Pages

Saturday, November 28, 2009

ႏွမ္းၿဖဴးတဲ့ေန႕အေၾကာင္း အမွတ္တရ

ေသာၾကာေန႕က ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းမခ်စ္စု Bukit Batok ကေန Lakeside ကုိ အိမ္ေၿပာင္းပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္က မခ်စ္စုရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ၾကီး ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ဘယ္ေနသာလိမ့္မလဲ ႏွမ္းသြားၿဖဴးရတာေပါ့ :P ။ အရမ္းခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေလ။ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အမွန္အကန္ကုိ ႏွမ္းၿဖဴးၾကတာပါ။

မခ်စ္စုကုိ မနက္ပုိင္း ကၽြန္မ ဖုံးလွမ္းဆက္တဲ့ အခ်ိန္က ဆယ္နာရီခြဲေနပါၿပီ။ သူကပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ သိမ္းဆည္းၿပီးလုိ႕ ကားေပၚတင္ဖုိ႕ပဲက်န္ေတာ့တယ္၊ ပစၥည္းေတြ ကူတင္ေပးဖုိ႕ သူ႕အသိ အစ္မေတြလည္း ေရာက္ေနၿပီတဲ့၊ ကားကလည္း လာေနၿပီတဲ့။ အဲဒီကားက တကယ္ေတာ့သူတုိ႕ ကုပၼဏီက ကားေလ။ ကားေမာင္းတာကလည္း ဗမာ အစ္ကုိၾကီးဆုိေတာ့ အဆင္ေၿပတယ္၊ မခ်စ္စု အိမ္ေၿပာင္းဖုိ႕ အတြက္ ဆုိၿပီး ကားကုိ ယူလာလုိ႕ရတယ္ေလ။ မခ်စ္စုက ကၽြန္မတုိ႕ကုိ Bukit Batok ကုိလာရင္ မမီေလာက္ေတာ့ဘူး ဆုိတာနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လည္း Lakeside အိမ္ကုိပဲ တန္းသြားလုိက္ၾကပါတယ္။

ဟုိေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ ကားေပၚကေန ခ်ၿပီးလုိ႕ ဓာတ္ေလွခါးနားမွာ အကုန္ အဆင္သင့္ေတာင္ ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ သူ႕ရဲ႕မိတ္ေဆြ အစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ ကားေမာင္းတဲ့အစ္ကုိၾကီးရယ္ အကုန္လုံးက ကူညီခ်ေပးထားၿပီးၾကပါၿပီ။ ဟဲဟဲ .... အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လဲ အားနာနာနဲ႕ ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ သူေနမယ့္ တုိက္ကုိးလႊာေပၚ အထိၾကီးမ်ားေတာင္ ေရာက္ေအာင္ တင္ေပးလုိက္ၾကပါတယ္ (ဓာတ္ေလွခါးနဲ႕ေလ :D။ အိမ္ကလည္း ဓာတ္ေလွခါးအေပါက္ ေဘးေလးမွာတင္ပဲ။ ဓာတ္ေလွခါးထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး အိမ္ထဲသြင္းလုိက္ရုံပဲ :) ။

ပစၥည္းေတြ အိမ္ထဲလည္း သြင္းၿပီးေရာ မခ်စ္စုက “သြားၾကမယ္၊ သြားၾကမယ္.... အားလုံးကုိ Boon Lay ကၿမန္မာထမင္းဆုိင္မွာ ထမင္းလုိက္ေကၽြးမယ္၊ ပစၥည္းေတြကုိေတာ့ ၿပန္လာမွပဲ ေနရာခ်ေတာ့မယ္ ” တဲ့ ဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ ေတြ ဘယ္ရမလဲ ခုနကားေပၚကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ ေရွ႕ဆုံးကေန တက္ၾကတာေပါ့။ ကားက ပစၥည္းသယ္တဲ့ကား ဆုိေတာ့ ေနာက္ခန္းမွာ ခုံေတြမရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြကလည္း မိန္းခေလးေတြဆုိေတာ့ကာ သိတဲ့အတုိင္း သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ႏူးႏူးည့ံည့ံ ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ခ်လုိက္ၾကပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ၿမန္မာၿပည္မွာ သၾကၤန္ ေရပက္ခံထြက္ၾကတာေတြကုိ အားလုံး သြားသတိရၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ ကားေမာင္းတဲ့ အစ္ကုိၾကီးကုိေတာင္ ေနာက္လုိက္ေသးတယ္၊ “ကားဆီဖုိးစုိက္မယ္၊ Singapore တစ္ၿမိဳ႕လုံးကုိ ဒီကားနဲ႕ တစ္ပတ္ေလာက္ ပတ္လုိက္ရေအာင္၊ ဘယ္လုိလဲလုိ႕”ေလ။ အဲဒါနဲ႕ အစ္မတစ္ေယာက္က ၀င္ေၿပာပါတယ္။ “မသြားနဲ႕၊ မတန္ဘူး၊ ကိုယ့္ကုိ ေရပက္မယ့္သူ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး” တဲ့။

