Pages

Sunday, January 9, 2011

ပီတိအားေဆး

ခါတုိင္းလေတြနဲ႕မတူဘဲ ဒီလမွာ ပုိမုိမ်ားၿပားလာတဲ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြေၾကာင့္ သူမရဲ႕ စိတ္နဲ႕ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလုံး အေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီ ၿဖစ္သည္။

ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာေတာ့ အၿပီးၿဖတ္ေပးရန္ ရွိေနသည့္ အလုပ္ကိစၥမ်ားအတြက္ တစ္ပတ္လုံးမွာလည္း အိမ္ၿပန္ေနာက္က်သည့္အၿပင္ ရုံးပိတ္ရက္ၿဖစ္သည့္ စေနေန႕မွာပါ မနားႏုိင္ဘဲ ရုံးကိုသြားေပးဖုိ႕ လိုအပ္လာၿပန္သည္။ သြားၿပန္ေတာ့လည္း ရုံးကိုစေရာက္ပါၿပီ ဆုိကတည္းက အလုပ္ကုိပဲၿပီးစီးေအာင္ အာရုံစူးစုိက္ေနမိသည့္အတြက္ ေန႕လည္စာစားဖုိ႕ပင္ အခ်ိန္မရခဲ့။

ညေနမေစာင္းခင္အထိ တစ္ေန႕လုံးစာမွ်နီးပါး လုပ္အၿပီးတြင္ေတာ့ အလုပ္ေတြအားလုံး ၿပီးၿပတ္သြား၍ ရုံးမွ ၿပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ရုံးမွအၿပန္တြင္ သူမအေနၿဖင့္ အလြန္ပင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီၿဖစ္၍ ေၿခပစ္လက္ပစ္သာ အနားယူလုိက္ခ်င္ေသာ္လည္း အစ္မရင္းလုိ ခင္မင္ရသည့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ ေမြးေန႕ပြဲသုိ႕ သြားေရာက္ရန္ ရွိေနသၿဖင့္ တစ္ခါတည္း ဆက္၍ သြားလိုက္ရၿပန္သည္။

ထိုေမြးေန႕ပြဲမွ အၿပန္တြင္ေတာ့ သူမရဲ႕ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြကို သူမဘယ္လိုမွပင္ တင္းမထားႏုိင္ေတာ့ေပ။ အိမ္သုိ႕ ၿပန္ေရာက္သည့္အခါ သူမႏွင့္ အတူေနသူ သူငယ္ခ်င္းက ေနာက္တစ္ေန႕ တနဂၤေႏြေန႕ နံနက္အေစာပုိင္းတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၌ အာရုဏ္ဆြမ္း ဆက္ကပ္ရန္အတြက္ အလုပ္မ်ားရႈပ္ေနေသာ္လည္း သူမအေနနဲ႕ ဘယ္လိုမွပင္ ကူညီႏုိင္ၿခင္း မရွိေတာ့ဘဲ အားနာစြာၿဖင့္ပင္ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့မိသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္ အာရုဏ္တက္ခ်ိန္ေလာက္တြင္မူ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ၏ လာေရာက္လႈပ္ႏႈိးမႈေၾကာင့္ သူမႏုိးသြားခဲ့သည္။ အိပ္ရာမွႏုိးႏုိးခ်င္းတြင္ တစ္ကုိယ္လုံးက နာက်င္ကိုက္ခဲေနၿပီး ေခါင္းထဲတြင္ ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ္လည္း ကုသိုလ္ေရး ၿဖစ္သည္မုိ႕ကတစ္ေၾကာင္း၊ ညကလည္း ဘာမွမကူညီထားမိသၿဖင့္ သူငယ္ခ်င္းကုိ အားနာသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အိပ္ရာမွထကာ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုပါ လုိက္သြားလုိက္သည္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဆြမ္းကပ္တရားနာ၍ အိမ္ကိုၿပန္လာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သူမအတြက္ အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ ၀ယ္စရာရွိေနသၿဖင့္ သူမတုိ႕အိမ္ႏွင့္ အနီးဆုံး ဘူတာရုံနားတစ္၀ုိက္တြင္ရွိေသာ ဆုိင္ခန္းမ်ားရွိရာေနရာသို႕ သူမထြက္လာခဲ့သည္။

ထုိသုိ႕ထြက္သာလာခဲ့ရေသာ္လည္း သူမ၏ အာရုံမ်ားက မၾကည္လင္ေသး။ ရီေ၀ေနဆဲပင္....။ သူမ၏စိတ္ထဲတြင္မူ သူမခံစားေနရသည့္ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈမ်ား၊ မူးေ၀ေနာက္က်ိမႈမ်ားကုိ ေပ်ာက္ကင္းသက္သာသြားေစၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ခြန္အားမ်ား ၿပန္လည္ရရွိကာ လန္းဆန္းလာေစႏုိင္မည့္ အားေဆးတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုသာ ေသာက္လုိက္ခ်င္စိတ္မ်ား ၿဖစ္ေပၚေနမိသည္။

ဘူတာရုံနားတစ္၀ုိက္တြင္ရွိေသာ ဆုိင္ခန္းမ်ား၌ သူမလိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းကုိ ရွာ၍မရေသာေၾကာင့္ ပလာဇာတစ္ခုသုိ႕ သြားလိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးကာ ဘတ္စ္ကားစီးလာခဲ့လိုက္သည္။ သူမစီးလာေသာ ဘတ္စ္ကားမွာ နံပါတ္လည္းအမွန္၊ လမ္းေၾကာင္းလည္းအမွန္ပင္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း မၾကည္လင္ ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ စိတ္အာရုံတုိ႕ေၾကာင့္ စီးေနရင္းမွ ရုတ္တရက္ သူမကုိယ္သူမ နံပါတ္မွား၍ စီးလာမိသည္ဟု ထင္လိုက္ကာ မွတ္တုိင္တစ္ခု အေရာက္တြင္ ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္။

