Pages

Friday, April 23, 2010

စိတ္သေဘာႏွယ္

လူေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာ၊ သဘာ၀ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သာ ၿပန္သုံးသပ္ၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆန္းက်ယ္လွစြာနဲ႕ ရယ္ေမာဖြယ္ရာေတာ့ ေကာင္းလွပါသည္။ လူတုိင္းကုိေတာ့လည္း မဆုိလုိပါဘူး.. . အဓိကကေတာ့ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ေၿပာခ်င္တာပါ...။ ဘယ္လုိမ်ိဳးလည္းဆုိရင္ ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္မွ စိတ္တုိ၊ စိတ္ဆုိး ေဒါသထြက္ခ်င္စရာ၊ မနာလုိ၀န္တုိၿဖစ္ေလာက္ခ်င္စရာ၊ ၾကီးၾကီးမားမား ကိစၥမ်ိဳးေတြနဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ္လည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရွိတတ္၊ မထားတတ္ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနႏုိင္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ ေသးေသးမႊားမႊား ကိစၥေလး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သေဘာထားရမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေလးေတြမွာက်ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ခံစားမႈေတြ လုိက္ၿပီး ၿဖစ္မိေနတတ္တာမ်ိဳးေပါ့ ။ ဘာလို႕ အဲဒီလို ေၿပာရသလဲဆုိေတာ့ အခုလတ္တေလာမွာ ၿဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုအေပၚမွာ ကၽြန္မစိတ္ကုိကၽြန္မ ၿပန္သုံးသပ္မိတဲ့ အၿဖစ္တစ္ခုေၾကာင့္ပါ။


```````````````````````````````````````````````````````


ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ဟာ ပင္ကုိသဘာ၀အေနနဲ႕ေတာ့ ေခြးေလးေတြ၊ ေၾကာင္ေလးေတြ စတဲ့ တိရစာၦန္ေလးေတြ (ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႕ ထင္ၿမင္္မိတဲ့ အေကာင္ေလးေတြ မွန္သမွ်) ကုိ အကုန္ခ်စ္တတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္လုိ႕ ေၿပာလို႕ရပါတယ္...။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အရင္တုန္းက ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း ဘယ္လုိေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလးမ်ိဳးေတြကုိမဆုိ၊ ဘယ္လုိအေၿခအေနမ်ိဳးမွာမဆုိ ၿခြင္းခ်က္မရွိ ခ်စ္တတ္လိမ့္မယ္လုိ႕လည္း ကိ္ုယ့္ကုိကုိယ္ ေတြးထင္ေနခဲ့မိဘူးပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေတြးက သူတုိ႕ႏွစ္ေကာင္နဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လုံး၀မွားယြင္းသြားၿပီဆုိတာ သိလုိက္ရပါေတာ့တယ္...။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ဆုိတာက ကၽြန္မနဲ႕ အခုအတူေနေနတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္က “ကေလးေလး” နဲ႕ “ကပၸလီ” ဆုိတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ေလ...။ “ကေလးေလး” နဲ႕“ကပၸလီ” ဆုိတာက သူတို႕ကုိ ကၽြန္မဟာကၽြန္မ ေပးထားတဲ့နာမည္ေတြပဲ ဆုိပါေတာ့...။

ေၾကာင္ေလးေတြဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္မွာ အရင္တုန္းကေတာ့ ေၾကာင္ေလးက တစ္ေကာင္တည္းရွိတာပါ။ “ကေလးေလး” ဆုိၿပီး ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္စႏုိးနဲ႕ေခၚတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ေၾကာင္ေလးေပါ့...။ အိမ္က ေၾကာင္ဆုိေပမယ့္ အိမ္မွာ တရား၀င္လုိင္စင္နဲ႕ ေမြးထားတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ဒီမွာက ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြ ေမြးခ်င္ရင္ လုိင္စင္နဲ႕ ဘာနဲ႕ ေမြးရတာေလ...။ ဒီေၾကာင္ေလးက ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယား အခုေနတဲ့ တုိက္ခန္းကုိ စတင္ေၿပာင္းေရႊ႕လာေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ အခန္းေဘးကပ္လ်က္ မေလး(Malay)မိသားစုေတြေနတဲ့ အခန္းကေန အဲဒီေၾကာင္ေလးက တေညာင္ေညာင္နဲ႕ေအာ္ၿပီး အိမ္ထဲကုိ သူ႕ဟာသူ၀င္ခ်လာတာ အဲဒီကတည္းက လုံး၀ မၿပန္ေတာ့တာတဲ့...။ သူကလည္းမၿပန္ေတာ့သလို ပုိင္ရွင္ေတြကလည္း ၿပန္မေခၚေတာ့ပဲ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ဆီမွာပဲ ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴ ေနခြင့္ၿပဳလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားကလည္း ကေလးကုိ အရူးအမူးပဲ လုိခ်င္ၾကေပမယ့္လည္း မရၾကရွာေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပဲ သူတုိ႕သားေလးလို ခ်စ္သြားၾကတာေလ...။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕အိမ္ကုိ ကၽြန္မေၿပာင္းလာေတာ့ကာ သူက ရွိႏွင့္ေနၿပီးပါၿပီ။ ဒီေၾကာင္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕နဲ႕က ေတာ္ေတာ္ေရစက္ပါတယ္လုိ႕ေတာ့ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကေလးေလးဟာ သိပ္ကုိလိမၼာၿပီး အကင္းပါးတဲ့ ေၾကာင္ကေလးပါ...။ သူဘယ္ေလာက္ထိ သိတတ္သလဲ၊ လိမၼာသလဲဆုိတာကုိ ေၿပာၿပရရင္ ယုံၾကမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကုိယ္ေတြ႕ၾကဳံဘူးတဲ့သူမွပဲ ယုံၾကမွာပါ။ ကေလးေလးက ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာ အၿမဲတစ္ေစ ၂၄နာရီပတ္လုံး ေနေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း ေန႕တုိင္းရုံးသြားေနရတာဆုိေတာ့ အိမ္မွာ အခ်ိန္ၿပည့္ မရွိၾကဘူးေလ...။ သူ႕မွာက သူနဲ႕ အတူတူ ေဆာ့ကစားစရာ အေဖာ္ေၾကာင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားမွာရွိတဲ့ ကားပတ္ကင္တစ္၀ုိက္မွာ ေနထုိင္ေနၾကတဲ့ ပုိင္ရွင္မရွိတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ...။ သူက ေအာက္ကုိဆင္းဆင္းၿပီး အဲဒီေၾကာင္ေလးေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနက်ေလ...။ ဒါေပမယ့္ သူဗုိက္ဆာၿပီဆုိတဲ့ အခိ်န္က်ရင္ေတာ့ ၿပန္လာတတ္ပါတယ္...။ စားလုိ႕၀သြားၿပီဆုိရင္ တစ္ခါ သြားၿပန္ေဆာ့ၿပန္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အၿမဲ အိမ္မွာ ၿပန္လာအိပ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မက အိပ္ခါနီးရင္ သူနဲ႕အတူ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပါ ေရအတူခ်ိဳးေပးၿပီး ေရေၿခာက္ေအာင္သုတ္၊ dryer နဲ႕ မႈတ္ေပးၿပီးမွ ကၽြန္မအစ္မတို႕ လင္မယားနဲ႕ အတူတူအိပ္တာပါ..။ သူဟာ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ရာထူးကုိ ရထားသူလည္း ၿဖစ္ပါတယ္...။

''သားေရ...သားဗုိက္ဆာေနၿပီလား...သားေလးဘာစားခ်င္လည္း အေမ့ကုိေၿပာ....''

''သားေနာ္...ေအာက္မွာ မုိးေတြရြာေနတယ္ ေအာက္ကုိ ဆင္းမေဆာ့ရဘူး...အိမ္ေပၚမွာပဲေနရမယ္...''

''ကုိၾကီးေရ...မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ... ရွင့္သားၿပန္ မလာေသးဘူး...လုိက္ရွာပါဦး...''

အဲဒီ အသံေတြကေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မဆီကေန ေန႕တုိင္း လုိလို ၾကားရမယ့္ ကေလးေလးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာေနတဲ့ စကားသံေတြပါပဲ...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေဘးနားကေန ၿမန္မာတစ္ေယာက္ေယာက္သာ ၿဖတ္သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိအသံမ်ိဳးေတြ ၾကားရင္ ဒီအိမ္မွာ ကေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္လို႕ မုခ်က်ိန္းေသ ထင္မိမွာပါပဲ...။ကၽြန္မနဲ႕ အဲဒီ ကေလးေလးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပရမယ္ဆုိရင္ ေတာ္္ေတာ္ေတာ့ ရီစရာ ေကာင္းလွပါတယ္...။ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ ရွက္လည္း ရွက္မိပါရဲ႕...။


