Pages

Monday, October 18, 2010

တစ္ႏွစ္ၿပည့္ ဒုိင္ယာရီ

အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာနဲ႕ပဲ ဘေလာ့ဘက္ကို အခ်ိန္မေပးႏုိင္တာ အေတာ္ကုိ ၾကာေနပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္တုန္းကမွ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဘေလာ့ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း ဘေလာ့စေရးတဲ့ေန႕စြဲကုိ အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ “ဟာ....ငါဘေလာ့ေရးတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ၿပည့္ခါနီးပါေပါ့လား...” ဆုိၿပီး အံံ့ၾသသြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ သိပ္မၾကာေသးဘူးလို႕ပဲ ထင္ေနတာကုိး။ ထင္ဆုိ စာကလည္း အားတက္သေရာ မ်ားမ်ားစားစားမွ မေရးၿဖစ္တာေလ။

အဲဒါနဲ႕ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ငါဘာေတြမ်ားေရးခဲ့မိပါလိမ့္ဆုိၿပီး ၿပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အပုဒ္ငါးဆယ္နီးပါး ေရးခဲ့ရာမွာ ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ စိတ္တုိင္းက်တာဆုိလို႕ လက္ခ်ိဳးေရလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္ေတာင္ မၿပည့္ခ်င္ဘူး။ ပုိစ့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ၿပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြဆုိရင္ အခုဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီေနရာမွာ ငါဘာလို႕မ်ား အဲဒီလိုေရးခဲ့တာပါလိမ့္၊ တကယ္ဆုိ ဒီလိုေလးေရးသင့္တာ၊ ဟုိေနရာေလးမွာဆုိရင္လည္း ငါအဲဒီလိုမေရးခဲ့မိရင္ အေကာင္းသား စတဲ့စိတ္မ်ိဳးေတြ ၿဖစ္လာမိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။ ငါဘာလို႕ ဒီဘေလာ့ေလးကို ေရးတာလဲ လို႕ေလ။ ရလာတဲ့ အေၿဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႕၊ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္မၿမင္ေတြ႕ၾကားသိခဲ့ရတဲ့၊ ၿမင္ေတြ႕ၾကားသိေနရတဲ့ အေတြ႕အၾကဳံ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ကၽြန္မေတြးမိတာ ခံစားမိတာေလးေတြကို ဒုိင္ယာရီေလးတစ္ခုေပၚမွာ သြန္ခ် ေရးမွတ္ထားမိသလိုမ်ိဳး မွတ္တမ္းသေဘာမ်ိဳးေလး ေရးထားခ်င္တာေၾကာင့္မုိ႕လို႕ပါပဲ။

အဲဒီအထဲမွာမွ ကၽြန္မရဲ႕စာေလးေတြကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မရဲ႕ အေတြ႕အၾကဳံေတြကို သူတုိ႕ကို မွ်ေ၀လိုက္သလိုၿဖစ္မယ္။ ခံစားခ်က္၊ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ခံယူခ်က္အဖုံဖုံ ရွိၾကမွာပါပဲ။ ကိုယ္ဒီလိုခံယူတုိင္း၊ ေတြးတုိင္း သူမ်ားက ဒီလိုခံစားမိခ်င္မွ ခံစားမိမယ္၊ ေတြးခ်င္မွ ေတြးမိမယ္။ ကိုယ့္စာဖတ္တုိင္း ကိုယ္နဲ႕အယူအဆတူရမယ္လုိ႕ေတာ့ စိတ္မထားမိဘူး။ ကြဲလြဲတဲ့အၿမင္၊ ခံစားခ်က္ေတြရွိခဲ့ရင္၊ ကိုယ္မသိႏုိင္တဲ့ ရႈေထာင့္ေတြရွိခဲ့ရင္လည္း သူတုိ႕ေတြက ေထာက္ၿပၿခင္းအားၿဖင့္ ကုိယ္သိလာႏုိင္မယ္၊ ကုိယ္လက္ခံႏုိင္တာမ်ိဳးဆုိရင္ လက္ခံမယ္၊ လက္မခံႏုိင္တာမ်ိဳးဆုိရင္လည္း အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ၿပန္လည္ေဆြးေႏြးလို႕ရတယ္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ။ အဲဒီလုိေတြေတြးလိုက္ေတာ့မွ အေရးအသားကို စိတ္တုိင္းက်တာ မက်တာဆုိတဲ့ခံစားခ်က္က သက္သာသြားပါတယ္။

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးေတြ ေရးမွတ္သိမ္းဆည္းထားတဲ့အခါ ကိုယ္သတိရတုိင္း အခ်ိန္မေရြး ၿပန္လည္ထုတ္ယူဖတ္ရႈႏုိင္သလို အခုလိုဘေလာ့ေလးေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ထားေတာ့လည္း ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္တုိင္း အခ်ိန္မေရြး ၿပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိ႕ရတယ္ေလ။ ဘေလာ့သက္တမ္း တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္စရာေလးေတြေတာ့ ၾကဳံခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ဘေလာ့သက္တမ္း သုံးေလးလ မရွိတရွိေလးမွာပဲ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ စီေဘာက္စ္နဲ႕အၿပည့္ ရစရာမရွိေအာင္ကုိ လာေရာက္ဆဲဆုိသြားတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကမ်ားဆုိရင္ ရွက္လည္းရွက္၊ အရမ္းလည္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိခဲ့သလို အရမ္းလည္း အံံ့ၾသမိခဲ့တယ္။

ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘေလာ့စေရးၿပီဆုိကတည္းက ကုိယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနခဲ့တယ္။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ခ်ေရးခ်င္မိတာေလးေတြကုိ ခ်ေရးတယ္။ ေရးတဲ့အထဲမွာလည္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ တုိ္က္ခိုက္ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားၿခင္း မရွိခဲ့သလို ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း ရန္ၿငိဳးရန္စ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါကုိ သူတုိ႕အေနနဲ႕ ဘာ့ေၾကာင့္အဲဒီလိုလုပ္ရတာလည္းဆုိတာ နားကုိမလည္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္သြားမိတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ စီေဘာက္စ္ကိုလည္း ပိတ္ပစ္လုိက္တာ အဲဒီအခ်ိ္န္ကတည္းက ေၿပာပါေတာ့။ စီေဘာက္စ္မရွိေတာ့တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အလွမ္းေ၀းသြားသလုိ ခံစားရေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ရွိေနတတ္ေတာ့ကာ ဘယ္လိုမွ ၿပန္တပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။

တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားလို႕ ဘေလာ့ကုိ ဘယ္လိုမွ လွည့္မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အခါ ပိတ္ပစ္လုိက္ရင္ ေကာင္းမလားဆုိတာမ်ိဳးကုိ ထပ္ခါထပ္ခါ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မေနႏုိင္ပါဘူး။ အေၿခအေနေလး ေပးတာနဲ႕ ဒီဘေလာ့ေလးေပၚကို ေရာက္လာမိၿပန္တာပါပဲ။ မြန္းၾကပ္တဲ့ ေန႕စဥ္လူေနမႈဘ၀ေတြထဲမွာ ဒီဘေလာ့ေလးဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ေလး တစ္ခုပါပဲ။

တစ္ခါတုန္းက ဘေလာ့ကုိ သုံးပတ္ေလာက္ ပိတ္လိုက္ဖူးပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့ လူက ဘယ္လုိၿဖစ္လာသလဲဆုိရင္ တစ္ခုခုလုိအပ္လာသလိုမ်ိဳး ခံစားလာရတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕လည္း အေ၀းၾကီးေ၀းသြားသလုိမ်ိဳး၊ ကုိယ္က ဘေလာ့စည္း၀ုိင္းရဲ႕အၿပင္ဘက္ကုိ ေရာက္သြားသလုိမ်ိဳးေတြ ခံစားလုိက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕မၿဖစ္ေသးပါဘူးဆုိၿပီး ၿပန္ဖြင့္လုိက္ေတာ့မွပဲ စိတ္က ပုံမွန္ၿပန္ေနလို႕ရသြားပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႕ ပိတ္မယ္ၾကံရြယ္လုိက္၊ အေၿခအေနေပးတာနဲ႕ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ ပုိစ့္ေလးတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးမိလုိက္နဲ႕ပဲ ဒရြတ္ဆြဲၿပီးေတာ့ေတာ့ ခ်ီတက္ေနမိဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ဘေလာ့ကုိကိုယ္ သူမ်ားေတြလို အားနဲ႕မာန္နဲ႕ သြက္သြက္လက္လက္ ခ်ိီတက္ေနတဲ့ဘေလာ့လို႕မၿမင္မိဘဲ ဒရြတ္ဆြဲဘေလာ့လို႕သာ ၿမင္မိပါတယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ေလး စတင္ၿဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကေန အခုတစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့ အခ်ိန္အထိတုိင္ေအာင္ ကၽြန္မကုိ အားေပးေဖးမခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။

တစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ဘေလာ့ေလးအတြက္ ဘာမွေတာ့လည္း ကၽြန္မအေနနဲ႕ ထူးထူးၿခားၿခား မၿပင္ဆင္ခဲ့မိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ကာ တစ္ႏွစ္ၿပည့္ဘေလာ့ေလးအတြက္ တစ္ေယာက္တည္းေသာသူဆီက လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ ကဗ်ာေလးကိုပဲ အမွတ္တရအေနနဲ႕ တင္လုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကုိ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္လို႕။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“ဒုိင္ယာရီဖြဲ႕ေတး”

ေအာက္တုိဘာ ဆယ့္ရွစ္

ရင္ခြင္တံခါးကို ဆြဲအဖြင့္
ေလေျပ အဝင့္မွာ
Inspiration ၿမားအစင္းစင္းတို႔
အိပ္မက္ရာသီ အလီလီက်င္းပ
ကေလာင္အခင္းအက်င္းေတြေအာက္
ခ်ဥ္းနင္းဝင္ရာက္လို႔
တစ္ႏွစ္ေျမာက္ခဲ့ျပီကြယ္။ ။

ဟိုအေရွ့ဆီမွာ
ကာလယႏၱရား ေရြ႔လ်ား
အျဖဴေရာင္ရင္ခြင္ၾကားမွာ
စုတ္ခ်က္ထင္ေစမယ့္ ယံုၾကည္မႈေတြက
ခဝါမခ် တိမ္တမန္အလွနဲ႔
ရစ္ဖြဲ႔တန္ဆာဆင္
အနာဂတ္လြင္ျပင္ထိ
အလင္းတို႔နဲ႔အတိျပီးေစ။ ။

Thursday, September 16, 2010

အခါလြန္မိုး

ေက်ာခုိင္းခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲကြယ္
ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား လွည့္ၾကည့္ေနရဦးမလဲ
အဆုံးအစမဲ့ မာနေတြေၾကာင့္
ေနာက္ဆုံးမွာ
သုံးမရတဲ့ ေနာင္တေတြသာ
အဖတ္တင္လာခဲ့ပါေပါ့။ ။

ဒါေပမယ့္လည္း
ဦးဦးဖ်ားဖ်ားသံေယာဇဥ္ေတြနဲ႕
ထူးထူးၿခားၿခားေႏွာင္တြယ္ခဲ့မိလို႕
သည္းေၿခထိစုိက္ခဲ့ရတဲ့ဆူး
ရူးခ်င္လည္းရူးပါေစေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မႏႈတ္ဘူး။ ။

ရာသီေတြ ေရြ႕လ်ား
အိပ္မက္ေတြ မႈန္၀ါးခဲ့ေပမယ့္
တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
မွတ္တမ္းေတြ ေဟာင္းမသြားခဲ့ဘူး
ဇာတ္လမ္းေတြ ေၿပာင္းမသြားခဲ့ဘူး
ေႏွာင္းသြားခဲ့တာက အခ်ိန္။ ။

တုိ႕ႏွစ္ေယာက္
ကုိယ့္လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္
ခရီးေတြအေတာ္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီပဲ
ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ဘ၀
အိပ္မက္ကေန ႏုိးထလိုက္ၾကရေအာင္။ ။

မုန္းလို႕ေ၀းခဲ့ရတာမဟုတ္ေပမယ့္
အဆုံးလို႕ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကမယ္
အခါလြန္မွရြာတဲ့မုိးက
အၿငိဳးနဲ႕သည္းရင္ေတာင္မွ
ပ်ိဳးပင္ေတြ ရွင္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ။

Thursday, September 2, 2010

မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ၾကည့္ရုံမွ်ၿဖင့္


ကုိရီးယားေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာရွိတဲ့ ပေရာဂ်က္ေတြအတြက္ လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ား ေရးဆြဲထိန္းခ်ဳပ္ရတဲ့ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရသူ ကၽြန္မအတြက္ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာ၀အရ အဓိကအေနနဲ႕ ဆက္စပ္လုပ္ကုိင္ေနရသူေတြထဲမွာ ဆုိဒ္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြသာမက၊ ရုံးေပၚက မန္ေနဂ်ာေတြလည္း ပါပါတယ္။

အဲဒီလုိလုပ္ကိုင္ရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕က ပေရာဂ်က္ေတြ အမ်ားအၿပားရွိတဲ့အေလ်ာက္ သက္ဆုိင္ရာ ပေရာဂ်က္အသီးသီး၊ ဆုိဒ္အသီးသီးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ အစီအစဥ္တက် သိမ္းဆည္းရပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး လုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္လို႕ အီးေမးလ္ေတြပုိ႕ၾကတဲ့အခါမွာလည္း အလုပ္ေတြက ကၽြန္မနဲ႕ပါဆက္စပ္ေနရတာဆုိေတာ့ ကၽြန္မဆီကိုပါ အီးေမးလ္ေတြကုိ ၿဖန္႕ေလ့ရွိၾကပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့....ပေရာဂ်က္အသစ္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္က ရုံးေပၚမွာရွိတဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး စင္ကာပူႏုိင္ငံသားမန္ေနဂ်ာဆီကို လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အီးေမးလ္္တစ္ေစာင္ လွမ္းပို႕ပါတယ္။ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက အိႏၵိယလူမ်ိဳးၿဖစ္ေပမယ့္ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားအေၿပာအဆုိေတြနဲ႕ပတ္သက္ရင္ အထူးကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈရွိကာ စင္ကာပူႏုိင္ငံသားအမ်ားစုရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း သူ႕ကိုယ္သူစိတ္ၾကီး၀င္ေနသူတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး အလုပ္အတူတူတြဲလုပ္ေနရတဲ့ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာလည္း တစ္စက္မွအထင္မၾကီးတတ္သူတစ္ဦးလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဆုိဒ္က ကုိရီးယားမန္ေနဂ်ာရဲ႕ အဲဒီအီးေမးလ္ကို လက္ခံရရွိၿပီးတဲ့အခါမွာ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာက ဆုိဒ္က မန္ေနဂ်ာၿပဳလုပ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းအခ်က္အလက္ ပုံစံအေနအထားေတြကိုု သေဘာမက်တဲ့ပုံစံနဲ႕ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္လုိက္ပါ”၊ “ဘာေတြကိုေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္ပုံစံၿပင္လိုက္ပါ” စသည့္္အၿပင္ ကၽြန္မကိုလည္း “ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ နမူနာပုံစံယူႏုိင္ရန္အတြက္ အရင္ပေရာဂ်က္အေဟာင္းက (ကၽြန္မအသုံံးၿပဳခဲ့တဲ့) စာရြက္စာတမ္းပုံစံေတြကို ဆုိဒ္ကမန္ေနဂ်ာဆီကို ပုိ႕ေပးလိုက္ပါ” စသည့္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားၿဖင့္ ထုိအီးေမးလ္ကို ၿပန္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီမွာတင္ပဲ ဆုိဒ္ထဲက မန္ေနဂ်ာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေပါက္ကြဲသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္သုံးေနက် ပုံစံေဟာင္းေတြနဲ႕ မတူေပမယ့္လည္း သူလုပ္ထားတဲ့ပုံစံေတြကလည္း သုံးဖို႕အဆင္ေၿပပါတယ္။ ဒါကုိ ဟုုိတစ္ေယာက္က

မန္ေနဂ်ာခ်င္းအတူတူ သူ႕ကုိ “ဒီလိုလုပ္လုိက္ပါ” “ဟုိလုိလုပ္လုိက္ပါ” ဆုိတဲ့ပုံစံေတြနဲ႕ ေၿပာလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခံၿပင္းသြားပုံရတဲ့အၿပင္ သူလိုမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ပုံစံေတြကုိ သူတုိ႕ရဲ႕လက္ေအာက္မွာ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မလိုလက္ေထာက္တစ္ေယာက္က ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ ပုံစံေတြနဲ႕ေၿပာင္းၿပီး သုံးခိုင္းတယ္ဆုိေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကုိပါ ထိပါးသလိုၿဖစ္သြားတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ဆီကေန အီးေမးလ္တစ္ေစာင္ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လာပါတယ္။ အဲဒီၿပန္လာတဲ့အီးေမးလ္ထဲမွာ သူက သူ႕အေနနဲ႕ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ သူ႕ရဲ႕လုပ္သက္အရ၊ oversea အေတြ႔အၾကဳံေတြအရ သူဟာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးကုိမဆုိ သူမ်ားရဲ႕အကူအညီမပါပဲနဲ႕ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္စြာလုပ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။ အီးေမးလ္တစ္ခုလုံးကို ၿခဳံငုံေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရုံးေပၚကမန္ေနဂ်ာအေနနဲ႕ သူ႕ရဲ႕အရည္အခ်င္းကုိ အထင္မေသးပါနဲ႕၊ ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႕လုိ႕ေၿပာခ်င္တာပါ။

သူ႕ရဲ႕အီးေမးလ္က အရွည္ၾကီးၿဖစ္ေပမယ့္ ေအာက္ဆုံးကေန အဆုံးသတ္အေနနဲ႕ေရးလုိက္တဲ့ စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အရမ္းကုိသေဘာက်သြားမိတဲ့အၿပင္ စိတ္ထဲမွာလည္း စြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးကေတာ့
"Don’t judge a book by its cover." တဲ့ေလ.....။

သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆက္လက္ၿပီး အီးေမးလ္နဲ႕ ဘတစ္ၿပန္၊ က်ားတစ္ၿပန္ အၿပန္အလွန္ ရန္ၿဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီစာတမ္းေလးကိုပဲ သေဘာတက်နဲ႕ အေတြးေတြပြားေနမိေတာ့တာ။

ဟုတ္တယ္....ကၽြန္မတုိ႕ ၿဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလူေတြကို စာအုပ္ေတြေနရာမွာ ထားၿပီး ကၽြန္မခံစားေတြးေတာၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စာအုပ္ဆုိင္မွာစာအုပ္၀ယ္တာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ စာအုပ္ငွားတာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္(ကုိယ့္အေနနဲ႕ လုံး၀မသိေသးတဲ့ စာအုပ္ဆုိရင္) ပထမဆုံးကေတာ့ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အရင္ဆုံးၾကည့္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးေလးက လွလွပပ ေသေသသပ္သပ္ စိ္တ္၀င္စားစရာပုံစံေလးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိပါ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္က အလုိအေလ်ာက္ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မ်က္ႏွာဖုံးက လွတပတမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ေၾကာက္စရာ၊ လန္႕စရာမ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ စိတ္၀င္စားစရာတစ္စက္မွမေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ အထဲကစာကုိ ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႕ေနပါဦး စာအုပ္ကို ကိုင္ၾကည့္ဖုိ႕ အဆင့္ေလာက္ေတာင္မွ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္မွာပါ။

