Pages

Monday, August 9, 2010

ဆႏၵတစ္စုံ ၿပဳမိရုံမွတပါး


“မင္း ဘာလုပ္ဖုိ႕ ဒီကို ထပ္လာတာလဲ”


အံံ့ၾသမႈတစ္ပုိင္းတစ္စ ေရာစြက္ေနတဲ့ အနည္းငယ္က်ယ္ေလာင္လွေသာ ကၽြန္မတုိ႕မန္ေနဂ်ာရဲ႕ အသံက ကၽြန္မအခန္းထဲထိ ပ်ံ႕လြင့္လာတာမုိ႕ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ေနရင္းကေန အခန္းၿပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။

အ၀တ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္အေဟာင္းတစ္လုံးကုိ လြယ္ထားတဲ့လူ တစ္ေယာက္....ရုံးခန္းထဲသုိ႕ အ၀င္အေပါက္၀နားေလးမွာ မ၀ံ့မရဲ မတ္တတ္ေလးရပ္လို႕....။

ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာစူးစုိက္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ “ေၾသာ္.....ဟုိေန႕က လူပါလား” ကၽြန္မ မွတ္မိလိုက္ပါၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္တုန္းက အင္တာဗ်ဴးေၿဖရေအာင္ လာသြားတဲ့သူ။ အဲဒီေန႕က သူ႕ကိုၿမင္ေတာ့ ကၽြန္မက ထုိင္းအလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတာ။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူ႕ရဲ႕ အသြင္အၿပင္က ဒီပုံစံအတုိင္းပါပဲ။

ကၽြန္မတုိ႕ရုံးမွာ လူသစ္ေတြကို အလုပ္ခန္႕ဖုိ႕ေခၚရင္ အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခန္းက ကၽြန္မအခန္းနဲ႕ကပ္လ်က္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူပဲအင္တာဗ်ဴးေၿဖေၿဖ ကၽြန္မကအကုန္ၿမင္ေန၊ ၾကားေနရေလ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူနဲ႕မန္ေနဂ်ာနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးအေမးအေၿဖ လုပ္ေတာ့မွ သူ႕ကိုၿမန္မာမွန္း သိလုိက္ရပါတယ္။ သိသိခ်င္း နည္းနည္းေတာင္ အံံ့ၾသသြားမိေသးတယ္။ ၿမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အင္တာဗ်ဴးလာေၿဖရင္ တန္ဖုိးၾကီးအ၀တ္အစားမ်ား မဟုတ္တာေတာင္မွ အနည္းငယ္ေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ ၀တ္စားလာၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သူဘာလို႕ ဒီလုိပုံစံနဲ႕လာရသလဲလုိ႕ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒါက အဓိကအေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဓိက အေၾကာင္းအရာက သူ႕ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ။ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ သူနဲ႕ ေမးေနေၿဖေနသမွ်က အေမးႏြားေက်ာင္းသား၊ အေၿဖဘုရားေလာင္းဆုိတာမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေၿပာခ်င္တာကို လုံးေစ့ပတ္ေစ့ ရွင္းမၿပႏုိင္ဘူး။ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ေမးခြန္းေတြကလည္း သိပ္စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ အသိနဲ႕ ေဘးကေန စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ပဲ ၾကားေနရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္မလည္းအလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႕ သူတုိ႕အင္တာဗ်ဴးကုိ အဆုံးအထိ အာရုံမစုိက္လုိက္ၿဖစ္သလို ဘယ္လိုအဆုံးသတ္သြားခဲ့တယ္ ဆုိတာလည္း မသိလိုက္ပါဘူး။ ဒီေန႕ဒါသူ႕ကို ဒုတိယအၾကိမ္ ၿမင္ရၿခင္းပါ။

“မင္းကုိ ငါ အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူးလို႕ ေၿပာၿပီးၿပီေလ”

မန္ေနဂ်ာရဲ႕အသံက ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာပါတယ္။

“ငါ....ငါ...ငါ့ကို အခြင့္အေရးတစ္ခုေလာက္ေပးပါ”

