Pages

Tuesday, December 29, 2009

Men Dominated World လား၊ Women Dominated World လား - အပုိင္း (၂)

ကၽြန္မက ၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာမွာ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ၿပီး ၂၀၀၇ ဇန္န၀ါရီမွာ အလုပ္စ၀င္ခဲ့တာဆုိေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အလုပ္လုပ္တဲ့ သက္တမ္းက ၿမန္မာၿပည္မွာ ၁ႏွစ္၊ အခု ဒီမွာ၂ႏွစ္နီးပါးနဲ႕ ဆုိရင္ ၃ ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီပဲ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီ ၃ႏွစ္အတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီေပါင္းက စုစုေပါင္း ၄ခု......။ ပထမဆုံးအေနနဲ႕က ၿမန္မာႏုိ္င္ငံမွာရွိတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ တစ္ခုမွာ စၿပီး အလုပ္၀င္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ လုပ္ခဲ့ရတဲ့အလုပ္က ကၽြန္မတုိ႕ကုမၸဏီကေန တာ၀န္ယူၿပီး တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ဥယာဥ္အိမ္ယာ စီမံကိန္းတစ္ခုမွာ ရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးတစ္ခုကုိ တာ၀န္ယူရတဲ့ ဆုိဒ္အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ကုမၸဏီက Main Contractor အေနနဲ႕ ပေရာဂ်က္ကုိရထားၿပီး အေဆာက္အဦးတစ္ခုခ်င္းစီကုိေဆာက္ဖုိ႕ၾကေတာ့ Sub-Contractor ေတြကုိၿပန္ေပးလုိက္တာပါ။ ဆုိဒ္အင္ဂ်င္နီယာေတြရဲ႕တာ၀န္က Sub - Con ေတြလုပ္သမွ်ကုိ ဆိုဒ္မွာအၿမဲ စစ္ေဆးေနရတဲ့တာ၀န္ပါ။ (ကၽြန္မတုိ႕အၿဖစ္က Main Con ကေန Sub - Con ကုိ ၾကီးၾကပ္ဖုိ႕အတြက္ ပုိက္ဆံေပးၿပီးငွားထားတဲ့ လူမုိက္ေတြလုိ႕ ေၿပာရမယ္ဆုိရင္မမွားပါဘူး.......။ ေနာက္ၾကဳံမွ Sub - Con ေတြနဲ႕ရန္ၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးရဦးမယ္။) ထားပါေတာ့.......... အခုနစကားကုိဆက္လုိ႕ ဥယာဥ္အိမ္ယာစီမံကိန္းဆုိေတာ့သိတဲ့အတုိင္း အေဆာက္အဦးေတြက အမ်ားၾကီးေဆာက္ရတဲ့အၿပင္ အေဆာက္အဦးတုိင္းမွာလည္း အဲဒီအေဆာက္အဦး တစ္ခုလုံးအတြက ္အလုံးစုံတာ၀န္ယူရတဲ့ ဆုိဒ္အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္စီခန္႕ထားတယ္။ ဒါ့အၿပင္ တစ္ၿခား ေရပုိင္း၊ မီးပုိင္းကုိတာ၀န္ယူရတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြပါ အပါအ၀င္ဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ အဲဒီပေရာဂ်က္ၾကီးမွာ အင္ဂ်င္နီယာ ေယာက်ာ္းေလးေတြေရာ၊ မိန္းခေလးေတြပါ မနည္းလွပါဘူး။

အဲ.............အဲဒီ မ်ားၿပားလွတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြ အားလုံးကုိ အုပ္ခ်ဳပ္တာ၀န္ယူရတဲ့သူကေတာ့ အသက္အားၿဖင့္ဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ထက္ မ်ားစြာမၾကီးလွေသးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ (ပေရာဂ်က္ဒါရုိက္တာလုိ႕ ေၿပာလုိ႕လည္းရပါတယ္) တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္မတုိ႕အင္ဂ်င္နီယာေတြအားလုံးရဲ႕ ေလဒီေဘာ့စ္လုိ႕ပဲ ဆုိပါေတာ့။ သူမဟာ အသက္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ အဲဒီလုိရာထူးၾကီးၾကီးကုိ ရထားႏုိင္သူ ဆုိကတည္းက သူမရဲ႕အရည္အခ်င္းကုိ ခန္႕မွန္းလုိ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မ အေနနဲ႕ သတိထားမိခဲ့တဲ့ သူမမွာရွိတဲ့ ထူးၿခားတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကေတာ့ စကားကုိ အလြန္ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္စြာ ေၿပာတတ္ၿခင္းနဲ႕ တစ္ပါးသူေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ဟာကြက္မ်ားကုိ ပါးနပ္လွစြာ ထုိးထြင္းသိၿမင္တတ္ၿခင္းတုိ႕ပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတုိ႕အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ အပတ္စဥ္တနလၤၤာေန႕တုိင္းမွာ သူမနဲ႕အတူ Progress Meeting တစ္ခု လုပ္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ Meeting ဟာ လုပ္ငန္းရဲ႕ Progress ကုိေဆြးေႏြးတဲ့ အစည္းအေ၀းလုိ႕ဆုိတာထက္ ကၽြန္မတုိ႕အင္ဂ်င္နီယာေတြအတြက္ကေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ၿပစ္ခ်က္ေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ က်န္တဲ့အင္ဂ်င္နီယာေတြေရွ႕မွာ သူမရဲ႕ေထာက္ၿပေၿပာဆုိ ေ၀ဖန္ၿခင္းကုိခံရဖုိ႕ ေတြ႕ဆုံပြဲဆုိရင္ ပုိၿပီးမွန္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာဆုိရင္ အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ သူမရဲ႕ေခ်ာင္ပိတ္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြၾကားမွာ မရွဴႏုိ္င္မကယ္ႏုိင္ အၿဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႕ ၾကဳံေတြ႕ရတာကလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ.....။