````````````````````````````````````````````````````````

ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕နဲ႕ ေ၀းေနတဲ့ ေရၿခား ေၿမၿခားမွာ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကၽြန္မအဖုိ႕ေတာ့ အခုအတူတူေနေနတဲ့ အစ္မလင္မယားက မိဘကလြဲရင္ မိဘေတြလိုပါပဲ...။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကလည္း ဒီအစ္ကုိနဲ႕ အစ္မတုိ႕ကို မိဘေတြလုိ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံဖုိ႕ကုိ ၿမန္မာၿပည္ကေန ကၽြန္မကုိ အၿမဲမွာၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္ကုိ ကၽြန္မစေရာက္တဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အထူးသတိထားလုိက္မိတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားက အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိ ပုံမွန္ထက္ကုိ ပုိမုိလြန္ကဲစြာ၊ ခ်စ္ခင္ယုယစြာနဲ႕ ေၿပာဆုိဆက္ဆံၾကတယ္ ဆုိတာပါပဲ...။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပါပဲ...။ ကေလးမရွိတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ လင္မယားဆီမွာ ကေလးလုိ ေနေနခ်င္တဲ့ ကၽြန္မက သူတုိ႕ လင္မယား အေနနဲ႕ ကေလးေလးကုိ အဲဒီလုိ တယုတယ ေၿပာဆုိၿပီး အၿဖစ္သည္းေနတာကုိ ၿမင္ေတြ႕ေနရတာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ၿမင္ၿပင္းကတ္သလုိ ၿဖစ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။