ထုိသူ၏ႏႈတ္မွ တြန္႕ရြံ႕ေသာေလသံေလးၿဖင့္ စကားလုံးအခ်ိဳ႕ အစီအစဥ္မက်စြာ ထြက္က်လာေလသည္။

“ငါ....ငါ...ဆုိဒ္ထဲကို အရင္သြားပါရေစ....ငါ့ကို ဆုိဒ္ထဲကို လႊတ္ပါ၊ အခြင့္အေရးတစ္ခု အရင္ေပးပါ”

သူေၿပာေနေသာ စကားမ်ားကိုၿခဳံၿပီး အဓိပၸာယ္ေကာက္ရလွ်င္ သူ႕ကို ဆုိဒ္ကုိ အရင္လႊတ္ၿပီး အလုပ္ခုိင္းၾကည့္ပါ။ ၿပီးမွသူ႕ရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို ဆုံးၿဖတ္ၾကည့္ပါလုိ႕ ေၿပာခ်င္ေနပုံပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆုိလိုတဲ့စကားေတြက လိုရင္းကို မေရာက္ပါဘူး။

“ေဆာရီးပဲ မင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ ငါနားမလည္ဘူး။ မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စကားကုိ ငါလုံး၀နားမလည္ဘူး။ ဆုိဒ္ကုိလႊတ္လည္း မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စာက ဒီလုိပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ ဆုိဒ္ကလူေတြဒုကၡေရာက္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ တၿခားေနရာမွာပဲ အလုပ္ရွာလုိက္ပါ။ သြားေတာ့ သြားေတာ့”

မန္ေနဂ်ာက လက္တစ္ဖက္က ခါးကုိေထာက္ကာ လက္တစ္ဘက္က ထုိသူကုိ လက္ညိႈးတစ္ထုိးထုိးနဲ႕ ရုံးခန္းထဲမွ ေမာင္းထုတ္ေနသည့္ပုံစံမ်ိဳး ေၿပာခ်လုိက္တဲ့အခါ ကာယကံရွင္ ထုိလူကေတာ့ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ မသိပါဘူး။ ရုံးခ်ဳပ္ေပၚမွာ ၿမန္မာဆုိလို႕ တစ္ဦးတည္းရွိေသာ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ကုိယ္လုံး စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းၿဖစ္သြားမိပါသည္။ ငါတုိ႕ ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ ေသြးက စကားေၿပာသည္ထင္ပါသည္။

ထုိသူကလည္း အဲဒီေလာက္အထိ ေၿပာေနတာေတာင္မွ လွည့္ထြက္မသြားေသးပါဘူး။ တစ္ခုခုကုိ ထပ္ေၿပာခ်င္ေနေသးပုံ ရပါေသးတယ္။ မန္ေနဂ်ာကုိ အသနားခံတဲ့ ပုံစံေလးနဲ႕ လွမ္းၾကည့္ေနပါတယ္။ သူ႕ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ဒီအလုပ္ကုိရဖုိ႕အေရးသည္ သူ႕အတြက္ တကယ့္ကုိ ကူရာကယ္ရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုလိုမ်ိဳးကုိ ၿဖစ္ေနပုံေပၚေနပါတယ္။ ကၽြန္မသူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်လုိက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ တစ္ခုခုေလး ၀င္ေၿပာကူညီေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကၽြန္မလို သာမန္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ရွယ္ယာပုိင္ရွင္ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္လုိ လူမ်ိဳးကုိ ကၽြန္မက ဘာမ်ားေၿပာေပး၀ံ့မွာတဲ့တုန္း။

“ေဆာရီး ေဆာရီး .... မင္းကိုငါ လုံး၀အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူး။ သြားေတာ့ သြားေတာ့ တစ္ၿခားေနရာမွာသာ သြားရွာလိုက္ေတာ့”