ဥပမာ.........ဒီတစ္ပတ္မွာ ကၽြန္မဆုိဒ္ထဲမွာ ၿပႆနာတစ္ခုခုၿဖစ္တယ္ ဆုိပါေတာ့........ဒါဆုိရင္ ေသခ်ာၿပီ၊ တနလၤာေန႕အစည္းအေ၀းက်ရင္ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီၿပႆနာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး သူမကို ေဆြးေႏြး တင္ၿပရေတာ့မယ္ဆုိတာ......အဲေတာ့ ကၽြန္မက အဲဒီၿပႆနာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းအရာ၊ အခ်က္အလက္ေတြကုိေရာ၊ သူမဆီက ေမးလာႏုိင္မယ့္ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေၿဖရွင္းခ်က္ေတြကုိေရာ ၾကိဳတင္စဥ္းစားၿပီး ၿပင္ဆင္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့..............စိတ္ခ်ပါ.... အစည္းအေ၀းက်ရင္ သူမဆီမွာ ကၽြန္မ ဘယ္လုိမွထင္မထားခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ရွိေနတတ္သလုိ၊ ကၽြန္မ လုံး၀မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ (ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေတာင္ သတိမထားမိခဲ့တဲ့) ကၽြန္မရဲ႕ဟာကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္ ေတြကို သူမက လက္တန္း ဒက္ခနဲ၊ ဒက္ခနဲေနေအာင္ ေၿပာၿပသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေၿဖရွင္းဖုိ႕ေတာ့ သြားမၾကိဳးစားလုိက္ေလနဲ႕၊ ကုိယ့္လည္ပင္းကုိယ္ ၾကိဳးကြင္းစြပ္ဖုိ႕အတြက္ ၾကိဳးစကုိ ဆြဲထုတ္လုိက္သလုိ ၿဖစ္သြားလိမ့္မယ္။(ေဘာလုံးစကားနဲ႕ ေၿပာရရင္ေတာ့ “တစ္ဘက္ကေန တစ္လုံးၿပီးတစ္လုံး ဂုိးေတြဆင့္ကာဆင့္ကာ အသြင္းခံေနရတာကုိ ေခ်ပဂုိးဆုိလုိ႕တစ္ဂုိးတစ္ေလေလးေတာင ္မသြင္းလုိက္ႏုိင္ရွာပဲ ေနာက္ဆုံးပြဲၿပီးသည္အထိ ခံစစ္နဲ႕ခ်ည္းကစားသြားရရွာကာ လွလွပပၾကီးကုိရုွံးနိမ့္သြားရပါတယ္ခင္ဗ်ာ” လုိ႕ေၿပာရမလုိပါပဲ............) ။အဲဒီလုိအခ်ိန္မ်ိဳးကုိ ေရာက္ၿပီဆုိရင္မ်ား လူကေၿမၾကီးထဲပဲ လွ်ိဳးသြားခ်င္သလုိလုိ၊ မုိးေပၚပဲပ်ံသြားခ်င္သလုိလုိ စိတ္မ်ိဳးေတြ ၿဖစ္လာတတ္ၿပီး အဲဒီေနရာကေန ခဏေလာက္ကုိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္ ေတာ့တာပါပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္.......ကုိယ္နဲ႕သက္တူရြယ္သူ အင္ဂ်င္နီယာေတြ (ေယာက်ာ္းေလးအင္ဂ်င္နီယာေတြပါ အပါအ၀င္) အမ်ားၾကီးေရွ႕မွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီး မရွဴႏိုင္မကယ္ႏုိင္နဲ႕ ၿဖစ္ေနရတဲ့ အၿဖစ္ဟာ ရွက္ဖုိ႕ကလည္းေကာင္း၊ ထထြက္သြားဖို႕ကလည္းမၿဖစ္ႏုိင္ နဲ႕ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ဆုိးတဲ့ခံစားခ်က္ပါ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလုိ ခံစားမွုေတြကုိ ခံစားခဲ့ရတာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာတုိင္းလုိလို ပါပဲလုိ႕ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။ အပတ္စဥ္ အလွည့္က်ပဲဆုိပါေတာ့.....။ အစည္းအေ၀းခန္းထဲမွာတင္ ငုိခဲ့ရတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လုိၿဖစ္လာလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေတြဟာ သူမနဲ႕ေတြ႕ဆုံဖုိ႕တုိ႕၊ စကားေၿပာဖုိ႕တုိ႕ဆုိရင္အရမ္းကုိ ၀န္ေလးေၾကာက္ရြံ႕လာၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ အင္ဂ်င္နီယာေတြေတြ႕ရင္ အၿမဲေၿပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္ “တကယ္လုိ႕မ်ား တနလၤာေန႕ေတြေရာက္တုိင္း အစည္းအေ၀းခန္းထဲ၀င္မလား၊ က်ားၿမီးဆြဲၾကမလားလုိ႕ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ားရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္၊ က်ားေတြမွာအၿမီးေတြေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဆုိတဲ့စကားပါပဲ။