ဟုတ္ၿပီ.... ဒါဆုိရင္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးက စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းလို႕ဆုိၿပီး မဖတ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့၊ ကိုင္ေတာင္မၾကည့္ခဲ့မိတဲ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ အတြင္းပုိင္းမွာပါတဲ့စာသားေတြဟာ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိတဲ့ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ၊ အလြန္အင္မတန္မွ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္လွတဲ့၊ အႏုပညာေၿမာက္လွတဲ့ ဖန္တီးမႈအေရးအသားေတြ ၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ မ်က္ႏွာဖုံးေလး လွရုံနဲ႕ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး ၀ယ္ယူလိုက္မိတဲ့ စာအုပ္ေတြကေရာ အတြင္းထဲမွာ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႕ လုိက္ဖက္ညီစြာ တကယ္ပဲ တန္ဖုိးရွိတဲ့စာေတြ ၿဖစ္ေနပါရဲ႕လား။ ကုိယ္က စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အထင္ၾကီးၿပီး ေစ်းၾကီးၾကီးေပး၀ယ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္လာလုိ႕ တကယ္ဖတ္ရႈၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ္ထင္ထားတာနဲ႕ တၿခားစီၿဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ တန္ဖုိးနဲ႕ မတန္ေလာက္ေအာင္ကို ည့ံဖ်င္းတဲ့စာမ်ိဳးေတြ ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္မေနႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ မ၀ယ္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ၿမည္းေတာင္ မၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ဲ့ဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက အဖုိးတန္တဲ့အရာေတြကိုေရာ ကၽြန္မတုိ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆုံးရႈံးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။

ဒါေပမယ့္လည္း.... ေလာကၾကီးမွာရွိတဲ့ ဒီေလာက္မ်ားၿပားလွစြာေသာ စာအုပ္ေတြကို ကၽြန္မတုိ႕အေနနဲ႕ တစ္အုပ္ခ်င္းစီကို အေသးစိတ္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေသခ်ာလိုက္လံဖတ္ရႈဖုိ႕ဆုိတာကေရာ ၿဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕လက္လွမ္းမွီရာမွာရွိတဲ့၊ ကိုယ့္အေနနဲ႕အဆင္ေၿပမယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ရႈလုိက္ရတာပဲမို႕လား။

ဟုတ္ၿပီ....ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ကိုယ္တုိင္သာ စာအုပ္တစ္အုပ္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေရာ။ သူတစ္ပါးအၿမင္တင့္တယ္ဖုိ႕၊ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းဖုိ႕ စာအုပ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးကုိပဲ လွသည္ထက္လွေအာင္ ၿပင္ေနၾကမွာလား....။ အတြင္းထဲက တကယ့္စာသားေတြကို တန္ဖုိးရွိေအာင္လုပ္မွာလား။ ကိုယ့္ကို ဖတ္ရႈမိတဲ့သူ၊ ၀ယ္ယူမိတဲ့သူအတြက္ ဘာေတြကိုယ့္ဘက္က ၿပန္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမလဲ....။ သူကၿမတ္ၿမတ္ႏုိးႏုိးနဲ႕ ကုိယ့္ကုိတန္ဖုိးထား ၀ယ္ယူဖတ္ရႈသလို ကိုယ္ကေရာ သူ႕အတြက္ ဘယ္ေလာက္တန္ဖုိးရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ရရွိသြားေစႏုိင္မလဲ....စသည္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ကၽြန္မရဲ႕အေတြးေတြကုိ နယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္မိခဲ့တယ္။

ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ.... ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးသက္သက္ကုိ ၾကည့္ရုံမွ်နဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕တန္ဖုိးကို ဆုံးၿဖတ္လုိ႕မရဘူးဆုိတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ စိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္ပဲ ခ်ေရးလုိက္မိတာပါ။ အရမ္းကို အလုပ္ေတြမ်ားေနတဲ့အတြက္ ဒီရက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္ကိုယ္တုိ္င္လည္း စာေတြမေရးၿဖစ္သလို ေမာင္ႏွမေတြဆီကိုလည္း အားတဲ့အခ်ိန္ေလးက်မွသာ လာလည္ရတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါဦးလို႕။)

Monday, August 9, 2010

ဆႏၵတစ္စုံ ၿပဳမိရုံမွတပါး


“မင္း ဘာလုပ္ဖုိ႕ ဒီကို ထပ္လာတာလဲ”


အံံ့ၾသမႈတစ္ပုိင္းတစ္စ ေရာစြက္ေနတဲ့ အနည္းငယ္က်ယ္ေလာင္လွေသာ ကၽြန္မတုိ႕မန္ေနဂ်ာရဲ႕ အသံက ကၽြန္မအခန္းထဲထိ ပ်ံ႕လြင့္လာတာမုိ႕ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ေနရင္းကေန အခန္းၿပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။

အ၀တ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္အေဟာင္းတစ္လုံးကုိ လြယ္ထားတဲ့လူ တစ္ေယာက္....ရုံးခန္းထဲသုိ႕ အ၀င္အေပါက္၀နားေလးမွာ မ၀ံ့မရဲ မတ္တတ္ေလးရပ္လို႕....။

ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာစူးစုိက္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ “ေၾသာ္.....ဟုိေန႕က လူပါလား” ကၽြန္မ မွတ္မိလိုက္ပါၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္တုန္းက အင္တာဗ်ဴးေၿဖရေအာင္ လာသြားတဲ့သူ။ အဲဒီေန႕က သူ႕ကိုၿမင္ေတာ့ ကၽြန္မက ထုိင္းအလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတာ။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူ႕ရဲ႕ အသြင္အၿပင္က ဒီပုံစံအတုိင္းပါပဲ။

ကၽြန္မတုိ႕ရုံးမွာ လူသစ္ေတြကို အလုပ္ခန္႕ဖုိ႕ေခၚရင္ အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခန္းက ကၽြန္မအခန္းနဲ႕ကပ္လ်က္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူပဲအင္တာဗ်ဴးေၿဖေၿဖ ကၽြန္မကအကုန္ၿမင္ေန၊ ၾကားေနရေလ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကလည္း သူနဲ႕မန္ေနဂ်ာနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးအေမးအေၿဖ လုပ္ေတာ့မွ သူ႕ကိုၿမန္မာမွန္း သိလုိက္ရပါတယ္။ သိသိခ်င္း နည္းနည္းေတာင္ အံံ့ၾသသြားမိေသးတယ္။ ၿမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အင္တာဗ်ဴးလာေၿဖရင္ တန္ဖုိးၾကီးအ၀တ္အစားမ်ား မဟုတ္တာေတာင္မွ အနည္းငယ္ေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ ၀တ္စားလာၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သူဘာလို႕ ဒီလုိပုံစံနဲ႕လာရသလဲလုိ႕ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒါက အဓိကအေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဓိက အေၾကာင္းအရာက သူ႕ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ။ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ သူနဲ႕ ေမးေနေၿဖေနသမွ်က အေမးႏြားေက်ာင္းသား၊ အေၿဖဘုရားေလာင္းဆုိတာမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေၿပာခ်င္တာကို လုံးေစ့ပတ္ေစ့ ရွင္းမၿပႏုိင္ဘူး။ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ေမးခြန္းေတြကလည္း သိပ္စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ အသိနဲ႕ ေဘးကေန စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ပဲ ၾကားေနရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္မလည္းအလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႕ သူတုိ႕အင္တာဗ်ဴးကုိ အဆုံးအထိ အာရုံမစုိက္လုိက္ၿဖစ္သလို ဘယ္လိုအဆုံးသတ္သြားခဲ့တယ္ ဆုိတာလည္း မသိလိုက္ပါဘူး။ ဒီေန႕ဒါသူ႕ကို ဒုတိယအၾကိမ္ ၿမင္ရၿခင္းပါ။

“မင္းကုိ ငါ အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူးလို႕ ေၿပာၿပီးၿပီေလ”

မန္ေနဂ်ာရဲ႕အသံက ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာပါတယ္။

“ငါ....ငါ...ငါ့ကို အခြင့္အေရးတစ္ခုေလာက္ေပးပါ”

ထုိသူ၏ႏႈတ္မွ တြန္႕ရြံ႕ေသာေလသံေလးၿဖင့္ စကားလုံးအခ်ိဳ႕ အစီအစဥ္မက်စြာ ထြက္က်လာေလသည္။

“ငါ....ငါ...ဆုိဒ္ထဲကို အရင္သြားပါရေစ....ငါ့ကို ဆုိဒ္ထဲကို လႊတ္ပါ၊ အခြင့္အေရးတစ္ခု အရင္ေပးပါ”

သူေၿပာေနေသာ စကားမ်ားကိုၿခဳံၿပီး အဓိပၸာယ္ေကာက္ရလွ်င္ သူ႕ကို ဆုိဒ္ကုိ အရင္လႊတ္ၿပီး အလုပ္ခုိင္းၾကည့္ပါ။ ၿပီးမွသူ႕ရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို ဆုံးၿဖတ္ၾကည့္ပါလုိ႕ ေၿပာခ်င္ေနပုံပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆုိလိုတဲ့စကားေတြက လိုရင္းကို မေရာက္ပါဘူး။

“ေဆာရီးပဲ မင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ ငါနားမလည္ဘူး။ မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စကားကုိ ငါလုံး၀နားမလည္ဘူး။ ဆုိဒ္ကုိလႊတ္လည္း မင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စာက ဒီလုိပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ ဆုိဒ္ကလူေတြဒုကၡေရာက္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ တၿခားေနရာမွာပဲ အလုပ္ရွာလုိက္ပါ။ သြားေတာ့ သြားေတာ့”

မန္ေနဂ်ာက လက္တစ္ဖက္က ခါးကုိေထာက္ကာ လက္တစ္ဘက္က ထုိသူကုိ လက္ညိႈးတစ္ထုိးထုိးနဲ႕ ရုံးခန္းထဲမွ ေမာင္းထုတ္ေနသည့္ပုံစံမ်ိဳး ေၿပာခ်လုိက္တဲ့အခါ ကာယကံရွင္ ထုိလူကေတာ့ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ မသိပါဘူး။ ရုံးခ်ဳပ္ေပၚမွာ ၿမန္မာဆုိလို႕ တစ္ဦးတည္းရွိေသာ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ကုိယ္လုံး စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းၿဖစ္သြားမိပါသည္။ ငါတုိ႕ ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆုိတဲ့ ေသြးက စကားေၿပာသည္ထင္ပါသည္။

ထုိသူကလည္း အဲဒီေလာက္အထိ ေၿပာေနတာေတာင္မွ လွည့္ထြက္မသြားေသးပါဘူး။ တစ္ခုခုကုိ ထပ္ေၿပာခ်င္ေနေသးပုံ ရပါေသးတယ္။ မန္ေနဂ်ာကုိ အသနားခံတဲ့ ပုံစံေလးနဲ႕ လွမ္းၾကည့္ေနပါတယ္။ သူ႕ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ဒီအလုပ္ကုိရဖုိ႕အေရးသည္ သူ႕အတြက္ တကယ့္ကုိ ကူရာကယ္ရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုလိုမ်ိဳးကုိ ၿဖစ္ေနပုံေပၚေနပါတယ္။ ကၽြန္မသူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်လုိက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ တစ္ခုခုေလး ၀င္ေၿပာကူညီေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကၽြန္မလို သာမန္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ရွယ္ယာပုိင္ရွင္ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္လုိ လူမ်ိဳးကုိ ကၽြန္မက ဘာမ်ားေၿပာေပး၀ံ့မွာတဲ့တုန္း။

“ေဆာရီး ေဆာရီး .... မင္းကိုငါ လုံး၀အလုပ္မခန္႕ႏုိင္ဘူး။ သြားေတာ့ သြားေတာ့ တစ္ၿခားေနရာမွာသာ သြားရွာလိုက္ေတာ့”

သူေတာ္ေတာ္နဲ႕ ထြက္မသြားသၿဖင့္ အတန္ငယ္ မာထန္ေသာေလသံနဲ႕ မန္ေနဂ်ာက ထပ္ေၿပာလုိက္ေလသည္။ တစ္ရုံးလုံးမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ေခါင္းေထာင္ၿပီး သူ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကပါသည္။ ထုိအခါက်မွပဲ သူလည္း ေခါင္းငိုက္စုိက္ခ်ကာ ေလးကန္ေသာ ေၿခလွမ္းမ်ားၿဖင့္ ၀င္လာရာ ရုံးတံခါး၀ဘက္ဆီသုိ႕ ၿပန္လည္ လွည့္ထြက္သြားပါေတာ့သည္။

ကၽြန္မလည္း ရင္ထဲမွာ မေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ သူ႕မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ လွမ္းၾကည့္လုိက္တဲ့ တဒဂၤမွာပဲ ထုိသူ႕မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြကို ကၽြန္မ ဖတ္ရႈလိုက္ႏုိင္ပါသည္။ ဆုံးရႈံးမႈ၊ ရွက္ရြံ႕မႈ၊ အားေလ်ာ့သိမ္ငယ္မႈေတြ စြန္းထင္းေပက်ံေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုလွမ္းၾကည့္ရင္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အမည္မေဖာ္ၿပႏုိင္တဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ကုိ ခံစားမိလိုက္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အေတြးေတြက မီးခိုးေတြအမွ်င္တန္းသလို ဆက္လက္ၿပီး.....။

ထုိသူရဲ႕ ဒီလိုပုံစံနဲ႕ဆုိရင္ အလုပ္ရႏုိင္ဖုိ႕အခြင့္အလမ္းက အေတာ္ေလးနည္းပါးမည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဒီႏုိင္ငံကုိ အလုပ္ရွာဖုိ႕ ထြက္လာၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္ရွိစုမဲ့စု ပုိက္ဆံေလးေတြကို ကုတ္ၿခစ္စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာမ်ိဳး ရွိသလို ကုိယ့္မွာအဆင္မေၿပရင္လည္း သူတစ္ပါးဆီကေန ေခ်းငွားယူခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီကို ထြက္လာၿပီး အလုပ္ရွာၾကတဲ့သူေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြတသီတတမ္းကုိ ထမ္းပုိးလာခဲ့ၾကရတဲ့သူေတြၿဖစ္တယ္ ။ သူတုိ႕ကိုမွွီခိုေနရတဲ့ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ တစ္မိသားစုလုံးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေလ (ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာမလိုပဲ အဆင္ေၿပၾကတဲ့ မိသားစုေတြကုိေတာ့ မဆုိလိုပါဘူး)။ သူတုိ႕ေတြရွင္သန္ႏုိင္မွ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ဘ၀ ရွင္သန္ႏုိင္မယ္။ သူတုိ႕လဲၿပိဳသြားရင္ ေနာက္မွာ သူ႕ကို မွီခိုထားေနရတဲ့ မိသားစုတစ္ခုလုံးလည္း လဲၿပိဳသြားမယ္။ ဒုကၡေတြအနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ ေရာက္ၾကရမွာပါပဲ။

စိတ္မသက္သာစြာ အေတြးေတြ ေလွ်ာက္နယ္ခ်ဲ႕မိရင္း ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘာမွ ၀င္ေရာက္ကူညီ စြမ္းေဆာင္ေပးၿခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ့ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ထုိသူ႕အေနနဲ႕ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုကို အဆင္ေၿပစြာနဲ႕ အၿမန္ဆုံးရွာေဖြ ေတြ႕ရွိႏုိင္ပါေစလို႕ ဆႏၵၿပဳမိရင္း သက္ၿပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကိုသာ မႈတ္ထုတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ ရုံးမွာ ကၽြန္မၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကို မေနႏုိင္လို႕ ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။ ဒီလိုေခတ္က်ပ္ၾကီးမွာ ကို္ယ့္နုိင္ငံမွာ အဆင္ေၿပေၿပ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ ကိုယ့္တစ္ကုိယ္စာေတာင္ မေလာက္ငွႏုိင္တဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးမွာ မိသားစု ဘ၀ေတြအတြက္ တုိင္းတပါးမွာ လာအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အဆင္ေၿပေနသူေတြ ေၿပေနေပမယ့္ မေၿပသူေတြလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပါပဲ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာကုိယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဒီလုိပုံစံၾကံဳေတြ႕ရတာကုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူနဲ႕ ဘာမွ မပတ္သက္မဆက္စပ္ေပမယ့္လည္း ခံစားရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီၿဖစ္ရပ္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အားလုံး မိသားစုနဲ႕အတူ မခြဲမခြာအဆင္ေၿပေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနသြားႏုိင္ၾကမယ့္ ေန႕ရက္ေတြကို အၿမန္ဆုံးေရာက္ရွိပါေစလို႕ ဆႏၵတစ္စုံကုိၿပဳမိရုုံမွတပါး...)

Tuesday, July 27, 2010

လြင္တီးေခါင္


''အမွတ္တရ'' ဆိုတာ
''အမွားတစ္ရပ္'' တဲ့
ဒါဆုိငါ့မွာ အမွားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီပဲ။
''အမွတ္တရ'' ဆုိတဲ့ စကား
ထပ္ေတာင္မွ မၾကားလိုေတာ့ပါဘူး။

''အမွတ္တရ''ရဲ႕ အရိပ္ေတြနဲ႕
အထိတ္တလန္႕ေနခဲ့ရလို႕
စိတ္တံခါးနဲ႕ႏွလုံးအိမ္ကိုေသာ့ပိတ္
တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ငါ့မွာေလ
ရင္ခုန္သံေတြ ေသေနခဲ့တယ္။

လာမငင္ၾကပါနဲ႕ကြယ္
ဒီႏြယ္ေတြက ရွင္သန္လာသမွ်
ရင္ခြင္မွာ ဒဏ္ရာဗရပြနဲ႕
စိတ္အနာတရ ၿဖစ္ရတာေတြခ်ည္းပါပဲ။

တီတီတာတာ
ပလီပလာနဲ႕
အၾကည္အသာစကားမွန္သမွ်ကလည္း
ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့
ရင္ၾကားကိုထုိးေဖာက္သြားတဲ့
လွ်ာဖ်ားက အဆိပ္ဓါးေတြခ်ည္းပါပဲ။

လက္တစ္ဖ်စ္စာ အိပ္မက္ခ်ိဳေလးတစ္ခုအတြက္
ရာစုႏွစ္ တစ္ခုစာေလာက္ ငိုေၾကြးေနရတဲ့အခါ
ငါ့အတြက္ အရာရာက မတန္လိုက္တာ။

ယုံၾကည္ခဲ့သမွ်ေတြကလည္း
ေၿပာင္းၿပန္စီးဆင္း
အရွိန္ကၿပင္းလြန္းေတာ့
အိပ္မက္ၿမစ္ေတြ ခန္းေၿခာက္သြားတာ
ပက္ၾကားေတြေတာင္ အက္ေနခဲ့ပါေပါ့။

ေနပါေစေတာ့ေလ
ရြာဖုိ႕လည္း ဒီမုိးကုိ ငါမေမွ်ာ္ေတာ့ဘူး
လာဖုိ႕လည္း ငါမင္းကို မေခၚေတာ့ဘူး
ဒီလုိနဲ႕ပဲ
တစ္ေလာကလုံး မုိးေတြသည္းေနတာေတာင္မွ
ငါ့တစ္ကိုယ္စာက လြင္တီးေခါင္ၿဖစ္ေနခဲ့ရေတာ့တယ္။ ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(အခုတေလာ စာေရးစာဖတ္ဖုိ႕ဘက္ကို မလွည့္ႏုိင္ပဲ Facebook ေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနမိတယ္။ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ ၾကိဳးစားၿဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးတာပဲ။ ဒီကဗ်ာေလးက တစ္ခါတည္းခ်ေရးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟုိတပိုင္းဒီတစ ခ်ေရးထားတဲ့ အပိုင္းအစေလးေတြကို ၿပန္ဆက္ထားတာၿဖစ္တဲ့အတြက္ ဖတ္လုိ႕ အဆင္ေၿပခ်င္မွ ေၿပပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ပိုစ့္အသစ္ေလးတစ္ပုဒ္ တင္ခ်င္တာနဲ႕ပဲ အပိုင္းပိုင္းအၿပတ္ၿပတ္ေတြကို စုၿပီးေတာ့ပဲ တင္လုိက္တယ္။ ဖတ္လို႕မေကာင္းရင္လည္း ခြင့့္လႊတ္ေပးၾကပါဦးလို႕။)