အဲဒီလုိနဲ႕ Boon Lay ေစ်းကုိ ေရာက္ၾကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းၾကၿပီး ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနရင္း တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မ တအ့ံတၾသ လွမ္းေတြ႕လုိက္ရတာက ၿမန္မာစာလုံး အၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ့ ဆုိင္ခန္းတစ္ခု။ “ေမာ္လၿမိဳင္ ဆံသ” တဲ့။ ကၽြန္မလည္း အားလုံးကုိ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ လွမ္းေၿပာၿပီး လက္ညုွိးထုိး ညႊန္ၿပလုိက္ပါတယ္။ အမေလးဟဲ့ ...... ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေလး ေတြ႕တာမ်ား ဘာမ်ား ထူးဆန္းလုိ႕လည္းလုိ႕ထင္စရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ထူးဆန္းပါတယ္။ အခုလိုတုိင္းတပါးမွာ အဂၤလိပ္စာတန္းေတြ၊ တရုတ္စာတန္းေတြပဲ ေနရာတုိင္းမွာ ေတြ႕ေနရခ်ိန္မွာ ထူးထူးၿခားၿခား အဲဒီလုိ ၿမန္မာစာတန္းၾကီးကုိ ေတြ႕လုိက္ရေတာ့ ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ အဖုိးတန္ပစၥည္း တစ္ခုကုိ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ရုတ္တရက္ ၿပန္ေတြ႕လုိက္ရသလုိပဲ ခံစားရလုိ႕ပါ။ တဆက္တည္းမွာပဲ ၿမန္မာၿပည္ေစ်းက ဆုိင္ခန္းေတြကုိလည္း သတိရသြားၿပန္ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕အုပ္စု ၿမန္မာထမင္းဆုိင္ ရွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ခန္းေတြေနရာကုိ သြားၾကပါတယ္။ ေနရာက အက်ယ္ၾကီးပါပဲ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းလည္းရွိပါတယ္။ ထမင္းဆုိင္နာမည္က Kay-Tu တဲ့။ “ေကတု” လုိ႕အသံထြက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ အုပ္စုဆုိင္ေရွ႕ေရာက္သြာၿပီး ဘာစားၾကရင္ ေကာင္းမလဲလုိ႕ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ေနၾကတုန္းမွာပဲ ဆုိင္ထဲကေန ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး ရုတ္တရက္ သူကေန “မီးေလးတုိ႕ ဘာစားၾကမလဲ” တဲ့ဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕လည္း ဟဲ့ ဗုေဒၶါ မီးေလးတဲ့ ဘယ္သူ႕ကုိမ်ား ေမးေနတာပါလိ္မ့္လုိ႕ ေဘးဘီကုိ ေ၀့၀ဲၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ဆုိင္ေရွ႕မွာ မိန္းခေလးဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ပဲရွိတာ ဆုိေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီေပါ့။ :D :D မီးေလးဆုိတာ ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ေခၚေနတာ ဆုိတာေလ။ သူမ်ားေတြေတာ့ ဘယ္လုိေနလည္း မသိပါဘူး ကၽြန္မကေတာ့ ပီတိေတြၿဖာၿပီး ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုို ခ်က္ခ်င္းခ်လုိက္မိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ Boon Lay ကုိေရာက္ရင္ ဒီဆုိင္မွာပဲ လာစားေတာ့မယ္လုိ႕။ မီးေလးလုိ႕ေခၚလုိ႕ေလ။ :PP ကၽြန္မတုိ႕ေတြလည္း ဆာဆာနဲ႕ ၀က္၀က္ကြဲေအာင္ကုိ အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မက သူမ်ားေတြလုိ ထမင္းတင္မကဘူး။ မုန္႕ဟင္းခါးပါ မွာစားလုိက္ေသးတယ္။ ကုိယ္ေသာက္ဖုိ႕က်ေတာ့ ေကာ္ဖီကုိမွာထားၿပီး ထမင္းလည္းစားၿပီးေရာ ေရဆာလုိ႕ဆုိၿပီး သူမ်ားေတြမွာထားတဲ့ အေအးကုိပါ ယူေသာက္လုိက္ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို အၿမင္ကတ္စရာေကာင္းတာေနာ္။ မခ်စ္စုလည္းမနည္းဘူး ရွင္းလုိက္ရပါတယ္ ။ (သယ္ရင္းေရ...... ကုိယ္က သယ္ရင္း ကုသုိလ္ေတြ အမ်ားၾကီးရေအာင္ အမ်ားၾကီးစားေပးတာပါေနာ္။ ဒါမွ ဒါနေၿမာက္မွာေပါ့ :P )

ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စားေသာက္လည္းၿပီးေရာ ေစ်းအေပၚကုိ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အေပၚထပ္မွာ ဖိနပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လည္းေတြ႕ေရာ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ ၀င္ၿပီးေသာင္းက်န္းၾကတာမွ ေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့.။ သိတယ္မုိ႕လား တစ္ရံၿပီးတစ္ရံကုိယူစီး၊ မွန္ထဲမွာသြားၾကည့္လုိက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္လုိက္၊ ၿပန္ထားလုိ္က္၊ ေနာက္တစ္ရံ ယူစီးလုိ္က္၊ မွန္ၾကည့္လုိ္က္၊ ၿပန္ထားလုိက္နဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္နဲ႕ ေယာက္ယက္ေတြ ခပ္ေနၾကေတာ့ ဆုိင္ရွင္ကလည္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မ်က္စိစပါးေမြးစူးတဲ့ရုပ္ ၿဖစ္လာတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ နည္းနည္းသာ ဆက္ေနၾကဦးမယ္ဆုိရင္ ဆုိင္ထဲက၀န္ထမ္းေတြက ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ထရုိက္ၾကေတာ့မယ့္ ပုံစံေတြ ေပါက္လာလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕လည္း အသာေလး ကုိယ္ရွိန္သတ္ ဘရိတ္အုပ္လုိက္ၾကရပါတယ္။ (တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ဒီက စလုံးေတြကုိ အဲဒီလုိေလး အႏုိင္က်င့္ေပးဦးမွ။ သူတုိ႕ခ်ည္း ကုိယ္ေတြအေပၚ အၿမဲအႏုိင္္က်င့္ေနၾကတာ.....ဟင္းဟင္း......။) ကၽြန္မတုိ႕လည္း အားနာပါးနာနဲ႕ စုစုေပါင္းမွ ဖိနပ္ တစ္ရံၾကီးမ်ားေတာင္ အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မတုိေတြ NTUC မွာေစ်း၀င္၀ယ္ၿပီး ၿပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္မတုိ႕ေတြက ဘာမွကူ၀ယ္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႕ကေစ်း၀ယ္ေနတုန္း ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးက ေလွ်ာက္ၿပန္သံေပး ေၿခေအး၀မ္းေရာင္ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ လုိက္လုပ္ေနၾကတာပါ။ အၿပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚမွာလည္း ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စၾကေနာက္ၾက ဓာတ္ပုံေတြရုိက္ၾကနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ဖုိ႕ေကာင္းပါတယ္။

Lakeside အိမ္ကုိၿပန္ေရာက္ေတာ့ က်န္တဲ့ အစ္ကုိအစ္မေတြကႏွုတ္ဆက္ၿပီး ၿပန္သြားၾကပါတယ္။ သူတုိ႕လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ကူညီေပးထားၿပီးၾကၿပီေလ။ မခ်စ္စုက ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ “ကဲကဲ.... သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိပဲ ကုိယ္ေခ်ာဆြဲထားလုိက္ေတာ့မယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ၿပန္ၾကေပါ့” တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း “ရတယ္ရတယ္ ကုိယ္တုိ႕လုပ္စရာရွိတာ အကုန္လုပ္ေပးၿပီးမွ ၿပန္ၾကမယ္” (ေဖာတာ ေဖာတာ၊ မေဖာလို႕ မၿဖစ္ဘူး၊ ခုနမွ ထမင္းစားလာတဲ့ မ်က္ႏွာရယ္၊ NTUC ကေန၀ယ္လာတဲ့ အသီးေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြက ရွိေနတယ္ေလ။ :) ဆုိၿပီး အိမ္ေပၚေရာက္တာနဲ႕ သူ႕ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာခ်ဖုိ႕လုပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးနဲ႕က ဘာလုပ္လည္းဆုိေတာ့ အထုပ္ေလးေတြကုိ ဟုိနားကေန ဒီနား၊ ဒီနားကေန ဟုိနားေရႊ႕ေပးလည္းၿပီးၾကေရာ မခ်စ္စု၀ယ္လာတဲ့ ေမြ႕ရာအသစ္၊ အိပ္ရာခင္းအသစ္ၾကီးေပၚမွာ အက်အနကုိ ေနရာယူၾကၿပီး သူခ်ေကၽြးတဲ့ မုန္႕ေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု စားရင္းနဲ႕ သူ႕ပစၥည္းေတြကုိ စီမံခန္႕ခြဲ ေနရာေတြခ်ေနတဲ့ မခ်စ္စုကုိ မေမာရေအာင္ စကားေတြ ၀ုိင္းေၿပာေပးၾကပါတယ္။:D (သယ္ရင္း...... ကုိယ္တုိ႕က ကူၿပီးလုပ္မေပးခ်င္လုိ႕ ဟုတ္ဖူးေနာ္။ သယ္ရင္းရဲ႕ ပစၥည္းေတြကုိ ဘယ္လုိ ေနရာခ်မယ္ ဆုိတာ သယ္ရင္းကပဲ သိတာေလ၊ ကုိယ္တုိ႕က သိမွသိပဲနဲ႕ကုိး ေနာ္၊ မသိပဲနဲ႕၀င္လုပ္ေပးရင္ ကူရာမေရာက္ပဲ ရုွပ္ေနမွာစုိးလုိ႕ ကုိယ္တုိ႕ကၿငိမ္ၿငိမ္းေလးပဲ ေဘးကထုိ္င္ၾကည့္ေနၾကတာပါ၊ ရင္ထဲက ေစတနာေတြနဲ႕ပါ။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ဆင္ေၿခ :PP)