ကၽြန္မတုိ႕အင္ဂ်င္နီယာေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမ်ိဳးသားကန္ထရုိက္တာေတြ ဆုိရင္လည္း သူမနဲ႕ အစည္းအေ၀းေတြလုပ္မယ္၊ အေၿခအတင္ စကားေတြေၿပာၾကမယ္ ဆုိရင္ သူမကုိႏုိင္ေအာင္ ေတာ္ရုံတန္ရုံ ဘယ္သူမွ မေၿပာႏုိ္င္ပါဘူး။ ထုံးစံအတုိင္း သူမကပဲ အႏုိင္နဲ႕ပုိင္းသြားတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မသူမနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုစဥ္းစားမိပါတယ္။ သူမဟာ အဲဒီလုိသူတစ္ပါးရဲ႕ေပ်ာ့ကြက္၊ ဟာကြက္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ဘာေၾကာင့္မ်ား ထူးထူးၿခားၿခားသိေနႏုိ္င္၊ ေထာက္ၿပႏုိင္ေနႏုိင္ရတာလဲ၊ အဲဒါကုိေတာ္တယ္ ထက္ၿမက္တယ္လုိ႕ဆုိလုိတာလား၊ ဒီအရည္အခ်င္းေတြေၾကာင့္ ပဲသူမဟာ အဲဒီလုိငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ရာထူးၾကီးၾကီးကုိရထားတာလား.........ဒါဟာသူမရဲ႕သူမတူတဲ့ ေမြးရာပါ အရည္အခ်င္းတစ္ရပ္ပဲလား၊ အဲဒီလုိမ်ိဳး ေတာ္ဖို႕ဆုိတာ ေလ့က်င့္ယူလုိ႕ရသလား၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေတာ္ရုံတန္ရုံအမ်ိဳးသားေတြကလည္း ဘာေၾကာင့္ သူမကုိယွဥ္ၿပီး ႏုိင္ေအာင္မေၿပာႏုိ္င္ရတာလဲ ဒါဆုိလူေတြကေရာ ဘာလုိ႕သူမနဲ႕စကားေၿပာရမွာ၊ ေတြ႕ရမွာကုိေၾကာက္ၾကရတာလဲ စသၿဖင့္ေပါ့ေလ.....။ ကၽြန္မဆုိရင္ သူ႕ကုိဘယ္ေလာက္အထိ ေၾကာက္လဲဆုိရင္ သူဒီလမ္းကလာေနတာ ၿမင္ရင္ ဟုိဘက္လမ္းကေန ပတ္သြားပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လည္းဆုိေတာ့ ကၽြန္မ သူမနဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ခံစားခဲ့ရတာက အစည္းအေ၀းခန္းထဲက ခံစားခ်က္ေတြတင္မကလုိ႕ပါပဲ။ တၿခားအၿဖစ္အပ်က္ေတြလည္းရွိခဲ့ေသးလုိ႕ပါ။ အခုအခ်ိန္အထိေမ့လုိ႕မရႏုိင္တဲ့ အၿဖစ္ေတြပဲဆုိပါေတာ့ေလ.......။ အဲဒီအထဲကမွ ေၿပာၿပရမယ္ဆုိရင္ေတာ့........

(မွတ္ခ်က္။ ။မရည္ရြယ္ပဲနဲ႕ ပုိစ့္ကရွည္ရွည္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အပုိင္း (၃) ကုိမခြဲခ်င္ပဲခြဲလုိက္ရတယ္။ ကုိယ္ကေရးခ်င္တာေတြ စြတ္ေရးဖုိ႕ပဲသိတာေလ။ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြက အားနာနာနဲ႕ဘာမွ မေၿပာဘဲသည္းခံၿပီးဖတ္ေပးေပမယ့္ ကေလးငယ္ေလးက ကေလးပီပီ ဟန္မေဆာင္ပဲ ဆီဗုံးထဲမွာ ပုိစ္အရွည္ၾကီးေတြေရးလုိ႕တဲ့ ေၿပာသြားေတာ့မွပဲ ကုိယ့္မွာ ရီရေတာ့မလုိ ငုိရေတာ့မလုိနဲ႕ ဟီးးးးးးးးးးးးး.............။)

Friday, December 25, 2009

Men Dominated World လား၊ Women Dominated World လား - အပုိင္း (၁)

တစ္ေန႕ေပါ့..... ကၽြန္မရဲ႕ စီနီယာမန္ေနဂ်ာနဲ႕ ကၽြန္မ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြ ထုိင္ေၿပာၾကရင္း ကၽြန္မ သိခ်င္ေနတာၾကာၿပီ ၿဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကုိ သူ႕ဆီကေန တစ္စြန္းတစ္စေလး သိခြင့္ရလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ တစ္စြန္းတစ္စ သိခြင့္ရလုိက္ၿခင္းနဲ႕အတူ ေနာက္ထပ္ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးကုိလည္း ကၽြန္မ ထပ္ရလာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႕ အဲဒီအေၾကာင္းက ဒီရက္ပုိင္းအတြင္း ကၽြန္မရဲ႕ အေတြးေတြထဲမွာ ေနရာယူထားၿပီး ဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ အၿခားသူေတြရဲ႕ အၿမင္ေလးေတြကုိပါ သိခ်င္လာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ ေရးမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးမိလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေရးခ်င္ေနတဲ့ အရာတစ္ခုကုိ ခ်မေရးလုိက္ရမခ်င္း လူက တစ္ခုခုနဲ႕ၿငိေနသလုိလုိ တစ္ခုခုကုိ ထမ္းထားရသလုိလုိၾကီး ၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဒီပုိစ့္ေလးကုိ ကၽြန္မ ေရးလုိက္မိပါတယ္။

