Pages

Wednesday, November 4, 2009

မာနေတြ ဘယ္ေတာ့ ခ၀ါက်မလဲ

ေလာကၾကီးမွာ လူေတြက မာန္မာနဆုိတာ မထားသင့္ မထားအပ္တဲ့အရာ လုိ႔ေၿပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ေၿပာတဲ့ အဲဒီမာနဆုိတာက မိမိရဲ႕ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မွု၊ မိမိရဲ႕ရာထူးဂုဏ္သိမ္အဆင့္အတန္း၊ မိမိရဲ႕ပညာ၊ ဘြဲ႕ထူး၊ ဂုဏ္ထူး၊ မိမိရဲ႕အလွအပ စသည္တုိ႕ အေပၚတည္မွီၿပီးၿဖစ္တဲ့ မာနေတြကုိ ဆုိလုိတာေနပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ မထားသင့္ မထားအပ္မွန္း သိေနရက္နဲ႕ပဲ မာနေတြကုိ ဖက္တြယ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္လုိ႔ ေၿပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ဖက္တြယ္ထားတာက အခုနေၿပာခဲ့တဲ့ မာနေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလုိမာနေတြကို ထားရေလာက္ေအာင္လည္း ကၽြန္မမွာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မ ထားတဲ့မာနေတြက .....ကုိယ္မွန္ကန္ေနတယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ေအာက္မက်ိဳ႕တဲ့ မာန၊ ကုိယ္အခြင့္အေရးတစ္ခု ရဖုိ႕အတြက္ ကုိယ့္သိကၡာေတြ ေအာက္ခ်ၿပီး သူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိမ်က္ႏွာရ ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္တဲ့ မာန၊ ဘယ္လုိအေၿခအေနမ်ိဳးမွာမဆုိ ကုိယ့္ရဲ႕ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ဘယ္ေတာ့မွ အထိပါး၊ အစြန္းထင္းမခံတဲ့ မာန.....ေတြပဲၿဖစ္ပါတယ္။

လူတုိင္းမွာ အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ မာနေလးေတြ ရွိၾကမယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေတာ ့ဘယ္တူႏုိင္ပါ့မလဲေလ။ ကၽြန္မ အေနနဲ႔ မွန္ပါတယ္လုိ႕ ကၽြန္မက မဆုိလုိပါဘူး......။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အခုနေၿပာခဲ့တဲ့မာနေတြကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက အရုိးစြဲလာခဲ့တာ ဒီေန႕အထိပါပဲ။ အဲဒီလုိမာနေတြေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မဟာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္ေၿပသူတစ္ေယာက္ ေတာ့ မၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ လူေတြရဲ႕အၿမင္မွာ ကၽြန္မဟာ ရုိင္းစုိ္င္းတယ္ ဆုိတဲ့ပုံစံမ်ိဳးေတြေတာင္ အထင္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အင္း.......ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ ့အမ်ားၾကီးပဲေပါ့.........။

ငယ္စဥ္ State ေက်ာင္းမွာေနစဥ္ ဘ၀ကတည္းက ဘယ္ဆရာ၊ ဆရာမကုိမွ ကုိယ့္ကုိမ်က္ႏွာသာေပးဖုိ႕၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕ ၊ အဆင့္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕၊ စာေမးပြဲအတြက္ ေမးခြန္းရဖုိ႕ ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ တစ္ခါမွ မခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး......။ GTC တက္ေတာ့ေရာ.....။ အဲဒီလုိစိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႕ပဲ တက္ခဲ့တာေလ.......။ အဲဒီလုိ မခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း....အင္း.........ဘယ္ေၿပာေကာင္းမလဲ....... ေကာင္းေကာင္းၾကီးကုိေတြ႕ခဲ့တာေပါ့။ ေတာ္ပါၿပီေလ....အဲဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ေၿပာရင္ ကုိယ္ပဲ ငရဲၾကီးလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းအတူတူတက္ခဲ့တဲ့သူေတြဆုိရင္ သိမွာပါ။