''ဟင္း...ဟင္း...ငါေနာ္... နင့္ကို ရုိက္လိုက္္မွာေနာ္... ငါ့နားလာၿပီး တေညာင္ေညာင္နဲ႕ လုပ္မေနနဲ႕....သြား နားၿငီးတယ္...''

(လက္က တရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေၿပာေသးတာ....တကယ္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွလည္း ရုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး...)

''ပုစြန္ေၿခာက္ေတြ နင္ၾကီးပဲ စားေနတာေနာ္... ငါတုိ႕စားဖုိ႕ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး...ပုဇြန္ေၿခာက္က ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္လဲ...ငါတို႕ေတာင္ ေခၽြစားေနရတာဟြန္းးးးးးးး ''

စသည္ၿဖင့္ ကၽြန္မဟာ ကေလးေလး အေပၚမွာလိုက္ၿပီး ၿငဴစူေၿပာဆုိေလ့ရွိပါတယ္...။ ကဲ...လူ႕စိတ္မ်ား ေၿပာပါတယ္ေနာ္လို႕...။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္ဆုိဆုိ အခု ကၽြန္မအစ္မက ကၽြန္မကုိ ဂရုမစိုက္ပဲ သူ႕ေၾကာင္ေလးကုိပဲ တစ္မမ လုပ္ေနရင္ ကၽြန္မက ေဘးကေန က်လိက်လိ ၿဖစ္ေနတဲ့ အၿဖစ္ဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီေၾကာင္ေလးကုိ မနာလိုေနတာ မဟုတ္ေပဘူးလား...။ ဒီလို တိရစာၦန္ေၾကာင္ေလးေသးေလး တစ္ေကာင္အေပၚမွာ မနာလို၀န္တုိစိတ္နဲ႕ ၿငဴစူေၿပာဆုိ ရန္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီလိုအၿဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ရွက္စရာေကာင္းလုိက္ပါသလဲ...။

ဒါေပမယ့္လည္းေလ.... သိပ္သိတတ္တဲ့၊ သိပ္လိမၼာလြန္းတဲ့ ကေလးေလးအေပၚမွာ ကၽြန္မဟာ အဲဒီလုိစိတ္မ်ိဳးေတြကုိ ၾကာၾကာေတာ့ မထားႏုိင္ပါဘူး...။ ေသးေသးဖြဲဖြဲ အရာေလးေတြကမွအစ ဘယ္အရာကုိမဆုိ သိပ္သံေယာဇဥ္တြယ္တတ္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မဟာ... အတူတူေနလာတာလည္း ၾကာေရာ ဒီကေလးေလးကုိ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕နဲ႕ ထပ္တူ ထပ္မွ်ပဲ ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မက ကုိယ့္စိတ္ကုိကုိယ္ ၿပန္ၿပန္သုံးသပ္ၿပီး ၿပင္သင့္တာဆုိရင္ ၿပင္လုိက္္တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္...။

ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားလဲဆုိေတာ့ အခုဆုိ ကၽြန္မ ရုံးကမ်ား ၿပန္လာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားက ကားေတြထားတဲ့ ကားပတ္ကင္ကြင္းထဲကုိ ၿဖတ္ေနၿပီဆုိရင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ကေလးေလး ကုိ ရွာေနပါၿပီ...။ သူကလည္း ဘယ္နားကေနမွန္းမသိ ကၽြန္မဆီကို ရုတ္တရက္ ဘြားကနဲ ထြက္ထြက္လာတတ္ပါတယ္...။ သူက ကၽြန္မရုံးကၿပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုဆုိ သိေနၿပီး ေန႕တုိင္း ကၽြန္မကုိ ေစာင့္ေစာင့္ၾကိဳေနတတ္တာေလ...။ ကၽြန္မကုိ ၿမင္တာနဲ႕ကၽြန္မဆီကုိ ေၿပးလာရုံနဲ႕တင္ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကုိ သူနဲ႕အတူ ေဆာ့ေစခ်င္ေသးတာပါ...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ ေကာက္ခ်ီလုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ီမခံဘူး...။ ဟုိပတ္ေၿပး ဒီပတ္ေၿပး... ကားေအာက္ေတြထဲ ၀င္ပုန္းေနလိုက္ .... ကၽြန္မက ရွာမေတြ႕ေတာ့လုိ႕ ''ကေလးေလးေရ.... ''ဆုိၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ လိုက္ရွာ ေအာ္ေခၚရင္ လွစ္ကနဲ ၿပန္ထြက္လာလုိက္.... ကၽြန္မက မေခၚေတာ့ပဲ ေရွ႕ကေနထြက္သြားရင္ ေနာက္ကေန လႊားကနဲ အေၿပးလုိက္လာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္မမွာေန႕တုိင္း ရုံးကၿပန္လာရင္ ေမာေမာနဲ႕ ဗုိက္ဆာရတဲ့ ၾကားထဲ သူနဲ႕အတူ ေၿပးတမ္း လုိက္တမ္း ေဆာ့ရေသးတာက အလုပ္တစ္ခုပါ...။

