Pages

Friday, May 28, 2010

ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္မၾကီး ေတာင္ၾကီးမၿဖိဳေတာ့ပါ

“ဆရာမ.... ဆရာမ.... “ေမာ္” ဆုိတဲ့ စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး - ာ္“ေပၚ” ဆုိတဲ့စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး - ၚ .... (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး)ခ်င္း အတူတူ ဘာလို႕ပုံစံႏွစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနတာလဲဟင္....။”

ဒါကေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕ေတြတုိင္းမွာ လုပ္အားေပး အေနနဲ႕ ၿမန္မာစာ သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သြားသင္ေပးေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တပည့္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေလးပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၿပန္လည္ေၿဖဆုိဖို႕ရာ အေတာ္ကုိ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ၿဖစ္္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းဆုိလည္း မမွားဘူးေပါ့။

အခုဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကေလးေတြထဲမွာဆုိရင္ အေဖ၊ အေမက ၿမန္မာေတြ ၿဖစ္ေသာ္ၿငားလည္း အေၿခအေနအရ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေကာင္းစြာသင္ယူခြင့္မရတဲ့ ကေလးေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ေပမယ့္လည္း မိဘေတြရဲ႕ အလုပ္အကုိင္ အေၿခအေနေတြအရ ဒီႏုိင္ငံကုိ ေၿပာင္းေရႊ႕ ၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေမ့သြားၾကတဲ့ ကေလးေတြ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္။


ကၽြန္မ အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက စာသင္ခန္းေလးကုိ ပထမဆုံးအေနနဲ႕ စေရာက္သြားတဲ့ေန႕မွာပဲ သတိထားလိုက္မိတာတစ္ခုက တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြဟာ Singlish ကုိေတာ့ မႊတ္ေနေအာင္ ေၿပာတတ္ၾကၿပီး ၿမန္မာစာ၊ ၿမန္မာစကားကုိ အဆင္ေၿပေၿပ၊ အခ်ိဳးက်က် ေၿပာတတ္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ မနည္းကုိ အားယူေၿပာဆုိေနၾကရတာကုိပါပဲ။

အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သူတုိ႕ေလးေတြကုိ ၿမန္မာစာနဲ႕ ေရးထားတဲ့ စာေပေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိေစခ်င္၊ ဖတ္တတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြားၿဖစ္ေပၚလာမိပါတယ္။ အေၿခအေနေတြက ဘယ္လိုေတြပဲ ၿဖစ္ေနၿဖစ္ေနေပါ့ေနာ္။ ၿမန္မာကေလးငယ္ေလးေတြကုိ ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္းကုိ သိေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ဓေလ့ထုံးစံေတြကုိ နားလည္ေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ေၿမ ၿမန္မာ့ေရကုိ ခ်စ္တတ္ေစခ်င္လာတယ္။


ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မဆက္ေတြးမိတာေတြက ဒီကေလးေလးေတြ စိတ္၀င္စားေနၾကတဲ့ စာအုပ္စာေပ၊ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္း။ အခုဆုိရင္ သူတုိ႕အေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းသိတာက စပုိက္ဒါမန္း (Spiderman)၊ ဘက္တ္မန္း (Batman)၊ တြမ္နဲ႕ ဂ်ယ္ရီ (Tom & Jerry)၊ တိြတီ (Tweety)၊ ဂါးဖီးလ္(Garfield)၊ ဖန္တန္ (The Phantom)Donald Duck စသည္ စသည္တုိ႕ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မက သူ႕တုိ႕ကုိ သူတုိ႕အခုသိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြတင္မကဘူး၊ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ၿမန္မာ့ကေလးကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရွိတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိပါ သိေစခ်င္တာ။

ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းကုိ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ေရႊေသြးမုိးေသာက္ပန္းေတဇ အစရွိတဲ့ ကေလးဂ်ာနယ္ စာေစာင္ေတြထဲက ကၽြန္မ အခုထိမေမ့ေသးတဲ့့ ကာတြန္း ဇာတ္လိုက္ေလးေတြၿဖစ္တဲ့ ႏုံအအ ထုံေပေပႏုိင္လြန္းတဲ့ “ေက်ာ္ထြဏ္း”ရဲ႕ ၀တုတ္တုတ္ ဇာတ္လုိက္ “ေမာင္ရုိး”နဲ႕ “စမ္းေခ်ာင္းကုိကုိေအာင္”ရဲ႕ ပိန္ေညာင္ေညာင္ ဇာတ္လိုက္ “ေမာင္န”တုိ႕၊ “သူရ”ရဲ႕ “ဘယ္ေက်ာ္”နဲ႕ “မင္းေဇာ္”ရဲ႕ လွ်ာထုိးဦးထုပ္ေလး ေဆာင္းထားတဲ့ “ဘုိဘုိ”တုိ႕၊ “ေၿမဇာ”ရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ေမႊးေလး တစ္ပင္တည္း ေထာင္ေနတဲ့ “စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္”၊ အၿမဲတမ္း စြပ္က်ယ္အက်ႌကုိ ပုခုံးတစ္ဖက္က်ေအာင္ ၀တ္ထားတတ္ၾကၿပီး မ်က္မွန္ ေလးေထာင့္ထူထူၾကီးေတြကုိ တပ္ထားၾကတဲ့ “တင္ေအာင္နီ”ရဲ႕ “ၿပာဂေလာင္နဲ႕ ၿပာလေခ်ာင္”ညီအစ္ကုိတုိ႕၊ “ေဆြမင္း(ဓႏုၿဖဴ)”ရဲ႕ “တြတ္ပီနဲ႕ဗုိက္ကေလး”တုိ႕ အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေလးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေစခ်င္လိုက္တာ။