ကၽြန္မကေတာ့ တကယ့္ကုိုိၾကည္ညဳိ ေလးစားထုိက္တဲ့သူေတြဆုိရင္ ကၽြန္မ ၾကည္ညိဳတယ္။ ေလးစားတယ္ ။ ထုိသူေတြအတြက္ ဘာပဲလုပ္ေပးရေပးရ ကၽြန္မ ေက်နပ္တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ Civil ဌာနမွူး ဆရာဦးသိန္းေဇာ္ ဆုိရင္ ကၽြန္မ အရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ဆရာေပါ့။ ကၽြန္မဟာ Civil Engineer တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ရတဲ့ ဘ၀က ုိၿမတ္ႏုိးဂုဏ္ယူတတ္သြားတာဟာ ဆရာ့ေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ ဆရာ့တပည့္ ၿဖစ္ခြင့္ရလုိက္တာကုိလည္း အရမ္းကုိ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ဆရာအေၾကာင္းကုိ ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဂုဏ္ယူၿပီး ေၿပာခ်င္တယ္။ ဆရာကြယ္လြန္သြားတာဟာ ဘယ္လုိမွ ၿပန္လည္အစားထုိးလုိ႔ မရတဲ့ ဆုံးရွုံးမွုတစ္ရပ္လုိ ုိကၽြန္မအေနနဲ႕ ခံစားရတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကဆုိရင္ တစ္ၿခားအတန္းခ်ိန္ေတြကုိသာ လစ္ရင္လစ္မယ္။ ဆရာ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ဆရာသင္တာေတြကုိ နားေထာင္ခ်င္လြန္းလြန္းလုိ႔ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႕ အၿမဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတတ္တာပါ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့.........ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ဆရာမအပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္လည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဆရာမက သူ႕အေမ(အဖြားက အသက္ ၈၀ရွိၿပီ)နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရတာဆုိေတာ့ ဆရာမေနထုိင္မေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ဆရာမအိမ္ကုိ သြားၿပီး အိမ္မွုကိစၥေတြ လုပ္ေပးၾကတယ္။ အ၀တ္အစား၊ လုံခ်ည္ကမွအစ ေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အဲဒီလုိလုပ္ေပးခြင့္ရတာကုိပဲ ၀မ္းသာပီတိေတြ ၿဖစ္တယ္၊ ေက်နပ္တယ္။

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ တၿခားဆရာ၊ဆရာမေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္မဆုိလုိခ်င္တာက ဆရာသမားဂုဏ္နဲ႔ ညီညႊတ္တဲ့ ဆရာ၊ ေလးစားရုိေသထိုက္တဲ့ ဆရာေတြကုိဆုိရင္ ကၽြန္မရုိေသတယ္၊ ေလးစားတယ္။ စာေမးပြဲေၿဖႏုိင္ေအာင္ ေမးခြန္းရဖုိ႔၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕ ဆုိတ ဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘယ္ဆရာဆီကုိမွ မသြားခဲ့ပါဘူး။ မရုိေသ မေလးစားခ်င္တာကုိ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္နဲ႔လည္း ေလးစားမၿပႏိုင္ပါဘူး။ ကုိယ့္ကုိ သင္ၿပထားတာေတြကုိ ၾကဳိးစားၿပီး ေလ့လာမယ္၊ က်က္မွတ္မယ္။ စာေမးပြဲမွာ ကုိယ္ရသေလာက္ ၾကဳိးစားၿပီး ေၿဖမယ္။ ဒါပါပဲ.......။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက ေက်ာင္းမွာ လူမုန္းမ်ားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားတစ္ကာေတြ မုိးခါးေရေသာက္တာကုိ ကၽြန္မတုိ႔က လုိက္မေသာက္ခဲ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မက လူတုိင္းကုိ မဆုိလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ အရမ္းရွားသြားပါၿပီ။

အဲဒီလုိနဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့ေရာ......။ကၽြန္မ အခ်ိဳးေတြ မေၿပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မခံယူခ်က္က ကုိယ့္တာ၀န္ကုိယ္ ေက်ပြန္ေအာင္ အေကာင္းဆုံး လုပ္မယ္၊ ကၽြန္မ အစြမ္းအစရွိသေလာက္ ္ကၽြန္မၾကဳိးစားမယ္၊ ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ Site ထဲမွာ ကၽြန္မလုပ္ေဆာင္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြကုိ ေနပူပူ မုိးရြာရြာ မေရွာင္ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ Site မွာ Concrete ေလာင္းရတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေန႔ေတြဆုိရင္ ည၂နာရီ ၃နာရီ အထိ ေနရတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းညဴခဲ့ဘူး။ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ ၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီးမွ ွွၿပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ခြင္မွာ ရာထူးၿမန္ၿမန္တက္ေအာင္၊ လစာမ်ားမ်ားတုိးေအာင္၊ ကုိယ့္ကုိ လူၾကီးက မ်က္ႏွာသာေပးေအာင္ လုိ႔ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘာတစ္ခုကုိမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘယ္လူၾကီးကုိမွလည္း မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီး မဆက္ဆံခဲ့ဘူး။ လူၾကီးေတြ လာရင္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ ပ်ာပ်ာသလဲ မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ ခရီးဦးၾကဳိ မၿပဳခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မခံယူခ်က္က သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔တာ၀န္သူတုိ႔ လုပ္ေနတာ၊ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မတာ၀န္ကုိ ကၽြန္မထမ္းေဆာင္ေနတာ......။ လုပ္ငန္းအေၿခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတုိ႔သိခ်င္တယ္ဆုိရင္ ေၿပာၿပရမယ့္တာ၀န္ ကၽြန္မမွာရွိတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေၿပာဆုိရွင္းၿပမယ္.......။ ဒါပါပဲ.......။

အဲဒါကုိ.......ငါကေတာ့ သူေဌးပဲ၊ နင္က ငါလစာေပးခန္႔ထားတဲ့ ငါ့၀န္ထမ္းပဲ...... ငါခုိင္းတဲ့ အလုပ္ (လုပ္ငန္းနဲ႔လားလားမွ မသက္ဆုိင္သည့္ ကိစၥမ်ား။ ။ ဥပမာ-အနားသုိ႔သြားကာ ယပ္ခပ္ေပးရတာမ်ိဳး၊ ေရပူေရေအး ငွဲ႔ေပးရတာမ်ိဳး၊ ေနပူထဲထြက္ရင္ ထီးမုိးထီးေဆာင္းေပးရတာမ်ိဳး၊ ကားေပၚက အဆင္းအတက္မွာ ကားတံခါးလုိက္ၿပီး အဖြင့္အပိတ္ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳး......စသည္၊ စသည္တုိ႕အား.....) လုပ္ေပးရမယ္ ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ေဆာရီးပါပဲ။ ကၽြန္မ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္တာ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ၀င္တာပါ၊ အဲဒါေတြ လုပ္ေပးဖုိ႔ အလုပ္၀င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာၿဖစ္လဲ ဆုိေတာ့..... ဟုတ္ကဲ့၊ ၿဖစ္ပါတယ္.........။ ကၽြန္မဟာ လူၾကီးၾကိဳက္၀န္ထမ္းေတြထဲမွာ မပါခဲ့ဘူးေပါ့။ ရုပ္က လူရုိက္ခ်င္စရာရုပ္နဲ႔၊ အခ်ိဳးကလည္း တစ္စက္မွ မေၿပေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။