အဲဒါၿပီးလို႕ ကၽြန္မ အိမ္တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိ သူက ေဘးကေန အသာေလး ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတတ္တယ္...။ ကၽြန္မ တံခါးေပါက္ကုိ လွပ္လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အိမ္ထဲကုိ ကဆုန္ေပါက္ေၿပး၀င္ၿပီး သူ႕အတြက္ အစာေတြထည့္ထားတဲ့ ဗူးဆီကုိ တန္းေၿပးေတာ့တာပဲ...။ ၿပီးတာနဲ႕ ဗူးနားမွာ တုန္႕ကနဲရပ္ၿပီး ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည့္တယ္...။ သေဘာကေတာ့ အစာထည့္ေပးပါေပါ့...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ အစာေတြ ေသာက္ေရေတြ အကုန္ထည့္ေပးၿပီးၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ကေလးေလးတို႕ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားပါၿပီ... ။ ေရဆုိလဲ တစ္ဂြပ္ဂြပ္နဲ႕ ေသာက္ခ်လုိက္တာမ်ား သူ႕ကုိ ထည့္ေပးထားတဲ့ ေရတစ္ခြက္ေလာက္မ်ား ခဏေလးပါပဲ....။ ဒီလိုနဲ႕ သာသာယာယာရွိေနတဲ့ ကေလးေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ထဲကုိ ေနာက္ထပ္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလို႕လာတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။

````````````````````````````````````````````


တစ္ညေပါ့...​ ကၽြန္မ အစ္မက အၿပင္ကေန ၿပန္လာေတာ့ အခန္း၀ကေနၿပီး ကၽြန္မကုိ “အင္ၾကင္းေရ...ဒီမွာၾကည့္စမ္း ဧည့္သည္ ပါလာတယ္...” ဆုိၿပီး လက္ထဲမွာ ေပြ႕ထားတဲ့ တစ္စုံတစ္ရာကုိ လွမ္းၿပလုိက္ပါတယ္...။ ကၽြန္မကလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ ဆုိေတာ့ ဘာမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာလွမ္းမၾကည့္လုိက္ၿဖစ္ပါဘူး...။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မလည္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ေနာက္ေန႕မနက္ အရမ္းကုိ အိပ္လို႕ေကာင္းေနတဲ့ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံကုိ ကၽြန္မ နားထဲမွာ ၾကားေနရၿပီး ကၽြန္မလည္း အနည္းငယ္ႏုိးသြားပါတယ္...။ အဲဒါနဲ႕ မ်က္စိကုိမဖြင့္ပဲနဲ႕ လက္နဲ႕လုိက္စမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ .... ဘုရား...ဘုရား... ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ ေႏြးေတးေတးရွိေနတဲ့ အရာတစ္ခု..... သက္ရွိတစ္စုံတစ္ရာရဲ႕ အသား ပဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ ထင္မိသြားတယ္...။

ကၽြန္မလည္း ထိတ္ကနဲၿဖစ္သြားကာ “ဘုရားေရ...ဘာပါလိမ့္...” ဆုိၿပီး မ်က္လုံးအစုံကုိလည္း ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေရာ.... “ေအာင္မယ္ေလးးးးးးး.........မည္းမည္းၾကီး....မည္းမည္းၾကီး” မည္းတာမွ ကတၱရာေစးက အေဖေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ မည္းနက္ေနတာ.... ကၽြန္မ ေဘးက ကၽြန္မလက္ေတာ့ပ္ အဖုံးေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးၾကီးနဲ႕ စုိက္ၾကည့္ေနတာ..... ကၽြန္တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ ထသြားၿပီး ေၾကာက္အားလန္႕အားနဲ႕ သူ႕ကုိ ကုတင္ေပၚကေန တြန္းခ်လိုက္မိသလား... ကန္ခ်လုိက္မိသလားေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး....။

ေၾကာင္ေလ....ေၾကာင္.... ကၽြန္မ အစ္မနဲ႕ ပါလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေၾကာင္ေပါ့...။ တစ္စက္မွ ခ်စ္စရာ သြင္ၿပင္ကၡဏာ မရွိတဲ့ေၾကာင္...။ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိလွတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရုံးပိတ္ရက္ မနက္ခင္းေလးမွာ ကၽြန္မကုိ အိပ္ေနရာကေန အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ႏုိးေအာင္ လုပ္တဲ့ေၾကာင္... အစုတ္ပလုတ္ေၾကာင္.. .ကပၸလီေၾကာင္....။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအစ္မကို “မမက ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး ... ဒီေလာက္မည္းတူးေနတဲ့ေၾကာင္ကုိ ဘယ္ကမ်ား ေခၚလာတယ္ မသိဘူး...