ဒါတင္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ သူတုိ႕ေလးေတြ တစတစ ၾကီးၿပင္းလာၿပီဆုိိရင္ေရာ။ ၿမန္မာ့သမုိင္းဆိုတာကုိေရာ သူတုိ႕ စိတ္၀င္တစားရွိပါ့လား။ ၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လုိ ေသြးေတြ ေခၽြးေတြနဲ႕ တည္ေထာင္ခဲ့ရသလဲ ဆုိတာမ်ိဳးကုိေပါ့။ ပထမၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ “အေနာ္ရထာမင္းတရားၾကီး”၊ ဒုတိယႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္သူ “ဘုရင့္ေနာင္”၊ တတိယႏုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္သူ “အေလာင္းမင္းတရားၾကီး ဦးေအာင္ေဇယ်” စသူတုိ႕အၿပင္ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္မတုိ႕ တုိင္းၿပည္္အတြက္ အသက္စြန္႕သြားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ သိပ္ကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားရတဲ့ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး “ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း”။ ဒီသူေတြအေၾကာင္းကုိ သိဖို႕ေနေနသာသာ ဒီနာမည္ေတြကုိ သူတုိ႕ ၾကားေတာင္မွ ၾကားဖူးၾကရဲ႕လား။ သူတုိ႕ရဲ႕ မိဘေတြကေရာ ကေလးေတြကုိ ၿမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းေတြကုိ တခုတ္တရ ေၿပာၿပၾကဖို႕ သတိရပါ့မလား။

သမိုင္းဆုိတာက အလွမ္းေ၀းပါေသးတယ္ေလ။ စာေပေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေရာ။ သူတုိ႕ေလးေတြ အေနနဲ႕ ကဗ်ာ၊ ၿပဇာတ္၊ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းစတဲ့ အၿပင္စာေပေတြကို ဖတ္ရႈတတ္လာၾကၿပီဆုိရင္ ရာဘင္တရာ နတ္တဂုိး (Rabindranath Tagore)၊ ရွိတ္စပီးယား (Shakespeare)၊ မတ္တြိန္း (Mark Twain)၊ ေအာ္စကာ၀ုိင္း (Oscar Wilde)၊ လီယုိေတာ္စတိြဳင္း (
Leo Tolstoy)၊ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ (Virginia Woolf)၊ ဂၽြန္ရပ္စကင္း (John Ruskin) စတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြြကုိပဲ ဖတ္ၾကေတာ့မွာလား။ အဲဒီစာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိပဲ စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၾကမွာလား။


ကၽြန္မတို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဟုိးေရွးမဆြကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကတဲ့ဲ့ “ရွင္မဟာရ႒သာရ”“ရွင္မဟာသီလ၀ံသ”“ရွင္ဥတၲမေက်ာ္”“စေလဦးပုည” စသူတုိ႕လို က၀ိအေက်ာ္အေမာ္ေတြရဲ႕ စာေပေတြက စလို႕ “ဆရာၾကီးသခင္ကို္ယ္ေတာ္မႈိင္း”ရဲ႕ ေဒြးခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳးၾကီးေတြအပါအ၀င္၊ ေခတ္စမ္းစာေပမွာ အဦးဆုံးလုိ႕ ေၿပာလို႕ရတဲ့ “သိပၸံေမာင္၀”ရဲ႕ စာေပေတြအၿပင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဆက္တုိက္ဆုိသလို ထူးခၽြန္ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားၿဖစ္တဲ့ “ၿမသန္းတင့္”“ဒဂုန္ေရႊမွ်ား”“ေရႊဥေဒါင္း”“ခ်စ္ဦးညိဳ”“တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္”၊ စာေရးဆရာမေတြထဲက ဆုိရင္လည္း “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး”“ခင္ႏွင္းယု”“ခင္ေဆြဦး”“ၾကည္ေအး”“ဂ်ဴး” စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ။ ထုိၿမန္မာစာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေပေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေတြ တပုဒ္ၿဖစ္ေစ၊ တစ္အုပ္ၿဖစ္ေစေသာ္မွ ၿမည္းစမ္းၾကည့္ၿဖစ္ၾကပါ့မလား။ သိပ္ကိုၿမန္မာဆန္ၿပီး သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ “ေဇာ္ဂ်ီ”“မင္းသု၀ဏ္”“တင္မုိး”“ႏုယဥ္”“ေငြတာရီ”တုိ႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကုိေရာ တစ္ေၾကာင္းၿဖစ္ေစ၊ တစ္ပုိဒ္ၿဖစ္ေစ သူတုိ႕ ရြတ္ဆုိၾကည့္ၾကပါ့မလား။


