ရုိးရုိးေလးပဲ ေၿဖလုိက္ပါတယ္ (၁)

ေနာင္ ငါးႏွစ္က်ရင္တဲ့....ကုိဏီလင္းညိဳက ပုိစ့္ေလးတစ္ခု တက္ဂ္လာပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကုိ တက္ဂ္ထားတယ္လုိ႕ ေၿပာလုိ႕ သူ႕ရဲ႕ မူရင္းပုိစ့္ေလးကုိ သြားဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူေရးထားလုိက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးက ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး။ ၿပီးေတာ့ သူက တကယ္ကုိ စာေရးေတာ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္။ ကၽြန္မ ဆုိတာက စာကုိေရးခ်င္လြန္းလုိ႕သာ ေရးေနတာ။ အၿမီးအေမာက္ တည့္ေအာင္ ဖတ္လုိ႕ေကာင္းေအာင္ ေရးႏုိင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မကုိ သတိတရနဲ႕ တက္ဂ္ေပးတဲ့ အတြက္ေရာ၊ ကၽြန္မအတြက္ ပထမဆုံး တက္ဂ္ပုိစ့္ေလး ၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေရာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ ရသပုိင္းပါတဲ့ ၀တၳဳတုိ ပုိစ့္ေလးတစ္ခု အမွတ္တရ ေရးေပးဖုိ႕ကၽြန္မ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးေနရင္း ဘယ္လုိမွ ေရွ႕ကုိ ဆက္တက္လုိ႕ မရခဲ့ဘူး။ အရမ္းၾကာေနခဲ့ရင္လည္း ကုိဏီလင္းညိဳကုိ အားနာစရာေကာင္းလုိ႕ အဲဒီ ခံစားခ်က္၀တၳဳေလးကုိ သိမ္းပဲထားလုိက္ေတာ့မယ္လုိ႕ ဆုံးၿဖတ္လုိက္ၿပီး ရုိးရုိးေလးပဲ ေရးေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။ (ကၽြန္မရဲ႕ အားထုတ္မုွ ညံ့ဖ်င္းခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း ကုိဏီလင္းညိဳကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ ေနာင္လည္း တက္ဂ္ခ်င္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူး။)