ကၽြန္မ ဒီကုိ ထြက္မလာဘဲနဲ႔ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဆက္လုပ္ေနမယ္ ဆုိလည္း ကၽြန္မ အေနနဲ႕ ဒီရာထူးဒီလစာကေန တက္မယ္ မထင္ပါဘူး........။ သိတဲ့အတုိင္းပဲေလ...... ၿမန္မာၿပည္မွာက ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ လူၾကီးၾကဳိက္ေအာင္ ေနတတ္တဲ့သူ၊ လူၾကီးနဲ႔ ပလဲနံပ သင့္တဲ့သူေတြသာ ေနရာရၾကတာေလ......။ အဲဒါ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးေတြလဲဆုိေတာ့ လူၾကီးၿမင္ရင္ ပ်ာပ်ာသလဲ ထုိင္ရေတာ့မလုိ ထရေတာ့မလုိနဲ႔ သြားၾကီးေတြ အသားကုန္ၿဖဲထားၿပီး၊ လူၾကီးအနားကေန မခြာေတာ့ပဲ မွန္မွန္မွားမွား စိတ္ေတာ္သိ ေဗာင္းေတာ္ၿငိမ့္ လုပ္တတ္တဲ့သူေတြေပါ့.........။ (ကၽြန္မကုိေတာ့ ထင္ၾကေတာ့မယ္ အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ သူမ်ားေကာင္းစားတာကုိ မုဒိတာမပြားႏုိင္ပဲ မနာလုိေနတယ္လုိ႔..........)။ ဟုတ္ကဲ့.......ထင္ခ်င္သလုိ ထင္ႏုိင္ပါတယ္........။ လူတုိင္း၊ လူတုိင္းမွာ မတူညီတဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ၊ မတူညီတဲ့ အၿမင္ေတြ၊ သေဘာထားေတြ ရွိၾကတာပဲ........။

အဲဒီလုိနဲ႔.....ဒီႏုိင္ငံကုိလည္းေရာက္လာေရာ.....ဟား..............ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ၊ အင္ၾကင္းသန္႔တုိ႔ ေကာင္ေကာင္းၾကီးကုိ ေတြ႔ေတာ့တာေပါ့၊ စလုံးေတြနဲ႔ေလ။ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ စကားလုံးေတြ၊ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ အၾကည့္ေတြ၊ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ေပါ့.....။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ေတာ္ေတာ္ၾကီးကုိခံရခက္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မ ရဲ႕ မာနေတြကုိ ရာခုိင္ႏွူန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိေလွ်ာ့ခ်ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ ကုမၸဏီ ၃ခုေၿပာင္းခဲ့တာသာၾကည့္ေတာ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္းကုိယ့္ကုိကုိယ္ၿပန္ၿပီး ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ပါတယ္......။ ငါမွားမ်ားမွားေနၿပီလားလုိ႔ေပါ့.......။ အခ်ိဳးေၿပေၿပေနဖုိ႔လည္း ၾကဳိးစားၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၂၇ ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီ၊ အရုိးစြဲခဲ့တဲ့ အက်င့္ေတြက ဘယ္ေတာ့မ်ားမွေပ်ာက္ပါ့မလဲ.......။ ဘယ္လုိစိတ္ထားမ်ိဳးထားၿပီ းေဖ်ာက္ရမွန္းလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ အသိတရားေတြကေတာ့ရွိပါတယ္။ တကယ္လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔ၾကေတာ့ ခက္သားလား..........။တကယ္ေတာ့မာနေတြဆုိတာ ဘယ္လုိမာနမ်ိဳးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကုိယ့္ကုိပူေလာင္ေစတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ တတ္ႏုိင္သမွ်ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တာေတာ့ အေကာင္းဆုံးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိကုိ ပူေလာင္မွန္းသိေပမယ့္ အဲဒီမာနေတြကုိဖက္တြယ္ထားေနတုန္းပါပဲ......။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဘယ္လုိအကၽြတ္တရားမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ကၽြန္မမာနေတြခ၀ါက်သြားမလဲဆုိတာေတာ့ ကၽြန္မလည္း မခန္႔မွန္းတတ္ေတာ့ပါဘူး။ေၾသာ္........ ထု္ိတရားမ်ိဳးကုိ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ေတြ႔ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႕ပဲ...........။

No comments: