Pages

Thursday, September 16, 2010

အခါလြန္မိုး

ေက်ာခုိင္းခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲကြယ္
ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား လွည့္ၾကည့္ေနရဦးမလဲ
အဆုံးအစမဲ့ မာနေတြေၾကာင့္
ေနာက္ဆုံးမွာ
သုံးမရတဲ့ ေနာင္တေတြသာ
အဖတ္တင္လာခဲ့ပါေပါ့။ ။

ဒါေပမယ့္လည္း
ဦးဦးဖ်ားဖ်ားသံေယာဇဥ္ေတြနဲ႕
ထူးထူးၿခားၿခားေႏွာင္တြယ္ခဲ့မိလို႕
သည္းေၿခထိစုိက္ခဲ့ရတဲ့ဆူး
ရူးခ်င္လည္းရူးပါေစေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မႏႈတ္ဘူး။ ။

ရာသီေတြ ေရြ႕လ်ား
အိပ္မက္ေတြ မႈန္၀ါးခဲ့ေပမယ့္
တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
မွတ္တမ္းေတြ ေဟာင္းမသြားခဲ့ဘူး
ဇာတ္လမ္းေတြ ေၿပာင္းမသြားခဲ့ဘူး
ေႏွာင္းသြားခဲ့တာက အခ်ိန္။ ။

တုိ႕ႏွစ္ေယာက္
ကုိယ့္လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္
ခရီးေတြအေတာ္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီပဲ
ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ဘ၀
အိပ္မက္ကေန ႏုိးထလိုက္ၾကရေအာင္။ ။

မုန္းလို႕ေ၀းခဲ့ရတာမဟုတ္ေပမယ့္
အဆုံးလို႕ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကမယ္
အခါလြန္မွရြာတဲ့မုိးက
အၿငိဳးနဲ႕သည္းရင္ေတာင္မွ
ပ်ိဳးပင္ေတြ ရွင္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ။

Thursday, September 2, 2010

မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ၾကည့္ရုံမွ်ၿဖင့္


ကုိရီးယားေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာရွိတဲ့ ပေရာဂ်က္ေတြအတြက္ လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ား ေရးဆြဲထိန္းခ်ဳပ္ရတဲ့ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရသူ ကၽြန္မအတြက္ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာ၀အရ အဓိကအေနနဲ႕ ဆက္စပ္လုပ္ကုိင္ေနရသူေတြထဲမွာ ဆုိဒ္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြသာမက၊ ရုံးေပၚက မန္ေနဂ်ာေတြလည္း ပါပါတယ္။

အဲဒီလုိလုပ္ကိုင္ရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕က ပေရာဂ်က္ေတြ အမ်ားအၿပားရွိတဲ့အေလ်ာက္ သက္ဆုိင္ရာ ပေရာဂ်က္အသီးသီး၊ ဆုိဒ္အသီးသီးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ အစီအစဥ္တက် သိမ္းဆည္းရပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး လုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္လို႕ အီးေမးလ္ေတြပုိ႕ၾကတဲ့အခါမွာလည္း အလုပ္ေတြက ကၽြန္မနဲ႕ပါဆက္စပ္ေနရတာဆုိေတာ့ ကၽြန္မဆီကိုပါ အီးေမးလ္ေတြကုိ ၿဖန္႕ေလ့ရွိၾကပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့....ပေရာဂ်က္အသစ္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္က ရုံးေပၚမွာရွိတဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး စင္ကာပူႏုိင္ငံသားမန္ေနဂ်ာဆီကို လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အီးေမးလ္္တစ္ေစာင္ လွမ္းပို႕ပါတယ္။ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက အိႏၵိယလူမ်ိဳးၿဖစ္ေပမယ့္ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားအေၿပာအဆုိေတြနဲ႕ပတ္သက္ရင္ အထူးကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈရွိကာ စင္ကာပူႏုိင္ငံသားအမ်ားစုရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း သူ႕ကိုယ္သူစိတ္ၾကီး၀င္ေနသူတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး အလုပ္အတူတူတြဲလုပ္ေနရတဲ့ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာလည္း တစ္စက္မွအထင္မၾကီးတတ္သူတစ္ဦးလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဆုိဒ္က ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာရဲ႕ အဲဒီအီးေမးလ္ကို လက္ခံရရွိၿပီးတဲ့အခါမွာ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက ဆုိဒ္က မန္ေနဂ်ာၿပဳလုပ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ ပုံစံအေနအထားေတြကိုု သေဘာမက်တဲ့ပုံစံနဲ႕ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္လုိက္ပါ”၊ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္ပုံစံၿပင္လိုက္ပါ” စသည့္္အၿပင္ ကၽြန္မကိုလည္း “ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ နမူနာပုံစံယူႏုိင္ရန္အတြက္ အရင္ပေရာဂ်က္အေဟာင္းက (ကၽြန္မအသုံံးၿပဳခဲ့တဲ့) စာရြက္စာတမ္းပုံစံေတြကို ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာဆီကို ပုိ႕ေပးလိုက္ပါ” စသည့္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားၿဖင့္ ထုိအီးေမးလ္ကို ၿပန္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီမွာတင္ပဲ ဆုိဒ္ထဲက မန္ေနဂ်ာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေပါက္ကြဲသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္သုံးေနက် ပုံစံေဟာင္းေတြနဲ႕ မတူေပမယ့္လည္း သူလုပ္ထားတဲ့ပုံစံေတြကလည္း သုံးဖို႕အဆင္ေၿပပါတယ္။ ဒါကုိ ဟုုိတစ္ေယာက္က