ဆင္းၿပီးကာမွ “ဟာ....သြားပါၿပီ....ဒီကားက အမွန္ပဲဟာကုိ....ငါေတာ့ေနာက္တစ္ကားကုိ အၾကာၾကီးေစာင့္ရဦးမယ္..” ဆုိၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ထုိင္ေနစဥ္ သူမေဘးမွာ အသက္အရြယ္အားၿဖင့္ အေတာ္ပင္ၾကီးေနပုံရၿပီၿဖစ္ေသာ အဘုိးအုိတစ္ဦးႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးတုိ႕ အခ်ီအခ် စကားမ်ားေၿပာေနၾကသည္ကုိ သတိထားၾကည့္မိလုိက္သည္။

သူတုိ႕ဘာသာစကားကုိ နားမလည္ေသာ္လည္း အဘုိးအုိက ကားလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကုိ ေမးေနမွန္းေတာ့ သိလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ လူငယ္ၿဖစ္သူမွာ အဘုိးအုိ၏ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ေၿဖေနရသည္ကို သိပ္စိတ္ရွည္ပုံမရပါ။ ထုိသုိ႕ အဘိုးအုိက အားကိုးတၾကီး ေမးေနရင္းလက္စႏွင့္ပင္ သူစီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ ေရာက္လာေသာအခါ ဒီအတုိင္းထားခဲ့ကာ ဘတ္စ္ကားေပၚသုိ႕တက္၍ ထြက္ခြာသြားေလသည္။

ထုိလူငယ္ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ ကားဂိတ္တြင္ သူမတစ္ေယာက္သာ က်န္ေနခဲ့ရာ အဘိုးအုိက တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ သူမနားသို႕ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး သူတုိ႕ဘာသာစကားႏွင့္ စကားစတင္ ေၿပာလာပါသည္။ သူမကလည္း သူတုိ႕ဘာသာစကားကုိ သူမနားမလည္ေၾကာင္း၊ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး အဂၤလိပ္စကားကို သုံးႏုိင္လွ်င္သုံးေပးပါရန္ ေကာင္းမြန္စြာ ၿပန္လည္ေၿပာၿပပါသည္။ ထုိအခါ အဘိုးအုိက အဂၤလိပ္စကားၿဖင့္ သူၿဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းစုံကုိ သူမအား ေၿပာၿပပါေတာ့သည္။

သူ႕စကားအရ သူသည္ ဤအနီးအနားတစ္၀ုိက္မွာေနသူ မဟုတ္ေပ။ ဤ ေနရာမွာေရာင္းေသာ ၾကက္ဆီထမင္းအား စားခ်င္လြန္း၍ လာ၀ယ္ရာမွ လမ္းေပ်ာက္သြားၿပီး အိမ္သုိ႕ ဘယ္ကားကိုစီး၍ ဘယ္လိုၿပန္ရမည္ကို သူမမွတ္မိေတာ့ေၾကာင္း၊ ရထားစီးရန္လည္း ဘူတာက ဘယ္နားတြင္ရွိ၍ ဘယ္လုိသြားရမည္မွန္းလည္း သူမသိေၾကာင္း၊ အၿခားသူမ်ားကိုေမးၿမန္းပါေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ သူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေၿပာၿပကူညီၿခင္းမရွိေၾကာင္း၊ စသည္ၿဖင့္ ငိုသံပါၾကီးႏွင့္ေၿပာၿပေလေတာ့သည္။ သူမကုိလည္း သူ႕ကို ကူညီေပးပါရန္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ႏွင္ ့ေၿပာေလသည္။ သူမ၏စိတ္ထဲတြင္ အဘုိးအုိအေပၚမွာ လြန္စြာမွ သနားကရုဏာသက္သြားမိေလသည္။

“အဘိုး....မငိုပါနဲ႕....စိတ္ခ်ပါ... ငါမင္းကုိ အိမ္ကုိေရာက္ေအာင္ ၿပန္ပို႕ေပးမယ္... မင္းရဲ႕အိမ္က ဘယ္ဘူတာရုံနဲ႕ နီးသလဲဆုိတာေရာ မင္းမွတ္မိလား....”

အဘိုးအုိက ဘူတာရုံတစ္ခု၏ နာမည္ကိုေၿပာပါသည္။ ထုိဘူတာရုံကုိ ေရာက္လွ်င္ သူ႕အိမ္ကုိမွတ္မိၿပီဟုလည္း ဆုိပါသည္။

“ဟုတ္ၿပီ...အဘုိး...စိတ္ခ်....ငါမင္းကို အဲဒီဘူတာရုံုကုိ ေရာက္ေအာင္လိုက္ပို႕မယ္....အခု ငါတုိ႕ ဒီနားက ဘူတာရုံကို အရင္သြားၾကမယ္....အဲဒီကေနမွတဆင့္ မင္းရဲဲ႕အိမ္ရွိတဲ့ဘူတာရုံအထိ ငါလိုက္ပို႕ေပးမယ္.....။ မင္းအရမ္းေမာေနၿပီလား လမ္းေလွ်ာက္လို႕ေရာရေသးလား....”
ဟုေၿပာကာ အဘိုးအုိ၏ လက္ကိုဆုပ္ကုိင္လိုက္သည္။ အဘုိးအိုက သူမကို အားကိုးတၾကီးၿဖင့္ၾကည့္ကာ

“ရပါတယ္….ငါ ေၿဖးေၿဖးခ်င္းေတာ့ ေလွ်ာက္လို႕ရပါတယ္”

“အုိေကအဘုိး....ငါမင္းကိုတြဲၿပီးေလွ်ာက္မယ္....မင္းဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႕....ဘူတာရုံ ရွိတဲ့ ဘက္ကုိ သြားဖုိ႕ဆုိရင္ ပထမဆုံးအေနနဲ႕ ငါတုိ႕ ဒီကုန္းေက်ာ္တံတားကုိေတာ့ ေက်ာ္ရမယ္္...”.