Thursday, July 8, 2010

ပန္းပြင့္ပုံၿပင္


ပန္းတစ္ပြင့္ စတင္ၿဖစ္တည္မႈ


ဥယ်ာဥ္မႉးေရ.... ရွင္ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္မ်ား ကၽြန္မကုိ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ရသလဲကြယ္။

ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးပါရေစဦး။ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ရွင္သန္ပြင့္လန္းလာေအာင္ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ၿပီးမွေတာ့ အဲဒီပန္းကို သူ႕လက္နဲ႕ ကိုယ္တုိင္ခူးဆြတ္ယူဖို႕ဆုိတာ ဥယ်ာဥ္မႉးရဲ႕တာ၀န္ မဟုတ္ေပဘူးလား။

ကၽြန္မဒီလို ရွင္သန္လာႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ ရွင္က ရွင့္ရဲ႕ ေမတၲာေရစင္ေတြနဲ႕ ကၽြန္မအေပၚမွာ သြန္းဖ်န္းေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္မကို ေစတနာေၿမၾသဇာေတြ တုိက္ေကၽြးခဲ့တယ္။

ရွင့္ရဲ႕အၾကင္နာလက္ေတြနဲ႕ ကၽြန္မကုိတူးဆြေပါင္းသင္ေပးခဲ့တယ္။

ရွင့္ေၾကာင့္ ကၽြန္မဘ၀က ပန္းပြင့္မ်ားစြာတုိ႕ရဲ႕အလယ္မွာ သာယာလွပတင့္တယ္ခဲ့ရတယ္။

ဒီဘ၀မွာ ကၽြန္မဖူးငုံပြင့္လန္းခဲ့မိတာလည္း ရွင့္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပါ ဥယ်ာဥ္မႉးရယ္။

တစ္ေန႕ေန႕မွာ ရွင့္ရဲ႕လက္ေတြနဲ႕ မုခ်က်ိန္းေသ ကၽြန္မကုိခူးဆြတ္လာလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႕ ကၽြန္မရွင္သန္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။

ရွင့္အတြက္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္မဆီမွာ အၾကင္နာရနံ႕ေတြ ေမႊးထုံပ်ံ႕ခဲ့သလို ေမတၲာ၀တ္မႈန္ေတြနဲ႕လည္း အတိၿပီးခဲ့ရတယ္။

ကၽြန္မ သိပ္ကုိေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးေတြနဲ႕ရူးခဲ့တယ္။ ပန္းပြင့္တကာတုိ႕ အလည္မွာလည္း တစ္ေန႕မွာ ငါ့ရဲ႕ပုိင္ရွင္ဟာ ဥယ်ာဥ္မႉးပဲၿဖစ္ရမယ္ဆုိၿပီး ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားနဲ႕ေပါ့....။

ပန္းတစ္ပြင့္ ေသဆုံးၿခင္း


အုိ....မဟုတ္ပါေစနဲ႕ကြယ္၊ မွားယြင္းၿခင္း တစ္စုံတစ္ရာသာ ၿဖစ္ပါေစေတာ့။

ဥယ်ာဥ္မႉးကေၿပာတယ္....

သူ ကၽြန္မကုိ ဥေပကၡာၿပဳ ေက်ာခိုင္းလုိက္ၿပီတဲ့။

သူ ကၽြန္မကုိ ဘယ္ေတာ့မွ လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွာ မဟုတ္သလုိ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ခူးဆြတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ ဆူးေတြကို သူမုန္းတယ္တဲ့။

ဆူးေတြရွိမယ္မွန္း မထင္မိလို႕ သူ ကၽြန္မကုိ ပ်ိဳးခဲ့မိတယ္တဲ့။

ကၽြန္မအေပၚကုိ ေနဆယ္စင္းရဲ႕ အပူရွိန္ေတြ တၿပိဳင္တည္း က်ေရာက္လာသလိုမ်ိဳး ကၽြန္မခံစားလုိက္ရတယ္။

မဟုတ္ေသးဘူး....မဟုတ္ေသးပါဘူး ဥယ်ာဥ္မႉးရယ္....။

ရွင့္ရဲ႕ ထင္ၿမင္ခ်က္ေတြ လြဲမွားသြားခဲ့ၿပီ။

ဒီဆူးေတြက ရွင့္အတြက္ မဟုတ္ရပါဘူး။

ရွင့္တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အၿမတ္တႏုိး ဆြတ္ခ်ဴရယူၿခင္းကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ ကၽြန္မ....ဒီဆူးေတြကေလ.... ကၽြန္မကုိ ခူးဆြတ္ဖုိ႕ဟန္ၿပင္ေနၾကတဲ့ အၿခားအၿခားေသာသူေတြ လာေရာက္ခူးဆြတ္ၾကမွာကုိ စုိးရိမ္မိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ကာရံထားမိတာပါ။

ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ကၽြန္မေလ....
ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ကၽြန္မ.....
ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....
ဥယ်ာဥ္မႉးေရ
........

ကၽြန္မ ငို္ေၾကြးခဲ့တယ္။ ေန႕ညမၿပတ္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေၾကြးခဲ့တယ္။

ႏွလုံးသားေတြကြဲအက္ၿပီးမွ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ရႈိက္သံက ကမၻာေလာကၾကီးတစ္ခုလုံးကုိေတာင္ လႊမ္းသြားခဲ့ရၿပီး၊ ေတာင္စြယ္ေတာင္တန္းေတြ ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္ကမ္းပါးေတြဆီမွာေတာင္ ပဲ့တင္ထပ္ၿပီးေနခဲ့ေပမယ့္ ဥယ်ာဥ္မႉးဆီက ကၽြန္မၿပန္ရလိုက္တာေတြကေတာ့....

သူ႕ရဲ႕ရက္စက္ၿခင္းတရားေတြနဲ႕ ေလာင္းခ်ၿခင္းကုိ ခံခဲ့ရတယ္။

သူေကၽြးတဲ့ ဥေပကၡာတရားေတြကို ရင္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ စားသုံးခ့ဲရတယ္။

နာက်င္ေၾကကြဲၿခင္း ဒဏ္ရာေတြအတိနဲ႕သာ ၿပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ကၽြန္မ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေလာကၾကီးကို စြန္႕ခြာသြားရေတာ့မယ္။

ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ကၽြန္မေသဆုံးသြားၿပီးတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကုိ အေ၀းကုိ လႊင့္မပစ္လိုက္ၾကပါနဲ႕.....ဥယ်ာဥ္မႉးရဲ႕ ဒီဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာပဲ ၿမဳပ္ႏွံေပးၾကပါ။

သူ႕ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ေၿမေပၚမွာ ပန္းပင္ေတြနဲ႕ ထာ၀ရလွပစြာ ရွင္သန္ပြင့္လန္းႏုိင္ေစဖုိ႕ အေထာက္အပ့ံအနည္းငယ္မွ်ၿဖစ္ပါေစ ရသြားႏုိင္မယ့္ ေၿမေဆြး၊ ေၿမၾသဇာ အၿဖစ္ေလးနဲ႕ ေနခြင့္ရခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မေက်နပ္ပါတယ္။

အသည္းေတြပ်က္ေၾကြသည္အထိ ငိုေၾကြးခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကလည္း ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြအၿဖစ္ ထာ၀ရစီးဆင္းႏုိင္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ေၿမကို အက်ိဳးၿပဳႏုိင္ပါေစ....

အရာအားလုံးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္.....ကၽြန္မသြားေတာ့မယ္

ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ တစ္ခြန္းေလာက္ေတာ့ ေၿပာခဲ့ပါရေစဦး....

ဥယ်ာဥ္မႉးေရ....ရွင္သိပ္ရက္စက္တယ္။

ၿပစ္မႈမထင္ရွားဘဲ ရာဇ၀တ္မႈမေၿမာက္ဘဲနဲ႕ ရွင္ဟာ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ေသေစခဲ့တယ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ဘာရယ္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ Bambino ဆုိထားတဲ့ ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေလးၿဖစ္တဲ့ “ပန္းတပြင့္” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ၿပီး ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ေနရာကေန ၀င္ခံစားေရးၾကည့္တာပါ။)

Sunday, June 27, 2010

လူ႕သၿပဳသီး၊ လူ႕သံပုရာသီး

ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီရဲ႕လုပ္ငန္းလုိအပ္ခ်က္အရ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္အထိ ဆုိဒ္ရုံးမွာ ယာယီသြားေနခဲ့ရပါတယ္။ ဆုိဒ္ရုံးဆုိတာက သိတဲ့အတုိင္း ရုံးခ်ဳပ္နဲ႕ မတူဘူးေလ။ လြတ္လပ္မႈရွိတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စဟယ္ေနာက္ဟယ္နဲ႕ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ အခုသြားေနခဲ့ရတဲ့ ဆုိဒ္ရုံးက မန္ေနဂ်ာေရာ အင္ဂ်င္နီယာေတြပါ ၿမန္မာေတြခ်ည္းပါပဲ။

ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿမန္မာမန္ေနဂ်ာက ရခိုင္လူမ်ိဳးပါ။ စိတ္ရင္းေကာင္းလွတဲ့အၿပင္ ေနာက္ေနာက္ေၿပာင္ေၿပာင္နဲ႕ ရီစရာမ်ားကုိလည္း ေၿပာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုဆုိရင္လည္း ရခုိင္ၿပည္နယ္နဲ႕ ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း၊ ရခိုင္ဓေလ့ထုံးစံေတြ အေၾကာင္းကုိလည္း မၾကာခဏေၿပာၿပေလ့ရွိတယ္။ ရခိုင္မုန္႕တီခ်က္ေသာက္တဲ့ အေၾကာင္းကုိမ်ားဆုိရင္ ပီပီၿပင္ၿပင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ၿမင္သာထင္သာ ရွိေအာင္ ေၿပာၿပတတ္လြန္းလို႕ ကၽြန္မမွာ တံေတြးေတြ မ်ိဳမ်ိဳခ်ရတာဆုိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။

ကၽြန္မဆုိဒ္ရုံးမွာ ေနေနရစဥ္ အေတာအတြင္းမွာပဲ ေနာက္ထပ္ ၿမန္မာအင္ဂ်င္နီယာ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ တစ္ၿခားကုမၸဏီကေန ေၿပာင္းလာပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးနဲ႕ အဲဒီအင္ဂ်င္နီယာဦးၾကီးနဲ႕က အသက္ေတြမတိမ္းမယိမ္းေတြပါပဲ။ ၄၅နဲ႕ ၅၀ၾကားေတြမွာ ရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ဆုိရင္ တူမနဲ႕ ဦးေလးေတြလိုပဲ ေၿပာပါေတာ့။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္ ကၽြန္မမန္ေနဂ်ာက သူ႕စားပြဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္းကေန ကၽြန္မဘက္ကုိလွည့္ၿပီး (သူ႕စားပြဲနဲ႕ ကၽြန္မစားပြဲနဲ႕က ေက်ာခ်င္းကပ္ရက္ပါ)

“ဒီတစ္ပတ္တနဂၤေႏြေန႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွိတယ္ေဟ့။ ေနရာက အင္ၾကင္းတုိ႕နားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေလ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အသက္က ၄၆ႏွစ္ရွိၿပီ။ သူယူမယ့္ေကာင္မေလးက အသက္၂၀တဲ့။ ၾကည့္ပါဦး.....”

သူက ေၿပာလည္းေၿပာ ရီလည္းရီကာ သူရတဲ့ ဖုံးမက္ေဆ့ကို ကၽြန္မကုိ လွမ္းၿပပါတယ္။

“ဟယ္....ဟုတ္လား။ အသက္က လည္း ကြာလိုက္တာေနာ္....”













ကၽြန္မကလည္း ရီရီေမာေမာနဲ႕ ၿပန္ေၿပာရင္း သူၿပတဲ့ မက္ေဆ့ကုိလည္း လွမ္းၾကည့္ရင္းေပါ့။ (သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က ရီစရာမ်ားေၿပာၿပီဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ အတုိင္ေဖာက္ညီပါတယ္။)

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခုနအင္ဂ်င္နီယာ အသစ္ဦးၾကီးကလည္း ခုံတစ္ခုံကုိ သြားဆြဲယူလာၿပီး ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အလယ္မွာ ထုိင္လိုက္ၿပီး မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးေၿပာၿပေနတာေတြကို ၀င္နားေထာင္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ မန္ေနဂ်ာဦးၾကီးက ....

“သၿပဳသီးဆုိတာကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕ၾကားဘူးၾကလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရခုိင္မွာဆုိ အရမ္းေပါတာ....သူ႕က အရသာက ခ်ဥ္တင္တင္ ဖန္တြတ္တြတ္နဲ႕ ....။ ဟင္းခ်က္စားလို႕တအားေကာင္းတာဗ်....။”


က်န္တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သၿပဳသီးဆုိတာကုိ ၾကားရုံပဲ ၾကားဖူးၿပီး မၿမင္ဖူး၊ မစားဖူးေၾကာင္းမ်ားကုိ ေၿပာၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႕သူက....

“ခင္ဗ်ားတုိ႕ကို တစ္ခု ေၿပာၿပမလို႕ဗ် .... ”

ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း စိတ္၀င္တစားနဲ႕ေပါ့.....

“ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရခိုင္ၿပည္မွာဆုိရင္ ခုနလုိမ်ိဳး အသက္ၾကီးခါမွ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး ယူၾကတဲ့သူေတြကို လူ႕သၿပဳသီးလို႕ ေခၚၾကတယ္။ လူ႕သံပုရာသီးနဲ႕ အဓိပၸာယ္တူတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ.... အဲလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ ဂြတီးဂြက် အခ်ိဳးအေပါက္ကမေၿပ လူ႕ကန္႕လန္႕ေတြၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက မစြံႏုိင္ခဲ့ၾကဘဲ အသက္ၾကီးကာမွ မိန္းမက လုိခ်င္လာၿပန္ေတာ့ ဒီလိုမိန္းမငယ္ငယ္ေလးေတြကုိ ေကာက္ယူၾကတဲ့သူေတြ ၾကီးေလခ်ဥ္ေလ ဆုိၿပီး ေၿပာတဲ့သေဘာေပါ့ဗ်ာ....ဟားဟား....”

သူက အဲဒီလို အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ေၿပာၿပီး တဟားဟားနဲ႕ ရီပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကလည္း ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ .... သူေၿပာတာကို အၿပည့္အ၀ ေထာက္ခံတဲ့ အေနနဲ႕ တ၀ါး၀ါး ရီမိတာေပါ့.....။

ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကသာ တဟားဟား တ၀ါး၀ါး ရီေနေပမယ့္ ခုနက အင္ဂ်င္နီယာအသစ္ဦးၾကီးကေတာ့ လုိက္မရီပဲ ၿပဳံးရုံေလးၿပဳံးၿပီး ေခါင္းေလးကုိလည္း တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနပါတယ္။ ၿပီးမွ ထုိင္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ထရပ္လုိက္ၿပီး....

“ဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလူ႕သၿပဳသီး၊ လူ႕သံပုရာသီးဆိုတာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႕ ပါသြားၿပီေပါ့ဗ်ာ.... ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႕ အေမက အသက္၂၀ကြာတယ္.... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္မိန္္းမနဲ႕က ၁၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၃ႏွစ္နီးပါးကြာတယ္ဗ်.....”

ဆုိၿပီး သူ႕စားပြဲသူၿပန္သြားပါတယ္။

“ဟင္......”

ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လည္း တ၀ါး၀ါးရီေနရာကေန တုံ႕ကနဲ ရပ္သြားၿပီး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၾကၿပီး ကၽြန္မကေတာ့ ကၿပာကယာ ကၽြန္မစားပြဲဘက္ကုိ ၿပန္မ်က္ႏွာမူလုိက္ၿပီး အလြန္အင္မတန္မွ ရီခ်င္ေနတဲ့ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ အသံထြက္မသြားမိေအာင္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သြားနဲ႕ဖိကုိက္ထားၿပီး ေခါင္းၾကီးကုိ ေအာက္ငုံ႕ကာ အတြင္းထဲကေနသာ လႈိက္လႈိက္ၿပီး အူတက္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ေၾသာ္..... တုိက္ဆုိင္လုိက္ေလၿခင္း...။ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး ယူထားတဲ့ သူကို အလယ္တည့္တည့္မွာ ထားၿပီး လူ႕သၿပဳသီး အေၾကာင္းကုိ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၿပီး ပြဲက်ေနၾကတာေလ။ (ေနာက္မွသိရတာ အဲဒီဦးၾကီးက အိမ္ေထာင္က်တာလည္း သိပ္မၾကာေသးဘူးတဲ့။ ကေလးေလးကမွ အခုဆုိ ဆယ္လသားေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္တဲ့။)

မန္ေနဂ်ာ ဦးၾကီးကလည္း ..... အားတုံ႕အားနာ ေလသံၾကီးနဲ႕....

“အင္း....အဲ....ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ခင္ဗ်ား အေဖနဲ႕က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေလာက္ေတာ့ မဆုိးေသးပါဘူးဗ်ာ...အဟဲ....”

