold;">“ေမတၱာရိပ္ၿမံဳ”ံ</span> ဟု ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထဲကေန တိတ္တဆိတ္ အမည္ေပးထားမိေသာ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလးရဲ႕ ေနအိမ္ေဂဟာေလးပင္ ၿဖစ္ပါသည္။<br /><br />အိမ္ကေလးရဲ႕ အေပၚထပ္ ေထာင့္အစြန္ တစ္ေနရာေလးမွာေတာ့ၿဖင့့္ ကၽြန္မရဲ႕ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာမႈေတြ၊ နာက်င္မႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ရႈံးနိမ့္မႈ ေအာင္ၿမင္မႈေတြ အားလုံးကုိ သြန္အန္ခ်ရာ၊ ကၽြန္မအၿမဲတမ္း နားခုိရာ ၿဖစ္တဲ့၊ ကၽြန္မရဲ႕ကမာၻငယ္ေလးလို႕လည္း ေၿပာလုိ႕ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အခန္းငယ္ေလး တည္ရွိပါသည္။ နံနက္ခင္းေတြကုိေရာက္တုိင္း ကၽြန္မ အိပ္ရာက ႏုွိးထလာတဲ့အခါ အိပ္ရာနံေဘးက ၿပတင္းတံခါးေလးကုိ ဖြင့္လုိက္ၿပီဆုိရင္ ၿပတင္းေပါက္မွတဆင့္ လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့ အိမ္အေရွ႕ ပိေတာက္ပင္ၾကီးရဲ႕ သစ္ကုိင္းမ်ားထက္မွာ ေနရာအသီးသီး ယူထားၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြက တတ်ီတ်ီတတ်ာတ်ာၿဖင့္ ကၽြန္မကုိ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း ေတးသံသာမ်ားၿဖင့္ ေဖ်ာ္ေၿဖရန္ တာ၀န္မပ်က္မကြက္ ယူထားၾကသလို အၿမဲပင္ ရွိေနတတ္ၾကပါသည္..။ ကၽြန္မကလည္း အိပ္ရာက ႏုိးလွ်င္ႏုိးခ်င္း ေရခ်ိဳးခန္းသုိ႕ မ၀င္တတ္ေသးပဲ ပိေတာက္ပင္ေပၚမွ ငွက္ကေလးမ်ား၏ ေတးသံသာမ်ားကုိ နားေထာင္ရင္း နံနက္ခင္းမွာ တုိက္ခတ္လာတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေအးေအးၿမၿမတုိ႕ကုိ ခဏတာမွ် ရွဴရွဳိက္ရင္း ၿခံအၿပင္ဘက္ လမ္းမေပၚတြင္ ဥဓဟုိ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကသည့္ လူအမ်ားနဲ႕အတူ ယာဥ္ၾကီး၊ ယာဥ္လတ္၊ ယဥ္ငယ္ အသြယ္သြယ္တုိ႕ကုိ ခဏတာမွ်ေတာ့ ေငးေမာၾကည့္ေနမိတတ္ေလ့ရွိပါသည္...။<br /><br />မ်က္ႏွာသစ္ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီးလို႕ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကုိ ဆင္းသြားလိုက္ၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ နံနက္ေစာေစာကတည္းက ကုိၾကီး (သုိ႕မဟုတ္) ေဖေဖနဲ႕ အတူတူ ေစ်းကုိထြက္သြားတဲ့ ေမေမက ေစ်းမွ ၿပန္ေရာက္ေနၿပီ ၿဖစ္ၿပီး သူမ၀ယ္ယူလာတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြကုိ တကုတ္ကုတ္နဲ႕ ခ်က္ၿပဳတ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရမည္ ၿဖစ္သည္။ ညီမေလးကေတာ့ ထုိအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းသို႕ ထြက္သြားၿပီ ၿဖစ္ေခ်သည္.....။ ကၽြန္မက အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဟင္းခ်က္ေနေသာ ေမေမ့ကုိ စကားေတြ လွမ္းေၿပာရင္း ေမေမ ေစ်းမွ ၀ယ္ယူလာေပးသ