သူမေၿပာေၿပာဆုိဆုိနဲ႕ အဘိုးအုိ၏ လက္ကုိတြဲကာ တံတားေပၚသို႕ တလွမ္းခ်င္း ေခၚေဆာင္လာခဲ့သည္။
အဘုိးအုိ၏ မ်က္၀န္းမွမ်က္ရည္မ်ား ၿပည့္လွ်ံလာကာ တုန္ယင္ေနေသာအသံၿဖင့္

“မိန္းကေလးရယ္ မင္းကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္။ ငါလူေတြအမ်ားၾကီးကို အကူအညီေတာင္းၿပီးၿပီ။ ငါ့ကုိကူညီဖို႕ ဘယ္သူမွ စိတ္မရွည္ၾကဘူး။ မင္းနဲ႕သာမေတြ႕ရင္ေတာ့ ငါဘယ္လိုလုပ္ရမယ္မွန္း ငါမသိေတာ့ဘူး။”

အဘုိးအုိကဆက္၍ေၿပာပါသည္။

“ငါ့ရဲ႕အသက္က ၉၂ႏွစ္ရွိၿပီ မိန္းကေလးရဲ႕..... ငါ့မွာသားသမီးေလးေယာက္နဲ႕ ေၿမးေတြရွိေပမယ့္ အခုသူတုိ႕က ႏုိင္ငံၿခားကို သြားတယ္။ ငါ့ကုိတစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၾကတာ။ တစ္လေလာက္ၾကာမွသူတုိ႕က ၿပန္လာၾကမယ္လို႕ ေၿပာသြားၾကတယ္။ ငါ့ကိုသူတုိ႕က အၿပင္ကုိေလွ်ာက္ၿပီး မသြားဖုိ႕ မွာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါက ဒီေန႕ၾကမွ ေဟာဒီနားက ၾကက္ဆီထမင္းေလးကို စားခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ ထြက္လာခဲ့မိတာပါ....”

အဘုိးအုိက ေၿပာေၿပာဆုိဆုိ သူ႕လက္ထဲမွဆြဲလာေသာ အထုတ္ေလးကုိလည္း ေၿမွာက္ၿပေလသည္။

သူမကလည္း အဘိုးေၿပာၿပသည္တုိ႕ကို ဂရုတစိုက္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေပးကာ တံတားကို တေရြ႕ေရြ႕ၿဖတ္ေက်ာ္္ခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ လမ္းတစ္ဘက္ ကားမွတ္တုိင္သုိ႕ ေရာက္ရွိသြားပါသည္။ ဘူတာရုံသုိ႕ ေရာက္ရန္ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မွတ္တုိင္စာမွ် လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း အဘိုးအို၏ ပုံစံမွာ အလြန္တရာမွပင္ ေမာဟုိက္ေနၿပီး ေနာက္ထပ္အနည္းငယ္မွ် ထပ္မံေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႕ပင္ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲေနပုံေပၚေနပါၿပီ။

ဒီပုံအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဘူတာရုံသုိ႕ေခၚသြာဖုိ႕ဆုိတာမလြယ္ေပ၊ မၿဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေတာ့ေပ။ တက္စ္စီငွားၿပီးပို႕ေပးမွၿဖစ္ေတာ့မယ္ဟု သူမဆုံးၿဖတ္လိုက္ကာ အဘုိးအုိကုိ ေၿပာၿပလိုက္ေတာ့ အဘိုးအုိက ၀မ္းနည္းတုန္ယင္စြာၿဖင့္ တက္စ္စီငွားရန္အတြက္ သူ႕မွာပုိက္ဆံပါမလာေၾကာင္း၊ ေငြပိုဟူ၍လည္းသူ႕မွာ မရွိေၾကာင္း၊ သူ၏သားသမီးမ်ားကလည္း ထမင္းစားဖုိ႕ေလာက္အတြက္သာ ပုိက္ဆံကုိတြက္ၿပီး ေပးခဲ့တာၿဖစ္ေၾကာင္းစသည္ၿဖင့္ ေၿပာၿပၿပန္သည္။

“စိတ္မပူပါနဲ႕အဘုိး….ငါ့မွာ ပုိက္ဆံပါပါတယ္။ စိတ္ခ်…..မင္းကုိ ငါတက္စ္စီနဲ႕ လိုက္ပုိ႕ေပးမယ္။ ပိုက္ဆံကိုလည္း ငါပဲေပးမွာ….မင္းဘာမွစိတ္မပူနဲ႕ေနာ္”

အဘုိးအုိကေတာ့ သူမအား ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမ်ားကိုသာ တဖြဖြေၿပာေနေလေတာ့သည္။ သုိ႕ႏွင့္သူမ တက္စ္စီငွားရန္ၿပင္လိုက္သည္။ လာေနေသာတက္စ္စီမ်ားကုိ ၾကည့္ေသာ္လည္း အားလုံးက မအားေပ။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနၿပီးသည့္တုိင္ ကားကမရႏုိင္သၿဖင့္ တက္စ္စီရရန္ ပိုမုိအခြင့္အလမ္းသာေသာ လမ္းမၾကီးဘက္သို႕ သြားရန္ အဘုိးအုိကုိ သူမ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပသည္။ အဘုိးအုိမွာ အေတာ္ပင္ ေမာဟုိက္ေနၿပီ ၿဖစ္ေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္သာ ဆက္ေနလွ်င္ ကားရဖုိ႕မလြယ္ေၾကာင္း သူလည္းရိပ္မိသၿဖင့္ သူမကုိမွီတြဲကာ လမ္းမၾကီးေပၚသုိ႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကၿပန္သည္။