အဲဒီလို အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မဟာ အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ပူပင္ေသာက စုိးရိမ္ဗ်ာပါဒေတြ ၾကီးစြာနဲ႕ စဥ္းစားေတြးေတာၿပီးသကာလမွာ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ခ်လိုက္ပါတယ္။ “ဟုတ္ၿပီ… သူတုိ႕ေလးေတြ ၿမန္မာၿပည္၊ ၿမန္မာ့ေၿမ၊ ၿမန္မာ့ေရ၊ ၿမန္မာ့စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးတတ္၊ စိတ္၀င္စားတတ္လာေအာင္ ဒီလိုလုပ္ေပးခြင့္ေလးရေနတုန္းမွာ ငါလုပ္ေပးႏုိင္သေရြ႕ေလး ကုိယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း ရွိသေလာက္ အားထုတ္ၿပီး သူတို႕ကုိ စည္းရုံးရမယ္” ဆုိၿပီး ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္ၾကီး ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ဟန္နဲ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ သင္ၾကားေရးကုိ စတင္လိုက္တဲ့ကၽြန္မဟာ အေပၚကေမးခြန္းမ်ိဳးေလာက္နဲ႕တင္ ေခၽြးၿပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၿမန္မာစာဆုိတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွသလုိ သင္ယူဖုိ႕ခက္ခဲနက္နဲဲတဲ့ စာလုိ႕လဲ ခံစားမိလာပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ကုိယ့္ကုိ ကၾကီး၊ ခေခြး ၀ုိင္းေအာင္ေရးတတ္ဖုိ႕ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းကဆရာ၊ ဆရာမေတြကုိလည္း သတိတရ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕။


တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဆုိတာက ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရထားတဲ့ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေလးၿဖစ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြရုံးပိတ္ရက္ (၂)ရက္ထဲကေန အခ်ိန္ေလး နဲနဲဖဲ့ၿပီး ပရဟိတ အလုပ္ေလး တစ္ခုခု လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ရယ္၊ ကေလးေတြကို ခ်စ္တာ၊ ကေလးေတြကုိ စာသင္ေပးရတာကို ၀ါသနာပါတာက တစ္ေၾကာင္းရယ္ေၾကာင့္သာ လုပ္အားေပးဆရာမအၿဖစ္ ၀င္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေတြတုန္းက ၿမန္မာစာကုိလည္း (၁၀)တန္း အထိပဲ သင္ယူခဲ့ရတာ ဆုိေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ၿမန္မာစာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ထဲထဲ၀င္၀င္ နက္နက္နဲနဲ ဆက္မေလ့လာၿဖစ္ခဲ့ဘူးပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီမွာပဲ ကေလးေတြကို သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သင္ေပးဖုိ႕ၾကိဳးစားတဲ့အခါ အဲဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ႕ စေတြ႕တာပါပဲ။ ကၽြန္မၾကဳံေတြ႕ရတာက အေပၚကေမးခြန္းတင္ပဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ရွိေသးတယ္။


တစ္ခါေပါ့….. “ၾကြ” ဆုိတဲ့ စာလုံးကို သင္တဲ့အခါ ကၽြန္မက အဲဒီ “ၾကြ” ဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဘုရား၊ ရဟန္း သံဃာ အစရွိတဲ့သူေတြအတြက္ သုံးတဲ့စကားလုံး ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ဥပမာဆုိရင္……ဘုရားရွင္ လာတယ္လို႕ မသုံးဘူး…“ၿမတ္စြာဘုရား ၾကြလာတယ္…” “ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးေတြ ၾကြလာတယ္….” အဲဒီလို စာေၾကာင္းမ်ိဳးေတြမွာဆုိရင္ ဒီ “ၾကြ” ကုိ သုံးရတယ္ လို႕ ရွင္းၿပထားမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕


ေၿမြသံလား ေလသံလား။

ေၿမြ သတိထားပါ။

ေၿမြထိက ေဆးခန္း သြားရမည္။

ဆရာ၀န္ ၾကြလာၿပီ။


ဆုိတဲ့ ဖတ္စာလည္း ေရာက္ေရာ


ကၽြန္မတပည့္ ကေလးေလးက

“ဆရာမ…ဆရာမ ေၿပာေတာ့ ၾကြကုိ ဘုရားတုိ႕၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးတုိ႕ အတြက္ပဲ သုံးတာဆုိ…အခု ဘာလို႕ ဆရာ၀န္ကုိ ၾကြလာၿပီလို႕ သုံးတာလဲ…” တဲ့ေလ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ႕လို စဥ္းစားမိရဲ႕လားလို႕ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဆရာမက ဒါဆုိ ဒါပဲလို႕ မွတ္လုိက္တာ မ်ားသလားလို႕ေလ။


သူတုိ႕ေလးေတြရဲ႕ ၾကံၾကံဖန္ဖန္စဥ္းစားတတ္တဲ့ ဥာဏ္ရည္ေလးေတြကုိေတာ့ ကၽြန္မ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခါကဆုိရင္လည္း