ဆုိၿပီး ေၿပရာေၿပေၾကာင္း လွမ္းေၿပာေပမယ့္ ဟုိဘက္ကေတာ့ ဘာသံမွ ၿပန္ထြက္မလာတာနဲ႕ သူလည္း သူ႕စားပြဲဘက္သူလွည့္ကာ ဖုံးၾကီးေကာက္ကုိင္ၿပီး ဟုိလူ႕ဖုံးေခၚလိုက္ ဒီလူ႕ဖုံးေခၚလုိက္နဲ႕ ဖုံးေတြသာ တရစပ္ ဆက္ေနပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မမွာလည္း အဲဒီလုိ ေခါင္းၾကီးငုံ႕ ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသံတိတ္ ရီေနမိမွန္းကုိ မသိေတာ့တဲ့့အၿပင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဲဒီအင္ဂ်င္နီယာဦးၾကီးကုိ ေတြ႕တုိင္းလည္း မန္ေနဂ်ာၾကီးေၿပာတဲ့ လူ႕သၿပဳသီး၊ လူ႕သံပုရာသီးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ သြားသြားသတိရၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ၿပဳံးမိေနေတာ့တာပါပဲ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(မွတ္ခ်က္။ ။ေဘာလုံးပြဲမွာ အီတလီရႈံးၿပီး ၿပန္သြားရတာနဲ႕ပဲ လူလည္းေတာ္ေတာ္ခံစားလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ရီစရာေလးေတြ ရွာၾကံေတြးရင္း ဒီအၿဖစ္ေလးကုိ သြားသတိရၿပီး ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။သၿပဳသီးအေၾကာင္းကုိသိေအာင္ ထပ္မံေၿပာၿပေပးတဲ့ ရခိုင္မေလး ညီမေလး ေမခ်ိဳခ်ိဳထြန္းကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )

Sunday, June 13, 2010

ဇြန္ ၁၃မွာေမြးေသာသူ



အခုလို မိုးေတြရြာေနတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဇြန္လရဲ႕ နံနက္ခင္းေလး တစ္ခုမွာေပါ့ ..... ကၽြန္မကို ေမေမက ေမြးဖြားခဲ့တာေလ။ အဲဒီေန႕ေလးက အဂၤလိပ္လို ဆုိရင္ေတာ့ ဇြန္ ၁၃၊ ၿမန္မာလုိ ဆုိရင္ေတာ့ နယုန္လဆုတ္ ၇ ရက္ေန႕ၿဖစ္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြသမီးၿဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကို ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕က အင္ၾကင္းသန္႕ ဆုိတဲ့ နာမည္ေလးကုိ ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ေမေမက ေၿပာဘူးတယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက ပုခက္ေပၚမွာ မအိပ္ဘူးတဲ့။ အိပ္ၿပီဆုိရင္ လူေပၚမွာ အၿမဲခ်ီထားရတယ္တဲ့။ လူေပၚကေန ခ်လိုက္တာနဲ႕ ငိုေတာ့တာပဲတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ့မွာ အၿမဲ တစ္လွည့္စီ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ေပါင္ေပၚမွာ ကၽြန္မကို တင္ထားၿပီး အိပ္ရတယ္တဲ့ေလ။

ဒါေတြကို ကၽြန္မၾကီးလာေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ရီစရာလိုလို ၿပန္ေၿပာၿပခဲ့တာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ရီႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ၿပန္ေတြးမိရင္ မရီႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာလည္း မေကာင္းဘူး။ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡမ်ားလုိက္မလဲလို႕ ေတြးလိုက္မိတုိင္း စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္မ တၿဖည္းၿဖည္း ၾကီးလာေတာ့ အခုထိ ေၿပာစမွတ္ၿဖစ္က်န္တဲ့ အၿဖစ္တစ္ခုက ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မဟာ နံနက္တုိင္း မုိးလင္းၿပီဆုိတာနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး စားခ်င္လို႕ မစားရမခ်င္းကုိ ဂ်ီက်ေတာ့တာပဲတဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂ်ီက်သလဲဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ ေဘးအိမ္က လူေတြက ကၽြန္မရဲ႕နာမည္ရင္း အင္ၾကင္းကို အင္ၾကင္းလို႕ မေခၚဘဲ ဂ်ီဂ်င္း ဆုိၿပီးေတာ့ကုိ ေၿပာင္းေခၚတဲ့ အထိပဲတဲ့ေလ။

ေမေမက ေက်ာင္းဆရာမဆုိေတာ့ ကၽြန္မကို ေမြးဖြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေက်ာင္းၿပန္တက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မက အိမ္မွာ ကၽြန္မကုိထိန္းဖုိ႕ေခၚထားတဲ့ အစ္မၾကီးနဲ႕ က်န္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕က အစိုးရ ၀န္ထမ္းလိုင္းမွာေနတာဆုိေတာ့ ေဖေဖ့ရုံးနဲ႕ နီးတယ္ေလ။ ကၽြန္မဟာ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ကတည္းက ေဖေဖ ထမင္းလာမေကၽြးမခ်င္း မစားဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ေဖေဖဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနပါေစ။ ကၽြန္မ ထမင္းစားဖုိ႕ အခ်ိန္ေရာက္လာတာနဲ႕ ရုံးက ၿပန္လာၿပီး ကၽြန္မကုိ ထမင္းေကၽြးရတယ္တဲ့ေလ။

ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းေနရတဲ့ အရြယ္ကိုေရာက္လာေရာ ေၿပာပါေတာ့။ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတက္တဲ့ ႏွစ္မွာ ေမေမက ညီမေလးကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားရတယ္။ ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မကလည္း ေက်ာင္းေနရၿပီဆုိေတာ့ကာ ေမေမက သူ႕ရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကေန ႏႈတ္ထြက္လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာင္းစေနေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆုိးသလဲဆုိရင္ ေမေမက ကၽြန္မစာသင္ရတဲ့ စာသင္ခန္းကေန လွမ္းၿမင္ရတ့ဲ ေနရာမွာ ကၽြန္မၿမင္သာေအာင္ အၿမဲေစာင့္ေနေပးရတယ္။ ကၽြန္မက စာသင္ေနရင္းကေန ေမေမ့ကိုပဲ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတာေလ။ မၿမင္လို႕ကေတာ့ ထြန္႕ထြန္႕လူးေအာင္ ငုိၿပီသာမွတ္ေပေတာ့ပဲ။

ကၽြန္မ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ မိဘေတြကို အဲဒီလို မေစာင့္ခိုင္းဘူး။ ငိုရင္ ငိုတဲ့ကေလးကုိ လွ်ာၿဖတ္ပစ္မယ္ဆုိၿပီး ခဲတံခၽြန္တဲ့ဓါး ေသးေသးေလးကို ၿပၿပီးေတာ့လည္း ၿခိမ္းေၿခာက္တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိပဲ ၿခိမ္းေၿခာက္ ၿခိမ္းေၿခာက္ မရပါဘူး။ ေမေမ့ကို မၿမင္တာနဲ႕ အာေခါင္ကို ၿခစ္ၿပီး ငိုေတာ့တာပါပဲ။ အခုေနမွာ ကၽြန္မ ၿပန္ေတြးမိတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕ ေမေမဟာ ကၽြန္မကို တစ္ေနကုန္ ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလို ေစာင့္ေပးေနရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလိုက္မလဲလို႕ေလ။ ကၽြန္မဟာ ဘာလို႕ အဲဒီလို ကေလးဆုိးေလး ၿဖစ္ခဲ့တာလဲ။ ၿပန္ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲမွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံစားရတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ေမေမက ညီမေလးကုိ မီးဖြားေတာ့ ကၽြန္မကို လုိက္မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ကာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မ၀မ္းကြဲ (ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ)ကို ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မကုိ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႕၊ မုန္႕ေတြဘာေတြဂရုစုိက္ၿပီး ၀ယ္ေကၽြးဖုိ႕ မွာထားပါတယ္။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္က အဆုတ္မေကာင္းေတာ့ ဆရာ၀န္က ကၽြန္မကုိ ဇီးထုပ္တုိ႕၊ ေရခဲေခ်ာင္းတုိ႕ မေကၽြးရဘူးလို႕ မွာထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ကာ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက အဲဒါနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အရမ္းဂရုစုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကလည္း မတည့္ပါဘူးဆုိတဲ့ ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းကိုမွ ေရြးၾကိဳက္တဲ့သူ ဆုိတာလိုမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ၀ယ္စားလိုက္သမွ် ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းၾကီးပဲ ။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း ကၽြန္မကုိ ေၿပာမရမွန္း သိေတာ့ ဘာမွမေၿပာေတာ့ပါဘူး။ သူက ဘာပဲလုပ္သလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မ၀ယ္စားသမွ် ဇီးထုပ္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္းအေရအတြက္ကုိ မွတ္ထားၿပီး ညေနက်ရင္ ေမေမ့ကို အကုန္ၿပန္ေၿပာၿပတယ္ေလ :))) ။

ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္က ဗြီဒီယုိၿပစက္ဆုိတာ အိမ္တုိင္းမွာ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ မိသားစုေနတဲ့ ၀န္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြရွိတဲ့ ကြင္းတစ္ကြင္းလုံးမွာမွ ဗြီဒီယိုၿပစက္ရွိတဲ့ အိမ္က အရာရွိပုိင္း အိမ္ ႏွစ္အိမ္ေလာက္မွာပဲ ရွိတာပါ။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မတုိ႕နဲ႕အတန္ငယ္ေ၀းတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ ဗြီဒီယုိရုံဆုိတာ စတင္ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ လူၾကီးေတြက ဗြီဒီယိုရုံဆုိတာ လူစုံတယ္၊ စရုိက္စုံတယ္၊ ကေလးေတြအတုယူမွားရင္ ပ်က္စီးလြယ္တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြနဲ႕ ဗြီဒီယုိရုံမွာ ဗြီဒီယုိသြားၾကည့္ၿခင္းကို ခြင့္မၿပဳၾကပါဘူး။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မ အစ္ကုိက တၿခား အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ အတူ အဲဒီဗြီဒီယိုရုံမွာ ေမေမတုိ႕မသိေအာင္ ဗြီဒီယိုသြားသြားၾကည့္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕ေတြ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာဆုိေနၾကတာေတြကို ၾကားၿပီး ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ဗြီဒီယိုဆုိတာ ဘာလဲ၊ တီဗြီနဲ႕ ဗြီဒီယိုဘာကြာသလဲဆုိတာကုိ အရမ္းကိုစိတ္၀င္စားမိၿပီး အရမ္းလည္း လိုက္သြားၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္။

ဒါနဲ႕ တစ္ခါေတာ့ ေမတၲာနဲ႕ ကြမ္းသီးရုိက္ထားတဲ့ ဗြီဒီယုိဇာတ္ကားတစ္ကားက အရမ္းကုိ နာမည္ၾကီးေနပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက အဲဒီကားကုိ သြားၾကည့္မယ္ဆုိတာကိုလည္း ကၽြန္မက သိေနေတာ့ အရမ္း လိုက္သြားခ်င္ေနတယ္။ ကုိၾကီးကလည္း ေမေမ့အဆူခံရမွာစုိးလို႕ ကၽြန္မကုိ မလိုက္ခုိင္းဘူး။ ကၽြန္မကလည္း ဘယ္လိုတားတား မရပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ရသမွ်အခြင့္အေရးကုိ လက္လြတ္မခံပဲ ေမေမက ဧည့္သည္ေတြကုိ ဧည့္ခံစကားေၿပာေနတုန္း ကၽြန္မအစ္ကုိေတြေနာက္ကုိ ဗြီဒီယုိၾကည့္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး လိုက္သြားပါေတာ့တယ္။

ၿပန္လည္းလာေရာ ေဒါသေတြထြက္ေနတဲ့ ေမေမ့ကုိ ကၽြန္မက မလိမ္မညာဘဲ အမွန္အတုိင္း ဗြီဒီယုိသြားၾကည့္တာလို႕လဲ ေၿပာလိုက္ေရာ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ၊ ေမေမက ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကုိ ေပါင္တြင္းေၾကာေတြကုိ လိမ္ဆြဲတာမ်ား အသားေတြ ၿပတ္ထြက္ခမန္းပါပဲ။ ႏွစ္ဘက္စလုံးမွာ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကုိ အညဳိအမည္းေတြ စြဲလို႕ပါပဲ။ ကၽြန္မကလည္း ကိုယ္က အၿပစ္လုပ္ထားမိတာဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲနာနာ မ်က္ရည္တစ္စက္မက် က်ိတ္ခံပါတယ္။

အဲဒီလိုပဲ ေမေမ အတန္တန္တားေနတဲ့ ၾကားထဲက ေမေမ မသိေအာင္ လိုက္သြားၾကည့္ခဲ့တာ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ..... နတ္ပြဲေလ။ ေမေမက ကၽြန္မတုိ႕နားမွာ နတ္ပြဲေတြကၿပီဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လုိက္မၾကည့္ခိုင္းပါဘူး။ အဓိက ေမေမစိတ္ပူတာက နတ္ပြဲဆုိတာ လူေတြ တအားရႈပ္တဲ့ အၿပင္ နတ္ကေတာ္ေတြက ၾကည့္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္ထဲက လူေတြကို ဆြဲဆြဲြေခၚၿပီး ကတတ္လို႕ ေမေမက စိတ္ပူတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ကၽြန္မကို ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပၿပီး မသြားရဘူးလို႕ ေၿပာထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ကၽြန္မရဲ႕စိတ္။ ေမေမေၿပာသလို ဟုတ္သလား။ နတ္ပြဲဆုိတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ နတ္ေတြဆုိတာေရာ တကယ္ရွိတာလား။ကို္ယ္တုိင္ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ၿမင္ဘူးခ်င္ေနတယ္။

အဲဒါနဲ႕ နတ္ပြဲရွိေနတဲ့ တစ္ရက္ ေန႕ခင္းပုိင္း ေမေမတေရးတေမာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ အစ္မ၀မ္းကြဲနဲ႕ တိတ္တိတ္ေလး လုိက္သြားၿပီး နတ္ပြဲကို သြားၾကည့္ပါတယ္။ ၿပန္လည္းလာေရာ ထုံးစံအတုိင္းေပါ့။ ေမေမက နတ္ပြဲသြားၾကည့္တာဆုိတာကုိ သိလည္းသိေရာ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး ရုိက္လည္းရုိက္၊ ေပါင္တြင္းေၾကာေတြကုိလည္း လိမ္ဆြဲကာ ကၽြန္မကုိအရမ္းကုိ စိတ္ဆုိးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေမေမဘယ္ေလာက္ထိ ေဒါသထြက္လိုက္မလဲဆုိတာ ကၽြန္မၾကီးလာေတာ့ တၿဖည္းၿဖည္းေတြးလာမိတယ္။ မသြားပါနဲ႕လို႕ အက်ိဳးအေၾကာင္းေၿပာထားၿပီး ေသခ်ာမွာထားတဲ့ၾကားထဲက ကၽြန္မက သြားၿဖစ္ေအာင္သြားခဲ့တာေလ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုက ေမေမ့ကိုကၽြန္မ လိမ္မေၿပာတတ္ခဲ့တာပါပဲ။ ေမေမမၾကိဳက္တာကို ကၽြန္မလုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕အိမ္မွာၿဖစ္ၿဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာၿဖစ္ၿဖစ္ သြားေဆာ့ေနတာလို႕ ေၿပာလိုက္ရင္ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ လိမ္မေၿပာခဲ့ဘူး။ နတ္ပြဲသြားၾကည့္တာလုိ႕ပဲ အမွန္အတုိင္းေၿပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေမေမမၾကိဳက္တာေတြကို လုပ္ခဲ့ေပမယ့္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ လိမ္မေၿပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါပါပဲ။ ကၽြန္မ သိခ်င္တာ၊ စူးစမ္းခ်င္တာကုိ သိခြင့္ရၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ေမေမမၾကိဳက္တာကုိ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မလုပ္ပါဘူး။

ကၽြန္မက ကၽြန္မ အၿပစ္လုပ္မိလို႕ အရုိက္ခံရရင္သာ မ်က္ရည္မက်တာပါ။ တကယ္လို႕ ကၽြန္မမွာအၿပစ္မရွိပဲ အရုိက္ခံရတယ္လုိ႕ ထင္မိလုိ႕ကေတာ့ အငုိမတိတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆုိလိုခ်င္တာက တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ကၽြန္မက ကိုၾကီးနဲ႕ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ညီမေလးနဲ႕ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ခုခုၿဖစ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ကၽြန္မမွာ အၿပစ္မရွိဘူးလို႕ ကၽြန္မက ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက ကၽြန္မမွာပါ အၿပစ္ရွိတဲ့ ပုံစံနဲ႕ ကၽြန္မကုိ ဆူၿပီးရုိက္တယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မ အငုိမတိတ္ေတာ့ဘူးသာ မွတ္ေပေတာ့။ ဘယ္အထိ ငိုေၾကာကရွည္ေနသလဲ ဆုိရင္ ေဖေဖရုံးက ၿပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိပဲ။ မ်က္ရည္ေတြက ေၿခာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အသံက အိ...အိ....အိ....နဲ႕ ငုိေၾကာကို ဆြဲဆန္႕ထားတာေလ။

ေဖေဖၿပန္လာတာကို ၿမင္တာနဲ႕ ေဖေဖ့ဆီကုိ ေၿပးၿပီး ၀မ္းပန္းတနည္းနဲ႕ တုိင္ေတာ့တာပဲ။ ေဖေဖ့ခမ်ာမွာ ရုံးအိတ္ေလး အသာခ်ကာ အလုပ္ကပင္ပန္းလာတာေတြကို ေဘးခ်ိတ္၊ ကၽြန္မကို ေကာက္ခ်ီၿပီး အငုိတိတ္ေအာင္ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ၿပန္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေခ်ာ့ရတာေလ။ ကဲ .... ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။ ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆုိးလိုက္တဲ့ ကေလးေလးလဲလို႕ေလ။ ၿပန္ေတြးမိိတုိင္းလည္း ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ခပ္နာနာသာ ရုိက္ပစ္ခ်င္မိေတာ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီလို ဆုိးဦးမလား ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ် ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္ၿပီးဆင္ၿခင္သုံးသပ္မိေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆုိးခဲ့တာေတြကို သြားသတိရမိလို႕ပါ။ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မကို ဆုိးတယ္လုိ႕ ဘယ္တုန္းကမွ မေၿပာခဲ့ပါဘူး။ (လူပုံၾကည့္ေတာ့လည္း အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆုိးခဲ့လိမ့္မယ္လို႕ ထင္မွ မထင္ရတာ :P)။ ဒါေတြက ခပ္ငယ္ငယ္ သိပ္မသိတတ္ခင္တုန္းက ဆုိးခဲ့တာေတြပါ။ ၾကီးလာခါမွ သိသိနဲ႕ ဆုိးခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။

အခုေတာ့ အသက္ေတြ ၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ် ေနာင္တေတြရလာတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ အေပၚမွာ ဆုိးခဲ့မိသမွ်ေတြအတြက္ တတ္ႏုိင္သမွ် ၿပန္ၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတဲ့ အခါတုိင္း ဆုေတာင္းမိရင္လည္း “ဒီဘ၀မွာ မိဘေတြကို တတ္ႏုိင္သမွ် အေကာင္းဆုံး ၿပန္လည္ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ ရေသာသူ ၿဖစ္ရပါလို၏ ” လုိ႕ပဲ ဆုေတာင္းမိတယ္။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ်လည္း ကို္ယ့္ကုိကိုယ္ တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ ၿပန္လည္ ဆင္ၿခင္ၿပီး လိမၼာေအာင္ ၾကိဳးစားေနမိပါတယ္။ ခုေတာင္ ကၽြန္မက တအားကို လိမၼာေနၿပီ။ ဆုိးကို မဆုိးေတာ့တာလုိ႕ ထင္တာပဲ :)))။ (ကၽြန္မနဲ႕ အၿပင္မွာ ခင္တဲ့သူေတြဆုိ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ လိမၼာသလဲဆုိတာ သိတယ္ :D)။

၁၃ ဂဏန္းကုိ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြကေတာ့ မၾကိဳက္တတ္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေမေမက အႏိႈင္းမဲ့တဲ့ ေမတၲာေတြနဲ႕ ကၽြန္မကုိ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ဒီ ၁၃ ရက္ေန႕ေလးကုိ အရမ္းၿမတ္ႏုိးတယ္။ ဒီႏွစ္ေမြးေန႕ေလးမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မလုပ္ၿဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကုိအရမ္းခ်စ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခ်က္ေပးတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးဆြမ္းနဲ႕ အိမ္နားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို အာရုဏ္ဆြမ္းသြားကပ္မယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕က ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႕ကုသုိလ္အၿဖစ္ ကၽြန္မတုိ႕ၿပည္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားေဂဟာမွာ ထမင္းေကၽြးၾကလိမ့္မယ္။