ဘာညာ'' နဲ႕ ပြစိပြစိလုပ္ၿပီး ၿပန္အိပ္လို႕လည္း မရေတာ့မယ့္အတူတူ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္လုိက္ပါတယ္....။ ေရခ်ိဳးၿပီးလုိ႕ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကေလးလည္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိသြားၿပီး အၿပင္ကုိ ထြက္ဖုိ႕ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကုိ ဆြဲအဖြင့္ ..... “၀ုန္း” ကနဲဆုိ ကၽြန္မေရွ႕ကုိ ခုန္ခ်လာတဲ့ အရာတစ္ခု ၊ ကၽြန္မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ အထိတ္ထိတ္အလန္႕လန္႕ ၿဖစ္ရၿပန္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့...အခုနကေၾကာင္....။ ကၽြန္မေလ.....စိတ္တုိလိုက္တာမွ....ၾကည့္ပါဦး.... ညကမွ ဒီအိမ္ကုိေရာက္တယ္... ဒင္းက ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေနရာအႏွံ႕ကုိ ၀င္ထြက္ သြားလာေနလိုက္တာမ်ား သူႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနလာခဲ့တဲ့ ေနရာက်ေနတာပါပဲ...။ ကၽြန္မသူ႕ကုိ မ်က္စိထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ကန္႕လန္႕ ၿဖစ္သြားပါတယ္...။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားက ထုံးစံအတုိင္း “သမီးေလး...သမီးငယ္ေလး...”နဲ႕ၿဖစ္ေနေတာ့ရာ ကၽြန္မက ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး....။ ရွိေစေတာ့ေပါ့....။ သုိ႕ေပမယ့္လို႕ ကၽြန္မ သည္းမခံႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ထပ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္က ကေလးေလးက ဘယ္ဘ၀က ေရစက္လည္း မသိဘူး အဲဒီေၾကာင္ကပၸလီကို ေၾကာက္ၿပီး အိမ္မွာ မေနရဲေတာ့ပါဘူး...။ အၿပင္မွာခ်ည္းပဲ ေလွ်ာက္သြားေနၿပီး အစာစားခ်ိန္ေလး ၿပန္လာရင္ေတာင္ ခုနက ကပၸလီေလးကုိ ေတြ႕ရင္ အိမ္ထဲ မ၀င္ရဲေတာ့ပဲ အၿပင္ကေနပဲ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနရွာေတာ့တာ...။ ကဲ ... ဘယ္ေလာက္ သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ကေလးေလးလဲေနာ္...။ ဒါေပမယ့္ ဟုိေက်းဇူးရွင္မေလးကေတာ့ ''ဂရုမစုိက္ေပါင္'' ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႕အစားမပ်က္ အေသာက္မပ်က္ပါ....။ စားၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ကုတင္ေပၚကုိ တက္တက္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ၾကီး အိပ္ေနတတ္ေသးတာ...။

ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မထီတထီ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး လွ်ာေလးနဲ႕ သူ႕ကုိသူ ဟုိလ်က္ဒီလ်က္ လုပ္ေနတာကုိ ၿမင္ရတုိင္း ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးေလး အတြက္ေတြးမိၿပီး သူ႕ကုိ ေဒါသသာ ထြက္မိေနပါေတာ့တယ္... ပုိဆုိးတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ကလည္း အဲဒီမည္းမည္းကဲကဲေလးကုိပဲ သေဘာေတြက်ေနၿပီး သမီးေလး သမီးေလးနဲ႕ ၿဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ကေလးေလးရဲ႕ေနရာကို သူက အစားထုိး၀င္ယူမွာကုိ စုိးရိမ္ေနမိပါတယ္...။ ကဲ...တကယ့္ကုိ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အေပၚမွာ ၿဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သေဘာထားေတြဟာ အလြန္ေသးသိမ္ၿပီး ရီစရာေကာင္းမေနဘူးလား...။ ေနာက္တစ္ခုက စိတ္ရဲ႕သေဘာမ်ားေၿပာပါတယ္...။ အရင္တုန္းကေတာ့ ကေလးေလး အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိစိတ္ၿဖစ္တယ္....အခု ကေလးေလးကုိလည္း သည္းသည္းလႈပ္ခ်စ္သြားေရာ သူ႕အတြက္ တၿခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိမႈေတြနဲ႕ ညဴစူေနမိၿပန္တယ္...။ အင္း...အဲဒီလုိနဲ႕ ကပၸလီမေလးအတြက္ ကံဆုိးမယ့္ တစ္ေန႕လား၊ ကံေကာင္းမယ့္ တစ္ေန႕လားေတာ့ မသိတဲ့ တစ္ေန႕ကုိ ေရာက္လာပါတယ္...။

```````````````````````````````````````````

ညတစ္ညေပ့ါ...ထုံးစံအတုိင္း ေက်းဇူူးရွင္မေလးက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ေနရင္းနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ပဲ ေသးေပါက္ခ်ပါတယ္။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း သိလည္းသိေရာ အရမ္းကုိစိတ္တုိ ေဒါသထြက္သြားပုံ ေပၚပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မက တကယ့္ကုိ လူတစ္မ်ိဳးလို႕ ေၿပာလို႕ေတာ့ ရပါတယ္...။ သူက အဲဒီေၾကာင္ေတြကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ငုံထားမတတ္ခ်စ္ေပမယ့္ စည္းကမ္းအရာမွာက်ေတာ့ လုံး၀ မ်က္ႏွာသာမေပးပါဘူး..။ ေၾကာင္ေလးေတြကုိလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ ၀င္ၿပီးေတာ့ အေပါ့အေလးသြားဖုိ႕ကုိ ေလ့က်င့္ေပးထားပါတယ္...။ သူ႕စည္းကမ္းအတုိင္း မလုိက္နာရင္ေတာ့ သူက ရုိက္ၿပီးဆုံးမတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ...။ ၿပီးေတာ့ သူအဲဒီလို ရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဆုိရင္လည္း ဘယ္သူမွ ဘာမွ ၀င္ေၿပာလို႕မရပါဘူး။ သိၾကားမင္းေတာင္ ဆင္းတားလို႕မရေလာက္ပါဘူး...။ ကၽြန္မကေတာ့ သူအဲဒီလို ေၾကာင္ကုိရုိက္ၿပီး ဆုံးမေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္က လူကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တိရစာၦန္ကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ရုိက္ႏွက္ဆုံးမတာမ်ိဳး၊ လက္ပါတာမ်ိဳးကုိ လုံး၀ လုံး၀မွ မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့သူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနတဲ့အၿပင္၊ သူ႕ကုိ၀င္တားလည္း ဘာမွ အရာမထင္မွာကုိ သိေနလို႕ (ကၽြန္မကလည္း သူ႕ကုိ ေၾကာက္ရတယ္ေလ...) မၾကားရက္လုိတာနဲ႕သီခ်င္းကုိအက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး နားၾကပ္ကုိ နားထဲဆုိ႕ထားလုိက္ေလ့ရွိပါတယ္...။

“ကေလးေလး” ကေတာ့ သူ႕စည္းးကမ္းအတုိင္း တသေ၀မတိမ္းလုိက္နာၿပီး အေပါ့သြားခ်င္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားပန္းပါတယ္...။ အေလးသြားခ်င္ရင္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားၿပီး သူ႕ကိစၥၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ကို လာေခၚၿပီး သူအေလးသြားထားတယ္ ေဆးေပးလုိ႕ရပါၿပီ ဆုိတဲ့ပုံစံနဲ႕ လာေၿပာေသးတာပါ...။ သူ႕ကိုလည္း ကၽြန္မအစ္မက ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ငယ္ငယ္ေပါက္စေလးကတည္းက ရုိက္ၿပီးေလ့က်င့္ေပးထားတာေလ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းလဲဆုိေတာ့ သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္ရုိက္ရုိက္ ဒီအိမ္ကေန ခြာမသြားပဲ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့အတုိင္း စည္းကမ္းကုိ အတိအက် လိုက္နာတာေလ...။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ တအိမ္လုံးက ''ကေလးေလး'' ''သားသားေလး'' နဲ႕ ၿဖစ္ေနတာေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ ကပၸလီမေလးကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး...။ ကၽြန္မအစ္မက ရုိက္ၿပီးဆုံးမေတာ့ ကၽြန္မအစ္မကို ၿပန္ကိုက္၊ၿပန္ကုတ္ဖဲ့ပစ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မအစ္မကလည္း သူ႕ကို အဲဒီလိုၿပန္လုပ္ေတာ့ ေဒါသကပုိပိုထြက္ၿပီး ပုိရုိက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕...။ ကၽြန္မကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း အခန္းတံခါးပါ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး နားႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုိ႕ထားလိုက္ေတာ့ သူတုိ႕ဇာတ္လမ္းက ဘယ္လုိ ဘယ္လုိေတြ အဆုံးသတ္သြားလဲ မသိပါဘူး..။ ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့ ကပၸလီမေလး အိမ္ကေန ထြက္ေၿပးသြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မမွာ အဲဒီလိုဆုိၿပန္ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ သမီးေပ်ာက္သြားတဲ့ မေအက်ေနတာပါပဲ။ “သမီးေလးေရ....သမီးေလးေရ.....ေမေမၾကီးဆီကုိ ၿပန္လာပါေတာ့...” “မုိးေတြက ရြာေတာ့မယ္ ...သမီးေလးက ဘယ္မ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္ ....” စသည္ၿဖင့္ သူရတက္မေအး ၿဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္မအေနၿဖင့္ ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းေသာ္ၿငားလည္း တဘက္ကေနၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာ္သလုိလုိေတာ့ ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕က သူ႕ကို လုိက္ရွာၿပီဆုိရင္လည္း ကၽြန္မက “ေနပါေစ သူ႕ဟာသူ ေနခ်င္ရင္ ၿပန္လာမွာေပါ့ ....ေၾကာင္ဆုိတာ လက္သာတဲ့ အိမ္မွာပဲေနတာ သစၥာရွိတာမဟုတ္ဘူး....” ဘာညာနဲ႕ တားသလိုလို ေၿပာမိတတ္ပါေသးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒီကပၸလီမေလး မရွိမွ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ကေလးေလးက ပုံမွန္အတုိင္း အိမ္ကို ၿပန္လာၿပီး ၀င္ထြက္စားေသာက္ ေဆာ့ကစားေနရတာ ဆုိေတာ့ေလ....။