မိဘဆရာ ရုိေသပါ။

ရုိးရုိးသားသား ေနပါ။

သာသာယာယာ စကားဆုိပါ။

အဘုိးအုိုကုိ ကန္ေတာ့ပါ။


ဆုိတဲ့ ဖတ္စာမွာ


“ဆရာမ…. ကန္ေတာ့ ဆုိတဲ့ စကားလုံးမွာ ေတာ့ဆုိတာပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္…. တကယ္လို႕ ေတာ့ဆိုတဲ့ စကားလုံးသာ မပါရင္ အဘုိးအုိုကုိ ကန္ပါ လုိ႕ ၿဖစ္သြားမွာေပါ့ေနာ္….” တဲ့။


အဲဒီလို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေလးေတြကလည္း ေတြးတတ္ေသးတာပါ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ဆရာမေတြခမ်ာမွာလည္း သင္ခန္းစာေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သူတုိ႕မ်က္စိထဲမွာ ပုံေပၚလာေအာင္ သူတို႕နားလည္ေအာင္ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြနဲ႕ ရွင္းရတာလည္း လြယ္ေတာ့မလြယ္လွပါဘူး။ သူတုိ႕စိတ္၀င္စားေအာင္ ေၿပာပုံဆုိပုံ ဟန္ပန္မူရာကလည္း လုိေသးတယ္ထင္ပ။ ကၽြန္မဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ အေၿပာအေဟာ စည္းရုံအားေကာင္းသလဲဆုိတာ နမူနာ တစ္ခု ေၿပာၿပရရင္


မုိးလရာသီ

အဘုိးအုိတုိ႕လယ္တဲ

တဲကေလး မုိးယုိ ေနသလား။

ကူညီ၍ မုိးေပးပါ။

ဆုိတဲ့ ဖတ္စာကို သင္ေတာ့ “ဆရာမ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ ဘာလဲ” တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဒီလိုစိတ္၀င္တစားေမးလာတဲ့အခါ အေၿဖကုိ ေပးဖုိ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ေပါ့


“သမီးေလးေရ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ တဲေပၚက မုိးထားတဲ့အမုိးက မလုံပဲ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ အတြက္ မုိးေရေတြက အဲဒီအေပါက္အၿပဲေတြကတဆင့္ ယိုက်တာကုိ ေခၚတာေလ။ ဘာလို႕ အမုိးေတြက ေပါက္ၿပဲရတာလဲဆုိေတာ့ ဒီတဲေလးရဲ႕ အမုိးက ကြန္ကရစ္ေတြနဲ႕ ေဆာက္လုပ္္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ ယာထဲမွာ ခဏေနဖုိ႕အတြက္ သက္ကယ္ပ်စ္ေတြနဲ႕မုိးထားတာ။ သက္ကယ္ဆုိတာက ဘယ္ကရတာ…ဘယ္လို ပုံစံရွိတာ.....” စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ… ဟန္အၿပည့္ မာန္အၿပည့္နဲ႕ ရွင္းၿပလိုက္တာေပါ့။


ကေလးကလည္း ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးေလးနဲ႕ ၿငိမ္ၿပီး စုိက္ၾကည့္ေနတာဆုိေတာ ကၽြန္မကလည္း ငါေတာ့ ဟန္က်ၿပီေပါ့ ကေလးက ငါေၿပာတာကို စိ္တ္၀င္တစားနားေထာင္ေနရွာသား ဆုိၿပီး ပီတိေတြၿဖစ္မယ္ၾကံရုံ ရွိေသး ကၽြန္မ စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကေလးက ေၿပာခ်လိုက္တာက “ဆရာမ ဆရာမ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကေလ သမီးေမေမ i-phone ၀ယ္လိုက္တယ္ သိလား…” တဲ့ေလ။ “ေၾသာ္….ေအးေအး….” ကၽြန္မမွာ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ပဲ ရွင္းၿပရေတာ့မလို ရပ္လိုက္ရေတာ့မလိုနဲ႕ေလ။


ဒီလိုနဲ႕ တစတစဆုိသလို ကၽြန္မရဲ႕ ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ မာန္ေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေလ်ာ့က်ကုန္ရၿပီး ကဲပါေလ…. ဘာမွမတတ္တာ၊ မသိတာထက္စာရင္ ကၾကီးကေန အအထိပဲ တတ္ဦးေတာ့၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြပဲ ၾကဳံေတြရေစဦး အနဲဆုံး သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာေလာက္ကုိပဲ သူတုိ႕ေလးေတြ ေက်ေက်ညက္ညက္ ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးႏုိင္ၿပီဆုိရင္ကုိပဲဲ ေတာ္လွပါၿပီေလ ဆုိၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ရွိသမွ်မာန္ေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရပါေလေတာ့တယ္။