တကယ္လို႕သာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြအားလုံးနဲ႕ အၿပင္မွာ နီးနီးနားနားသာဆုိလုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မက တကယ့္ကုိ အစားအေသာက္ေတြမ်ိဳးစုံနဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲၾကီးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စည္စည္ကားကားၾကီး က်င္းပပစ္ခ်င္တာပါ။ အခုေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြက အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ တစ္ကြဲတစ္ၿပား ၿဖစ္ေနေတာ့ကာ လုပ္ခ်င္ရက္နဲ႕ လုပ္ခြင့္ မသာဘူးေပါ့ေလ ။ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဘာမွ မေကၽြးၿဖစ္တဲ့ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္ :)))။ ဓါတ္ပုံထဲမွာပါတဲ့ ကိတ္မုန္႕ကုိေတာ့ ၾကိဳက္သေလာက္သာ စားသြားၾကပါလုိ႕။ တကယ္လို႕ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြ ဒီစာကို ဖတ္ၿပီး အဲဒီ ကေလးဆုိးဆုိးေလးကုိ အၿမင္ကတ္သြားၾကတယ္ ဆုိရင္လည္း ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အေနနဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္စီသာ ရုိက္သြားၾကပါေတာ့လုိ႕ :D။

(မွတ္ခ်က္။ ။ပုံေလးကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း Google ကေန ရွာထားတာပါ။)

Sunday, June 6, 2010

အလြမ္းေတြမွားေသာက္မိေသာေန႕

မရည္ရြယ္ဘဲ
အတိတ္နယ္ထဲ ေၿခခ်မိေတာ့
သတိရစိတ္တုိ႕က
အုံးအုံးက်က္က်က္ ထၿဖစ္ကုန္တယ္။ ။

ကေယာင္ကတမ္းနဲ႕
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ထအဖြင့္
လြင့္လာတဲ့ အသံက
ရင္ကုိ တစ္ခါလာမွန္ၿပန္တယ္။ ။

သတိရတဲ့အေၾကာင္း
ကေၿပာင္းကၿပန္နဲ႕
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ စပ္ဆုိေတာ့
ငါ့ဒုိင္ယာရီေတြ ငုိကုန္တာ
ကမၻာၾကီးေတာင္ စုိသြားတယ္။ ။

ဒယိမ္းဒယိုင္
ေထာက္တုိင္ေရွ႕မွာရပ္ရင္း
ကင္းဘတ္စ္စေပၚ စုတ္တံတင္
ကတုန္ကယင္နဲ႕
စိတၲဇပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ကုိ အာရုံယူဆြဲၿပန္ေတာ့
ဒီပုံတူပဲ ထြက္လာၿပန္တယ္။ ။

နင့္ဘက္က
အမုန္းေၾကၿငာ စာတမ္းတစ္ခုကုိ
ငါ့အတြက္ကေတာ့
အရႈံးေတြနဲ႕ ေသရာပါမွတ္တမ္းတစ္ခုလို ဖက္တြယ္ရင္း
မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တဲ့ အတိတ္က ဇာတ္လမ္းေတြ
ဒီမွာေလ
တစ္ခန္းရပ္လုိက္ၾကရေအာင္။ ။

ထင္ခ်င္သလိုသာထင္
ၿမင္ခ်င္သလိုသာၿမင္ေစေတာ့
“ရွင္းၿပၿခင္း” ဆုိတဲ့ ဘာသာစကား
ငါမသင္ၾကားခ်င္ဘူး
မတူညီတဲ့ ပုစာၦေတြမွာ အေၿဖေတြရွာဖုိ႕ရာလည္း
ငါ့ဥာဏ္ရည္က မမွီခဲ့ေလေတာ့
အခ်စ္ေတြ အေငြ႕ပ်ံခ်ိန္
ရာသီခြင္ေတြေတာင္ အေရာင္မွိန္ခဲ့တာ
ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီ။ ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ကဗ်ာေတြေရးပါဦးလို႕ တုိက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြ ရွိလို႕ ခ်ေရးလုိက္ၿပန္ေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေပ်ာ္စရာ မဟုတ္ခဲ့ၿပန္ဘူး။ :(( ဒါေပမယ့္ ဘာပဲေၿပာေၿပာ စာေရးရမွာ အရမ္းပ်င္းေနတဲ့ ကၽြန္မကုိ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ စပ္ၿဖစ္ခဲ့ေစတဲ့ အတြက္ သူတုိ႕ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

Friday, May 28, 2010

ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္မၾကီး ေတာင္ၾကီးမၿဖိဳေတာ့ပါ

“ဆရာမ.... ဆရာမ.... “ေမာ္” ဆုိတဲ့ စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး - ာ္“ေပၚ” ဆုိတဲ့စာလုံးမွာပါတဲ့ (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး) က ဒီလိုမ်ိဳး - ၚ .... (ေရးခ်ေရွ႕ထုိး)ခ်င္း အတူတူ ဘာလို႕ပုံစံႏွစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနတာလဲဟင္....။”

ဒါကေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕ေတြတုိင္းမွာ လုပ္အားေပး အေနနဲ႕ ၿမန္မာစာ သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သြားသင္ေပးေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တပည့္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေလးပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၿပန္လည္ေၿဖဆုိဖို႕ရာ အေတာ္ကုိ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ၿဖစ္္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းဆုိလည္း မမွားဘူးေပါ့။

အခုဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကေလးေတြထဲမွာဆုိရင္ အေဖ၊ အေမက ၿမန္မာေတြ ၿဖစ္ေသာ္ၿငားလည္း အေၿခအေနအရ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေကာင္းစြာသင္ယူခြင့္မရတဲ့ ကေလးေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ေပမယ့္လည္း မိဘေတြရဲ႕ အလုပ္အကုိင္ အေၿခအေနေတြအရ ဒီႏုိင္ငံကုိ ေၿပာင္းေရႊ႕ ၾကီးၿပင္းလာခဲ့ရၿပီး ၿမန္မာစာကုိ ေမ့သြားၾကတဲ့ ကေလးေတြ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္။


ကၽြန္မ အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက စာသင္ခန္းေလးကုိ ပထမဆုံးအေနနဲ႕ စေရာက္သြားတဲ့ေန႕မွာပဲ သတိထားလိုက္မိတာတစ္ခုက တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြဟာ Singlish ကုိေတာ့ မႊတ္ေနေအာင္ ေၿပာတတ္ၾကၿပီး ၿမန္မာစာ၊ ၿမန္မာစကားကုိ အဆင္ေၿပေၿပ၊ အခ်ိဳးက်က် ေၿပာတတ္ဖုိ႕ရာက်ေတာ့ မနည္းကုိ အားယူေၿပာဆုိေနၾကရတာကုိပါပဲ။

အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သူတုိ႕ေလးေတြကုိ ၿမန္မာစာနဲ႕ ေရးထားတဲ့ စာေပေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိေစခ်င္၊ ဖတ္တတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြားၿဖစ္ေပၚလာမိပါတယ္။ အေၿခအေနေတြက ဘယ္လိုေတြပဲ ၿဖစ္ေနၿဖစ္ေနေပါ့ေနာ္။ ၿမန္မာကေလးငယ္ေလးေတြကုိ ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္းကုိ သိေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ဓေလ့ထုံးစံေတြကုိ နားလည္ေစခ်င္တယ္။ ၿမန္မာ့ေၿမ ၿမန္မာ့ေရကုိ ခ်စ္တတ္ေစခ်င္လာတယ္။


ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မဆက္ေတြးမိတာေတြက ဒီကေလးေလးေတြ စိတ္၀င္စားေနၾကတဲ့ စာအုပ္စာေပ၊ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္း။ အခုဆုိရင္ သူတုိ႕အေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းသိတာက စပုိက္ဒါမန္း (Spiderman)၊ ဘက္တ္မန္း (Batman)၊ တြမ္နဲ႕ ဂ်ယ္ရီ (Tom & Jerry)၊ တိြတီ (Tweety)၊ ဂါးဖီးလ္(Garfield)၊ ဖန္တန္ (The Phantom)Donald Duck စသည္ စသည္တုိ႕ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မက သူ႕တုိ႕ကုိ သူတုိ႕အခုသိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြတင္မကဘူး၊ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ၿမန္မာ့ကေလးကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရွိတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိပါ သိေစခ်င္တာ။

ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းကုိ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ေရႊေသြးမုိးေသာက္ပန္းေတဇ အစရွိတဲ့ ကေလးဂ်ာနယ္ စာေစာင္ေတြထဲက ကၽြန္မ အခုထိမေမ့ေသးတဲ့့ ကာတြန္း ဇာတ္လိုက္ေလးေတြၿဖစ္တဲ့ ႏုံအအ ထုံေပေပႏုိင္လြန္းတဲ့ “ေက်ာ္ထြဏ္း”ရဲ႕ ၀တုတ္တုတ္ ဇာတ္လုိက္ “ေမာင္ရုိး”နဲ႕ “စမ္းေခ်ာင္းကုိကုိေအာင္”ရဲ႕ ပိန္ေညာင္ေညာင္ ဇာတ္လိုက္ “ေမာင္န”တုိ႕၊ “သူရ”ရဲ႕ “ဘယ္ေက်ာ္”နဲ႕ “မင္းေဇာ္”ရဲ႕ လွ်ာထုိးဦးထုပ္ေလး ေဆာင္းထားတဲ့ “ဘုိဘုိ”တုိ႕၊ “ေၿမဇာ”ရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ေမႊးေလး တစ္ပင္တည္း ေထာင္ေနတဲ့ “စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္”၊ အၿမဲတမ္း စြပ္က်ယ္အက်ႌကုိ ပုခုံးတစ္ဖက္က်ေအာင္ ၀တ္ထားတတ္ၾကၿပီး မ်က္မွန္ ေလးေထာင့္ထူထူၾကီးေတြကုိ တပ္ထားၾကတဲ့ “တင္ေအာင္နီ”ရဲ႕ “ၿပာဂေလာင္နဲ႕ ၿပာလေခ်ာင္”ညီအစ္ကုိတုိ႕၊ “ေဆြမင္း(ဓႏုၿဖဴ)”ရဲ႕ “တြတ္ပီနဲ႕ဗုိက္ကေလး”တုိ႕ အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေလးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေစခ်င္လိုက္တာ။

ဒါတင္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ သူတုိ႕ေလးေတြ တစတစ ၾကီးၿပင္းလာၿပီဆုိိရင္ေရာ။ ၿမန္မာ့သမုိင္းဆိုတာကုိေရာ သူတုိ႕ စိတ္၀င္တစားရွိပါ့လား။ ၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လုိ ေသြးေတြ ေခၽြးေတြနဲ႕ တည္ေထာင္ခဲ့ရသလဲ ဆုိတာမ်ိဳးကုိေပါ့။ ပထမၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ “အေနာ္ရထာမင္းတရားၾကီး”၊ ဒုတိယႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္သူ “ဘုရင့္ေနာင္”၊ တတိယႏုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္သူ “အေလာင္းမင္းတရားၾကီး ဦးေအာင္ေဇယ်” စသူတုိ႕အၿပင္ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္မတုိ႕ တုိင္းၿပည္္အတြက္ အသက္စြန္႕သြားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ သိပ္ကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားရတဲ့ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး “ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း”။ ဒီသူေတြအေၾကာင္းကုိ သိဖို႕ေနေနသာသာ ဒီနာမည္ေတြကုိ သူတုိ႕ ၾကားေတာင္မွ ၾကားဖူးၾကရဲ႕လား။ သူတုိ႕ရဲ႕ မိဘေတြကေရာ ကေလးေတြကုိ ၿမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းေတြကုိ တခုတ္တရ ေၿပာၿပၾကဖို႕ သတိရပါ့မလား။

သမိုင္းဆုိတာက အလွမ္းေ၀းပါေသးတယ္ေလ။ စာေပေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေရာ။ သူတုိ႕ေလးေတြ အေနနဲ႕ ကဗ်ာ၊ ၿပဇာတ္၊ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းစတဲ့ အၿပင္စာေပေတြကို ဖတ္ရႈတတ္လာၾကၿပီဆုိရင္ ရာဘင္တရာ နတ္တဂုိး (Rabindranath Tagore)၊ ရွိတ္စပီးယား (Shakespeare)၊ မတ္တြိန္း (Mark Twain)၊ ေအာ္စကာ၀ုိင္း (Oscar Wilde)၊ လီယုိေတာ္စတိြဳင္း (
Leo Tolstoy)၊ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ (Virginia Woolf)၊ ဂၽြန္ရပ္စကင္း (John Ruskin) စတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြြကုိပဲ ဖတ္ၾကေတာ့မွာလား။ အဲဒီစာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိပဲ စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၾကမွာလား။


ကၽြန္မတို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဟုိးေရွးမဆြကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကတဲ့ဲ့ “ရွင္မဟာရ႒သာရ”“ရွင္မဟာသီလ၀ံသ”“ရွင္ဥတၲမေက်ာ္”“စေလဦးပုည” စသူတုိ႕လို က၀ိအေက်ာ္အေမာ္ေတြရဲ႕ စာေပေတြက စလို႕ “ဆရာၾကီးသခင္ကို္ယ္ေတာ္မႈိင္း”ရဲ႕ ေဒြးခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳးၾကီးေတြအပါအ၀င္၊ ေခတ္စမ္းစာေပမွာ အဦးဆုံးလုိ႕ ေၿပာလို႕ရတဲ့ “သိပၸံေမာင္၀”ရဲ႕ စာေပေတြအၿပင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဆက္တုိက္ဆုိသလို ထူးခၽြန္ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားၿဖစ္တဲ့ “ၿမသန္းတင့္”“ဒဂုန္ေရႊမွ်ား”“ေရႊဥေဒါင္း”“ခ်စ္ဦးညိဳ”“တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္”၊ စာေရးဆရာမေတြထဲက ဆုိရင္လည္း “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး”“ခင္ႏွင္းယု”“ခင္ေဆြဦး”“ၾကည္ေအး”“ဂ်ဴး” စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ။ ထုိၿမန္မာစာေရးဆရာ၊ ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕ စာေပေတြကုိေရာ သူတုိ႕ေတြ တပုဒ္ၿဖစ္ေစ၊ တစ္အုပ္ၿဖစ္ေစေသာ္မွ ၿမည္းစမ္းၾကည့္ၿဖစ္ၾကပါ့မလား။ သိပ္ကိုၿမန္မာဆန္ၿပီး သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ “ေဇာ္ဂ်ီ”“မင္းသု၀ဏ္”“တင္မုိး”“ႏုယဥ္”“ေငြတာရီ”တုိ႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကုိေရာ တစ္ေၾကာင္းၿဖစ္ေစ၊ တစ္ပုိဒ္ၿဖစ္ေစ သူတုိ႕ ရြတ္ဆုိၾကည့္ၾကပါ့မလား။


အဲဒီလို အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မဟာ အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ပူပင္ေသာက စုိးရိမ္ဗ်ာပါဒေတြ ၾကီးစြာနဲ႕ စဥ္းစားေတြးေတာၿပီးသကာလမွာ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ခ်လိုက္ပါတယ္။ “ဟုတ္ၿပီ… သူတုိ႕ေလးေတြ ၿမန္မာၿပည္၊ ၿမန္မာ့ေၿမ၊ ၿမန္မာ့ေရ၊ ၿမန္မာ့စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးတတ္၊ စိတ္၀င္စားတတ္လာေအာင္ ဒီလိုလုပ္ေပးခြင့္ေလးရေနတုန္းမွာ ငါလုပ္ေပးႏုိင္သေရြ႕ေလး ကုိယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း ရွိသေလာက္ အားထုတ္ၿပီး သူတို႕ကုိ စည္းရုံးရမယ္” ဆုိၿပီး ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္ၾကီး ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ဟန္နဲ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ သင္ၾကားေရးကုိ စတင္လိုက္တဲ့ကၽြန္မဟာ အေပၚကေမးခြန္းမ်ိဳးေလာက္နဲ႕တင္ ေခၽြးၿပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၿမန္မာစာဆုိတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွသလုိ သင္ယူဖုိ႕ခက္ခဲနက္နဲဲတဲ့ စာလုိ႕လဲ ခံစားမိလာပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ကုိယ့္ကုိ ကၾကီး၊ ခေခြး ၀ုိင္းေအာင္ေရးတတ္ဖုိ႕ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းကဆရာ၊ ဆရာမေတြကုိလည္း သတိတရ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕။


တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဆုိတာက ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရထားတဲ့ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေလးၿဖစ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြရုံးပိတ္ရက္ (၂)ရက္ထဲကေန အခ်ိန္ေလး နဲနဲဖဲ့ၿပီး ပရဟိတ အလုပ္ေလး တစ္ခုခု လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ရယ္၊ ကေလးေတြကို ခ်စ္တာ၊ ကေလးေတြကုိ စာသင္ေပးရတာကို ၀ါသနာပါတာက တစ္ေၾကာင္းရယ္ေၾကာင့္သာ လုပ္အားေပးဆရာမအၿဖစ္ ၀င္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေတြတုန္းက ၿမန္မာစာကုိလည္း (၁၀)တန္း အထိပဲ သင္ယူခဲ့ရတာ ဆုိေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ၿမန္မာစာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ထဲထဲ၀င္၀င္ နက္နက္နဲနဲ ဆက္မေလ့လာၿဖစ္ခဲ့ဘူးပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီမွာပဲ ကေလးေတြကို သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာ သင္ေပးဖုိ႕ၾကိဳးစားတဲ့အခါ အဲဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ႕ စေတြ႕တာပါပဲ။ ကၽြန္မၾကဳံေတြ႕ရတာက အေပၚကေမးခြန္းတင္ပဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ရွိေသးတယ္။


တစ္ခါေပါ့….. “ၾကြ” ဆုိတဲ့ စာလုံးကို သင္တဲ့အခါ ကၽြန္မက အဲဒီ “ၾကြ” ဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဘုရား၊ ရဟန္း သံဃာ အစရွိတဲ့သူေတြအတြက္ သုံးတဲ့စကားလုံး ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ဥပမာဆုိရင္……ဘုရားရွင္ လာတယ္လို႕ မသုံးဘူး…“ၿမတ္စြာဘုရား ၾကြလာတယ္…” “ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးေတြ ၾကြလာတယ္….” အဲဒီလို စာေၾကာင္းမ်ိဳးေတြမွာဆုိရင္ ဒီ “ၾကြ” ကုိ သုံးရတယ္ လို႕ ရွင္းၿပထားမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕


ေၿမြသံလား ေလသံလား။

ေၿမြ သတိထားပါ။

ေၿမြထိက ေဆးခန္း သြားရမည္။

ဆရာ၀န္ ၾကြလာၿပီ။


ဆုိတဲ့ ဖတ္စာလည္း ေရာက္ေရာ


ကၽြန္မတပည့္ ကေလးေလးက

“ဆရာမ…ဆရာမ ေၿပာေတာ့ ၾကြကုိ ဘုရားတုိ႕၊ ဘုန္းဘုန္းၾကီးတုိ႕ အတြက္ပဲ သုံးတာဆုိ…အခု ဘာလို႕ ဆရာ၀န္ကုိ ၾကြလာၿပီလို႕ သုံးတာလဲ…” တဲ့ေလ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ႕လို စဥ္းစားမိရဲ႕လားလို႕ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဆရာမက ဒါဆုိ ဒါပဲလို႕ မွတ္လုိက္တာ မ်ားသလားလို႕ေလ။


သူတုိ႕ေလးေတြရဲ႕ ၾကံၾကံဖန္ဖန္စဥ္းစားတတ္တဲ့ ဥာဏ္ရည္ေလးေတြကုိေတာ့ ကၽြန္မ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခါကဆုိရင္လည္း


မိဘဆရာ ရုိေသပါ။

ရုိးရုိးသားသား ေနပါ။

သာသာယာယာ စကားဆုိပါ။

အဘုိးအုိုကုိ ကန္ေတာ့ပါ။


ဆုိတဲ့ ဖတ္စာမွာ


“ဆရာမ…. ကန္ေတာ့ ဆုိတဲ့ စကားလုံးမွာ ေတာ့ဆုိတာပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္…. တကယ္လို႕ ေတာ့ဆိုတဲ့ စကားလုံးသာ မပါရင္ အဘုိးအုိုကုိ ကန္ပါ လုိ႕ ၿဖစ္သြားမွာေပါ့ေနာ္….” တဲ့။