လမ္းမၾကီးေပၚသို႕ အေရာက္တြင္ ကားမ်ားက ေပါေသာ္လည္း သူမတားေနသည္ကုိ ေတာ္ရုံႏွင့္ ရပ္မေပးၾကေခ်။ တကယ္ေတာ့ တက္စ္စီမ်ားရပ္နားရာေနရာႏွင့္ ဘူတာရုံမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားမည္ဆုိပါက သူမတုိ႕ႏွင့္ တစ္မွတ္တုိင္စာမွ်ေလာက္ပင္ မေ၀းေတာ့ေခ်။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း အဘုိးအုိက သူ႕မွာအလြန္ပင္ ေမာပန္းႏြမ္းဟုိက္ေနၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႕အေနၿဖင့္ အနည္းမွပင္ လမ္းထပ္ေလွ်ာက္ရန္ မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း သူမအား သနားစဖြယ္ေၿပာလာသၿဖင့္ သူမအေနၿဖင့္ ဒီေနရာမွာပင္ ကားရေအာင္ ငွားမွၿဖစ္ေခ်မည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္သူမလည္း ေနပူထဲတြင္ရပ္ကာ လာသမွ်ကားကုိ မလြတ္တန္းတားေနမိသည္။ အခ်ိန္မွာလည္း ေန႕လည္ ၁၂နာရီထုိးခါနီးၿဖစ္သည္မုိ႕ သူမအေနႏွင့္ အေတာ္ပင္ပူေလာင္ေနေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ အဘုိးအုိအား ကူညီေပးခ်င္သည့္ စိတ္ကသာၾကီးစုိးေနသၿဖင့္ ပူေလာင္မႈကို ဂရုမၿပဳႏုိင္ပါ။

ကားငွားေနရင္းသူမ တစ္ခ်က္စုိးရိမ္သြားသည္မွာ သူမတြင္ပါလာေသာ ေငြသားမွာ ကားခအတြက္ ေလာက္ငွမႈရွိမရွိဆုိတာ…..။ တစ္ခ်ိဳ႕တက္စ္စီေတြက ဘဏ္ကဒ္နဲ႕ေပးလို႕မရ အဆင္မေၿပ လက္မခံၾကေပ။ သူမလည္း ကားတစ္စီးရပ္ေပးတုိင္း ခရီးအကြာအေ၀းကုိေၿပာၿပၿပီး ေစ်းကို အရင္ေမးၾကည့္မိသည္။ သူတုိ႕ေၿပာတဲ့ေစ်းနဲ႕ သူမမွာရွိတဲ့ေငြသားနဲ႕ကေလာက္ငွမႈမရွိေပ။ အနီးအနားရွိဘဏ္တစ္ခုခုသို႕ သြားေရာက္၍ ပိုက္ဆံထုတ္ယူရန္ စဥ္းစားေသာ္လည္း အဘုိးအုိက သူမအား အားကုိးတၾကီးႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွာ မ်က္စိေအာက္ကပင္ ေပ်ာက္သြားမွာစိုးေနပုံရပါသည္။ သူ႕ကိုေခၚသြားဖို႕ကလည္း နည္းနည္းမွအဆင္မေၿပ။

သူမအေနႏွင့္ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲေရာက္ေနေသာ္လည္း ရေအာင္ကူညီမည္ဟု ဆုံးၿဖတ္ထားသၿဖင့္ ဘဏ္ကဒ္ႏွင့္ေပး၍ရေသာ တက္စ္စီရသည္အထိကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ငွားလိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေစာင့္လုိက္အၿပီးမွာေတာ့ ကားတစ္စီးကို အဆင္ေၿပစြာ ငွား၍ရသြားပါေတာ့သည္။ သူမလည္း အဘိုးအုိကို ကားေရွ႕ခန္းမွာ ထုိင္ေစၿပီး သူမက ေနာက္ခန္းမွ၀င္ထုိင္လိုက္ကာ ကားသမားကိုလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပလုိက္သည္။

အဘုိးအုိမွာ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ၿငိမ္သက္စြာ အိပ္စက္အနားယူလ်က္ လုိက္ပါလာပါသည္။ သူမကသာ ကားေနာက္ခန္းမွာထုိင္ကာ အဘုိးအုိႏွင့္သူ၏သားသမီးေတြအေၾကာင္း၊ အခက္အခဲၾကံဳေတြ႕ေနေသာ အဘုိးအိုက အကူအညီေတာင္းခဲ့သည္ကုိ စိတ္ရွည္စြာၿဖင့္ အကူအညီမေပးႏုိင္ၾကေသာ ဒီႏုိင္ငံမွႏုိင္ငံၾကီးသားမ်ား၏ စိတ္ထားမ်ားအေၾကာင္းကို သူမ၏
အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။