အခုနစကားကုိ ဆက္လုိ႕ အဲဒီေန႕မွာ သူနဲ႕ကၽြန္မ စကားေတြေၿပာၾကရင္း ဘယ္အေၾကာင္းအရာကုိ ေရာက္သြားသလည္းဆုိေတာ့ အမ်ိဳးသားေဘာ့စ္ နဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေဘာ့စ္ေတြရဲ႕ ကြာၿခားပုံအေၾကာင္းေတြကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေၿပာတဲ့ ေဘာစ့္ဆုိတာ ကုမၸဏီပုိင္ရွင္ သူေဌးေတြကုိ ဆုိလုိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႕အလုပ္အတူတူ တြဲဖက္လုပ္ကုိင္ေနရတဲ့ ကုိယ့္ထက္ ရာထူးၾကီးတဲ့သူေတြကုိ ဆုိလုိခ်င္တာပါ။ အဲဒီမွာ သူက ကၽြန္မကုိ ဘာစေၿပာသလဲဆုိေတာ့.....

“အင္ၾကင္း.....လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အထူးသၿဖင့္ မိန္းခေလးေတြ)ဟာ အမ်ိဳးသမီးေဘာ့စ္ (သူ႕အေၿပာနဲ႕ ေၿပာရရင္ေတာ့ ေလဒီေဘာ့စ္ေပါ့ေလ)ေတြနဲ႕ တြဲၿပီး အလုပ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး၊ အမ်ိဳးသားေဘာ့စ္ေတြနဲ႕ တြဲၿပီး အလုပ္လုပ္ရတာကုိပဲ ပုိႏွစ္သက္ၾကတယ္။ အဲဒါကုိ မင္းလက္ခံသလား ” တဲ့...။

သူက တစ္ခုခုေၿပာလုိ႕ရွိရင္ “ငါေၿပာတာအမွန္၊ နင္ငါေၿပာတာကုိပဲ လက္ခံရမယ္” ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ေၿပာေလ့မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မ လက္ခံႏုိင္၊ လက္မခံႏုိင္၊ ယုတၱိရွိ မရွိ စဥ္းစားႏိုင္ေအာင္ အက်ိဳးေတြ အေၾကာင္းေတြနဲ႕ အရင္ ရွင္းၿပေသးတာပါ။ သူက ဆက္ေၿပာပါတယ္.....

“ငါ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလုိ ေၿပာရသလဲဆုိေတာ့ မိန္းမေတြနဲ႕ ေယာက်ာ္းေတြဟာ ၿပႆနာ တစ္ရပ္ကုိ ေၿဖရွင္းၾကတဲ့အခါမွာ ေၿဖရွင္းပုံ ေၿဖရွင္းနည္း ပုံစံေတြ ကြာၿခားၾကလုိ႕ပဲ” တဲ့.....။

သူက ရုတ္တရက္ အဲဒီလုိေတြ ေၿပာလုိက္တဲ့အခါ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ဘာမွ ၿပန္မေၿပာေသးပဲ အင္တင္တင္ ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္က မိန္းမတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနၿပီး ေယာက်ာ္းေတြဆီက ေနၿပီး မိန္းမေတြကုိ အထင္ေသး၊ အၿမင္ေသးတဲ့ အေၿပာအဆုိမ်ိဳး၊ အၿပဳအမူမ်ိဳးေတြကုိမ်ား ေတြ႕ရရင္ ကၽြန္မက သိပ္မုန္းတာမုိ႕ပါ။

အဲဒီမွာပဲ သူက ကၽြန္မအဲဒီလုိ အင္တင္တင္ၿဖစ္ေနတာကုိ ရိပ္မိသြားၿပီး..... “အုိေက....အုိေက....နင္ ခ်က္ခ်င္းလက္မခံႏုိင္တာ ငါသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ နင့္ကုိ ဥပမာေလးတစ္ခုေတာ့ ေၿပာၿပခ်င္တယ္” ဆုိၿပီး ဒီလုိ ေၿပာၿပပါတယ္။

ဥပမာ ကၽြန္မတုိ႕ ကုမၸဏီမွာ ကုမၸဏီအတြက္ အရမ္းအေရးၾကီးတဲ့ တင္ဒါတစ္ခုကုိ မနက္ၿဖန္ မနက္မွာ တင္စရာရွိတယ္ ဆုိပါစုိ႕.....။ တင္ဒါပိတ္ခ်ိန္က မြန္းတည့္ ၁၂နာရီ တိတိ။ ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မတုိ႕ သူေဌးကလည္း မနက္ၿဖန္မွာပဲ ႏုိင္ငံၿခား ခရီးစဥ္တစ္ခုကုိ သြားစရာရွိေနတယ္ ထားပါေတာ့။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မရဲ႕ မန္ေနဂ်ာလုပ္သူက ကၽြန္မကုိ အဲဒီတင္ဒါ တင္ဖုိ႕အတြက္ စီစဥ္စရာရွိတာေတြကုိ အကုန္စီစဥ္ဖုိ႕၊ စစ္ေဆးဖုိ႕ တာ၀န္ေပးထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မကလည္း ၿပင္ဆင္စရာရွိတာ၊ စစ္စရာရွိတာ၊ သူေဌးဆီက လက္မွတ္ယူစရာရွိတာ ေတြကုိ ဒီေန႕မွာပဲ ၿပီးစီးေအာင္ ၿပင္ဆင္စစ္ေဆးၿပီး စိတ္ခ်ရၿပီဆုိမွ ၿပန္ခဲ့တယ္။