သူေတာ္ေတာ္နဲ႕ ထြက္မသြားသၿဖင့္ အတန္ငယ္ မာထန္ေသာေလသံနဲ႕ မန္ေနဂ်ာက ထပ္ေၿပာလုိက္ေလသည္။ တစ္ရုံးလုံးမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ေခါင္းေထာင္ၿပီး သူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကပါသည္။ ထုိအခါက်မွပဲ သူလည္း ေခါင္းငိုက္စုိက္ခ်ကာ ေလးကန္ေသာ ေၿခလွမ္းမ်ားၿဖင့္ ၀င္လာရာ ရုံးတံခါး၀ဘက္ဆီသုိ႕ ၿပန္လည္ လွည့္ထြက္သြားပါေတာ့သည္။

ကၽြန္မလည္း ရင္ထဲမွာ မေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ သူ႕မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ လွမ္းၾကည့္လုိက္တဲ့ တဒဂၤမွာပဲ ထုိသူ႕မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြကို ကၽြန္မ ဖတ္ရႈလိုက္ႏုိင္ပါသည္။ ဆုံးရႈံးမႈ၊ ရွက္ရြံ႕မႈ၊ အားေလ်ာ့သိမ္ငယ္မႈေတြ စြန္းထင္းေပက်ံေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုလွမ္းၾကည့္ရင္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အမည္မေဖာ္ၿပႏုိင္တဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ကုိ ခံစားမိလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အေတြးေတြက မီးခိုးေတြအမွ်င္တန္းသလို ဆက္လက္ၿပီး.....။

ထုိသူရဲ႕ ဒီလိုပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ အလုပ္ရႏုိင္ဖုိ႕အခြင့္အလမ္းက အေတာ္ေလးနည္းပါးမည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဒီႏုိင္ငံကုိ အလုပ္ရွာဖုိ႕ ထြက္လာၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္ရွိစုမဲ့စု ပုိက္ဆံေလးေတြကို ကုတ္ၿခစ္စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာမ်ိဳး ရွိသလို ကုိယ့္မွာအဆင္မေၿပရင္လည္း သူတစ္ပါးဆီကေန ေခ်းငွားယူခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီကို ထြက္လာၿပီး အလုပ္ရွာၾကတဲ့သူေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြတသီတတမ္းကုိ ထမ္းပုိးလာခဲ့ၾကရတဲ့သူေတြၿဖစ္တယ္ ။ သူတုိ႕ကိုမွွီခိုေနရတဲ့ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ တစ္မိသားစုလုံးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေလ (ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာမလိုပဲ အဆင္ေၿပၾကတဲ့ မိသားစုေတြကုိေတာ့ မဆုိလိုပါဘူး)။ သူတုိ႕ေတြရွင္သန္ႏုိင္မွ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ဘ၀ ရွင္သန္ႏုိင္မယ္။ သူတုိ႕လဲၿပိဳသြားရင္ ေနာက္မွာ သူ႕ကို မွီခိုထားေနရတဲ့ မိသားစုတစ္ခုလုံးလည္း လဲၿပိဳသြားမယ္။ ဒုကၡေတြအနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ ေရာက္ၾကရမွာပါပဲ။

စိတ္မသက္သာစြာ အေတြးေတြ ေလွ်ာက္နယ္ခ်ဲ႕မိရင္း ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘာမွ ၀င္ေရာက္ကူညီ စြမ္းေဆာင္ေပးၿခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ့ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ထုိသူ႕အေနနဲ႕ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုကို အဆင္ေၿပစြာနဲ႕ အၿမန္ဆုံးရွာေဖြ ေတြ႕ရွိႏုိင္ပါေစလို႕ ဆႏၵၿပဳမိရင္း သက္ၿပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကိုသာ မႈတ္ထုတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ ရုံးမွာ ကၽြန္မၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္လို႕ ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။ ဒီလိုေခတ္က်ပ္ၾကီးမွာ ကို္ယ့္နုိင္ငံမွာ အဆင္ေၿပေၿပ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ ကိုယ့္တစ္ကုိယ္စာေတာင္ မေလာက္ငွႏုိင္တဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးမွာ မိသားစု ဘ၀ေတြအတြက္ တုိင္းတပါးမွာ လာအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အဆင္ေၿပေနသူေတြ ေၿပေနေပမယ့္ မေၿပသူေတြလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပါပဲ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာကုိယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဒီလုိပုံစံၾကံဳေတြ႕ရတာကုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူနဲ႕ ဘာမွ မပတ္သက္မဆက္စပ္ေပမယ့္လည္း ခံစားရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီၿဖစ္ရပ္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အားလုံး မိသားစုနဲ႕အတူ မခြဲမခြာအဆင္ေၿပေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနသြားႏုိင္ၾကမယ့္ ေန႕ရက္ေတြကို အၿမန္ဆုံးေရာက္ရွိပါေစလို႕ ဆႏၵတစ္စုံကုိၿပဳမိရုုံမွတပါး...)