မူရင္းပုိစ့္ေလးက တကယ္ေတာ့ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းရဲ႕ ပုိစ့္ေလး ၿဖစ္ၿပီး အဲဒီမွာ သူက ေမးခြန္းေလးႏွစ္ခု ေမးထားတာပါ။ နံပါတ္ တစ္က ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာရင္ ဘာအလုပ္လုပ္ဖုိ႕ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလး နဲ႕ နံပါတ္ ႏွစ္က မိမိရဲ႕စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဖက္ (သ႔ို) စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ေရး (မိမိရဲ႕ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဘက္ဟာ ဘယ္လို စိတ္ဓါတ္ ၊ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးေလး ျဖစ္ေစခ်င္ပါသလဲ) ဆုိတဲ့ေမးခြန္းေလးပါ။ ကဲ....အေပၚမွာ ေၿပာခဲ့သလုိပဲ ေမးခြန္းေလးေတြကို ရုိးရုိးစင္းစင္းပဲ ေၿဖေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာင္ ငါးႏွစ္....အင္း......ေနာင္ငါးႏွစ္ဆုိရင္ ကၽြန္မအသက္က သုံးဆယ္ကုိ စြန္းသြားၿပီေပါ့။ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိတာကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ ကၽြန္မ ၿမန္မာၿပည္ကုိ ၿပန္ေရာက္ေနၿဖစ္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မက ဒီႏုိင္ငံမွာ အၾကာၾကီးေနထုိင္ဖုိ႕ကုိ ဘယ္္တုန္းကမွ စိတ္ကူးမရွိခဲ့တဲ့သူမုိ႕ပါ။ အဲဒီေတာ့ကာ....ၿပန္တာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ၿမန္မာၿပည္ကုိ ၿပန္ေရာက္ရင္ ဘာလုပ္မလဲဆုိတာက ကၽြန္မအတြက္ စဥ္းစားစရာပါ။ တကယ္တန္းဆုိ ကၽြန္မက ဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ပဲ ၿဖတ္သန္းသြားခ်င္တဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ပညာက ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ်စိတ္ေမာ လူေမာရတဲ့ပညာ။ အဲဒီေတာ့ ကုုိယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ေလးေတြကိုပဲ လုပ္သြားကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနမယ္ဆုိၿပီး သင္ထားတဲ့ပညာေတြကို စြန္႕ပစ္လုိက္ရမလား ဆုိၿပန္ေတာ့လည္း တတ္သည့္ပညာမေနသာ ဆုိသလုိ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ေတြကုိ ၿမင္ရၿပီ ဆုိရင္ကုိပဲ မ်က္စိက အလုိလုိေရာက္သြားၿပီးသား၊ လူက အလုိလုိ စူးစမ္းမိရက္သား ၊ ဦးေႏွာက္က အလုိလုိ စဥ္းစားေတြးေခၚမိရက္သားေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္သြားတာက ခက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက တၿခား အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ငန္းေတြကုိလည္း လားလားမွ သိတဲ့သူမဟုတ္ေတာ့ ခက္သား။ နဂုိကမွ ကုိယ္က ေငြေရးေၾကးေရး စီးပြားေရးနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ခပ္ထူထူ ခပ္ပိန္းပိန္းရယ္ ဆုိေတာ့ ကုိယ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ကုိ သြားလုပ္လုိက္မိရင္လည္း ေတာ္ၾကာ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ မိေ၀းဖေ၀း ေအာက္က်ေနာက္က်နဲ႕ လာအလုပ္လုပ္ၿပီး စုေဆာင္းရရွိထားတဲ့ ရွိစုမဲ့စုေလးေတြ သူမ်ား ေနာက္ပါသြားရင္ မခက္ေပဘူးလား။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုက ေဖေဖက၀န္ထမ္း၊ ေမေမက၀န္ထမ္း ၀န္ထမ္းမိသားစု စစ္စစ္။ စီးပြားေရးနဲ႕က လုံး၀ အစိမ္းသက္သက္ပဲ။

အဲဒီေတာ့ကာ ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာရင္ ကၽြန္မလုပ္ၿဖစ္မယ့္ စီးပြားေရးက ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးနည္းပညာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးတစ္ခုခုပဲ ၿဖစ္ဖုိ႕ မ်ားမယ္ထင္ပါတယ္။ ကုိယ္တတ္ထားတာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ေနတာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ေတာ္ေသးတယ္ ထင္တာပဲေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုမွာ မိသားစု ငါးေယာက္ရွိတာကုိ ေမေမကလြဲရင္ ေဖေဖ၊ ကုိၾကီး၊ ကၽြန္မနဲ႕ ညီမေလးတုိ႕ ေလးေယာက္စလုံးက အင္ဂ်င္နီယာေတြခ်ည္းဆုိေတာ့ အင္အားကလည္း ေတာင့္တယ္ေလ။ :)) အဲဒီေတာ့ လုပ္ၿဖစ္မယ္ထင္တာက အေဆာက္အဦးနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ကန္ထရုိက္ဆြဲတာမ်ိဳး၊ အေဆာက္အဦး ဒီဇုိင္းေတြ လက္ခံ ဆြဲေပးတာမ်ိဳး၊ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေတြ ေရာင္း၀ယ္တာမ်ိဳး စတာေတြပဲ ၿဖစ္ဖုိ႕မ်ားမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ၿမန္မာၿပည္ၾကီးကလည္း အေၿခအေနေတြက အရမ္းကုိ တုိးတက္ေၿပာင္းလဲကာ ႏုိင္ငံတကာနဲ႕ အမွီ ရင္ေဘာင္တန္း လုိက္ႏုိင္ဖုိ႕ အတြက္ ေခတ္မွီႏုိင္ငံေတာ္ၾကီး ၿဖစ္ေအာင္ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြကလည္း အရမ္းကုိ အေရးပါ အရာေရာက္ေနေလာက္ၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္.....ဟုတ္။ (ဟုတ္ခ်င္လည္းဟုတ္၊ မဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္လုိက္ၾကေပါ့ေနာ္)