ဟုတ္ၿပီ..... မနက္ၿဖန္မနက္ကုိ ေရာက္ၿပီ။ အခုနတင္ဒါကုိ ကၽြန္မရဲ႕မန္ေနဂ်ာက အၿပီးသပ္တစ္ၾကိမ္ စစ္ေဆးၿပီးတာနဲ႕ စာရြက္စာတမ္း ခ်ဳပ္စရာရွိတာေတြကုိ ခ်ဳပ္ၿပီး ၁၂နာရီမထုိးခင္ အမီ သြားတင္ရေတာ့မယ္။ သူေဌးကလည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ခရီးစဥ္အတြက္ ေလဆိပ္ကုိ ထြက္သြားၿပီ။ အဲ.....အဲဒီမွာပဲ မထင္မွတ္ထားတာ တစ္ခုကၿဖစ္လာခဲ့တယ္။ မန္ေနဂ်ာက စစ္ေဆးေနရင္းနဲ႕ တင္ဒါရဲ႕ အရမ္းအေရးၾကီးတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သူေဌးလက္မွတ္ထုိးဖုိ႕ လုိေနတာကုိ သြားေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ဟာ.....သြားၿပီ၊ ဘယ္လုိလုပ္ပါ့မလဲ????? ေလဆိပ္ကုိလုိက္ၿပီး သူေဌးရဲ႕လက္မွတ္ကုိ လုိက္ယူမယ္ ဆုိရင္လည္း တင္ဒါပိတ္ခ်ိန္ ၁၂နာရီကုိ အမီသြားတင္ဖုိ႕ဆုိတာက မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့အၿပင္ ဒီအေၾကာင္းကုိ သူေဌးသိသြားၿပီ ဆုိပါကလည္း ဒီေလာက္အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥကုိ ဒီလုိ ေပါ့ဆရပါ့မလား ဆုိၿပီး ေကာင္းေကာင္း အၿပစ္ေပးၿခင္းကုိ ခံရေတာ့မယ္။

သူေဌးလက္မွတ္ မပါပဲ ဒီတင္ဒါကုိ သြားတင္ဖုိ႕၊ ကုိယ္စားလက္မွတ္ထုိးဖုိ႕ ဆုိတာလည္း လုံး၀မၿဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီစာရြက္က အရမ္းအေရးၾကီးတဲ့စာရြက္ ၿဖစ္ေနတယ္။ သူေဌးကုိယ္တုိင္ကုိ လက္မွတ္ထုိးမွၿဖစ္မယ့္ ကိစၥၿဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ?????

သူက ဆက္ေၿပာပါတယ္.....။ အဲဒီလုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကၽြန္မရဲ႕မန္ေနဂ်ာဟာ အမ်ိဳးသမီးသာ ၿဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မရဲ႕အေၿခအေနက မလြယ္ေတာ့ဘူးလုိ႕သာ မွတ္ေတာ့တဲ့။ သူမဟာ ဒီကိစၥ ၿဖစ္ရၿခင္းအတြက္ ကၽြန္မကုိ ေဒါသေတြထြက္ ဆူပူၿပစ္တင္မာန္မဲမဆုံး ၿဖစ္ေနမယ့္အၿပင္ ဒီလုိၿဖစ္ရၿခင္းဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ေပါ့ဆမွုေၾကာင့္သာလွ်င္ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီကိစၥအတြက္ ကၽြန္မမွာသာလွ်င္ အလုံးစုံတာ၀န္ရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို report တစ္ေစာင္ ခ်က္ခ်င္းေကာက္ေရးၿပီး အထက္လူၾကီးေတြဆီကုိ ပုိ႕လိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိေတြ အဲဒီလုိေတြၿဖစ္ေနရတာနဲ႕ပဲ တင္ဒါကုိလည္း သြားမတင္ၿဖစ္လုိက္ေတာ့ဘူးပဲ ဆုိပါေတာ့.....။

ဒါက ေလဒီေဘာ့စ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပႆနာတစ္ရပ္အေပၚ တုန္႕ၿပန္ပုံ တုန္႕ၿပန္နည္း။

ဟုတ္ၿပီ..... တကယ္လုိ႕မ်ား အဲဒီမန္ေနဂ်ာေနရာမွာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္သာ ၿဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီကိစၥကုိ ဘယ္လုိ ေၿဖရွင္းမယ္ထင္သလဲတဲ့.....။ သူေဌးရဲ႕လက္မွတ္ လုိေနတယ္လုိ႕ သူသိလုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အုိေက..... အေကာင္းဆုံး အေၿဖတစ္ခုကုိ ရေအာင္ သူ ခဏစဥ္းစားလိမ့္မယ္။

ရၿပီ..... ပထမဆုံးအေနနဲ႕ တင္ဒါသြားတင္ရမယ့္ ေနရာကုိ သူကဖုံးဆက္ၿပီး လွမ္းေၿပာမယ္။ တင္ဒါကုိ လာတင္ၿဖစ္ေအာင္ တင္ပါ့မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ အခက္အခဲေလးေတြ အနည္းငယ္ ၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တင္ဒါပိတ္ခ်ိန္ကုိ ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ေပးဖုိ႕ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ မရရေအာင္ request လုပ္မယ္။

ၿပီးတာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္တည္း ေလဆိပ္ကုိ ထြက္သြားၿပီၿဖစ္တဲ့ သူေဌးေနာက္ကုိ လုိက္သြားၿပီး လက္မွတ္ကုိ မရရေအာင္ ယူမယ္။ သူေဌးရဲ႕ ၿပစ္တင္ၾကိမ္းေမာင္း ေငါက္ငန္းဆဲဆုိၿခင္းေတြကုိလည္း ခံလုိက္မယ္။ အဓိကက သူေဌးဆီက လက္မွတ္ကုိ ယူၿပီး တင္ဒါကုိ တင္ၿဖစ္ေအာင္ သြားတင္ႏုိင္ဖုိ႕ပဲ။ ဒါ့အၿပင္ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕လည္း report တစ္ေစာင္ကုိ မၿဖစ္မေနေတာ ့တင္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူသည္ report ထဲမွာ ဒီကိစၥၿဖစ္ရၿခင္းသည္ အားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိေၾကာင္း၊ ဒီအမွားကုိ အားလုံးက shareလုပ္ၿပီး ယူၾကရမွာ ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အဲဒီလုိ မၿဖစ္ဖို႕အတြက္ အားလုံးအေနနဲ႕ သတိထားၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ၿဖစ္ေၾကာင္းတုိ႕ကုိ သူထည့္ေရးလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒါက အမ်ိဳးသားေဘာ့စ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပႆနာတစ္ရပ္အေပၚ တုန္႕ၿပန္ပုံ တုန္႕ၿပန္နည္း။

အဲဒီလုိ ဥပမာေလးနဲ႕လည္း ေၿပာၿပီးေရာ သူက

“ဘယ္လုိလဲ.........အင္ၾကင္း၊ အဲဒီ ဥပမာေလးကုိ မင္း လက္ခံႏုိင္သလား” တဲ့.....။

ကၽြန္မကလည္း “အင္း.....သိပ္ေတာ့ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ အခုနလုိ ၿပႆနာေၿဖရွင္းပုံ ကြာၿခားၿခင္းဟာ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမဆုိတဲ့ ကြာၿခားခ်က္ေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္လုိ႕ ငါေတာ့ မထင္ပါဘူး၊ လူတစ္ဦးခ်င္းစီေပၚမွာပဲ မူတည္မယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္” ဆုိေတာ့ သူက မေလွ်ာ့ေသးပါဘူး။

“မဟုတ္ေသးဘူး အင္ၾကင္း..... အခုနလုိမ်ိဳး ၿပႆနာကုိ ေၿဖရွင္းတဲ့ေနရာမွာ မိန္းမနဲ႕ေယာက်ာ္း ဘာ့ေၾကာင့္ ကြာၿခားသြားရသလဲ ဆုိရင္၊ ေလာကၾကီးမွာ ရွိတဲ့ ေနရာဌာနအသီးသီးမွာ၊ ရာထူးပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အားလုံးမွာ (ရာထူးၾကီးတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ငယ္တာပဲၿဖစ္ၿဖစ္) တူညီတဲ့ စိတ္ခံစားမွုတစ္မ်ိဳး ရွိၾကတယ္။ အဲဒါကဘာလဲ ဆုိေတာ့ insecurity လုိ႕ေခၚတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳးပဲ။ ေလာကၾကီးမွာ ေယာက်ာ္းနဲ႕မိန္းမ ယွဥ္လုိက္ရင္ ေယာက်ာ္းေတြဟာ ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးကုိပဲ သြားသြား၊ ဘယ္လုိပဲ ေနထုိင္ေၿပာဆုိေၿပာဆုိ သူတုိ႕အတြက္ ၿပႆနာ သိပ္မရွိေပမယ့္ မိန္းမေတြၾကေတာ့ မတူေတာ့ဘူး။ သူတုိ႕မွာ အရွက္ေတြ၊ သိကၡာေတြ၊ အိေၿႏၵေတြနဲ႕ ဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္ထားရတဲ့ အတြက္ ဘယ္လုိ ေနရာမွာပဲေနေန သတိနဲ႕ ဆင္ၿခင္ေနထုိင္ေၿပာဆုိၾကရတယ္။ အမွားအယြင္းတစ္ခုခု၊ အတိမ္းအေစာင္း တစ္ခုခုမ်ား ၿဖစ္သြားခဲ့ၿပီဆုိရင္ သူတုိ႕ဟာ သူ႕တုိ႕ရဲ႕အရွက္တရား၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ သူတုိ႕ရပ္တည္ေနရတဲ့ ေနရာအေနအထားအတြက္ အၿမဲထည့္စဥ္းစားရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၿပႆနာတစ္ခု ၿဖစ္လာၿပီေဟ့ ဆုိရင္ သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕ကုိယ္သူတို႕ protect လုပ္ဖုိ႕ကုိ အလုိအေလ်ာက္ အရင္ဆုံး စဥ္းစားမိၾကတယ္။ အဲဒီလုိ သူတုိ႕ကုိယ္သူတုိ႕ ကာကြယ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားလုိက္ၿခင္းဟာ အၿခားတစ္ဖက္က ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူတစ္ပါးအေပၚကုိ အၿပစ္ေတြပုံခ်ရာ ေရာက္သြားတယ္” တဲ့.....။

အဲ.....အဆုံးသတ္မွာ ကၽြန္မရဲ႕စီနီယာမန္ေနဂ်ာက ကၽြန္မကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ၾကီးနဲ႕ ေၿပာခ်လုိက္တာကေတာ့ .....