သုိ႕ႏွင့္ ကားမွာလည္း အဘိုးအုိေၿပာၿပသည့္ သူ၏အိမ္တည္ရွိရာ ဘူတာရုံနားသုိ႕ေရာက္လာခဲ့သည္။ အဘုိးအုိးမွာလည္း မည္မွ်ပင္ေမာပန္းခဲ့သည္မသိ။ အေတာ္ပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသၿဖင့္ မနည္းပင္ ႏုိးယူလုိက္ရေလသည္။ သူမလည္းကားသမားကို ပုိက္ဆံရွင္းေပးလိုက္ကာ အဘုိးအုိကုိ ဘူတာရုံကုိၿပလုိက္သည္။ ဘူတာရုံကုိၿမင္ေသာအခါ သူ၏မ်က္ႏွာမွာ၀င္းပသြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာၿဖင့္ ဟုိမွာ ဟုိမွာ အဲဒါ ငါ့အိမ္ေလ…. ဘူတာရုံႏွင့္ကပ္လ်က္ လူေနတုိက္ခန္းမ်ားရွိရာအထပ္တစ္ထပ္သို႕ သူမကို လက္ညိဳးထုိးၿပေလသည္။ ၀မ္းသာလြန္းလုိ႕ မ်က္၀န္းတြင္မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားေ၀့၀ဲစြာၿဖင့္ သူမ၏လက္ကုိကုိင္ကာ သူမကုိလည္း လြန္စြာပင္ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းနဲ႕ သူ႕ကိုဒီမွာပဲ ထားခဲ့လို႕ရၿပီဆုိသည့္အေၾကာင္း ေၿပာပါသည္။ သူမလည္း အဘုိးအုိဆီမွ ေနာက္တစ္ခါ တစ္ေယာက္တည္း ယခုလို ေ၀းေ၀းလံလံေနရာမ်ားသို႕ ထြက္မသြားရန္ ကတိေတာင္းခဲ့ၿပီး အဘုိးအုိကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ၿပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။

သူမ၏အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူမကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားလုိက္မိသည္မွာ သူမတစ္ကိုယ္လုံး ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနၿပီး တစ္မနက္လုံး ေနာက္က်ိမူးေ၀ေနေသာ အာရုံမ်ားမွာလည္း ၾကည္လင္ေနပါသည္။ သူမလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အံံ့အားသင့္သြားၿပီး ၿပန္လည္သုံးသပ္လုိက္ေတာ့ ….ေၾသာ္….ဟုတ္သားပဲ သူမ၏မ်က္စိေရွ႕မွာ ဒုကၡနဲ႕ၾကံဳေတြ႕ေနသူကုိ သူမတတ္ႏုိင္သမွ် အစြမ္းကုန္ ကူညီေပးခဲ့သည့္အၿပင္ ထိုဒုကၡမွလြတ္ေၿမာက္သြားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့မႈ ရရွိသြားသည္ကိုလည္း သူမမ်က္၀ါးထင္ထင္ ၿမင္ခဲ့ရသည့္အတြက္ ပီတိမ်ားၿဖစ္မိကာ ထုိပီတိမ်ား၏ အရွိန္အဟုန္ေၾကာင့္ သူမခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာေတြအားလုံး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကင္းသြားၿခင္းၿဖစ္ေပမည္။ ဒါဟာ သူမေသာက္သုံးခ်င္ေနသည့္ အေကာင္းဆုံးအားေဆးပင္ မဟုတ္ပါလား… ဟု ေတြးမိကာ တစ္ကိုယ္တည္း ၿပဳံးလိုက္မိပါေတာ့သည္။

37 comments:

ငု၀ါ said...

အဘိုးအေၾကာင္းသိရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး... :(

ဇြန္မိုးစက္ said...

ညီမငယ္ ဂ်င္းရဲ႕မြန္ျမတ္တဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ႔ လုပ္ရပ္ကုိ မဇြန္က သာဓုေခၚသြားတယ္ေနာ္။

ဂ်င္းေရ... စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြကုိေတာ့ အစ္မ ဘယ္တုန္းကမွ ႏုိင္ငံႀကီးသားလုိ႔ မသတ္မွတ္ဖူးဘူးကြယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့အျမင္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္က ႏုိင္ငံတုိးတက္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံႀကီးသား အေခၚခံရေလာက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး မျပည့္၀ေသးဘူးလုိ႔ အစ္မရဲ႕ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားအရ သိထားတယ္။

Ko Boyz said...

ပီတိ ျဖစ္မိတယ္။

ျခင္ said...

ညီမေလးေရ ခံစားခ်က္ေတြ တပံုၾကီးပဲ... ညီမေလး စိတ္ထားေလးက လွလိုက္တာ... အဘိုးအို အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့လဲ.... စင္ကာပူကို သက္မပဲခ်မိေတာ့တယ္... အသက္ၾကီး ရင္ ဒီနိုင္ငံမွာ လံုး ဝ မေနဘူးဟာ.... စိတ္ပ်က္တာနဲ႕တင္ အသက္ထြက္သြားနိုင္တယ္....

ေမာင္ေလး said...

စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ ဂ်င္း....။
ဒီမွာကေတာ့ ဒီလိုပဲ....အဖိုး၊အဖြားေတြ၊ကေလးေတြကို
ပစ္ထားျကတာပဲ..။စိတ္ဆင္းရဲစရာ....:(

လင္းေခတ္ဒီနို said...

ဂ်င္းမတို႔က မေရးရင္လည္းမေရးဘူးပဲ ေရးခ်လိုက္ေတာ့လဲ အပီအျပင္ပါပဲ း)))

ဂ်င္းေရ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေလးကို အားက် ဂုဏ္ယူတယ္ေ၀း း)

JUSTICE999BURMA said...

Oh! .......

ဘုရားဘုရားလုိ့တမိတယ္... အစ္မရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေသခ်ာသိေအာင္ ၂ ေခါက္ျပန္ဖတ္တယ္.... ၂၀၀၉ တုန္းက က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ ့ ဆင္ေနလုိ ့ ..... လံုး၀ေမ့ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုျပန္တူးဆြခံလိုက္ရသလိုပဲ.... ပိတိေတြ ထပ္ေပၚလာတယ္.....