27 comments:

Anonymous said...

ဟုတ္တယ္ ဂ်င္းေရ ..
အဲလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးေလ .. အေတြ႔အၾကံဳရိွေပမယ္႔ အားနည္းခ်က္ တခ်ိဳ႕ေၾကာင္႔ အလုပ္ရွာဖို႔ ခက္ခဲတယ္ ...
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကလို တပြဲတိုးေလးေလာက္ ျပင္ဆင္ခဲ႔ရင္ နဲနဲေတာ႔ အဆင္ေျပႏိုင္တယ္ေနာ္ ...
ဒါေပမယ္႔လည္း ကံေပါ႔ေနာ္ ... အားလံုးစြန္႔ခဲ႔တယ္ဆို၇င္ေတာ႔ ဇြဲ ရိွရိွနဲ႔ ေရွ႔ဆက္ရမွာေပါ႔ေလ ...

ခင္မင္ျခင္းျဖင္႔
ညလင္းအိမ္

ေသာ္ဇင္စိုး said...

ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာေတြဟာ ကိုယ္က တၿခားလူမ်ိဳးေတြထက္သာတယ္.. ဥာဏ္ေကာင္းတယ္။ ဘာၿဖစ္တယ္ ညာၿဖစ္တယ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလိမ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီထဲ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ တကယ္႔အၿဖစ္မွန္ေတြက ဒီလို အၿဖစ္အပ်က္ေတြ... ခြဲၿခားဆက္ဆံခံရမွဳေတြ အရွက္ကြဲမွဳေတြ။ ဒီမေလးရွားမွာကေတာ႔ ေသနတ္နဲ႔ ေတ႔ ပါးရိုက္တာကို တစ္ၾကိမ္ၿမင္ဖူးတယ္.. လက္သီးရိွေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း အသက္ရိွေသးေတာ႔ နံရံကိုပဲထိုးမိတယ္..
ဒါေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အေမြဆိုးလို႔ၿမင္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ အေမြဆိုးေတြကို ညီ၊ ညီမေတြဆီ လက္ဆက္ကမ္းေပးဦးမွာလား။ အေၿဖေတြက ေရေရရာရာမဟုတ္ရင္ ေသခ်င္တယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ေခတ္တစ္ခု သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္လို႔ ကိုယ္႔သားက ဒီလိုေခတ္မွာ အေဖဘာလုပ္ခဲ႔တာလဲလို႔ေမးရင္ အေၿဖတစ္ခုရိွဖို႔လိုပါလိမ္႔မယ္။ ၿပည္ပေရာက္ေနၾကတဲ႔ ညီအကိုေတြ အဆင္ေၿပပါေစဗ်ာ...

sosegado said...

ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္ ဆန္႔က်င္ဘက္ကုိေတြ႔ဘူးပါတယ္ အျမဲအလုပ္ရတယ္ မတတ္ေတာ့ ျပန္ျပန္ျပဳတ္တယ္

Anonymous said...

ေဒၚဂ်င္းေရ
ပို႕စ္ေလးအတြက္ေက်းဇူးပါ စိတ္မေကာင္းဘူး ကိုယ့္ဘက္က အရာရာ အဆင့္သင့္မွဘဲ သြားေစခ်င္ပါတယ္ အဆင့္မသင့္ရင္ေတာ့ ဒီလိုဘဲ ျဖစ္ၾကမွဘဲ

ခင္မင္တဲ့
seesein

TYZ said...