Wednesday, May 12, 2010

ရွက္ကုိယ္ေတြ႕


ကၽြန္မတုိ႕ နည္းပညာတကၠသုိလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ ကာလေတြတုန္းကေပါ့...။ သိၾကတဲ့အတုိင္း နည္းပညာ တကၠသုိလ္ဆုိတာမ်ိဳးက အလြန္အင္မတန္မွ သြားေရးလာေရး အဆင္ေၿပ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕တဲ့၊ သာယာလွပတဲ့ ၿမိဳ႕ၿပင္က လယ္ကြင္းၿပင္လုိ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ ထုတ္ၿပီး တည္ေဆာက္တတ္ၾကတာ ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿပည္နည္းပညာတကၠသုိလ္ၾကီးကလည္း ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန ရွစ္မုိင္အကြာမွာ ရွိတဲ့ လက္ခုပ္ပင္ရြာနဲ႕ ေႏွာကုန္းရြာ အနီးမွာ တည္ရွိထားပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းသားေတြ နံနက္ပုိင္း အဲဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ ေက်ာင္းခ်ိန္အမီသြားေရာက္ႏုိင္ဖုိ႕၊ စာသင္ၿပီးလို႕ ေက်ာင္းကအဆင္း အိမ္ကုိၿပန္လာဖုိ႕ ဆုိတဲ့ အေရးေတြမွာက်ေတာ့ “မထသ” ကေန ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဆုိၿပီး တာ၀န္ယူ စီစဥ္ေပးတဲ့ ဖယ္ရီကားေတြက တကယ္တမ္းမွာ လုံေလာက္မႈ မရွိပါဘူး။ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေၿပာတာပါ...အခုေတာ့ လုံေလာက္မႈရွိမရွိ ၾကဳံမွ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္)။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြခမ်ာမွာ ဖယ္ရီကိုခ်ည္း အားကုိးေနလို႕ မရေတာ့ဘဲ ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန “ေပါင္းတလည္” “ေပါက္ေခါင္း” အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကုိ ေၿပးဆြဲေနတဲ့ လုိင္းကားေတြ(ပုံမွာၿမင္ရတဲ့ ကားမ်ိဳး)ကုိလည္း အားကုိးအားထား ၿပဳရပါတယ္။

ေပါင္းတလည္ နဲ႕ ေပါက္ေခါင္းဆုိတာက ၿပည္နည္းပညာ တကၠသိုလ္ကုိ ေက်ာ္ၿပီးမွ ေရာက္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတြေလ...။ ဆုိလုိခ်င္တာက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက အဲဒီၿမိဳ႕ေတြကုိ သြားတဲ့ ကားလမ္းေဘး လမ္းခုလတ္မွာ တည္ရွိတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။ လိုင္းကားေတြက ၿပည္ၿမိဳ႕က အထြက္ဆုိရင္ေတာ့ နာရီၿခားနဲ႕ အလွည့္က် ထြက္ၾကရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္က ေစာေစာသာ ေနရာသြားယူလုိက္မယ္ဆုိရင္ သိပ္ဒုကၡမေရာက္ပဲ ေနရာရတတ္ေပမယ့္ အၿပန္ခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အၿမဲလိုလို အခက္ၾကဳံရတတ္ပါတယ္။

စာသင္ခ်ိန္ေတြ ဆုိတာကလည္း ေနကုန္ေအာင္ တက္ရတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေလေတာ့ အတန္းၿပီးရင္ ၿပီးတာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ ၿပည္ေတာ္ ၿပန္ဖုိ႕အေရး ကၽြန္မတုိ႕မွာ ေက်ာင္းေရွ႕ေလးကိုထြက္ လမ္းေဘးေလးေတြမွာ တန္းစီၿပီး ကားစေမွ်ာ္ရပါတယ္။ ဖယ္ရီေတြက က်ေတာ့ ၿပည္ကေန ညေနပုံမွန္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွ လႊတ္ေပးတာဆုိေတာ့ ၾကားထဲက ကုိ႕လုိ႕ကန္႕လန္႕ အခ်ိန္ေတြမွာက်ေတာ့ လိုင္းကားကုိပဲ အားကုိးစရာ ရွိတာေလ။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ္ပုိင္ကားေလးေတြ ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ စိတ္ေကာင္းရွိစြာနဲ႕ ေက်ာင္းေရွ႕မွာရပ္ၿပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ႏုိင္သေလာက္ ေခၚတင္ေပးသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း လမ္းေဘးမွာ အၿဖဴနဲ႕နက္ၿပာ၀တ္စုံေလးေတြ ၀တ္ၿပီး ေခၚမ်ားေခၚခ်င္မလားေလရယ္လုိ႕ သနားစရာ မ်က္ႏွာေပးေလးေတြနဲ႕ တန္းစီၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေလးေတြကုိ “ဟုတ္ကဲ့ သနားပါတယ္” ဆုိတဲ့ အၾကည့္ေလးနဲ႕ပဲ ၾကည့္သြားတတ္ၾကပါတယ္။

