Pages

Thursday, October 22, 2009

ၿပည္ၿမိဳ႕က ေရႊဆံေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္

မေန႕က ကၽြန္မ ေမေမ့ကုိအိပ္မက္မက္ၿပီး ဒီေန႕တစ္ေန႕လုံး အိမ္ကုိပဲ သတိရေနပါတယ္။ အိမ္ကုိသတိရၿခင္းနဲ႕ အတူကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿပည္ၿမဳိေလးမွာ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္ၾကီးေတာင္ စေတာ့မွာပါလားဆုိတာကုိ သတိရသြားပါတယ္။ ဒီႏွစ္က စြယ္ေတာ္လွည့္မယ့္ႏွစ္ေလ....။ သီဟုိဠ္ကၽြန္းကေန ပင့္ေဆာင္ထားတဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ စြယ္ေတာ္ၿမတ္အား သုံးႏွစ္မွတစ္ၾကိမ္သာ ၿမဳိ့တြင္းမွာ လွည့္လည္အပူေဇာ္ခံတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဒီရက္ပုိင္းမွာ အိမ္ကလူေတြနဲ႕လည္း မေတြ႕ၿဖစ္ေသးေတာ့ ပြဲေတာ္စမယ့္ရက္ကုိ ေသခ်ာမသိဘူးၿဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ရုံးကၿပန္လာေတာ့ အီးေမးလ္စစ္ရင္း ၿပည္သားမ်ားဆုံဆည္းရာ ကေန messageတစ္ခုေရာက္ေနလုိ႕ အဲဒီ website ကုိ၀င္ရင္း “ႏွင္းၿဖဴ ”ဆုိတဲ့ တစ္ေယာက္က ပြဲေတာ္ရက္ေလးေတြ တင္ထားတာကုိ တုိက္တုိက္ ဆုိင္ဆုိ္င္ သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ဘုရားပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးခ်င္လာပါတယ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၈ ရက္ (၂၅.၁၀.၀၉) မွာပြဲေတာ္စၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁ ရက္ (၂၈.၁၀.၀၉) မွာ စြယ္ေတာ္ဖြင့္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၃ ရက္ (၃၀.၁၀.၀၉) မွာ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကုိၿမဳိ႕တြင္းမွာ လွည့္လည္ အပူေဇာ္ခံၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေက်ာ္ ၂ ရက္ (၂.၁၁.၀၉) ေန႔ကေတာ့ ပြဲေတာ္ေနာက္ဆုံးေန႔ ၿဖစ္ပါတယ္။

ေၾသာ္.....ကၽြန္မကေတာ့ ေရႊဆံေတာ္ ဘုရားပြဲေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေ၀းခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေတာင္ရွိခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဟုိတုန္းက ဘုရားပြဲေတာ္မွာ လည္ခဲ့တာေတြ၊ ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြကုိ ၿပန္သတိရမိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ေတြ GTC တက္ေနတုန္းက ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စု အတန္းလစ္ၿပီး ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တာေတြကုိလည္း သြားေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက လူမ်ားေတာ့(ခုနစ္ေယာက္ေတာင္ရွိတာေလ) ဘယ္သြားသြား အုပ္စုကြဲကြဲသြားတတ္လုိ႔ ပြဲေတာ္လည္တုိင္းလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၿပန္ၿပန္ရွာေနရတာခ်ည္းပါပဲ။ ၿပန္ေတြ႕ၾကၿပီ္ ဆုိရင္ေတာ့ၿဖင့္ အကုန္လုံး ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ နီးစပ္ရာဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ၀င္ၿပီး စားၾကေသာက္ၾက ေၿပာၾကဆုိၾက စေနာက္ၾက နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကုိႀကီး၊ ညီမေလးတုိ႔န႔ဲ မိသားစုလုိက္ လည္ခဲ့တာေတြကုိလည္း သြားသတိရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ့ကုိ ပြဲေတာ္လုိက္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ ပူဆာရတာ အေမာပါပဲ။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ပြဲေတာ္ကုိလုိက္ပုိ႔ေပးမယ့့္ေန႔ဆုိရင္ၿဖင့္ ညေနပုိင္းေရာက္ရင္ အက်ႌအ၀တ္အစားေတြလဲၿပီး ေဖေဖရုံးကၿပန္အလာကုိ အိမ္ေရွ့ကုိထြက္ထြက္ေမွ်ာ္ရတာလည္း ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အိမ္နီးနားခ်င္းသူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း အဲဒီေန႔ ပြဲေတာ္ကုိသြားလည္မွာဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိလည္း ၾကြားရေသးတယ္။