က်ေနာ္လဲ အားတဲ့ခါေရးမယ္စိတ္ကူးမိတယ္...

(သာဓုပါဗ်ာ... စိတ္ေကာင္းေစတနာမြန္ထားႏိုင္ပါေစသား)

JUSTICE999BURMA said...

လင့္ေလးလဲ ညႊန္းခ်င္တယ္... ခြင့္ျပဳမယ္ဆို ပိုစ့္မွာ ထည့္ခ်င္တယ္... မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုလဲ စိတ္ဆိုးၿပီးစာလာမဖတ္မွာ မဟုတ္ပါေၾကာင္း...ဗ်ဳိး..

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

@JUSTICE999BURMA>>> ရပါတယ္....ညႊန္းလို႕လည္းရတယ္....သုံးလို႕ရပါတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူး။စာလာဖတ္တာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။ :)

Anonymous said...

ဂ်င္းဂ်င္း
က်န္းမာေရးလဲ ဂရုစိုက္အံုး စာေလး ဖတ္ျပီး ၀မ္းသာတယ္ ဂ်င္းရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကေလးကို ေလးစား ဂုဏ္ယူပါတယ္
ညီမေလးဂ်င္း အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစ
အလုပ္ရႈတ္တိုင္းထမင္းေမ့ရင္ေတာ့ ေရာဂါရမယ္ေနာ္
ခင္မင္တဲ့
seesein

khun said...

မမဂ်င္းရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႕ လုပ္ရပ္အတြက္ သာဓုေခၚပါတယ္။
ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္တ့ဲ ေနရာတုိင္းဟာ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာပိုင္းမွာ က်ဆင္းတက္သလား မသိဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးေတာ့လည္း မဟုတ္ၾကျပန္ဘူး။
က်န္းမာေရးလည္း ဂရုစုိက္ေနာ္ မမ.....

ျမတ္မြန္ said...

မြန္ကေတာ႔ မ်က္ရည္လြယ္လို႔လားေတာ႔မသိဘူးဂ်င္းေရ..။
အဘိုးအို တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မွာ ေနခဲ႔ရတာကို ေတြးျပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲတယ္။
အဲလို ကူညီတတ္တဲ႔ စိတ္ကေလးကို အရမ္းေလးစားမိတယ္ ဂ်င္းျခစ္ေရ..။
ခ်စ္တဲ႔။

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

ဂ်င္း ေရ...
ဂ်င္း ရဲ႕ၿဖဴစင္တဲ႔ စိတ္ေလးကို အရမ္းေလးစားမိတယ္..
ၿပီးေတာ႔ ကူညီတတ္တဲ႔ လူေတြထဲမွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ေရွ႕ဆံုးကမို႕ဂုဏ္ယူၿပီး ၿပံဳးမိပါတယ္...။
က်န္းမာေရးလည္း ဂရုစိုက္ပါေနာ္...။

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဒီလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးက တစ္ျခားလူမ်ိဳးေတြမွာ အေတာ္ရွားေပမဲ႔ ကိုယ္ေတြျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိၾကတာ
၀မ္းသာစရာဘဲ.. စာဖတ္သူကိုပါ ၾကည္ႏူးမႈေပးႏုိင္တဲ႔ အျပဳအမူေလးပါ။
လွပေသာစိတ္ထားေလးအတြက္ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူပါတယ္.. ပီတိမ်က္ရည္လည္သြားတယ္..

sosegado said...

အဖုိးအုိေရာ အင္ၾကင္းပါ ေကာင္းမြန္စြာ အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကသည္အတြက္ ဝမ္းသာမိပါသည္၊
ေကာင္းမႈျပဳလုပ္ျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူမိပါသည္၊

TZA said...

ဒါမွဂ်င္ဂ်င္းေလးကြ၊ proud of you!

မိုးယံ said...

ႏိုင္ဂံဂ်ား ႏိုင္ဂံဂ်ား အေတာ္ဆိုးတဲ့ ႏိုင္ဂံျခား အၾကင္နာရွားတာ ႏိုင္ဂံဂ်ား..

ျမန္မာမေလးနဲ႕ ေတြ႕ေပလို႕သာ ေပါ့ ဘိုးဘိုးရယ္...

Kay said...

စလံုုးမွာ အဲလိုု လူအိုု ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ေနာ္..
ဂ်င္း ေရ.. ၾကည္နူး စြာ နဲ႕.. သာဓုု ေခၚသြားတယ္။

လူ႕ေဘာင္ေလာက ၾကီး မွာ စိတ္ရွည္သည္းခံ ျခင္း နဲ႕ ေမတၱာတရား ေတြ ပြားမ်ား နိုုင္ပါေစ..

ဆဲဗင္းဒီဇင္ဘာ said...

သူမ ကုိ ေၿပာခ်င္တာေၿပာပါရေစ..သက္ၾကီးရြယ္ အုိ ေတြ ကုိ ကူညီ ခ်င္တဲ့ စိတ္ ကုိ လုံး၀အသိ အမွတ္ၿပဳ ေလးစားပါတယ္..သူမ ကုိယ္တုိင္ ေရာ တေန႔ က်ရင္ သူ႔ လုိ ဘဲ တုံတုံခ်ိခ်ိ နဲ႔ လမ္းမ ေပၚမွာ အေဖာ္ မ ပါပဲ သြား ရ ဦး မယ္ ဆုိ တာ ေဗဒင္ ေမး စရာ မလုိပါ။ အဲဒီ အ ခါ က် ရင္ သူမ လုိ ကူညီ တတ္ တဲ့ စိတ္ ေကာင္းရွိ တဲ့ သူ နဲ႔ ေတြ႔ ဦး မွာပါ..
ကၽြန္ေတာ္ အေမရိက ေရာက္ ခါ စ က သူမ လုိဘဲ သက္ၾကီးရြယ္ အုိ ေတြ ကုိ လမ္းေပၚမွာ အေဖာ္မဲ႔ ေတြ႔ ရ ရင္ အ ရမ္း ကူ ညီခ်င္တယ္.. အိမ္မွာ ထားခဲ့ရ တဲ့ အေမ နဲ႕ အေဖ ကုိ သတိ ရၿပီး သူတုိ႔ လုိအပ္တာ ကုိ ကူညီခ်င္တယ္.. ဒါေပမဲ့ ကူညီဘုိ႔ ၀န္ေလးတယ္.. ဘာလု္ိ႔ လဲဆုိေတာ့ အေမရိကမွာ က ကုိယ္ ကူညီ လုိက္ လုိ႔ မေတာ္တဆ လဲက် ေၿခက်ုဳိးသြားတာမ်ဳိးဆုိ ရင္ ကုိယ္႔ကုိ"" စူး"" ပါေရာ.. တရားဆဲြ ရင္ ကုိယ့္ ရွိတာ ""ေရာ္ "" ေပ ေတာ့...ဒါေၾကာင္႔ သူမ ကုိ သတိေပးခ်င္တယ္.. ကူညီတာ အေၿခအေန ကုိ ၾကည္႔ၿပီးကူညီပါလုိ႔.. ကၽြန္ေတာ္ က ေတာ့ သူတုိ႔ လုိ အသက္ အရြယ္ မတုိင္မွီ ၿမန္မာၿပည္ၿပန္အေၿခခ်မယ္ ဆုိးၿဖတ္ၿပီးသား....

noblemoe said...

ပီတိကိုစားျပီးအားရွိေနတဲ့ဂ်င္းေလး
မိုးသူငယ္ဂ်င္းေလးတြက္ ေလးစားဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
က်မ္းမာေရးလည္းဂရုစိုက္ပါသူငယ္ဂ်င္း

သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစရွင္း
မိုး

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

ငု၀ါ၊ မဇြန္၊ Ko Boyz၊ မမၿခင္ေလး၊ ကိုေမာင္ေလး၊ ဗညား၊ JUSTICE999BURMA၊ မမေလး၊ ညီမခြန္၊ ခ်စ္တဲ့မြန္၊ မမအၿဖဴေရာင္နတ္သမီး၊ မမေခ်ာ၊ ကိုဆုိဆီ၊ ကုိတီ၊ မုိးယံ၊ မမေက၊ ဆဲဗင္းဒီဇင္ဘာ၊ မုိး >>> အားလုံးကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ ဂ်င္းရဲ႕ပိုစ့္ေလးကိုဖတ္ၿပီး ပီတိကုိမွ်ေ၀ခံစားသြားႏုိင္ၾကတဲ့အတြက္လည္း ဂ်င္းမွာပီတိေတြထပ္စားသုံးရပါတယ္လို႕.... :))

Anonymous said...

သိပ္လိမ္မာတဲ့ မိန္းကေလးပါလားေနာ္။

အဘုိးအုိက စင္ကာပူက ဘုိးဘုိးလား၊
လင္းတုိင္းတုိ႔ ျမန္ျပည္က ဘုိးဘုိးလား။

သိဂၤါေက်ာ္ said...

အကူအညီလိုတဲ့သူကို ကူညီနိုင္ခဲ့တာ အရမ္းပီတိ ျဖစ္စရာေပ့့ါ...

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ႏွစ္သစ္အတြက္ ၾကည္ႏူးစရာကူညီမႈေလးနဲ႔ ဖြင့္နိင္ခဲ့တာ ဝမ္းသာစရာပါ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ အက်ဳိးေပးမေပး မေမွ်ာ္လင့္ရင္ေတာင္ လတ္တေလာမွာ ပီတိျဖစ္ရတာနဲ႔တင္ ကူညီရတာ ေက်နပ္စရာပါ။ ေနာင္လည္း အကူအညီတကယ္လိုအပ္တဲ့ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြကို ကူညီနိင္ပါေစ..။

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ပီတိေတြကုိ ထပ္တူထပ္မွ် စားသြားပါတယ္။ အကူအညီယူၿပီးျဖစ္တဲ့ပီတိထက္ အကူအညီေပးၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပီတိက ပုိၿပီး မြန္ျမတ္ပါတယ္။

သာဓု သာဓု သာဓု။

ခင္မင္လ်က္
ကုိကိုေမာင္(ပန္းရနံ႔)

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

သာဓုပါ ဂ်င္းေရ...။ ဒီမွာက ဒီလိုပဲ သက္ႀကီး႐ြယ္အို မိဘေတြ လူအို႐ံု ခဏပို႔၊ ေဆး႐ံု ခဏပို႔ၿပီး ခရီးထြက္သြားၾကတာေတြေတာင္ ႐ိွတယ္။ ဂ်င္း ေရးထားပံုအရေတာ့ အဲဒီ အဖိုးဟာ Dementia-ဒီမန္း႐ွား ျဖစ္ေနပံုရတယ္။ အလာလမ္းတုန္းက ေျဖာင့္ေအာင္လာႏိူင္ခဲ့ၿပီး အျပန္က်မွ လမ္းေပ်ာက္တာ၊ ငိုတာေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ေလ။ ဒီမွာ လူႀကီးပိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား Dementia ျဖစ္ၾကတယ္....

blackcoffee said...

ပထမဦးဆံုး အင္ၾကင္းရဲ ့မြန္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားကို ခ်ီးက်ဴးခ်င္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးစိတ္ဓာတ္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမွာဘဲ ရွိတာပါ။ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြမွာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတေန ့ကဘဲ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးထားပါေသးတယ္။ ဒီအျဖစ္မ်ဳိးေတြက ဒီႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေနက်ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးေလးေတြ မၾကာမၾကာ ၾကံဳဘူးတယ္။ လူဆိုတာက အတၱနဲ ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြကေတာ့ ပိုအတၱၾကီးတယ္လို ့ထင္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကလဲ ပိုစ့္မေရးဘူး မေရးဘူးနဲ ့ေရးလိုက္ရင္လဲ တကယ့္ ပိုစ့္ေကာင္းေလးေတြဘဲ ေရးတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပိုစ့္ေလးလဲ လာအားေပးပါဦး အတၱနဲ ့တည္ေဆာက္ထားေသာ လူမ်ားအေၾကာင္း ဆိုျပီး ဒီႏိုင္ငံက အတၱၾကီးတဲ့ လူေတြ အေၾကာင္းကို ေရးထားတာ...

ေန၀သန္ said...

အေတာ္ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာငး္တယ္ဗ်ာ... ခ်ီးက်ဴးပါတယ္.. မအင္ၾကင္းေရ.. း))


ခင္မင္တဲ့
ေန၀သန္

စံလင္းထြန္း said...

ေရာက္တုန္း စာေကာင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္သြားပါတယ္။

ဂုဏ္ယူပါတယ္ဗ်ာ။ ခ်ီးလည္းခ်ီးက်ဴးပါတယ္။

ခင္မင္စြာနဲ႔
စံလင္းထြန္း

JUSTICE999BURMA said...

အစ္မ အင္ၾကင္သန္ ့ေရ... က်ေနာ္ အရင္က ဆႏၵျပဳမိတဲ့ အတိုင္း ေရးျဖစ္ပါတယ္... ပီတိေဇာ အဟုန္ေလးေတြကို မွ်ေ၀ခ်င္လို ့ က်ေနာ္ မေရးတတ္ ေရးတတ္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္.... အစ္မလဲ ဖတ္ရႈၿပီး ေ၀ဖန္ေပးႏိုင္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..

http://freedomjusticedemocracy4burma.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html

(အစ္မ က်န္းမာပါေစ)

ညလင္းအိမ္ said...

ဂ်င္း စိတ္ထားေလးကုိ ေလးစားမိျပီး ပီတိ ျဖစ္မိတယ္ ...
ကၽြန္ေတာ္ သာဓု ေခၚပါတယ္ ...

သာဓု ... သာဓု ... သာဓု ပါဗ်ာ ...

ခင္တဲ႔
ညလင္းအိမ္

မိုးစက္အိမ္ said...

မြန္ၿမတ္တဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးဘဲဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို ့
ၿမန္မာလူမ်ိဳးရဲ ့အဲလိုသူတစ္ပါးကိုကူညီတတ္တဲ့အစဥ္
အလာေလးဟာ သိပ္ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းပါတယ္ အလို
အစဥ္အလာဓေလ့ကိုထိန္းသိမ္းၿပီ ၿပဳမူလုပ္ေဆာင္ၿပ
ခဲ့တဲ့အတြက္ အမကိုယ္စားဂုဏ္ယူပါတယ္ဗ်ာ တခ်ိန္
တည္းမွာဘဲ အဲအဘိုးရဲ ့သားသမီးေၿမးမ်ားကိုေဒါသ
ၿဖစ္မိပါတယ္ အဲအဘိုးအိုမွာသံသရာက၀ဋ္ေၾကြးရွိရင္
ေနာင္ဘ၀ဆက္တိုင္းေကြကြင္းပါေစဗ်ာ . . .

noblemoe said...

ဂ်င္းေရ စီေဘာက္စ္ေလးထားပါလား သူမ်ားဝဲကင္းေတာ့ဂ်င္းေလးကိုလာေခ်ာင္းတာ
ယားနာဆိုတမာသံုး းD

မိုး

ဂ်စ္တူး ( မံုရြာ ) said...

က်န္းမာပါေစမဂၤလာပါခင္ဗ်ာ-
သာဓု သာဓု သာဓု အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚဆိုသြားပါတယ္။
စာေတြလည္းဒီကေန့အေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္သြားတယ္။
ဓါတ္ပံုေတြလည္းၾကည့္သြားတယ္-တကယ့္ကိုပီတိပါခင္ဗ်ာ

pandora said...

အၾကင္နာရွားပါးတဲ့ ေနရာမွာ ကူညီလိုက္တဲ့ အျပဳအမူေလးဟာ အဘိုးအိုရဲ႕ရင္ထဲကို အၿမဲ ေမႊးျမက်န္ခဲ့မွာပါ။ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။

chit su said...

I was quite far away with ur webpage but today I be at there with a cup of coffee that no milk no sugar.That's the way I take coffee. But this coffee can't make me any taste because of your post can confiscate all of my mind.For this post, I couldn't write every little single word for praising you.

with love,
chit su

ေမ႕သက္ said...

အင္ႀကင္းblog ေတြကုိ ဝင္ဝင္ဖတ္ၿဖစ္တယ္
မဖတ္ရေသးတာေတြပါ ဝင္ဖတ္ရင္း
ဒါေလးဖတ္ၿပီး ပါးစပ္က အသံထြက္သြားတယ္
''အင္ႀကင္းက ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာပဲလုိ႕''
တကယ္စာေရးေကာင္းတယ္ဟာ
အင္ႀကင္း စာေရးေနတယ္လုိ႕ငါေဖေဖတုိ႕ကို
ႀကြားမိေသးတယ္
ဂုဏ္ယူပါတယ္သူငယ္ခ်င္း