“အင္ၾကင္းေရ.....အဲဒါေၾကာင့္မုိ႕လုိ႕လည္း ကမာၻၾကီးေပၚမွာရွိတဲ့ အေရးပါ အရာေရာက္တဲ့ေနရာေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူ အမ်ားစုဟာ ေယာက်ာ္းေတြပဲ ၿဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ဒီကမာၻၾကီးဟာလည္း အၿမဲတမ္း Men Dominated World ပဲ ၿဖစ္ေနရတယ္ ဆုိတာကုိ မင္းလက္ခံႏုိင္ၿပီလား” တဲ့.....။

သူက အဲဒီလုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြနဲ႕ ေၿပာလုိ႕ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မ ဘာကုိမွ ၿပန္မေၿပာႏုိင္ပဲ ေတြေ၀သြားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မဟာ မိန္းမမွမိန္းမ ဆုိၿပီး မိန္းမ၀ါဒီကုိ စြဲကုိင္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကမာၻၾကီးကုိ Men Dominated World လုိ႕ေၿပာေနတာကုိေတာ့ ကၽြန္မဘက္က တစ္ခုခု ၿပန္လည္ေခ်ပသင့္တာေပါ့ေနာ္။ သူေၿပာသလုိဆုိ ကမာၻၾကီးက အၿမဲတမ္း Men Dominated Worldပဲ ၿဖစ္ေနရေတာ့မွလား။ Women Dominated Worldကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏုိင္ေတာ့ဘူးလား။

ဒါေပမယ့္လည္း သူေၿပာၿပေနတာေတြက ကၽြန္မေတြ႕ၾကဳံခဲ့ရတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႕ ဆင္ဆင္တူေနတာဆုိေတာ့ ကၽြန္မ ဘာမွၿပန္မေၿပာႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလုိ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာႏုိင္ခဲ့တဲ့ အၿပင္ အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ အာရုံေတြထဲကုိ အလုိလုိ ၿပန္လည္ေရာက္ရွိလုိ႕ လာခဲ့ပါတယ္။ ဘာေတြလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေလဒီေဘာ့စ္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပဲေပါ့.....။

ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီအေတြ႕အၾကဳံေတြကုိပါ တစ္ဆက္တည္း ေရးလုိက္ရင္ ပုိစ့္က အရမ္းရွည္သြားမွာမုိ႕လုိ႕ အပုိင္း (၂) ဆုိၿပီးေတာ့ပဲ ဆက္ေရးတာေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ။တကယ္လုိ႕မ်ား ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီပုိစ့္ေလးကုိဖတ္ၿဖစ္ခဲ့ရင္ ထင္ၿမင္ခ်က္ေလးတစ္ခုေလာက္ ခ်န္ထားေပးခဲ့ပါလား၊ တကယ္လို႕ အခါအခြင့္သင့္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မသူ႕ကုိ အက်ိဳးနဲ႕အေၾကာင္းနဲ႕ ၿပန္ၿပီး ေခ်ပခ်င္ေသးလုိ႕ပါ.... :)))

Saturday, December 19, 2009

လာလည္ၾကေသာဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသုိ႕

ကၽြန္မ ပုိစ့္အသစ္ေတြကုိ အင္တုိက္အားတုိက္နဲ႕ မ်ားမ်ားစားစား မေရးၿဖစ္ေပမယ့္လည္း သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြကုိေတာ့ စာေတြ အၿမဲသြားသြား ဖတ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါနာမည္ အသစ္အသစ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး တုိးတုိးၿပီး သိလာရပါတယ္။ အဲဒီလုိ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြကုိ သြားလည္ရင္းနဲ႕ ကၽြန္မ တစ္ခုေတြ႕ရတာက ဘေလာ့ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တကယ့္ကုိ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ ၿဖစ္တာကုိပါပဲ။ ေရးထားလုိက္ၾကတဲ့ အေရးအသားေလးေတြမ်ား တကယ္ကုိ အားက်စရာပါ။ စာဖတ္သူကုိလည္း ရသအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ေပးႏုိင္ၾကပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာဆုိလည္း ေပ်ာ္စရာအေလ်ာက္၊ ခံစားမွုဆုိလည္း ခံစားမွုအေလ်ာက္၊ သေရာ္စာ၊ ကဗ်ာ၊ အေတြ႕အၾကဳံ ဗဟုသုတ.....အုိ အမ်ိဳးကုိ စုံလုိ႕ပါပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕ဘေလာ့ဂ္ေတြက်ေတာ့လည္း ကဗ်ာခ်ည္းပဲ သီးသန္႕ေရးတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာဆရာေတြကလည္း တကယ့္ကုိ ေခသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာသီးသန္႕နဲ႕ပဲ စာဖတ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏုိင္လုိက္ၾကတာ...။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အခ်က္အၿပဳတ္၊ အလွအပ၊ ဖက္ရွင္စ သည္ၿဖင့္ မိန္းခေလး စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ အရာေတြကုိ အမ်ားၾကီး ေပးထားပါတယ္။ ကုိယ္သိထားတဲ့ အတတ္ပညာေတြကုိ ေစတနာအၿပည့္ မခၽြင္းမခ်န္နဲ႕ ၿပန္လည္ေ၀မွ်ေပးတဲ့ နည္းပညာပုိင္းဆုိင္ရာ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာက ဘေလာ့ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စာဖတ္သူကုိ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ တစ္ခုခုေလး ရသြားေစၾကတယ္ ဆုိတာပါ။ လာလည္တဲ့သူေတြ လာလည္ရက်ိဳး၊ အခ်ိန္ေပးရက်ိဳး နပ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ၿပန္ၿပီး ဆင္ၿခင္မိပါတယ္။ ငါ... ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ သက္တမ္း ၿပီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႕က ဆုိရင္ ၂လၿပည့္ခဲ့ၿပီ ။ အဲဒီ ၂လ အတြင္းမွာ.... ငါ ဘာေတြမ်ား ေရးခဲ့မိပါလိမ့္.....လုိ႕ Label ခြဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ စာလာဖတ္တဲ့သူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ပုိစ့္ ရယ္လုိ႕ မည္မည္ရရ ဘာတစ္ခုမွ ရွိတာကုိ မေတြ႕ရပါဘူး။ ဘယ္ေတြ႕ရပါ့မလဲ.... ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေတြကုိပဲ ေလွ်ာက္ေရးထားတာကုိး။ ဟုတ္ၿပီ....အဲဒါဆုိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ငါ့ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကုိ လာလည္တဲ့သူေတြကုိ ငါဘာေတြမ်ား ေပးႏုိင္သလဲလုိ႕ ကၽြန္မ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။