သူ႔လုိလူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရွိမလဲမသိဘူးေနာ္။ ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္ဒူးေတာင္ အႏုိင္နုိင္ခြ်န္ေနရဆဲပဲ။ အဲလုိအျဖစ္မ်ိဳး ကုိယ္လည္းမၾကံဳရေအာင္ ျပင္ဆင္စရာေတြက အမ်ားၾကီး ရွိေသးတာပဲ..........

သဒၶါလႈိင္း said...

ဂ်င္းေရ...
ၾကားရတာစိတ္မေကာင္းစရာေတြပဲေနာ္..။
ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြဒီလိုဘ၀ေတြၾကားထဲကလြတ္ေျမာက္ဖို႔
လမ္းကိုရွာၾကရမယ္..။ဒါမွလည္းေနာင္ေခတ္က်ရင္
ထိပ္တန္းကိုေရာက္ၿပီးမ်က္ႏွာမငယ္ၾကရမွာ...။
အေရးႀကီးတာက..အရာအားလံုးကိုမေၾကာက္မရံြ႔ရဲရဲ
ရင္ဆိုင္ၾကရမယ္...အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ဖံုးလႊမ္းေန
မယ္ဆိုရင္.လြတ္ေျမာက္ဖို႔လမ္းေ၀းသြားလိမ့္မယ္..
ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ

Anonymous said...

ညီမ အင္ၾကင္း ေရ

ဖတ္လုိက္ရတာ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီး သိသင္႔တယ္ ကိုယ္႔ပညာ ဘယ္ေလာက္ ေတာ္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ မေကာင္းဘဲနဲ ႏိုင္ငံျခားမထြက္သင္႔ ဘူးဆိုတာဘဲ ေနာက္ၿပီး သူအတြက္ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိမဲ႔ အေမာ ေတြလည္း ေတြးၿပီး စိတ္ညစ္သြားတယ္

ခင္မင္တဲ႔
မမေရႊစင္

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ဟုတ္ပ ဂ်င္ဂ်င္းေရ...အဂၤလိပ္စကားေျပာ အားနည္းတဲ့သူေတြ ဒီကိုလာရင္ အထူးျပင္ဆင္လာရမွာ စကားေျပာပဲ...သူ႔ေနာက္မွာ ႐ိွမဲ့ မီွခိုသူေတြကိုလည္း ေတြးၿပီး သနားသြားတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ဓါတ္ ႐ိုက္ခ်ိဳးခံရသလို ေနမွာ..... စိတ္မေကာင္းဘူး ဂ်င္ဂ်င္းေရ....

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

တူတူပါဘဲအင္ၾကင္းရယ္ ကိုယ္႕လူမ်ိဳးေတြကို အျခားလူမ်ိဳးေတြက ႏွိမ္တာ၊ ဖိႏွိပ္တာေတြကို ၾကည္႕ရ၊ ျမင္ရတာ ဘယ္လိုမွ စိတ္မေကာင္းဘူး.. ျမန္မာေကာင္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕ နယ္စပ္ ျခံစည္းရိုးကေန ခိုး၀င္ေတာ႕ သူတို႕ရဲေတြ ေတြ႔သြားျပီး ကိုယ္ေတြေရွ႕မွာ ရိုက္ႏွက္ ကန္ေၾကာက္ေနတာၾကည္႕ျပီး ရင္နာလိုက္တာ .. ေဒါသထြက္လိုက္တာ.. ကိုယ္တိုင္က ဘာမွ ၀င္မေျပာႏိုင္တဲ႕ဘ၀..
အကယ္၍မ်ား ကိုယ္ေတြက ႏိုင္ငံတကာမွာ ေခါင္းေမာ႕ႏိုင္တဲ႕ တိုင္းျပည္သာ ျဖစ္ခဲ႕ရင္ သူတို႕ေတြ ဒီလို ႏွိမ္ခ် ဆက္ဆံရဲမွာ မဟုတ္ဘူး... ခုေတာ႕

ေမာင္ေလး said...