အခုနလုိင္းကားအေၾကာင္းကုိ ဆက္ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ အဲဒီ လိုင္းကားေတြမွာက အေပၚက ဓါတ္ပုံထဲမွာ ၿမင္ရတဲ့အတုိင္း လက္၀ဲ လက္ယာ တစ္ဘက္စီကပ္လ်က္ ေဘးခုံေတြပါၿပီး အလယ္မွာကက်ေတာ့ အလယ္ခုံဆုိၿပီး ခုံတန္းအရွည္ၾကီးေတြကုိ အလ်ားလုိက္ တစ္တန္းတည္း ခ်ထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဘးခုံရတဲ့သူကေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ေနရာေလးမွာ အေရွ႕ဘက္ေလးမ်က္ႏွာမူ အိေၿႏၵရရေလး ထုိင္လုိက္သြားရုံပဲေပါ့...။ အလယ္ခုံမွာထုိင္တဲ့သူက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ႏွစ္ဘက္လွည့္ၿပီး ထုိင္လို႕ရပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္ကိုလွည့္မလား...ညာဖက္ကုိလွည့္မလား... အဆင္ေၿပသလိုေပါ့...။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကားသမားေတြက အဲဒီအလယ္ခုံေတြကုိ ဖယ္ထုတ္လုိက္ၿပီး ၾကားထဲမွာ ဆန္အိတ္တုိ႕ ၾကံသကာအိတ္တုိ႕ တၿပည့္တင္တတ္ပါေသးတယ္...။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီဆန္အိတ္ေတြ ၾကံသကာအိတ္ေတြေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ် ရတာေပါ့ေနာ္...။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ..။ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ထမီနက္ၿပာေတြလည္း နက္မၿပာႏုိင္ေတာ့ပဲ နက္ၿဖဴတူတူေတြ ၿဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လည္း ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ...။ ကားရတဲ့အခ်ိန္ ရတဲ့ကားကုိပဲ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္လိုက္ရတာပါပဲ..။

ကၽြန္မတုိ႕ ေတြရဲ႕ အက်င့္ကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲဲ႕ အတူတူထုိင္ရမွ စိတ္ခ်မ္းသာတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား...။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အတူတူ ယွဥ္လ်က္ ေဘးခုံ သို႕မဟုတ္ အလယ္ခံုမွာ ရရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပါ့...။ စကားေတြ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ တြတ္ထုိးလုိ႕ရၿပီေလ...။ အတန္းထဲမွာ ဘယ္ဆရာ၊ ဘယ္ဆရာမက ဘယ္လုိ ဘယ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကၿဖင့္ ဘယ္လို...ဘယ္ဘာသာရပ္က ဘယ္လို စသည္ၿဖင့္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ေၿပာလိုက္ၾက ရီစရာရွိလည္း ရီလိုက္ၾကနဲ႕ အင္း...ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ေက်ာင္းတက္စားရတဲ့ ဘ၀က အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား..။ (အခုလို ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္စရာမလုိပဲ မိဘဆီက လက္ၿဖန္႕ေတာင္းသုံးရုံပဲ ဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေပါ့...)။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္... ထုံးစံအတုိင္းေပါ့... ကၽြန္မတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ေက်ာင္းကၿပန္တဲ့အခ်ိန္ ကားေစာင့္ေနတုန္း လိုင္းကားတစ္စီး ေရာက္အလာ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႕ အလုအယက္ တက္လိုက္ၾကၿပီး ကားေပၚမွာ ရရာေနရာကုိ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္ၾကေရာ ေၿပာပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ေဘးခုံႏွစ္ခုံက လူေတြအၿပည့္ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတို႕ေတြက အလယ္ခုံမွာပဲ ေနရာရပါေတာ့တယ္...။ အၿပန္ဆုိရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပါလာတတ္္္တဲ့ ခရီးသည္ေတြက အဲဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ရြာေတြက တက္လာၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက မ်ားပါတယ္...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က အလယ္ခုံမွာကိုပဲ ထုိင္တဲ့ ဘက္က မတူဘူး ၿဖစ္သြားတယ္ ...။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းက ညာဖက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ဘက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ရွိေစေတာ့...။ ဒီလိုပဲ အဆင္ေၿပသလိုပဲ စီးရမွာေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ အဆင္မေၿပတာက စၿဖစ္လာပါၿပီ...။ ကၽြန္မရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ထုိင္ေနတာက ေက်ာင္းမတုိင္ခင္ ရြာတစ္ရြာကေန ထင္ပါရဲ႕ .... ပါလာတဲ့ သေကာင့္သားတစ္ေကာင္...။ ၀တ္လာတဲ့ ပုဆုိးကလည္း အခုမွ အသစ္ကုိ ထုတ္၀တ္လာတာ ထင္ပ.. ပိပိရိရိမရွိပဲ ေဖာင္းေဖာင္းပြပြနဲ႕..။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက သူ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေကာင္မေလး လာထုိင္ၿပီလည္းဆုိေရာ ရသမွ် အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ အပီကုိ စရႈိးေတာ့တာပါပဲ...။

ဒါဟာ မိန္းခေလးမ်ားထက္ သာလြန္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ားရဲ႕ေမြးရာပါ မဟာအခြင့္အေရး ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မက “ဟဲ့ နင္ငါ့ကို မၾကည့္နဲ႕ မ်က္လုံးကိုမွိတ္ထား....” လို႕ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး တားလို႕ရပါ့မလဲ...။ သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ၾကားထဲမွာကလည္း ၂ေပသာသာေလာက္ပဲ ၿခားတာဆုိေတာ့ စဥ္းစာသာၾကည့္ေတာ့ ...။ ကၽြန္မမွာ တလမ္းလုံး စိတ္ေတြက်ဥ္းက်ပ္ စိတ္ကလည္းတုိေပါ့ ...။ မ်က္ႏွာထားကုိ တင္းထားလိုက္ရတာလည္း မ်က္ႏွာမွာ ရွိသမွ်အေၾကာေတြ ၿပတ္ထြက္ကုန္မွာေတာင္ စုိးရတယ္...။

ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မမ်က္ႏွာရဲ႕ direction ကုိ သူနဲ႕ တည့္တည့္ မဆုိင္မိေအာင္ ဟုိဘက္ဒီဘက္ လွည့္ရတာလည္း ဇက္ကအနားမေပးရပဲ ၁၈၀ ဒီဂရီ လည္ေနပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေနရာေၿပာင္းဖုိ႕ ေနရာလြတ္ေလးမ်ား ရွိေလမလားရယ္လုိ႕ ဟုိဟုိဒီဒီ ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ခရီးသည္က အတက္ပဲရွိတယ္ အဆင္းမရွိဘူး...။ ကၽြန္မကလည္း “ငါ အခြင့္သာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ဘက္ကုိ ငါ့ကိုယ္ကုိ လွည့္ပစ္မယ္ ...ဒင္းကုိ ေက်ာပဲ ေပးထားမယ္.....” လို႕ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတာေပါ့...။

ဒီလိုနဲ႕ ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး ၿပည္နားကို တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာေရာ ဆုိပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ကားက နဲနဲေခ်ာင္စၿပဳလာပါၿပီ...။ အဲဒါနဲ႕ ၿပည္ၿမိဳ႕ထဲကုိ အ၀င္ တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မေဘးက လူေတြလဲ ဆင္းသြားေရာ... ကၽြန္မလည္း ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ အပုိင္ပဲဆုိၿပီး မတ္တတ္မရပ္ဘဲ ထုိင္လ်က္သားကေနပဲ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ဆုံလည္လုိသေဘာထားၿပီး ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ ေစြ႕ခနဲေနေအာင္ ေၿမွာက္ၿပီး တစ္ဖက္ကုိ လွည့္လုိက္တာေပါ့...။ အဲ.... အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက အဆုံးအထိ ပါမလာပဲ လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ပဲ တစ္ခုခုနဲ႕ညိွေနသလိုမ်ိဳး ခံစားလုိက္ရၿပီး အဲဒီလို ခံစားမႈႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ “...ဟ..ဟ...လုပ္ပါဦး...ပုဆုိး...ပုဆုိး...က်ေနာ့္ပုဆုိး .... ” ဆုိတဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေၿမွာက္တက္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္မေလး ၿမင္လို္က္ရတဲ့ ၿမင္ကြင္းက မထိတ္သာ မလန္႕သာ ...ကၽြန္မအေရွ႕က ေက်းဇူးရွင္ရဲ႕ ပုဆုိးကြင္း ေအာက္စက ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ စြပ္လ်က္သားၾကီး...။ သူကလည္း ေၿပာေၿပာဆုိဆုိ ၿပာၿပာသလဲနဲ႕ ကၽြန္မေၿခေထာက္မွာ စြပ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ပုဆုိးစကို အတင္းဆြဲခၽြတ္...ကၽြန္မမွာလည္း ဟုိဘက္တစ္ဘက္ကုိ ေၿပာင္းခ်ဖို႕ မၾကြထားတဲ့ ေၿခအစုံကုိ သူ႕ဘက္ပဲ ၿပန္ခ်ရေတာ့မလို ဟုိဘက္ပဲ ဆက္သယ္သြားရမလုိနဲ႕ ခုံေပၚမွာ တန္းလန္းၾကီး...။ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿဖစ္ကုိ ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ သူေတြကလည္း တ၀ါး၀ါးနဲ႕ ၿဖစ္ကုန္လုိက္ၾကတာ...ေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...။

ၿဖစ္ပုံက ဒီလုိေလ...။ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ေနတုန္းက ေၿခေထာက္ေတြက ေအာက္ကုိ အသီးသီး ခ်ထားၾကရတာဆုိေတာ့ အေနအထားအရ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံက သူ႕ပုဆုိးကြင္းစ ေအာက္ဘက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေနမွာေပါ့...။ ကၽြန္မေၿပာခဲ့ပါေရာလား...၀တ္ထားတဲ့ ပုဆုိးကလည္း ပြပြေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ပါဆုိ....။ တကယ္လုိ႕သာ သူပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္မပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆင္းရမယ့္ေနရာေရာက္လို႕ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဘာၿပႆနာမွ မရွိေပမယ့္ အခုလို ကၽြန္မက ထုိင္ရာကေန မထပဲ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ မယူလုိက္ၿပီး ဟုိဘက္တစ္ဖက္ကို ေၿပာင္းလွည့္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ သူ႕ပုဆုိးကြင္းၾကီး တစ္ခုလုံးကုိ ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ စြပ္ၿပီး မယူလာလိုက္သလုိမ်ိဳး ၿဖစ္သြားတာေပါ့...။