မန္ေနဂ်ာခ်င္းအတူတူ သူ႕ကုိ “ဒီလိုလုပ္လုိက္ပါ” “ဟုိလုိလုပ္လုိက္ပါ” ဆုိတဲ့ပုံစံေတြနဲ႕ ေၿပာလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခံၿပင္းသြားပုံရတဲ့အၿပင္ သူလိုမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ပုံစံေတြကုိ သူတုိ႕ရဲ႕လက္ေအာက္မွာ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မလိုလက္ေထာက္တစ္ေယာက္က ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ ပုံစံေတြနဲ႕ေၿပာင္းၿပီး သုံးခိုင္းတယ္ဆုိေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကုိပါ ထိပါးသလိုၿဖစ္သြားတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ဆီကေန အီးေမးလ္တစ္ေစာင္ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လာပါတယ္။ အဲဒီၿပန္လာတဲ့အီးေမးလ္ထဲမွာ သူက သူ႕အေနနဲ႕ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ သူ႕ရဲ႕လုပ္သက္အရ၊ oversea အေတြ႔အၾကဳံေတြအရ သူဟာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးကုိမဆုိ သူမ်ားရဲ႕အကူအညီမပါပဲနဲ႕ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္စြာလုပ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။ အီးေမးလ္တစ္ခုလုံးကို ၿခဳံငုံေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ သူ႕ရဲ႕အရည္အခ်င္းကုိ အထင္မေသးပါနဲ႕၊ ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႕လုိ႕ေၿပာခ်င္တာပါ။

သူ႕ရဲ႕အီးေမးလ္က အရွည္ၾကီးၿဖစ္ေပမယ့္ ေအာက္ဆုံးကေန အဆုံးသတ္အေနနဲ႕ေရးလုိက္တဲ့ စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အရမ္းကုိသေဘာက်သြားမိတဲ့အၿပင္ စိတ္ထဲမွာလည္း စြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးကေတာ့
"Don’t judge a book by its cover." တဲ့ေလ.....။

သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆက္လက္ၿပီး အီးေမးလ္နဲ႕ ဘတစ္ၿပန္၊ က်ားတစ္ၿပန္ အၿပန္အလွန္ ရန္ၿဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီစာတမ္းေလးကိုပဲ သေဘာတက်နဲ႕ အေတြးေတြပြားေနမိေတာ့တာ။

ဟုတ္တယ္....ကၽြန္မတုိ႕ ၿဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလူေတြကို စာအုပ္ေတြေနရာမွာ ထားၿပီး ကၽြန္မခံစားေတြးေတာၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စာအုပ္ဆုိင္မွာစာအုပ္၀ယ္တာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ စာအုပ္ငွားတာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္(ကုိယ့္အေနနဲ႕ လုံး၀မသိေသးတဲ့ စာအုပ္ဆုိရင္) ပထမဆုံးကေတာ့ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အရင္ဆုံးၾကည့္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးေလးက လွလွပပ ေသေသသပ္သပ္ စိ္တ္၀င္စားစရာပုံစံေလးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိပါ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္က အလုိအေလ်ာက္ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မ်က္ႏွာဖုံးက လွတပတမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ေၾကာက္စရာ၊ လန္႕စရာမ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ စိတ္၀င္စားစရာတစ္စက္မွမေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိ ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႕ေနပါဦး စာအုပ္ကို ကိုင္ၾကည့္ဖုိ႕ အဆင့္ေလာက္ေတာင္မွ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္မွာပါ။