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သုံးသပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မထင္ပါတယ္...။ ကၽြန္မဟာ ကပၸလီမေလးကုိ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းကတည္းက မႏွစ္ၿမဳိ႕စရာ ၿဖစ္ရပ္နဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အၿပင္္ ကေလးေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ပါ သူ႕ကုိ အၿမင္မၾကည္မလင္ၿဖစ္ေနေတာ့ သူအခုလိုထြက္ေၿပးသြားတာကုိ ႕ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ၀မ္းသာၿပီး ၿပန္လာမွာကုိ စုိးရိမ္ေနပုံရပါတယ္။ ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာ အဲဒါပါပဲ...။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မ အသက္အရြယ္နဲ႕ ဒီလို စိတ္မ်ိဳးထားသင့္သလား...။ ကုိယ္က အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူ.... သူက တိရစာၦန္...။ ၿပီးေတာ့ သတၱ၀ါတုိင္း အေပၚမွာ မိမိနဲ႕တန္းတူ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရား၊ ေမတၱာတရား ထားရွိရမယ္ဆုိတဲ့ ဆုံးမစာမ်ိဳးေတြကလည္း လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက မိဘေတြက သင္ေပးထားခဲ့လို႕ အရုိးစြဲေအာင္ေတာင္ သိေနၿပီ ။ ေၾသာ္....ဒါေပမယ့္ သိပင္ သိၿငားေသာ္လည္း ကၽြန္မဟာ သူေတာ္စဥ္ သူေတာ္ၿမတ္ မဟုတ္ေသးတဲ့ ပုထုဇဥ္ စစ္စစ္ၿဖစ္ေနေတာ့လည္း ေတြးလုိက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္သေဘာထားမွားေနမွန္း သိေသာ္လည္း အကယ္ေရြ႕မ်ား ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕သာ ကပၸလီေလးကုိ ၿပန္ေခၚလာခဲ့ရင္ သူ႕အေပၚမွာ ကေလးေလးလို ခ်စ္ႏုိင္ပါ့မလားဆုိရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့...ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အဲဒီလို မခ်စ္ႏုိင္ေလာက္ဘူး ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါေသးတယ္။ ။

(စာၾကြင္း။ ။ တစ္ခုေမ့ေတာ့မလို႕ ...ကၽြန္မ အစ္မကုိ ဒီပုိစ့္ေရးထားတာကုိ ေပးသိလို႕ မၿဖစ္ဘူး...ေတာ္ၾကာသူ႕ကုိ လူသိရွင္ၾကား မုဆုိးတစ္ပုိင္း မိန္းမရုိင္းၾကီးပုံစံနဲ႕ ထည့္ေရးထားရပါ့မလားဆုိၿပီး အမ်က္ေတာ္ေတြရွၿပီး ေတာ္ၾကာ ကၽြန္မကုိ ထမင္းခ်က္မေကၽြးေတာ့ရင္ ေန႕တုိင္း ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္နဲ႕ခ်ည္း ႏွစ္ပါးသြားေနရမွာ စုိးလုိ႕ေလ ။ း)))))

pika21pika15pika24

Sunday, April 11, 2010

Remix 2010 Thingyan

သူမ်ားေတြ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ပုိစ့္ေလးေတြ တင္္ၾကတာေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မလည္းပဲ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရေလးတစ္ခုခု အရမ္းကုိေရးခ်င္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကုိ ဘယ္လုိ ေရးရမွန္းလည္း မသိပါဘူး ။ အဲဒီေတာ့၊ အဲဒီေတာ့ကာ ဆားခ်က္တယ္လို႕ပဲ ဆုိခ်င္ဆုိၾကပါ။ မမခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ အမွတ္တရအၿဖစ္ စပ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ မဖတ္ၿဖစ္ေသးတဲ့သူေတြ ဖတ္လုိ႕ရေအာင္ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကေတာ့ ဒီမွာပါ ေနာ္။

အဲဒီကဗ်ာေလး ၿဖစ္ေၿမာက္ဖုိ႕အတြက္ အစၿပဳေပးခဲ့တဲ့ မမခ်စ္ၾကည္ေအး၊ မူရင္းပုိစ့္ပုိင္ရွင္ ကုိTZAမမဇြန္မုိးစက္ မမသီတာ နဲ႕ မမညိဳေလးေန တုိ႕ကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႕။

အားလုံးပဲ သၾကၤန္ရက္မ်ားကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ၿဖတ္သန္းသြားႏုိင္ၾကၿပီး ႏွစ္သစ္မွာ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ၿဖာ က်န္းမာရႊင္လန္းကာ ေအာင္ၿမင္မႈေတြ ဆြတ္ခူးႏုိင္ၾကပါေစ။

Saturday, April 10, 2010

အခ်စ္နဲ႕အတူ

ခ်စ္သူေရ...
ပန္းကေလးေတြ ေမြ႕ရာလိုခင္းထားတဲ့
လမ္းေလးကုိ ေတြ႕လာၿပီဆုိေတာ့
ဘယ္၀ယ္ဘယ္ဆီကုိ ေရာက္ေရာက္
ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လုိက္ၾကရေအာင္...။ ။

တိမ္စုိင္ေတြ မႈိင္းကာညိဳ
“၀သႏၲ”ကုိေရာက္ၿပီဆုိ
မုိးစက္ေတြၿပိဳကာက်လို႕မ်ား
စုိမွာကုိ စုိးပါနဲ႕လားကြယ္...
ကုိယ့္ရင္၀ယ္ ၀ွက္ကြယ္ကာထား
အခ်စ္မ်ားနဲ႕ မုိးကာေပးမယ္...။ ။

ႏွင္းရည္ႏွင္းေပါက္ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္က်
“ေဟမႏၲ”ေရာက္ရလည္း မႈပါနဲ႕
ရုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြ ဖိန္႕ဖိန္႕တုန္သရမ္းေလာက္ေအာင္
တစိမ့္စိမ့္တုန္ ခ်မ္းေနခဲ့ရင္လည္း
ကုိယ့္ရင္ခြင္ဆီသာ တုိးကာ၀င္လာပါ
ခ်စ္ေမတၱာရဲ႕ အေႏြးဓါတ္
ခ်မ္းသမွ် အကုန္ရပ္ေစရမယ္...။ ။

ပူရွိန္ေတြၿပင္းတဲ့
သူရိန္ေနမင္းရဲ႕ဒဏ္ေၾကာင့္
စိတ္ဘ၀င္ညိႈးေရာ္
“ဂိန္မႏၲ”ကုိေရာက္ေသာ္လည္း
မေပ်ာ္ေသာစိတ္ေဇာ
ရင္အေမာေတြေၿပေစရမယ္
ကိုယ့္ရင္ခြင္အုိေအစစ္၀ယ္
ေခၽြးသိပ္ရစ္ကြယ္...။ ။

မိုးေဆာင္းေႏြေတြ ဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း
မရုိးမေဟာင္းေလေအာင္ တုိးကာသာခ်စ္ၾကမယ္
စၾကာ၀ဠာၾကီးပ်က္သုဥ္း
အသခ်ၤာအသေခ်ၤေတြ ဆုံးေစဦးေတာ့
ဘယ္အခါမွ ကုိယ္တုိ႕မမုန္းဘူး
ကမာၻသာ ပ်က္ခ်င္ပ်က္ကြယ္
ဒုိ႕လက္ရယ္ ၿမဲၿမဲယွက္လို႕
ခရီးဆက္ထြက္ၾကမယ္...။ ။


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ဘေလာဂ့္ကို ပစ္ထားတာလည္း အေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ...။ ပုိစ့္အသစ္မေရးၿဖစ္လို႕ ေရးၿပီးသား အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ တင္မလားလို႕ စဥ္းစားေတာ့လည္း ေရးထားသမွ်ကလည္း ေပ်ာ္စရာ ကဗ်ာတစ္ခုမွ မပါပါဘူး။ အရင္ကဗ်ာေလး (၄)ပုဒ္ တင္ထားဘူးတာကလည္း အလြမ္းအေဆြးခ်ည္းဆုိေတာ့ကာ ေပ်ာ္စရာကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ေရးဦးမွပါဆုိၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေၿပေနၾကတဲ့ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူစုံတြဲေတြရဲ႕ကို္ယ္စားခံစားၿပီး ေရးဖြဲ႕ၾကည့္လုိက္မိတာပါ။)