အဲဒီလို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေလးေတြကလည္း ေတြးတတ္ေသးတာပါ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ဆရာမေတြခမ်ာမွာလည္း သင္ခန္းစာေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သူတုိ႕မ်က္စိထဲမွာ ပုံေပၚလာေအာင္ သူတို႕နားလည္ေအာင္ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြနဲ႕ ရွင္းရတာလည္း လြယ္ေတာ့မလြယ္လွပါဘူး။ သူတုိ႕စိတ္၀င္စားေအာင္ ေၿပာပုံဆုိပုံ ဟန္ပန္မူရာကလည္း လုိေသးတယ္ထင္ပ။ ကၽြန္မဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ အေၿပာအေဟာ စည္းရုံအားေကာင္းသလဲဆုိတာ နမူနာ တစ္ခု ေၿပာၿပရရင္


မုိးလရာသီ

အဘုိးအုိတုိ႕လယ္တဲ

တဲကေလး မုိးယုိ ေနသလား။

ကူညီ၍ မုိးေပးပါ။

ဆုိတဲ့ ဖတ္စာကို သင္ေတာ့ “ဆရာမ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ ဘာလဲ” တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဒီလိုစိတ္၀င္တစားေမးလာတဲ့အခါ အေၿဖကုိ ေပးဖုိ႕ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ေပါ့


“သမီးေလးေရ မုိးယုိတယ္ဆုိတာ တဲေပၚက မုိးထားတဲ့အမုိးက မလုံပဲ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ အတြက္ မုိးေရေတြက အဲဒီအေပါက္အၿပဲေတြကတဆင့္ ယိုက်တာကုိ ေခၚတာေလ။ ဘာလို႕ အမုိးေတြက ေပါက္ၿပဲရတာလဲဆုိေတာ့ ဒီတဲေလးရဲ႕ အမုိးက ကြန္ကရစ္ေတြနဲ႕ ေဆာက္လုပ္္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ ယာထဲမွာ ခဏေနဖုိ႕အတြက္ သက္ကယ္ပ်စ္ေတြနဲ႕မုိးထားတာ။ သက္ကယ္ဆုိတာက ဘယ္ကရတာ…ဘယ္လို ပုံစံရွိတာ.....” စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ… ဟန္အၿပည့္ မာန္အၿပည့္နဲ႕ ရွင္းၿပလိုက္တာေပါ့။


ကေလးကလည္း ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးေလးနဲ႕ ၿငိမ္ၿပီး စုိက္ၾကည့္ေနတာဆုိေတာ ကၽြန္မကလည္း ငါေတာ့ ဟန္က်ၿပီေပါ့ ကေလးက ငါေၿပာတာကို စိ္တ္၀င္တစားနားေထာင္ေနရွာသား ဆုိၿပီး ပီတိေတြၿဖစ္မယ္ၾကံရုံ ရွိေသး ကၽြန္မ စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကေလးက ေၿပာခ်လိုက္တာက “ဆရာမ ဆရာမ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကေလ သမီးေမေမ i-phone ၀ယ္လိုက္တယ္ သိလား…” တဲ့ေလ။ “ေၾသာ္….ေအးေအး….” ကၽြန္မမွာ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ပဲ ရွင္းၿပရေတာ့မလို ရပ္လိုက္ရေတာ့မလိုနဲ႕ေလ။


ဒီလိုနဲ႕ တစတစဆုိသလို ကၽြန္မရဲ႕ ေတာင္ၾကီးၿဖိဳမယ့္ မာန္ေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေလ်ာ့က်ကုန္ရၿပီး ကဲပါေလ…. ဘာမွမတတ္တာ၊ မသိတာထက္စာရင္ ကၾကီးကေန အအထိပဲ တတ္ဦးေတာ့၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြပဲ ၾကဳံေတြရေစဦး အနဲဆုံး သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာေလာက္ကုိပဲ သူတုိ႕ေလးေတြ ေက်ေက်ညက္ညက္ ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးႏုိင္ၿပီဆုိရင္ကုိပဲဲ ေတာ္လွပါၿပီေလ ဆုိၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ရွိသမွ်မာန္ေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရပါေလေတာ့တယ္။

Wednesday, May 12, 2010

ရွက္ကုိယ္ေတြ႕


ကၽြန္မတုိ႕ နည္းပညာတကၠသုိလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ ကာလေတြတုန္းကေပါ့...။ သိၾကတဲ့အတုိင္း နည္းပညာ တကၠသုိလ္ဆုိတာမ်ိဳးက အလြန္အင္မတန္မွ သြားေရးလာေရး အဆင္ေၿပ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕တဲ့၊ သာယာလွပတဲ့ ၿမိဳ႕ၿပင္က လယ္ကြင္းၿပင္လုိ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ ထုတ္ၿပီး တည္ေဆာက္တတ္ၾကတာ ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿပည္နည္းပညာတကၠသုိလ္ၾကီးကလည္း ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန ရွစ္မုိင္အကြာမွာ ရွိတဲ့ လက္ခုပ္ပင္ရြာနဲ႕ ေႏွာကုန္းရြာ အနီးမွာ တည္ရွိထားပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းသားေတြ နံနက္ပုိင္း အဲဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ ေက်ာင္းခ်ိန္အမီသြားေရာက္ႏုိင္ဖုိ႕၊ စာသင္ၿပီးလို႕ ေက်ာင္းကအဆင္း အိမ္ကုိၿပန္လာဖုိ႕ ဆုိတဲ့ အေရးေတြမွာက်ေတာ့ “မထသ” ကေန ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဆုိၿပီး တာ၀န္ယူ စီစဥ္ေပးတဲ့ ဖယ္ရီကားေတြက တကယ္တမ္းမွာ လုံေလာက္မႈ မရွိပါဘူး။ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေၿပာတာပါ...အခုေတာ့ လုံေလာက္မႈရွိမရွိ ၾကဳံမွ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္)။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြခမ်ာမွာ ဖယ္ရီကိုခ်ည္း အားကုိးေနလို႕ မရေတာ့ဘဲ ၿပည္ၿမိဳ႕ကေန “ေပါင္းတလည္” “ေပါက္ေခါင္း” အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကုိ ေၿပးဆြဲေနတဲ့ လုိင္းကားေတြ(ပုံမွာၿမင္ရတဲ့ ကားမ်ိဳး)ကုိလည္း အားကုိးအားထား ၿပဳရပါတယ္။

ေပါင္းတလည္ နဲ႕ ေပါက္ေခါင္းဆုိတာက ၿပည္နည္းပညာ တကၠသိုလ္ကုိ ေက်ာ္ၿပီးမွ ေရာက္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတြေလ...။ ဆုိလုိခ်င္တာက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက အဲဒီၿမိဳ႕ေတြကုိ သြားတဲ့ ကားလမ္းေဘး လမ္းခုလတ္မွာ တည္ရွိတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။ လိုင္းကားေတြက ၿပည္ၿမိဳ႕က အထြက္ဆုိရင္ေတာ့ နာရီၿခားနဲ႕ အလွည့္က် ထြက္ၾကရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္က ေစာေစာသာ ေနရာသြားယူလုိက္မယ္ဆုိရင္ သိပ္ဒုကၡမေရာက္ပဲ ေနရာရတတ္ေပမယ့္ အၿပန္ခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အၿမဲလိုလို အခက္ၾကဳံရတတ္ပါတယ္။

စာသင္ခ်ိန္ေတြ ဆုိတာကလည္း ေနကုန္ေအာင္ တက္ရတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေလေတာ့ အတန္းၿပီးရင္ ၿပီးတာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ ၿပည္ေတာ္ ၿပန္ဖုိ႕အေရး ကၽြန္မတုိ႕မွာ ေက်ာင္းေရွ႕ေလးကိုထြက္ လမ္းေဘးေလးေတြမွာ တန္းစီၿပီး ကားစေမွ်ာ္ရပါတယ္။ ဖယ္ရီေတြက က်ေတာ့ ၿပည္ကေန ညေနပုံမွန္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွ လႊတ္ေပးတာဆုိေတာ့ ၾကားထဲက ကုိ႕လုိ႕ကန္႕လန္႕ အခ်ိန္ေတြမွာက်ေတာ့ လိုင္းကားကုိပဲ အားကုိးစရာ ရွိတာေလ။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ္ပုိင္ကားေလးေတြ ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ စိတ္ေကာင္းရွိစြာနဲ႕ ေက်ာင္းေရွ႕မွာရပ္ၿပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ႏုိင္သေလာက္ ေခၚတင္ေပးသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း လမ္းေဘးမွာ အၿဖဴနဲ႕နက္ၿပာ၀တ္စုံေလးေတြ ၀တ္ၿပီး ေခၚမ်ားေခၚခ်င္မလားေလရယ္လုိ႕ သနားစရာ မ်က္ႏွာေပးေလးေတြနဲ႕ တန္းစီၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေလးေတြကုိ “ဟုတ္ကဲ့ သနားပါတယ္” ဆုိတဲ့ အၾကည့္ေလးနဲ႕ပဲ ၾကည့္သြားတတ္ၾကပါတယ္။

အခုနလုိင္းကားအေၾကာင္းကုိ ဆက္ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ အဲဒီ လိုင္းကားေတြမွာက အေပၚက ဓါတ္ပုံထဲမွာ ၿမင္ရတဲ့အတုိင္း လက္၀ဲ လက္ယာ တစ္ဘက္စီကပ္လ်က္ ေဘးခုံေတြပါၿပီး အလယ္မွာကက်ေတာ့ အလယ္ခုံဆုိၿပီး ခုံတန္းအရွည္ၾကီးေတြကုိ အလ်ားလုိက္ တစ္တန္းတည္း ခ်ထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဘးခုံရတဲ့သူကေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ေနရာေလးမွာ အေရွ႕ဘက္ေလးမ်က္ႏွာမူ အိေၿႏၵရရေလး ထုိင္လုိက္သြားရုံပဲေပါ့...။ အလယ္ခုံမွာထုိင္တဲ့သူက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ႏွစ္ဘက္လွည့္ၿပီး ထုိင္လို႕ရပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္ကိုလွည့္မလား...ညာဖက္ကုိလွည့္မလား... အဆင္ေၿပသလိုေပါ့...။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကားသမားေတြက အဲဒီအလယ္ခုံေတြကုိ ဖယ္ထုတ္လုိက္ၿပီး ၾကားထဲမွာ ဆန္အိတ္တုိ႕ ၾကံသကာအိတ္တုိ႕ တၿပည့္တင္တတ္ပါေသးတယ္...။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီဆန္အိတ္ေတြ ၾကံသကာအိတ္ေတြေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ် ရတာေပါ့ေနာ္...။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ..။ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ထမီနက္ၿပာေတြလည္း နက္မၿပာႏုိင္ေတာ့ပဲ နက္ၿဖဴတူတူေတြ ၿဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လည္း ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ...။ ကားရတဲ့အခ်ိန္ ရတဲ့ကားကုိပဲ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္လိုက္ရတာပါပဲ..။

ကၽြန္မတုိ႕ ေတြရဲ႕ အက်င့္ကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲဲ႕ အတူတူထုိင္ရမွ စိတ္ခ်မ္းသာတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား...။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အတူတူ ယွဥ္လ်က္ ေဘးခုံ သို႕မဟုတ္ အလယ္ခံုမွာ ရရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပါ့...။ စကားေတြ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ တြတ္ထုိးလုိ႕ရၿပီေလ...။ အတန္းထဲမွာ ဘယ္ဆရာ၊ ဘယ္ဆရာမက ဘယ္လုိ ဘယ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကၿဖင့္ ဘယ္လို...ဘယ္ဘာသာရပ္က ဘယ္လို စသည္ၿဖင့္ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ...ေၿပာလိုက္ၾက ရီစရာရွိလည္း ရီလိုက္ၾကနဲ႕ အင္း...ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ေက်ာင္းတက္စားရတဲ့ ဘ၀က အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား..။ (အခုလို ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္စရာမလုိပဲ မိဘဆီက လက္ၿဖန္႕ေတာင္းသုံးရုံပဲ ဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေပါ့...)။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္... ထုံးစံအတုိင္းေပါ့... ကၽြန္မတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ေက်ာင္းကၿပန္တဲ့အခ်ိန္ ကားေစာင့္ေနတုန္း လိုင္းကားတစ္စီး ေရာက္အလာ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႕ အလုအယက္ တက္လိုက္ၾကၿပီး ကားေပၚမွာ ရရာေနရာကုိ အဆင္ေၿပသလို ၀င္ထုိင္ၾကေရာ ေၿပာပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ေဘးခုံႏွစ္ခုံက လူေတြအၿပည့္ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မတို႕ေတြက အလယ္ခုံမွာပဲ ေနရာရပါေတာ့တယ္...။ အၿပန္ဆုိရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပါလာတတ္္္တဲ့ ခရီးသည္ေတြက အဲဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ရြာေတြက တက္လာၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက မ်ားပါတယ္...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က အလယ္ခုံမွာကိုပဲ ထုိင္တဲ့ ဘက္က မတူဘူး ၿဖစ္သြားတယ္ ...။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းက ညာဖက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ဘက္ခုံတန္းဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူလို႕...။ ရွိေစေတာ့...။ ဒီလိုပဲ အဆင္ေၿပသလိုပဲ စီးရမွာေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ အဆင္မေၿပတာက စၿဖစ္လာပါၿပီ...။ ကၽြန္မရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ထုိင္ေနတာက ေက်ာင္းမတုိင္ခင္ ရြာတစ္ရြာကေန ထင္ပါရဲ႕ .... ပါလာတဲ့ သေကာင့္သားတစ္ေကာင္...။ ၀တ္လာတဲ့ ပုဆုိးကလည္း အခုမွ အသစ္ကုိ ထုတ္၀တ္လာတာ ထင္ပ.. ပိပိရိရိမရွိပဲ ေဖာင္းေဖာင္းပြပြနဲ႕..။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက သူ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေကာင္မေလး လာထုိင္ၿပီလည္းဆုိေရာ ရသမွ် အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ အပီကုိ စရႈိးေတာ့တာပါပဲ...။

ဒါဟာ မိန္းခေလးမ်ားထက္ သာလြန္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ားရဲ႕ေမြးရာပါ မဟာအခြင့္အေရး ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မက “ဟဲ့ နင္ငါ့ကို မၾကည့္နဲ႕ မ်က္လုံးကိုမွိတ္ထား....” လို႕ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး တားလို႕ရပါ့မလဲ...။ သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ၾကားထဲမွာကလည္း ၂ေပသာသာေလာက္ပဲ ၿခားတာဆုိေတာ့ စဥ္းစာသာၾကည့္ေတာ့ ...။ ကၽြန္မမွာ တလမ္းလုံး စိတ္ေတြက်ဥ္းက်ပ္ စိတ္ကလည္းတုိေပါ့ ...။ မ်က္ႏွာထားကုိ တင္းထားလိုက္ရတာလည္း မ်က္ႏွာမွာ ရွိသမွ်အေၾကာေတြ ၿပတ္ထြက္ကုန္မွာေတာင္ စုိးရတယ္...။

ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မမ်က္ႏွာရဲ႕ direction ကုိ သူနဲ႕ တည့္တည့္ မဆုိင္မိေအာင္ ဟုိဘက္ဒီဘက္ လွည့္ရတာလည္း ဇက္ကအနားမေပးရပဲ ၁၈၀ ဒီဂရီ လည္ေနပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေနရာေၿပာင္းဖုိ႕ ေနရာလြတ္ေလးမ်ား ရွိေလမလားရယ္လုိ႕ ဟုိဟုိဒီဒီ ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ခရီးသည္က အတက္ပဲရွိတယ္ အဆင္းမရွိဘူး...။ ကၽြန္မကလည္း “ငါ အခြင့္သာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ဘက္ကုိ ငါ့ကိုယ္ကုိ လွည့္ပစ္မယ္ ...ဒင္းကုိ ေက်ာပဲ ေပးထားမယ္.....” လို႕ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတာေပါ့...။

ဒီလိုနဲ႕ ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး ၿပည္နားကို တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာေရာ ဆုိပါေတာ့...။ အဲဒီမွာ ကားက နဲနဲေခ်ာင္စၿပဳလာပါၿပီ...။ အဲဒါနဲ႕ ၿပည္ၿမိဳ႕ထဲကုိ အ၀င္ တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မေဘးက လူေတြလဲ ဆင္းသြားေရာ... ကၽြန္မလည္း ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ အပုိင္ပဲဆုိၿပီး မတ္တတ္မရပ္ဘဲ ထုိင္လ်က္သားကေနပဲ ခႏၶာကိုယ္ကုိ ဆုံလည္လုိသေဘာထားၿပီး ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ ေစြ႕ခနဲေနေအာင္ ေၿမွာက္ၿပီး တစ္ဖက္ကုိ လွည့္လုိက္တာေပါ့...။ အဲ.... အဲဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက အဆုံးအထိ ပါမလာပဲ လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ပဲ တစ္ခုခုနဲ႕ညိွေနသလိုမ်ိဳး ခံစားလုိက္ရၿပီး အဲဒီလို ခံစားမႈႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ “...ဟ..ဟ...လုပ္ပါဦး...ပုဆုိး...ပုဆုိး...က်ေနာ့္ပုဆုိး .... ” ဆုိတဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေၿမွာက္တက္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္မေလး ၿမင္လို္က္ရတဲ့ ၿမင္ကြင္းက မထိတ္သာ မလန္႕သာ ...ကၽြန္မအေရွ႕က ေက်းဇူးရွင္ရဲ႕ ပုဆုိးကြင္း ေအာက္စက ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ စြပ္လ်က္သားၾကီး...။ သူကလည္း ေၿပာေၿပာဆုိဆုိ ၿပာၿပာသလဲနဲ႕ ကၽြန္မေၿခေထာက္မွာ စြပ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ပုဆုိးစကို အတင္းဆြဲခၽြတ္...ကၽြန္မမွာလည္း ဟုိဘက္တစ္ဘက္ကုိ ေၿပာင္းခ်ဖို႕ မၾကြထားတဲ့ ေၿခအစုံကုိ သူ႕ဘက္ပဲ ၿပန္ခ်ရေတာ့မလို ဟုိဘက္ပဲ ဆက္သယ္သြားရမလုိနဲ႕ ခုံေပၚမွာ တန္းလန္းၾကီး...။ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿဖစ္ကုိ ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ သူေတြကလည္း တ၀ါး၀ါးနဲ႕ ၿဖစ္ကုန္လုိက္ၾကတာ...ေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...။

ၿဖစ္ပုံက ဒီလုိေလ...။ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ေနတုန္းက ေၿခေထာက္ေတြက ေအာက္ကုိ အသီးသီး ခ်ထားၾကရတာဆုိေတာ့ အေနအထားအရ ကၽြန္မရဲ႕ ေၿခေထာက္အစုံက သူ႕ပုဆုိးကြင္းစ ေအာက္ဘက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေနမွာေပါ့...။ ကၽြန္မေၿပာခဲ့ပါေရာလား...၀တ္ထားတဲ့ ပုဆုိးကလည္း ပြပြေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ပါဆုိ....။ တကယ္လုိ႕သာ သူပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္မပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆင္းရမယ့္ေနရာေရာက္လို႕ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဘာၿပႆနာမွ မရွိေပမယ့္ အခုလို ကၽြန္မက ထုိင္ရာကေန မထပဲ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပဲ မယူလုိက္ၿပီး ဟုိဘက္တစ္ဖက္ကို ေၿပာင္းလွည့္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ သူ႕ပုဆုိးကြင္းၾကီး တစ္ခုလုံးကုိ ကၽြန္မေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ စြပ္ၿပီး မယူလာလိုက္သလုိမ်ိဳး ၿဖစ္သြားတာေပါ့...။