ငယ္ငယ္က ပြဲေတာ္လည္တုိင္း ကၽြန္မအေနနဲ႕ အၿမဲပူဆာတတ္တာက ငါးလုံးတန္းစီၿပီးဆင့္ထားတဲ့ ကစားစရာဒန္အုိးေလးေတြပါပဲ။ ကၽြန္မကစည္းကမ္းမရွိေတာ့ ၀ယ္လာၿပီးရင္လည္း ခဏေလးနဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ပြဲေတာ္ေရာက္ရင္လည္း ကၽြန္မက အဲဒါကုိပဲ၀ယ္ေပးဖုိ႕ ထပ္ပူဆာပါတယ္။ ေဖေဖကလည္း မၿငဳိမၿငင္ အၿမဲ၀ယ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ထပ္ထပ္ေဖ်ာက္ပစ္တာပါပဲ။ အဲဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္တုိင္းႏွစ္တုိင္း ပြဲေတာ္ေရာက္ၿပီဆုိရင္ၿဖင့္ ကၽြန္မ၀ယ္ၿဖစ္တာက အဲဒီဒန္အုိးေလးေတြပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က ၿပည္ကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ onlineမွာေတြ႕ေတာ့ သူက ပြဲေတာ္မွာ ဘာလုိခ်င္လဲတဲ့၊ သူ၀ယ္ထားေပးမယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ ideaက တစ္မ်ိဳး...။ အဲဒီပစၥည္းက ကေလးဘ၀တုန္းက လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္းၿဖစ္ရမယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ မဆုိင္းမတြ ေၿဖလုိက္တာက ဒန္အုိးေလးေတြေလ။ သူကေတာ့ ေလေသနတ္၀ယ္မလုိ႔ဆုိပဲ။ ေၿပေၿပလည္လည္ဆက္ဆံထားမွ ၿဖစ္မယ္။

သူငယ္ခ်င္းေရ....နင္ပြဲေတာ္လည္တဲ့ အခါက်ရင္ မုန္႔သုိင္းၿခဳံတုိ႔၊ မုန္႔ပ်ားအုံတုိ႔၊ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္တုိ႔စားရင္ ငါတုိ႔ေတြအတြက္ပါ ပုိစားေပးေနာ္။ ေၾသာ္....ၿပီးေတာ့ ခ်ားလည္းစီးဦးဟ၊ ဒါေတာ့ဒုိ႔အတြက္ပုိမစီးပါနဲ႔၊ ရပါတယ္။ (ခ်ားဆုိတာ ရဟတ္ကုိေၿပာတာေနာ္ သူငယ္ခ်င္း)။ ေတာ္ၾကာၿမန္မာၿပည္ၿပန္ရင္ ေလေသနတ္နဲ႔ လုိက္ပစ္ေနမွာစုိးလုိ႔ း)))။

mrgreenmrgreenmrgreen

3 comments:

honey said...

သတိရသြားျပီ။ ကိုယ္ ၁ရက္ေလး ကပ္လြဲခဲ့ရတဲ့ ျပည္စြယ္ေတာ္ျမတ္လွည့္လည္အပူေဇာ္ခံပြဲကို....
ငယ္တုန္းက ပြဲလွည့္ရင္ ကိုယ့္အက်င့္ကေတာ့ မုန္႕ေလေပြကို လူၾကားသူၾကား ဂ်ိဳးဂ်ိဳးဂၽြတ္ဂၽြတ္ျမည္ေအာင္ ခ်ိဳးရတာပဲ။ မုန္႕ေလေပြ (ဒါဇင္လိုက္) ၀ယ္ေပးဖို႕ ပူဆာတယ္။ အဲ့မုန္႕ေလေပြရရင္ ေဖေဖ ေမေမတို႕ ကမၻာၾကီး ေအးခ်မ္းသြားတယ္ေလ.. ေနာက္ထပ္ဘာမွ ကိုယ္ မပူဆာေတာ့ဘူး.. ခိခိ

INGJIN THANT said...

ကဲဗ်ာ....လုပ္ၾကပါဦး၊ မုန္႔ေလေပြ တစ္ဒါဇင္ေလာက္ :D

Anonymous said...

ေအာ္...ျပည္သူကိုး။