အင္း.......တစ္ခါတည္းၾကဳံတုန္း မွာထားဦးမွ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြထဲက တကယ္လုိ႕မ်ား ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာလုိ႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ အိမ္လွလွေလးေတြ၊ တုိက္လွလွေလးေတြ ေဆာက္ခ်င္တာ၊ အိမ္ဒီဇုိင္းေကာင္းေကာင္းေလးေတြ လုိခ်င္တာ၊ အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္း အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေတြ လုိခ်င္တာ အစရွိတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ၀န္ေဆာင္မုွလုပ္ငန္းေတြမ်ား လုိအပ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မကုိ ဆက္သြယ္ပါလုိ႕။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြကုိ သူမ်ားေတြထက္ ေစ်းေလွ်ာ့ယူေပးမွာ ၿဖစ္သလုိ အေကာင္းဆုံး၀န္ေဆာင္မုွေတြ ကုိလည္း ေပးမွာပါလုိ႕ ။ ဒီလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ဆုိင္ခန္း၊ တုိက္ခန္း ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ကၽြန္မ ကန္ထရုိက္ယူၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ အခန္းေတြကုိ ၀ယ္ၾကပါလုိ႕ ခုိင္ခံ့မုွအတြက္ ရာႏုွန္းၿပည့္ အာမခံပါတယ္လုိ႕ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေနာ္ :)) ။ (ၾကိဳေၾကာ္ၿငာထားတာပါ။ ခုကတည္းက စာရင္းေပးထားခ်င္ရင္လည္း ရပါတယ္။ ယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပုိက္ဆံကုိ အရင္ေခ်ထားရင္လည္း စိတ္မဆုိးပါဘူးေနာ္ း))) ဒါက စီးပြားေရးနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ကၽြန္မ လုပ္ၿဖစ္မယ္ထင္တာေလးေတြပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမုွေရးပရဟိတ လုပ္ငန္းေလးေတြကုိလည္း ကၽြန္မလုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြကုိ ၿမင္ရရင္မ်ား ဘယ္လုိသနားမွန္းကုိ မသိတာပါ။ ကၽြန္မ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနခဲ့တုန္းကဆုိရင္ အၿပင္ထြက္လုိ႕ရွိရင္ ကၽြန္မပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပါသြားတဲ့ ၅၀ိတန္ ၁၀၀ိတန္ေတြက လမ္းမွာ အဲဒီလုိသနားစရာ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္ သူတုိ႕ကိုလွဴတာနဲ႕ ကုန္တာပါပဲ။ လုိင္းကားစီးရင္းနဲ႕ ကားေပၚမွာ အဲဒီလုိသနားစရာ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြနဲ႕ စကားစမည္ေၿပာမိလုိ႕ သူတုိ႕ဘ၀အေၾကာင္းေတြကုိ သိသြားၿပီမ်ား ဆုိရင္ေတာ့ ၅၀ိတန္ ၁၀၀ိတန္တင္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ၅၀၀ိတန္ ၁၀၀၀ိတန္ပါ ေပးပစ္ခဲ့မိတာမ်ိဳးပါ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ကၽြန္မခပ္ငယ္ငယ္ အရြယ္ကတည္းက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ၊ သားသမီးေတြက မေစာင့္ေရွာက္ပဲ ပစ္ထားတဲ့ သနားစရာ အဖုိးအုိအဖြားအုိေတြ အတြက္ ေစတနာ့ဘုိးဘြားရိပ္သာေလး တစ္ခုကုိ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ကေလး က ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီဆႏၵေလးကုိလည္း ကၽြန္မ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလုိ႕ ေက်ာင္းမေနႏုိင္တဲ့ ကေလးေလးေတြ၊ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ ေနရာေဒသေလးေတြမွာ ရွိေနတဲ့ ခ်ိဳတဲ့ တဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးေတြ၊ စတာေတြကုိလည္း ကၽြန္မ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေထာက္ပံ့ေပးခ်င္တယ္။ ၿမိဳ႕နဲ႕ အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေက်းရြာေလးေတြမွာ ဆုိရင္လည္း ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေလးေတြ ေဆာက္ေပးခ်င္တယ္။ စာအုပ္ေတြ လွဴေပးခ်င္တယ္ အစရွိသၿဖင့္ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အကူအညီဟာ အုတ္တစ္ခ်ပ္ေလာက္ မၿဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ သဲတစ္ပြင့္စာမွ်ေလး ၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့ေလ ကူညီခြင့္ ရခ်င္ပါတယ္။ ဒါက လူမုွေရးနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြပါ။ (တကယ္လုိ႕မ်ား ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ ကၽြန္မလုိပဲ ဒီလုိလူမုွေရးလုပ္ငန္းေလးေတြကုိ လုပ္ခ်င္သူမ်ားရွိခဲ့ၾကရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ႏွင့္ေနၿပီးသား ၿဖစ္ေနၾကမယ္မ်ားဆုိရင္ ကၽြန္မကုိလည္း လက္တုိ႕လုိက္ၾကပါဦးေနာ္။ တတ္စြမ္းသမွ်ေလး ပါ၀င္ခ်င္လုိ႕ပါ။)

ေနာက္တစ္ခု လုပ္ခ်င္တာက ကၽြန္မ၀ါသနာပါတဲ့ အရာေတြေပါ့။ သိၾကတဲ့အတုိင္း ကၽြန္မက စာေပနဲ႕ ဂီတကုိ အရူးအမူး စြဲလမ္းသူတစ္ေယာက္ ဆုိေတာ့ေလ။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကၽြန္မ အရမ္းၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာက အဆုိေတာ္။ ၿဖစ္လာတာက ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာ။ မဆုိးပါဘူး........ေန႕စဥ္ ေအာ္ဟစ္ေနရတာ ခ်င္းေတာ့ တူသားေနာ္။ ဒီအသက္အရြယ္ပဲ ေရာက္ေနၿပီ၊ အဆုိေတာ္ဘ၀ကေတာ့ ့ၿဖစ္ေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာဆုိ ပုိေ၀းၿပီေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ ရင္နာနာနဲ႕ပဲ အဆုိေတာ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္ဖုိ႕ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ေတြကုိေတာ့ စြန္႕လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ အဆုိေတာ္လုပ္ေနရရင္ ေတာ္ၿပီေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မနဲ႕ အတူတူေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ အဲဒီ နားၿငီးတဲ့ ဒဏ္ကုိ ေတာ္ေတာ္ခံၾကရရွာတာပါ။

အဲဒီေတာ့ကာ က်န္တဲ့ ကၽြန္မ၀ါသနာပါတဲ့ စာေရးစာဖတ္တဲ့ အလုပ္ကုိေတာ့ မၿဖစ္မေနကုိ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ကၽြန္မ စာေတြအမ်ားၾကီး ေရးခ်င္ပါတယ္။ အရည္မရ အဖတ္မရစာေတြ မဟုတ္ပဲ စာဖတ္သူအတြက္ တစ္ခုခုရေစမယ့္ စာမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲဒီလုိစာမ်ိဳးေတြကုိ ေရးလည္း ေရးတတ္ခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဘယ္သူမွ အားမေပးခဲ့ရင္လည္း ကုိယ္ပဲစာေရးဆရာ ကုိယ္ပဲ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေပါ့ေလ :) ။ ေနာင္ ငါးႏွစ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ မပူမပင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႕ စာေတြဖတ္၊ စာေတြေရးၿပီး ေနသြားလုိ႕ရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ေကာင္းမယ္ေနာ္။

ဒါေတြကေတာ့ ေနာင္ငါးႏွစ္ အၾကာမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ လုပ္ၿဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ စိတ္ကူးထားမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ကုိဏီလင္းညိဳေရ.......ေမးခြန္းႏွစ္ခုထဲက ပထမတစ္ခုကုိေတာ့ ေၿဖလုိက္ပါၿပီ။ ထုံးစံအတုိင္း ကၽြန္မက စာေရးရင္ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ရွည္ေၾကာလြန္းလုိ႕ ေနာက္ေမးခြန္းကုိေတာ့ ေနာက္တစ္ပုိင္းမွာ ေၿဖေပးပါ့မယ္ေနာ္။)