အဲဒီလုိနဲ႕ မခ်စ္စုလည္း အလုပ္ေတြၿပီး၊ ကၽြန္မတုိ႕လည္း မုန္႕ေတြစားလုိ႕ ကုန္သေလာက္ ရွိတဲ့၊ ဗုိက္ေတြကလည္း တအားတင္းၿပီး အိပ္ငုိက္လာတဲ့ အခ်ိန္လည္း ေရာက္ေရာ၊ မနက္က အေစာၾကီးႏုိးေနလုိ႕ အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနတယ္၊ လူကမၾကည္ဘူး၊ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရေသးလုိ႕ ေခါင္းကုိလည္း ေစာေစာေလွ်ာ္ခ်င္လုိ႕ စတဲ့စတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြကုိ ေပးၿပီးသကာလ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ အားမနာလွ်ာမက်ိဳးနဲ႕ ၿပန္ခ်လာခဲ့ ၾကပါတယ္။ ကဲ ....... စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လဲလုိ႕ေနာ္။ အဖုိးတန္ေလးေတြ၊ အဖုိးတန္ေလးေတြ။ ရုိက္ပစ္ခ်င္စရာေကာင္းလုိက္တာ။ ဘာတစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရ ကူလုပ္ေပးမသြားၾကပဲ ေကၽြးသမွ်ကုိၾကေတာ့ သြားၿဖဲႏွစ္ၿဖဲ အကုန္စားသြားၾကတယ္။ ကာယကံရွင္ မခ်စ္စုေတာ့ ဘယ္လုိေနလည္း မသိဘူး။ ကၽြန္မေတာ့ ဒီစာေရးေနရင္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အၿမင္ကတ္စရာ ေကာင္းတာကုိေတြ႕ရပါတယ္ :P ။ ကဲကဲ....... က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက အိမ္ေၿပာင္းခ်င္တဲ့သူေတြမ်ား ရွိခဲ့ရင္လည္း အဲဒီလုိမ်ိဳး အကူအညီလုိရင္ ေခၚပါလုိ႕။ မခ်စ္စုကုိ ကူညီသလုိပဲ အၿပည့္အ၀ ကူညီပါ့မယ္လုိ႕.....အဲေလ....မွားလုိ႕ .....ႏွမ္းၿဖဴးပါ့မယ္လုိ႕ :DD။

(မွတ္ခ်က္။ ။ဘာမွထူးၿခားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္တရ ေရးခ်င္စိတ္ေလးေပါက္လုိ႕ ခ်ေရးလုိ္က္တာပါ။)

3 comments:

waiwaisoe07 said...

:D :D :D

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ညီမ အင္ၾကင္းေရ...ႏွမ္းျဖဴးတာကလဲ ပညာပါတယ္ေနာ္၊ ျဖဴးတတ္အံုးမွ....

Anonymous said...

မအင္ၾကင္းရယ္...
ေမြးေန႔က်ရင္ ေခၚမယ္ေနာ္ စားႏုိင္လုိ႔။
:D ေနာက္တာေနာ္ စိတ္မဆုိးနဲ႔

ဖတ္သြားပါတယ္။ အဲ့ေလ..ဖတ္ရင္းပုိက္ဆာလာလုိ႔ ျပန္လုိက္ပါအုန္းမယ္ခင္ဗ်ား။ အဟီး...

ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္း
စုိင္းလင္းတုိင္း