အင္း ဒုကၡ ပဲေနာ္...။အဆင္ေျပပါေစလို့ပဲ ဆုေတာင္းေပး
ရမွာပဲ..။ဒီကိုလာမယ့္သူေတြကို အစစအရာရာ ျပင္ဆင္
လာဖို့ ခဏခဏေျပာရတယ္။

မိုးစက္အိမ္ said...

အင္းဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္
ရွိေနမလည္းဆိုတာ မေတြးတတ္ေလာက္ေအာင္
ပါဘဲဗ်ာ လဲေနသူထူေပးပါဆိုေပမဲ့ကိုယ္ကလည္း
ထူႏိူင္မွ ကိုယ္ကပါခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ ့ဆိုရင္ေတာ့
ၿပသနာပါဗ်ာ . . .

WS said...

သက္ျပင္း ပဲ ခ်ေနမိတယ္ အင္ၾကင္းရယ္.............

ခုိင္နုငယ္ said...

မအင္ၾကင္းေရ..
ဖတ္ျပီး.ထပ္တူထပ္မွ်..စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။
ေရၾကည္ရာျမက္နူရာ။ တစ္ရြာမေျပာင္းသူမေကာင္းမျဖစ္လုိ႔..ဆုိခဲ႔ၾကေပမယ္႔။
ကုိယ္႔ဘက္ကျပည္႔စုံမူ႔နည္းရင္..
အခက္အခဲဆုိတာအနည္းနဲ႔အမ်ားၾကဳံေတြ႕
ၾကရမွာပါပဲေလ။
ရပ္ေ၀းေျမျခားတုိင္းတစ္ပါးမွာ..
သြားေရာက္လာေရာက္
လုပ္ကုိင္ေနၾကသူေတြအားးလုံး..
ကုိယ္စိတ္နွစ္ပါးက်န္းမာ
အဆင္ေျပစြာရွိၾကပါေစ။
ထပ္တူဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ခုိင္နုငယ္

noblemoe said...

စာဖတ္ျပီးစိတ္မေကာင္းပါဖူးဂ်င္းရယ္
သူ ့မွာဘယ္လိုအခက္ခဲရွိမယ္မသိနိုင္ေပမဲ့ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ဖုိ ့ေတာ့လိုမယ္ေလေနာ္


သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစေနာ္
မုိး

ဇြန္မိုးစက္ said...

ဖတ္ၿပီး ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး ဂ်င္းရယ္... း(

ခ်ိဳက် said...

ဖတ္ရတာ အဲဒီလူအတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ သူမွာရႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းမရွိဘူးေပါ့။ အဲဒီလူရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ ေတာင္းတမႈကိုလဲ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဟူးးးးးးး အင္ၾကင္းေရ...ဟုတ္တယ္ ဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္မွေတာ့ ဆုပဲေတာင္းေပးရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္

ခင္တဲ့(ခ်ိဳက်)

Anonymous said...

ညီမဂ်င္းေရ
စည္းစိမ္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနပါတယ္ ေဒၚဂ်င္းတို႕ ရံုးေတြေရာ ပိတ္တယ္လား ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့
ပို႕စ္အသစ္ေလး လုပ္ပါအံုး
အသစ္တက္ရင္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္
ကဗ်ာေလးေတြလည္း ေကာင္းတယ္ ၾကိဳက္တယ္

ခင္တဲ့
seesein

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ဖတ္ၿပီး သက္ျပင္းေတြ အလီလီခ်ေနမိတယ္။ တနယ္တေၾကးမွာ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ၾကသူခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔လဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီလုိ အျငင္းခံရတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားရွိေနလိမ့္မလဲ။ ရင္ေမာစရာႀကီးပါလား။

ေႏြဆူးလကၤာ said...

စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲဗ်ာ ... ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘက္က အားလံုးျပည့္စံုေနရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့ဗ်ာ ..

ေပါ့ဆိမ့္ said...