သူၿဖင့္ ဘယ္လို ခံစားလိုက္ရလဲေတာ့ မသိဘူး...။ ကၽြန္မမွာၿဖင့္ ရွက္လိုက္တာဆုိတာ ကားေပၚမွာ ဘယ္္သူ႕ကုိမွလည္း ေမာ့မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ ေခါင္းၾကီးကုိ ငုံ႕ထားၿပီး ကားဂိတ္ကုိ ၿမန္ၿမန္ေရာက္ပါေစပဲ တြင္တြင္ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္...။ ကားဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစ္ခ်ိဳးတည္းကုိ ေၿပးမိေတာ့တာပါပဲ...။

ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ၿဖစ္ၿခင္းေနာ္...။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ရွက္ခဲ့မိတဲ့ အၿပင္ အခုအခ်ိန္အထိ ၿပန္ေတြးလိုက္မိတုိင္းလည္း ရီခ်င္ပက္ကိ် ၿဖစ္ေနရေတာ့တာပါပဲ...။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ေပ့ါ။

ကၽြန္မကုိယ္ေတြ႕မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မ အစ္မရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕လည္းရွိေသးတယ္...။ ၾကဳံတုန္း တစ္ခါတည္း ေၿပာၿပလိုက္ဦးမယ္...။ သူကလည္း တစ္ရက္ အဲဒီလက္ခုပ္ပင္ ရြာဘက္ကုိ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႕ အသြား ထုံးစံအတုိင္း လုိင္းကားစီးေတာ့ ကားကလူၿပည့္ေနၿပီး အလယ္မွာလဲ ဆန္အိတ္ေတြနဲ႕ဆုိေတာ့ကာ ကားေနာက္အစြန္ ဆန္အိတ္ေလးေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ်လိုက္ၿပီး ေနာက္က ေၿခခ်ခုံကုိ မ်က္ႏွာမူလ်က္ေပါ့...။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မအစ္မကုိ ၀န္းရံပိတ္ထားတာက ေၿခခ်ခုံေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္တြယ္စီးၿပီး လုိက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ...။

ဒီလိုနဲ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားက အရွိန္နဲ႕ေမာင္းေတာ့ ေလေတြကလည္း တဟူဟူးတုိက္တာေပါ့...။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း တလူလူလြင့္ေနတဲ့ သူ႕ထမီေအာက္စေလးကုိ ဒူးေခါင္းၾကားေလးထဲ ဆြဲဆြဲသြင္းၿပီး မၾကာခဏ သိမ္းသိမ္းေပးရတာေပါ့...။ အင္း...ကၽြန္မ အစ္မတစ္ေယာက္ ေတြးမိေတြးရာေတြး ေငးမိေငးရာေငးၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဆြဲလြန္ အသိမ္းလြန္သြားလဲ မသိဘူး။ တစ္ေနရာလည္းေရာက္ေရာ...သူ႕ေရွ႕က ေက်ာင္းသားေလးက... “ဟာ..အစ္မၾကီး အစ္မၾကီး ကၽြန္ေတာ့ပုဆုိးကို ဘာလုိ႕ဆြဲေနတာလဲဗ်.......” ဆုိတဲ့အသံၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားလား...သူ႕ထမီစေအာက္ေမ့လို႕ သူ႕ဒူးေခါင္းႏွစ္လုံးၾကားထဲကုိ အတင္းဆြဲသြင္းေနတာ လတ္စသတ္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕က ေကာင္ေလးရဲ႕ ပုဆုိးစၾကီးကုိ ဆြဲသြင္းေနတာပါလား...။ ေတာ္ေသးလုိ႕ေပါ့ေနာ္...အခ်ိန္မီသိလုိက္ေပလို႕သာ...ႏုိ႕မုိ႕လုိ႕ကေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ....။

ကဲကဲ...အဲဒါသာၾကည့္ေတာ့ အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ ညီအစ္မတေတြကေတာ့ အဲလုိပါဆုိ...။

(မွတ္ခ်က္။ ။ဒီပိုစ့္ကုိ နာမည္ေပးမလုိ႕ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ခ်စ္လွစြာေသာ မမၾကီး ေဒၚေရႊစင္က သူ႕နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိ ခ်စ္ကုိယ္ေတြ႕လို႕ နာမည္ေပးၿပီး ေရးတတ္တာကို သတိရသြားၿပီး ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ရွက္စရာ ကိုယ္ေတြ႕ ဇာတ္လမ္းမုိ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕လုိ႕ ေပးလုိက္မယ္ဆုိၿပီး ဆုံးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္...။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္...အဲဒီ ကားေပၚက ေမာင္မင္းၾကီးသားနဲ႕ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာတင္ၿပီးသြားလုိ႕ ...။ ေတာ္ၾကာ သူလည္းရႈိး ကုိယ္လည္းရႈိး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ရႈိးၿပီး အၾကည္ေတြဆုိက္ ဇာတ္လမ္းေတြမ်ားသာ ၿဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီပုိစ့္က ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ မဟုတ္ပဲ ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႕ ၿဖစ္သြားေလာက္တယ္ :)))))

ဓါတ္ပုံေလးက ဒီေနရာကေန ယူထားတာပါ။

pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26