သူၿဖင့္ ဘယ္လို ခံစားလိုက္ရလဲေတာ့ မသိဘူး...။ ကၽြန္မမွာၿဖင့္ ရွက္လိုက္တာဆုိတာ ကားေပၚမွာ ဘယ္္သူ႕ကုိမွလည္း ေမာ့မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ ေခါင္းၾကီးကုိ ငုံ႕ထားၿပီး ကားဂိတ္ကုိ ၿမန္ၿမန္ေရာက္ပါေစပဲ တြင္တြင္ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္...။ ကားဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစ္ခ်ိဳးတည္းကုိ ေၿပးမိေတာ့တာပါပဲ...။

ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ၿဖစ္ၿခင္းေနာ္...။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ရွက္ခဲ့မိတဲ့ အၿပင္ အခုအခ်ိန္အထိ ၿပန္ေတြးလိုက္မိတုိင္းလည္း ရီခ်င္ပက္ကိ် ၿဖစ္ေနရေတာ့တာပါပဲ...။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ေပ့ါ။

ကၽြန္မကုိယ္ေတြ႕မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မ အစ္မရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕လည္းရွိေသးတယ္...။ ၾကဳံတုန္း တစ္ခါတည္း ေၿပာၿပလိုက္ဦးမယ္...။ သူကလည္း တစ္ရက္ အဲဒီလက္ခုပ္ပင္ ရြာဘက္ကုိ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႕ အသြား ထုံးစံအတုိင္း လုိင္းကားစီးေတာ့ ကားကလူၿပည့္ေနၿပီး အလယ္မွာလဲ ဆန္အိတ္ေတြနဲ႕ဆုိေတာ့ကာ ကားေနာက္အစြန္ ဆန္အိတ္ေလးေပၚမွာပဲ ထုိင္ခ်လိုက္ၿပီး ေနာက္က ေၿခခ်ခုံကုိ မ်က္ႏွာမူလ်က္ေပါ့...။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မအစ္မကုိ ၀န္းရံပိတ္ထားတာက ေၿခခ်ခုံေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္တြယ္စီးၿပီး လုိက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ...။

ဒီလိုနဲ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားက အရွိန္နဲ႕ေမာင္းေတာ့ ေလေတြကလည္း တဟူဟူးတုိက္တာေပါ့...။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း တလူလူလြင့္ေနတဲ့ သူ႕ထမီေအာက္စေလးကုိ ဒူးေခါင္းၾကားေလးထဲ ဆြဲဆြဲသြင္းၿပီး မၾကာခဏ သိမ္းသိမ္းေပးရတာေပါ့...။ အင္း...ကၽြန္မ အစ္မတစ္ေယာက္ ေတြးမိေတြးရာေတြး ေငးမိေငးရာေငးၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဆြဲလြန္ အသိမ္းလြန္သြားလဲ မသိဘူး။ တစ္ေနရာလည္းေရာက္ေရာ...သူ႕ေရွ႕က ေက်ာင္းသားေလးက... “ဟာ..အစ္မၾကီး အစ္မၾကီး ကၽြန္ေတာ့ပုဆုိးကို ဘာလုိ႕ဆြဲေနတာလဲဗ်.......” ဆုိတဲ့အသံၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားလား...သူ႕ထမီစေအာက္ေမ့လို႕ သူ႕ဒူးေခါင္းႏွစ္လုံးၾကားထဲကုိ အတင္းဆြဲသြင္းေနတာ လတ္စသတ္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕က ေကာင္ေလးရဲ႕ ပုဆုိးစၾကီးကုိ ဆြဲသြင္းေနတာပါလား...။ ေတာ္ေသးလုိ႕ေပါ့ေနာ္...အခ်ိန္မီသိလုိက္ေပလို႕သာ...ႏုိ႕မုိ႕လုိ႕ကေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ....။

ကဲကဲ...အဲဒါသာၾကည့္ေတာ့ အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ ညီအစ္မတေတြကေတာ့ အဲလုိပါဆုိ...။

(မွတ္ခ်က္။ ။ဒီပိုစ့္ကုိ နာမည္ေပးမလုိ႕ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ခ်စ္လွစြာေသာ မမၾကီး ေဒၚေရႊစင္က သူ႕နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကုိ ခ်စ္ကုိယ္ေတြ႕လို႕ နာမည္ေပးၿပီး ေရးတတ္တာကို သတိရသြားၿပီး ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ရွက္စရာ ကိုယ္ေတြ႕ ဇာတ္လမ္းမုိ႕ ရွက္ကုိယ္ေတြ႕လုိ႕ ေပးလုိက္မယ္ဆုိၿပီး ဆုံးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္...။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္...အဲဒီ ကားေပၚက ေမာင္မင္းၾကီးသားနဲ႕ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာတင္ၿပီးသြားလုိ႕ ...။ ေတာ္ၾကာ သူလည္းရႈိး ကုိယ္လည္းရႈိး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ရႈိးၿပီး အၾကည္ေတြဆုိက္ ဇာတ္လမ္းေတြမ်ားသာ ၿဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီပုိစ့္က ရွက္ကုိယ္ေတြ႕ မဟုတ္ပဲ ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႕ ၿဖစ္သြားေလာက္တယ္ :)))))

ဓါတ္ပုံေလးက ဒီေနရာကေန ယူထားတာပါ။

pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26pika26

Friday, April 23, 2010

စိတ္သေဘာႏွယ္

လူေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာ၊ သဘာ၀ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သာ ၿပန္သုံးသပ္ၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆန္းက်ယ္လွစြာနဲ႕ ရယ္ေမာဖြယ္ရာေတာ့ ေကာင္းလွပါသည္။ လူတုိင္းကုိေတာ့လည္း မဆုိလုိပါဘူး.. . အဓိကကေတာ့ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ေၿပာခ်င္တာပါ...။ ဘယ္လုိမ်ိဳးလည္းဆုိရင္ ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္မွ စိတ္တုိ၊ စိတ္ဆုိး ေဒါသထြက္ခ်င္စရာ၊ မနာလုိ၀န္တုိၿဖစ္ေလာက္ခ်င္စရာ၊ ၾကီးၾကီးမားမား ကိစၥမ်ိဳးေတြနဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ္လည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရွိတတ္၊ မထားတတ္ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနႏုိင္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ ေသးေသးမႊားမႊား ကိစၥေလး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သေဘာထားရမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေလးေတြမွာက်ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ခံစားမႈေတြ လုိက္ၿပီး ၿဖစ္မိေနတတ္တာမ်ိဳးေပါ့ ။ ဘာလို႕ အဲဒီလို ေၿပာရသလဲဆုိေတာ့ အခုလတ္တေလာမွာ ၿဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုအေပၚမွာ ကၽြန္မစိတ္ကုိကၽြန္မ ၿပန္သုံးသပ္မိတဲ့ အၿဖစ္တစ္ခုေၾကာင့္ပါ။


```````````````````````````````````````````````````````


ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ဟာ ပင္ကုိသဘာ၀အေနနဲ႕ေတာ့ ေခြးေလးေတြ၊ ေၾကာင္ေလးေတြ စတဲ့ တိရစာၦန္ေလးေတြ (ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႕ ထင္ၿမင္္မိတဲ့ အေကာင္ေလးေတြ မွန္သမွ်) ကုိ အကုန္ခ်စ္တတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္လုိ႕ ေၿပာလို႕ရပါတယ္...။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အရင္တုန္းက ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း ဘယ္လုိေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလးမ်ိဳးေတြကုိမဆုိ၊ ဘယ္လုိအေၿခအေနမ်ိဳးမွာမဆုိ ၿခြင္းခ်က္မရွိ ခ်စ္တတ္လိမ့္မယ္လုိ႕လည္း ကိ္ုယ့္ကုိကုိယ္ ေတြးထင္ေနခဲ့မိဘူးပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေတြးက သူတုိ႕ႏွစ္ေကာင္နဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လုံး၀မွားယြင္းသြားၿပီဆုိတာ သိလုိက္ရပါေတာ့တယ္...။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ဆုိတာက ကၽြန္မနဲ႕ အခုအတူေနေနတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္က “ကေလးေလး” နဲ႕ “ကပၸလီ” ဆုိတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ေလ...။ “ကေလးေလး” နဲ႕“ကပၸလီ” ဆုိတာက သူတို႕ကုိ ကၽြန္မဟာကၽြန္မ ေပးထားတဲ့နာမည္ေတြပဲ ဆုိပါေတာ့...။

ေၾကာင္ေလးေတြဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္မွာ အရင္တုန္းကေတာ့ ေၾကာင္ေလးက တစ္ေကာင္တည္းရွိတာပါ။ “ကေလးေလး” ဆုိၿပီး ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္စႏုိးနဲ႕ေခၚတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ေၾကာင္ေလးေပါ့...။ အိမ္က ေၾကာင္ဆုိေပမယ့္ အိမ္မွာ တရား၀င္လုိင္စင္နဲ႕ ေမြးထားတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ဒီမွာက ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြ ေမြးခ်င္ရင္ လုိင္စင္နဲ႕ ဘာနဲ႕ ေမြးရတာေလ...။ ဒီေၾကာင္ေလးက ကၽြန္မတုိ႕ အိမ္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယား အခုေနတဲ့ တုိက္ခန္းကုိ စတင္ေၿပာင္းေရႊ႕လာေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ အခန္းေဘးကပ္လ်က္ မေလး(Malay)မိသားစုေတြေနတဲ့ အခန္းကေန အဲဒီေၾကာင္ေလးက တေညာင္ေညာင္နဲ႕ေအာ္ၿပီး အိမ္ထဲကုိ သူ႕ဟာသူ၀င္ခ်လာတာ အဲဒီကတည္းက လုံး၀ မၿပန္ေတာ့တာတဲ့...။ သူကလည္းမၿပန္ေတာ့သလို ပုိင္ရွင္ေတြကလည္း ၿပန္မေခၚေတာ့ပဲ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ဆီမွာပဲ ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴ ေနခြင့္ၿပဳလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားကလည္း ကေလးကုိ အရူးအမူးပဲ လုိခ်င္ၾကေပမယ့္လည္း မရၾကရွာေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပဲ သူတုိ႕သားေလးလို ခ်စ္သြားၾကတာေလ...။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕အိမ္ကုိ ကၽြန္မေၿပာင္းလာေတာ့ကာ သူက ရွိႏွင့္ေနၿပီးပါၿပီ။ ဒီေၾကာင္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕နဲ႕က ေတာ္ေတာ္ေရစက္ပါတယ္လုိ႕ေတာ့ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကေလးေလးဟာ သိပ္ကုိလိမၼာၿပီး အကင္းပါးတဲ့ ေၾကာင္ကေလးပါ...။ သူဘယ္ေလာက္ထိ သိတတ္သလဲ၊ လိမၼာသလဲဆုိတာကုိ ေၿပာၿပရရင္ ယုံၾကမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကုိယ္ေတြ႕ၾကဳံဘူးတဲ့သူမွပဲ ယုံၾကမွာပါ။ ကေလးေလးက ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာ အၿမဲတစ္ေစ ၂၄နာရီပတ္လုံး ေနေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း ေန႕တုိင္းရုံးသြားေနရတာဆုိေတာ့ အိမ္မွာ အခ်ိန္ၿပည့္ မရွိၾကဘူးေလ...။ သူ႕မွာက သူနဲ႕ အတူတူ ေဆာ့ကစားစရာ အေဖာ္ေၾကာင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားမွာရွိတဲ့ ကားပတ္ကင္တစ္၀ုိက္မွာ ေနထုိင္ေနၾကတဲ့ ပုိင္ရွင္မရွိတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ...။ သူက ေအာက္ကုိဆင္းဆင္းၿပီး အဲဒီေၾကာင္ေလးေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနက်ေလ...။ ဒါေပမယ့္ သူဗုိက္ဆာၿပီဆုိတဲ့ အခိ်န္က်ရင္ေတာ့ ၿပန္လာတတ္ပါတယ္...။ စားလုိ႕၀သြားၿပီဆုိရင္ တစ္ခါ သြားၿပန္ေဆာ့ၿပန္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အၿမဲ အိမ္မွာ ၿပန္လာအိပ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မက အိပ္ခါနီးရင္ သူနဲ႕အတူ အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိပါ ေရအတူခ်ိဳးေပးၿပီး ေရေၿခာက္ေအာင္သုတ္၊ dryer နဲ႕ မႈတ္ေပးၿပီးမွ ကၽြန္မအစ္မတို႕ လင္မယားနဲ႕ အတူတူအိပ္တာပါ..။ သူဟာ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ရာထူးကုိ ရထားသူလည္း ၿဖစ္ပါတယ္...။

''သားေရ...သားဗုိက္ဆာေနၿပီလား...သားေလးဘာစားခ်င္လည္း အေမ့ကုိေၿပာ....''

''သားေနာ္...ေအာက္မွာ မုိးေတြရြာေနတယ္ ေအာက္ကုိ ဆင္းမေဆာ့ရဘူး...အိမ္ေပၚမွာပဲေနရမယ္...''

''ကုိၾကီးေရ...မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ... ရွင့္သားၿပန္ မလာေသးဘူး...လုိက္ရွာပါဦး...''

အဲဒီ အသံေတြကေတာ့ ကၽြန္မ အစ္မဆီကေန ေန႕တုိင္း လုိလို ၾကားရမယ့္ ကေလးေလးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာေနတဲ့ စကားသံေတြပါပဲ...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေဘးနားကေန ၿမန္မာတစ္ေယာက္ေယာက္သာ ၿဖတ္သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိအသံမ်ိဳးေတြ ၾကားရင္ ဒီအိမ္မွာ ကေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္လို႕ မုခ်က်ိန္းေသ ထင္မိမွာပါပဲ...။ကၽြန္မနဲ႕ အဲဒီ ကေလးေလးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပရမယ္ဆုိရင္ ေတာ္္ေတာ္ေတာ့ ရီစရာ ေကာင္းလွပါတယ္...။ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ ရွက္လည္း ရွက္မိပါရဲ႕...။


````````````````````````````````````````````````````````

ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕နဲ႕ ေ၀းေနတဲ့ ေရၿခား ေၿမၿခားမွာ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကၽြန္မအဖုိ႕ေတာ့ အခုအတူတူေနေနတဲ့ အစ္မလင္မယားက မိဘကလြဲရင္ မိဘေတြလိုပါပဲ...။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကလည္း ဒီအစ္ကုိနဲ႕ အစ္မတုိ႕ကို မိဘေတြလုိ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံဖုိ႕ကုိ ၿမန္မာၿပည္ကေန ကၽြန္မကုိ အၿမဲမွာၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ အိမ္ကုိ ကၽြန္မစေရာက္တဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အထူးသတိထားလုိက္မိတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ လင္မယားက အဲဒီေၾကာင္ေလးကုိ ပုံမွန္ထက္ကုိ ပုိမုိလြန္ကဲစြာ၊ ခ်စ္ခင္ယုယစြာနဲ႕ ေၿပာဆုိဆက္ဆံၾကတယ္ ဆုိတာပါပဲ...။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပါပဲ...။ ကေလးမရွိတဲ့ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ လင္မယားဆီမွာ ကေလးလုိ ေနေနခ်င္တဲ့ ကၽြန္မက သူတုိ႕ လင္မယား အေနနဲ႕ ကေလးေလးကုိ အဲဒီလုိ တယုတယ ေၿပာဆုိၿပီး အၿဖစ္သည္းေနတာကုိ ၿမင္ေတြ႕ေနရတာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ၿမင္ၿပင္းကတ္သလုိ ၿဖစ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။

''ဟင္း...ဟင္း...ငါေနာ္... နင့္ကို ရုိက္လိုက္္မွာေနာ္... ငါ့နားလာၿပီး တေညာင္ေညာင္နဲ႕ လုပ္မေနနဲ႕....သြား နားၿငီးတယ္...''

(လက္က တရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေၿပာေသးတာ....တကယ္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွလည္း ရုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး...)

''ပုစြန္ေၿခာက္ေတြ နင္ၾကီးပဲ စားေနတာေနာ္... ငါတုိ႕စားဖုိ႕ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး...ပုဇြန္ေၿခာက္က ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္လဲ...ငါတို႕ေတာင္ ေခၽြစားေနရတာဟြန္းးးးးးးး ''

စသည္ၿဖင့္ ကၽြန္မဟာ ကေလးေလး အေပၚမွာလိုက္ၿပီး ၿငဴစူေၿပာဆုိေလ့ရွိပါတယ္...။ ကဲ...လူ႕စိတ္မ်ား ေၿပာပါတယ္ေနာ္လို႕...။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္ဆုိဆုိ အခု ကၽြန္မအစ္မက ကၽြန္မကုိ ဂရုမစိုက္ပဲ သူ႕ေၾကာင္ေလးကုိပဲ တစ္မမ လုပ္ေနရင္ ကၽြန္မက ေဘးကေန က်လိက်လိ ၿဖစ္ေနတဲ့ အၿဖစ္ဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီေၾကာင္ေလးကုိ မနာလိုေနတာ မဟုတ္ေပဘူးလား...။ ဒီလို တိရစာၦန္ေၾကာင္ေလးေသးေလး တစ္ေကာင္အေပၚမွာ မနာလို၀န္တုိစိတ္နဲ႕ ၿငဴစူေၿပာဆုိ ရန္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီလိုအၿဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ရွက္စရာေကာင္းလုိက္ပါသလဲ...။

ဒါေပမယ့္လည္းေလ.... သိပ္သိတတ္တဲ့၊ သိပ္လိမၼာလြန္းတဲ့ ကေလးေလးအေပၚမွာ ကၽြန္မဟာ အဲဒီလုိစိတ္မ်ိဳးေတြကုိ ၾကာၾကာေတာ့ မထားႏုိင္ပါဘူး...။ ေသးေသးဖြဲဖြဲ အရာေလးေတြကမွအစ ဘယ္အရာကုိမဆုိ သိပ္သံေယာဇဥ္တြယ္တတ္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မဟာ... အတူတူေနလာတာလည္း ၾကာေရာ ဒီကေလးေလးကုိ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕နဲ႕ ထပ္တူ ထပ္မွ်ပဲ ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မက ကုိယ့္စိတ္ကုိကုိယ္ ၿပန္ၿပန္သုံးသပ္ၿပီး ၿပင္သင့္တာဆုိရင္ ၿပင္လုိက္္တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္...။

ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားလဲဆုိေတာ့ အခုဆုိ ကၽြန္မ ရုံးကမ်ား ၿပန္လာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ တုိက္ခန္းနားက ကားေတြထားတဲ့ ကားပတ္ကင္ကြင္းထဲကုိ ၿဖတ္ေနၿပီဆုိရင္ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ကေလးေလး ကုိ ရွာေနပါၿပီ...။ သူကလည္း ဘယ္နားကေနမွန္းမသိ ကၽြန္မဆီကို ရုတ္တရက္ ဘြားကနဲ ထြက္ထြက္လာတတ္ပါတယ္...။ သူက ကၽြန္မရုံးကၿပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုဆုိ သိေနၿပီး ေန႕တုိင္း ကၽြန္မကုိ ေစာင့္ေစာင့္ၾကိဳေနတတ္တာေလ...။ ကၽြန္မကုိ ၿမင္တာနဲ႕ကၽြန္မဆီကုိ ေၿပးလာရုံနဲ႕တင္ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကုိ သူနဲ႕အတူ ေဆာ့ေစခ်င္ေသးတာပါ...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ ေကာက္ခ်ီလုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ီမခံဘူး...။ ဟုိပတ္ေၿပး ဒီပတ္ေၿပး... ကားေအာက္ေတြထဲ ၀င္ပုန္းေနလိုက္ .... ကၽြန္မက ရွာမေတြ႕ေတာ့လုိ႕ ''ကေလးေလးေရ.... ''ဆုိၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ လိုက္ရွာ ေအာ္ေခၚရင္ လွစ္ကနဲ ၿပန္ထြက္လာလုိက္.... ကၽြန္မက မေခၚေတာ့ပဲ ေရွ႕ကေနထြက္သြားရင္ ေနာက္ကေန လႊားကနဲ အေၿပးလုိက္လာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္မမွာေန႕တုိင္း ရုံးကၿပန္လာရင္ ေမာေမာနဲ႕ ဗုိက္ဆာရတဲ့ ၾကားထဲ သူနဲ႕အတူ ေၿပးတမ္း လုိက္တမ္း ေဆာ့ရေသးတာက အလုပ္တစ္ခုပါ...။

အဲဒါၿပီးလို႕ ကၽြန္မ အိမ္တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိ သူက ေဘးကေန အသာေလး ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတတ္တယ္...။ ကၽြန္မ တံခါးေပါက္ကုိ လွပ္လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အိမ္ထဲကုိ ကဆုန္ေပါက္ေၿပး၀င္ၿပီး သူ႕အတြက္ အစာေတြထည့္ထားတဲ့ ဗူးဆီကုိ တန္းေၿပးေတာ့တာပဲ...။ ၿပီးတာနဲ႕ ဗူးနားမွာ တုန္႕ကနဲရပ္ၿပီး ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည့္တယ္...။ သေဘာကေတာ့ အစာထည့္ေပးပါေပါ့...။ ကၽြန္မက သူ႕ကုိ အစာေတြ ေသာက္ေရေတြ အကုန္ထည့္ေပးၿပီးၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ကေလးေလးတို႕ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားပါၿပီ... ။ ေရဆုိလဲ တစ္ဂြပ္ဂြပ္နဲ႕ ေသာက္ခ်လုိက္တာမ်ား သူ႕ကုိ ထည့္ေပးထားတဲ့ ေရတစ္ခြက္ေလာက္မ်ား ခဏေလးပါပဲ....။ ဒီလိုနဲ႕ သာသာယာယာရွိေနတဲ့ ကေလးေလးနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ထဲကုိ ေနာက္ထပ္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလို႕လာတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...။

````````````````````````````````````````````


တစ္ညေပါ့...​ ကၽြန္မ အစ္မက အၿပင္ကေန ၿပန္လာေတာ့ အခန္း၀ကေနၿပီး ကၽြန္မကုိ “အင္ၾကင္းေရ...ဒီမွာၾကည့္စမ္း ဧည့္သည္ ပါလာတယ္...” ဆုိၿပီး လက္ထဲမွာ ေပြ႕ထားတဲ့ တစ္စုံတစ္ရာကုိ လွမ္းၿပလုိက္ပါတယ္...။ ကၽြန္မကလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ ဆုိေတာ့ ဘာမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာလွမ္းမၾကည့္လုိက္ၿဖစ္ပါဘူး...။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မလည္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ေနာက္ေန႕မနက္ အရမ္းကုိ အိပ္လို႕ေကာင္းေနတဲ့ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံကုိ ကၽြန္မ နားထဲမွာ ၾကားေနရၿပီး ကၽြန္မလည္း အနည္းငယ္ႏုိးသြားပါတယ္...။ အဲဒါနဲ႕ မ်က္စိကုိမဖြင့္ပဲနဲ႕ လက္နဲ႕လုိက္စမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ .... ဘုရား...ဘုရား... ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ ေႏြးေတးေတးရွိေနတဲ့ အရာတစ္ခု..... သက္ရွိတစ္စုံတစ္ရာရဲ႕ အသား ပဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ ထင္မိသြားတယ္...။

ကၽြန္မလည္း ထိတ္ကနဲၿဖစ္သြားကာ “ဘုရားေရ...ဘာပါလိမ့္...” ဆုိၿပီး မ်က္လုံးအစုံကုိလည္း ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေရာ.... “ေအာင္မယ္ေလးးးးးးး.........မည္းမည္းၾကီး....မည္းမည္းၾကီး” မည္းတာမွ ကတၱရာေစးက အေဖေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ မည္းနက္ေနတာ.... ကၽြန္မ ေဘးက ကၽြန္မလက္ေတာ့ပ္ အဖုံးေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ကၽြန္မကုိ ၿပဴးၿပဴးၾကီးနဲ႕ စုိက္ၾကည့္ေနတာ..... ကၽြန္တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ ထသြားၿပီး ေၾကာက္အားလန္႕အားနဲ႕ သူ႕ကုိ ကုတင္ေပၚကေန တြန္းခ်လိုက္မိသလား... ကန္ခ်လုိက္မိသလားေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး....။

ေၾကာင္ေလ....ေၾကာင္.... ကၽြန္မ အစ္မနဲ႕ ပါလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေၾကာင္ေပါ့...။ တစ္စက္မွ ခ်စ္စရာ သြင္ၿပင္ကၡဏာ မရွိတဲ့ေၾကာင္...။ အလြန္အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိလွတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရုံးပိတ္ရက္ မနက္ခင္းေလးမွာ ကၽြန္မကုိ အိပ္ေနရာကေန အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ႏုိးေအာင္ လုပ္တဲ့ေၾကာင္... အစုတ္ပလုတ္ေၾကာင္.. .ကပၸလီေၾကာင္....။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအစ္မကို “မမက ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး ... ဒီေလာက္မည္းတူးေနတဲ့ေၾကာင္ကုိ ဘယ္ကမ်ား ေခၚလာတယ္ မသိဘူး...ဘာညာ'' နဲ႕ ပြစိပြစိလုပ္ၿပီး ၿပန္အိပ္လို႕လည္း မရေတာ့မယ့္အတူတူ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္လုိက္ပါတယ္....။ ေရခ်ိဳးၿပီးလုိ႕ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကေလးလည္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိသြားၿပီး အၿပင္ကုိ ထြက္ဖုိ႕ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကုိ ဆြဲအဖြင့္ ..... “၀ုန္း” ကနဲဆုိ ကၽြန္မေရွ႕ကုိ ခုန္ခ်လာတဲ့ အရာတစ္ခု ၊ ကၽြန္မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ အထိတ္ထိတ္အလန္႕လန္႕ ၿဖစ္ရၿပန္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့...အခုနကေၾကာင္....။ ကၽြန္မေလ.....စိတ္တုိလိုက္တာမွ....ၾကည့္ပါဦး.... ညကမွ ဒီအိမ္ကုိေရာက္တယ္... ဒင္းက ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ေနရာအႏွံ႕ကုိ ၀င္ထြက္ သြားလာေနလိုက္တာမ်ား သူႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနလာခဲ့တဲ့ ေနရာက်ေနတာပါပဲ...။ ကၽြန္မသူ႕ကုိ မ်က္စိထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ကန္႕လန္႕ ၿဖစ္သြားပါတယ္...။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕လင္မယားက ထုံးစံအတုိင္း “သမီးေလး...သမီးငယ္ေလး...”နဲ႕ၿဖစ္ေနေတာ့ရာ ကၽြန္မက ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး....။ ရွိေစေတာ့ေပါ့....။ သုိ႕ေပမယ့္လို႕ ကၽြန္မ သည္းမခံႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ထပ္ၿဖစ္လာပါတယ္...။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္က ကေလးေလးက ဘယ္ဘ၀က ေရစက္လည္း မသိဘူး အဲဒီေၾကာင္ကပၸလီကို ေၾကာက္ၿပီး အိမ္မွာ မေနရဲေတာ့ပါဘူး...။ အၿပင္မွာခ်ည္းပဲ ေလွ်ာက္သြားေနၿပီး အစာစားခ်ိန္ေလး ၿပန္လာရင္ေတာင္ ခုနက ကပၸလီေလးကုိ ေတြ႕ရင္ အိမ္ထဲ မ၀င္ရဲေတာ့ပဲ အၿပင္ကေနပဲ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနရွာေတာ့တာ...။ ကဲ ... ဘယ္ေလာက္ သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ကေလးေလးလဲေနာ္...။ ဒါေပမယ့္ ဟုိေက်းဇူးရွင္မေလးကေတာ့ ''ဂရုမစုိက္ေပါင္'' ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႕အစားမပ်က္ အေသာက္မပ်က္ပါ....။ စားၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕ကုတင္ေပၚကုိ တက္တက္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ၾကီး အိပ္ေနတတ္ေသးတာ...။

ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မထီတထီ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး လွ်ာေလးနဲ႕ သူ႕ကုိသူ ဟုိလ်က္ဒီလ်က္ လုပ္ေနတာကုိ ၿမင္ရတုိင္း ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးေလး အတြက္ေတြးမိၿပီး သူ႕ကုိ ေဒါသသာ ထြက္မိေနပါေတာ့တယ္... ပုိဆုိးတာက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕ကလည္း အဲဒီမည္းမည္းကဲကဲေလးကုိပဲ သေဘာေတြက်ေနၿပီး သမီးေလး သမီးေလးနဲ႕ ၿဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ကေလးေလးရဲ႕ေနရာကို သူက အစားထုိး၀င္ယူမွာကုိ စုိးရိမ္ေနမိပါတယ္...။ ကဲ...တကယ့္ကုိ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အေပၚမွာ ၿဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သေဘာထားေတြဟာ အလြန္ေသးသိမ္ၿပီး ရီစရာေကာင္းမေနဘူးလား...။ ေနာက္တစ္ခုက စိတ္ရဲ႕သေဘာမ်ားေၿပာပါတယ္...။ အရင္တုန္းကေတာ့ ကေလးေလး အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိစိတ္ၿဖစ္တယ္....အခု ကေလးေလးကုိလည္း သည္းသည္းလႈပ္ခ်စ္သြားေရာ သူ႕အတြက္ တၿခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ အေပၚမွာ မနာလို ၀န္တုိမႈေတြနဲ႕ ညဴစူေနမိၿပန္တယ္...။ အင္း...အဲဒီလုိနဲ႕ ကပၸလီမေလးအတြက္ ကံဆုိးမယ့္ တစ္ေန႕လား၊ ကံေကာင္းမယ့္ တစ္ေန႕လားေတာ့ မသိတဲ့ တစ္ေန႕ကုိ ေရာက္လာပါတယ္...။

```````````````````````````````````````````

ညတစ္ညေပ့ါ...ထုံးစံအတုိင္း ေက်းဇူူးရွင္မေလးက ကၽြန္မအစ္မတုိ႕အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ေနရင္းနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ပဲ ေသးေပါက္ခ်ပါတယ္။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း သိလည္းသိေရာ အရမ္းကုိစိတ္တုိ ေဒါသထြက္သြားပုံ ေပၚပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မက တကယ့္ကုိ လူတစ္မ်ိဳးလို႕ ေၿပာလို႕ေတာ့ ရပါတယ္...။ သူက အဲဒီေၾကာင္ေတြကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ငုံထားမတတ္ခ်စ္ေပမယ့္ စည္းကမ္းအရာမွာက်ေတာ့ လုံး၀ မ်က္ႏွာသာမေပးပါဘူး..။ ေၾကာင္ေလးေတြကုိလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ ၀င္ၿပီးေတာ့ အေပါ့အေလးသြားဖုိ႕ကုိ ေလ့က်င့္ေပးထားပါတယ္...။ သူ႕စည္းကမ္းအတုိင္း မလုိက္နာရင္ေတာ့ သူက ရုိက္ၿပီးဆုံးမတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ...။ ၿပီးေတာ့ သူအဲဒီလို ရုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဆုိရင္လည္း ဘယ္သူမွ ဘာမွ ၀င္ေၿပာလို႕မရပါဘူး။ သိၾကားမင္းေတာင္ ဆင္းတားလို႕မရေလာက္ပါဘူး...။ ကၽြန္မကေတာ့ သူအဲဒီလို ေၾကာင္ကုိရုိက္ၿပီး ဆုံးမေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္က လူကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တိရစာၦန္ကုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ရုိက္ႏွက္ဆုံးမတာမ်ိဳး၊ လက္ပါတာမ်ိဳးကုိ လုံး၀ လုံး၀မွ မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့သူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနတဲ့အၿပင္၊ သူ႕ကုိ၀င္တားလည္း ဘာမွ အရာမထင္မွာကုိ သိေနလို႕ (ကၽြန္မကလည္း သူ႕ကုိ ေၾကာက္ရတယ္ေလ...) မၾကားရက္လုိတာနဲ႕သီခ်င္းကုိအက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး နားၾကပ္ကုိ နားထဲဆုိ႕ထားလုိက္ေလ့ရွိပါတယ္...။

“ကေလးေလး” ကေတာ့ သူ႕စည္းးကမ္းအတုိင္း တသေ၀မတိမ္းလုိက္နာၿပီး အေပါ့သြားခ်င္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားပန္းပါတယ္...။ အေလးသြားခ်င္ရင္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ သြားၿပီး သူ႕ကိစၥၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ကို လာေခၚၿပီး သူအေလးသြားထားတယ္ ေဆးေပးလုိ႕ရပါၿပီ ဆုိတဲ့ပုံစံနဲ႕ လာေၿပာေသးတာပါ...။ သူ႕ကိုလည္း ကၽြန္မအစ္မက ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ငယ္ငယ္ေပါက္စေလးကတည္းက ရုိက္ၿပီးေလ့က်င့္ေပးထားတာေလ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းလဲဆုိေတာ့ သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္ရုိက္ရုိက္ ဒီအိမ္ကေန ခြာမသြားပဲ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့အတုိင္း စည္းကမ္းကုိ အတိအက် လိုက္နာတာေလ...။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတုိ႕ တအိမ္လုံးက ''ကေလးေလး'' ''သားသားေလး'' နဲ႕ ၿဖစ္ေနတာေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ ကပၸလီမေလးကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး...။ ကၽြန္မအစ္မက ရုိက္ၿပီးဆုံးမေတာ့ ကၽြန္မအစ္မကို ၿပန္ကိုက္၊ၿပန္ကုတ္ဖဲ့ပစ္ပါတယ္...။ ကၽြန္မအစ္မကလည္း သူ႕ကို အဲဒီလိုၿပန္လုပ္ေတာ့ ေဒါသကပုိပိုထြက္ၿပီး ပုိရုိက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕...။ ကၽြန္မကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း အခန္းတံခါးပါ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး နားႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုိ႕ထားလိုက္ေတာ့ သူတုိ႕ဇာတ္လမ္းက ဘယ္လုိ ဘယ္လုိေတြ အဆုံးသတ္သြားလဲ မသိပါဘူး..။ ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့ ကပၸလီမေလး အိမ္ကေန ထြက္ေၿပးသြားပါေတာ့တယ္...။ ကၽြန္မ အစ္မမွာ အဲဒီလိုဆုိၿပန္ေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ သမီးေပ်ာက္သြားတဲ့ မေအက်ေနတာပါပဲ။ “သမီးေလးေရ....သမီးေလးေရ.....ေမေမၾကီးဆီကုိ ၿပန္လာပါေတာ့...” “မုိးေတြက ရြာေတာ့မယ္ ...သမီးေလးက ဘယ္မ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္ ....” စသည္ၿဖင့္ သူရတက္မေအး ၿဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္မအေနၿဖင့္ ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းေသာ္ၿငားလည္း တဘက္ကေနၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာ္သလုိလုိေတာ့ ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္မ အစ္မတုိ႕က သူ႕ကို လုိက္ရွာၿပီဆုိရင္လည္း ကၽြန္မက “ေနပါေစ သူ႕ဟာသူ ေနခ်င္ရင္ ၿပန္လာမွာေပါ့ ....ေၾကာင္ဆုိတာ လက္သာတဲ့ အိမ္မွာပဲေနတာ သစၥာရွိတာမဟုတ္ဘူး....” ဘာညာနဲ႕ တားသလိုလို ေၿပာမိတတ္ပါေသးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒီကပၸလီမေလး မရွိမွ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ကေလးေလးက ပုံမွန္အတုိင္း အိမ္ကို ၿပန္လာၿပီး ၀င္ထြက္စားေသာက္ ေဆာ့ကစားေနရတာ ဆုိေတာ့ေလ....။

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သုံးသပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မထင္ပါတယ္...။ ကၽြန္မဟာ ကပၸလီမေလးကုိ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းကတည္းက မႏွစ္ၿမဳိ႕စရာ ၿဖစ္ရပ္နဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အၿပင္္ ကေလးေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ပါ သူ႕ကုိ အၿမင္မၾကည္မလင္ၿဖစ္ေနေတာ့ သူအခုလိုထြက္ေၿပးသြားတာကုိ ႕ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ၀မ္းသာၿပီး ၿပန္လာမွာကုိ စုိးရိမ္ေနပုံရပါတယ္။ ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာ အဲဒါပါပဲ...။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မ အသက္အရြယ္နဲ႕ ဒီလို စိတ္မ်ိဳးထားသင့္သလား...။ ကုိယ္က အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူ.... သူက တိရစာၦန္...။ ၿပီးေတာ့ သတၱ၀ါတုိင္း အေပၚမွာ မိမိနဲ႕တန္းတူ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရား၊ ေမတၱာတရား ထားရွိရမယ္ဆုိတဲ့ ဆုံးမစာမ်ိဳးေတြကလည္း လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက မိဘေတြက သင္ေပးထားခဲ့လို႕ အရုိးစြဲေအာင္ေတာင္ သိေနၿပီ ။ ေၾသာ္....ဒါေပမယ့္ သိပင္ သိၿငားေသာ္လည္း ကၽြန္မဟာ သူေတာ္စဥ္ သူေတာ္ၿမတ္ မဟုတ္ေသးတဲ့ ပုထုဇဥ္ စစ္စစ္ၿဖစ္ေနေတာ့လည္း ေတြးလုိက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္သေဘာထားမွားေနမွန္း သိေသာ္လည္း အကယ္ေရြ႕မ်ား ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ကၽြန္မအစ္မတုိ႕သာ ကပၸလီေလးကုိ ၿပန္ေခၚလာခဲ့ရင္ သူ႕အေပၚမွာ ကေလးေလးလို ခ်စ္ႏုိင္ပါ့မလားဆုိရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့...ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အဲဒီလို မခ်စ္ႏုိင္ေလာက္ဘူး ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါေသးတယ္။ ။

(စာၾကြင္း။ ။ တစ္ခုေမ့ေတာ့မလို႕ ...ကၽြန္မ အစ္မကုိ ဒီပုိစ့္ေရးထားတာကုိ ေပးသိလို႕ မၿဖစ္ဘူး...ေတာ္ၾကာသူ႕ကုိ လူသိရွင္ၾကား မုဆုိးတစ္ပုိင္း မိန္းမရုိင္းၾကီးပုံစံနဲ႕ ထည့္ေရးထားရပါ့မလားဆုိၿပီး အမ်က္ေတာ္ေတြရွၿပီး ေတာ္ၾကာ ကၽြန္မကုိ ထမင္းခ်က္မေကၽြးေတာ့ရင္ ေန႕တုိင္း ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္နဲ႕ခ်ည္း ႏွစ္ပါးသြားေနရမွာ စုိးလုိ႕ေလ ။ း)))))

pika21pika15pika24