ဟုတ္ၿပီ.... ဒါဆုိရင္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးက စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းလို႕ဆုိၿပီး မဖတ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့၊ ကိုင္ေတာင္မၾကည့္ခဲ့မိတဲ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ အတြင္းပုိင္းမွာပါတဲ့စာသားေတြဟာ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိတဲ့ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ၊ အလြန္အင္မတန္မွ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္လွတဲ့၊ အႏုပညာေၿမာက္လွတဲ့ ဖန္တီးမႈအေရးအသားေတြ ၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ မ်က္ႏွာဖုံးေလး လွရုံနဲ႕ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး ၀ယ္ယူလိုက္မိတဲ့ စာအုပ္ေတြကေရာ အတြင္းထဲမွာ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႕ လုိက္ဖက္ညီစြာ တကယ္ပဲ တန္ဖုိးရွိတဲ့စာေတြ ၿဖစ္ေနပါရဲ႕လား။ ကုိယ္က စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အထင္ၾကီးၿပီး ေစ်းၾကီးၾကီးေပး၀ယ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္လာလုိ႕ တကယ္ဖတ္ရႈၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ္ထင္ထားတာနဲ႕ တၿခားစီၿဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ တန္ဖုိးနဲ႕ မတန္ေလာက္ေအာင္ကို ည့ံဖ်င္းတဲ့စာမ်ိဳးေတြ ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ မ၀ယ္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ၿမည္းေတာင္ မၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ဲ့ဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက အဖုိးတန္တဲ့အရာေတြကိုေရာ ကၽြန္မတုိ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆုံးရႈံးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။

ဒါေပမယ့္လည္း.... ေလာကၾကီးမွာရွိတဲ့ ဒီေလာက္မ်ားၿပားလွစြာေသာ စာအုပ္ေတြကို ကၽြန္မတုိ႕အေနနဲ႕ တစ္အုပ္ခ်င္းစီကို အေသးစိတ္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေသခ်ာလိုက္လံဖတ္ရႈဖုိ႕ဆုိတာကေရာ ၿဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕လက္လွမ္းမွီရာမွာရွိတဲ့၊ ကိုယ့္အေနနဲ႕အဆင္ေၿပမယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ရႈလုိက္ရတာပဲမို႕လား။

ဟုတ္ၿပီ....ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ကိုယ္တုိင္သာ စာအုပ္တစ္အုပ္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေရာ။ သူတစ္ပါးအၿမင္တင့္တယ္ဖုိ႕၊ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းဖုိ႕ စာအုပ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးကုိပဲ လွသည္ထက္လွေအာင္ ၿပင္ေနၾကမွာလား....။ အတြင္းထဲက တကယ့္စာသားေတြကို တန္ဖုိးရွိေအာင္လုပ္မွာလား။ ကိုယ့္ကို ဖတ္ရႈမိတဲ့သူ၊ ၀ယ္ယူမိတဲ့သူအတြက္ ဘာေတြကိုယ့္ဘက္က ၿပန္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမလဲ....။ သူကၿမတ္ၿမတ္ႏုိးႏုိးနဲ႕ ကုိယ့္ကုိတန္ဖုိးထား ၀ယ္ယူဖတ္ရႈသလို ကိုယ္ကေရာ သူ႕အတြက္ ဘယ္ေလာက္တန္ဖုိးရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ရရွိသြားေစႏုိင္မလဲ....စသည္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ကၽြန္မရဲ႕အေတြးေတြကုိ နယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္မိခဲ့တယ္။

ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ.... ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးသက္သက္ကုိ ၾကည့္ရုံမွ်နဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕တန္ဖုိးကို ဆုံးၿဖတ္လုိ႕မရဘူးဆုိတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ စိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္ပဲ ခ်ေရးလုိက္မိတာပါ။ အရမ္းကို အလုပ္ေတြမ်ားေနတဲ့အတြက္ ဒီရက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္ကိုယ္တုိ္င္လည္း စာေတြမေရးၿဖစ္သလို ေမာင္ႏွမေတြဆီကိုလည္း အားတဲ့အခ်ိန္ေလးက်မွသာ လာလည္ရတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါဦးလို႕။)