ဘယ္လိုလူမ်ဳိးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို မ်က္စိေရွ႔မွာ ျမင္လိုက္ရရင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိမွာ ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုခံစားရတာေပါ့။ ကိုယ္ေရွ႕မွာ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ္ဘာမွ လုပ္မေပးႏိုင္ေတြေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတာ ေတြလည္း မနည္း ပါဘူး။ အဆင္ေျပ ပါတယ္လို႔ ကူဆုေတာင္း ေပးလိုက္တာလည္း သူကို ကူညီျခင္း တမ်ဳိးပါ။ သူရဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ေနရာ တစ္ခုေတာ့ အခ်ိန္ နဲ႔ သူ႔ ၀ရီယ ကရွာေပးသြား မွာပါ။
ႏိုင္ငံျခားမွာ တတ္လမ္း ရွာေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သား ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး အဆင္ေျပ ၾကပါေစ ...

စုိင္းလင္းတုိင္း said...

ေျပာင္းလွခ်ည္လား မမရဲ့... :P
ဆုိက္ေလးကေတာ့ လွတယ္..
ဒါေပမယ့္ စာလုံးမေပၚဘူး...
ျပန္စစ္ၾကည့္ပါအုန္း...

အၿမဲအားေပးေနသူ
လင္းတုိင္း

ျမတ္မြန္ said...

ဂ်င္းေရ..ဟိုေန႔က ဖတ္လို႔မရလို႔ေလ..။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕..
ခုဖတ္လို႔ရသြားၿပီ......

ၿမန္မာ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္ပင္းကူညီခ်င္တဲ႔ ဂ်င္းရဲ႕စိတ္ကို ေလးစားတယ္ဂ်င္းေရ..
လူေတြကို အဲလိုစိတ္ေလးေတြ ရွိႀကရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဂ်င္းရယ္..
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိႀကပါတယ္..

ဒါေပမယ္႔ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ
နိုင္ငံၿခားေရာက္ၿမန္မာၿပန္ေတြ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလေတြက ေနတာႀကာသြားတဲ႔လူေတြေပါ႔..။
မကူညီတဲ႔ အၿပင္ ေခ်ာက္တြင္းတာေတာင္ ရွိတယ္ ဂ်င္းေရ..။
အင္းးးးဘာမွ ဆက္ေၿပာေတာ႔ပါဘူး..။
ခ်စ္တဲ႔
မြန္

Anonymous said...

ဂ်င္း မုန္းေမလုပ္လို႕ျပီးသြားျပီလား
မမေရႊစင္ဘေလာ့မွာေလ လက္ေဆာ့လိုက္တာမုန္းေမရာ
အခုေတာ့ လက္ေဆာ့လိုက္တာ အင္ဂ်င္းရာေပါ့

ခင္မင္စြာျဖင့္
seesein

Anonymous said...

ေအာ္.. စာရြက္စတုိင္နဲ႔ ေျပာင္းလုိက္တာကုိး... း)
အင္း... ဒီစတုိင္လည္း မဆုိးပါဘူး၊ လွပါတယ္...
ပုိ႔စ္မ်ားကုိ ထပ္ဖတ္သြားပါတယ္...



လင္းတုိင္း

သဒၶါလႈိင္း said...

ဂ်င္းေရ..
အိမ္ေျပာင္းသြားတာသိေတာင္မသိေသးဘူး..
ဒါနဲ႔.ဘာေကၽြးမလဲ...

ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ

စိတ္၏ေၿဖရာ said...

စိတ္မေကာင္းဘူးညီမေလးေရ..
သူ့မ်ားႏိုင္ငံမွာေအာက္က်ခံၿပီးအလုပ္လုပ္ရသူခ်င္း
မို့ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ခံစားမိပါတယ္။
အလုပ္အၿမန္ဆံုးရၿပီးမိသားစုအဆင္ေၿပပါေစဆုေတာင္း
ေပးလိုက္ပါတယ္။

Anonymous said...

အင္း...ဖတ္ရတာ စိတ္မေကာငး္လိုက္တာ အင္ၾကင္းရယ္..။ဟုတ္တယ္ေနာ္ ။ ကုိယ္ေရွ႕မွာ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ လူတေယာက္ကို (အထူးသျဖင့္) ျမန္မာတေယာက္ကို ကိုယ္ဘာမွ ကူညီ မေပးႏိုင္တာေတာ့ အင္ၾကင္းလဲ စိတ္ထိခိုက္မွာပဲေနာ္..။