အင္း........ ကဗ်ာေလးေတြေရးရင္ ေကာင္းမလား... မၿဖစ္ေသးပါဘူး... ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စပ္တယ္ဆုိတာ စာလုံးေရ နည္းနည္းနဲ႕ ရင္ထဲကို ထိေအာင္ ေရးရတာမ်ိဳး၊ (တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာေရးရတာ စာေရးတာထက္ကုိ အမ်ားၾကီးပုိခက္တယ္လုိ႕ ကၽြန္မေတာ့ ထင္ပါတယ္။)ပါရမီပါတဲ့သူေတြသာ ေရးႏုိင္တာပါ၊ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒါဆုိ ၀တၳဳဆုိရင္ေရာ...အင္း.......၀တၳဳေကာင္းတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္ဖုိ႕ဆုိတာက ဇာတ္အိမ္ ေကာင္းေကာင္းကုိ အရင္ဆုံး စဥ္းစားရဦးမယ္၊ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းရမယ္၊ အၾကမ္း အရင္္ေရးၾကည့္ရဦးမယ္၊ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္....မၿဖစ္ေသးပါဘူး။

ဟုတ္ၿပီ...အခ်က္အၿပဳတ္???.... ဟင္း.......ကုိယ့္ဟာနဲ႕ကုိယ္ ၾကက္ဥေၾကာ္တာေတာင္ အခ်ပ္လိုက္ ၿဖစ္ေအာင္ မနည္း ၾကိဳးစားေၾကာ္ေနရတဲ့သူက ခ်က္နည္း ၿပဳတ္နည္းေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ား ၿပန္ေ၀ငွရပါ့။ ဖက္ရွင္တုိ႕ အလွအပတုိ႕ဆုိတာကလည္း သူမ်ားတကာကုိ ေ၀ငွရေလာက္ေအာင္ ဘာမွ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ သိတာမဟုတ္။ ဒါဆုိ နည္းပညာပုိင္းထဲကေရာ သိတာမ်ား ဘာရွိသလဲဆုိေတာ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ ပ်က္ေအာင္ ဘယ္လုိဖ်က္ရမလဲ ဆုိတာေတာ ့ေကာင္းေကာင္း သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပန္ေကာင္းေအာင္ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မၿပင္တတ္ဘူး။

ခက္ၿပီ...ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မတတ္တာ ဘာမွမရွိေတာ့ စာဖတ္သူကုိ ဘာမွလည္း ေပးစရာမရွိဘူးေပါ့။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာကုိ ရပ္လုိက္ရေတာ့မွာလား....ဟာ...ဒါေတာ့လုံး၀ လုံး၀ မၿဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မစၿဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အေကာင္းသားေပါ့။ စၿပီးမွေတာ့ ရပ္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ဆုိတာ လုံး၀ မၿဖစ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥ။ အဲဒီေတာ့လည္း လာလည္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ ေပးႏုိင္တာ ဘာရွိလဲ၊ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ “ေက်းဇူးစကားေတြ” ပဲေပါ.။ ဟုတ္တယ္....အဲဒီလုိ လာလည္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြသာ မရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရွ႕ကုိ ခရီးဆက္ခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွ အားအင္ေတြ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ သူတုိ႕ ေပးခဲ့တဲ့ ကြန္မန္႕ေလးေတြ၊ စီေဘာက္ထဲက စကားလုံးေလးေတြကုိ အားေဆးေတြအၿဖစ္ စားသုံးရင္း ေရွ႕ကုိ ကၽြန္မ ခရီးဆက္သြားႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ လာလည္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိ ဘာမွ မေပးႏုိင္တာကုိ စိတ္မေကာင္းစြာ၊ အားနာစြာနဲ႕ပဲ ကၽြန္မ စာေတြဆက္ေရးၿဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အားလုံးကုိ ကၽြန္မေပးခ်င္တဲ့ ေပးႏုိင္တဲ့ အရာတစ္ခုကေတာ့ အခုနေၿပာခဲ့သလုိပဲ “ရင္ထဲကေန လုွိက္လုွိက္လွဲလွဲနဲ႕ တကယ္ကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဆုိတဲ့ စကားေလးပါပဲ။

ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလုံး က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ အမ်ားကုိ အက်ိဳးၿပဳမယ့္ စာေပေတြ အမ်ားၾကီး ေရးႏုိိင္ၾကပါေစ... အမ်ားအက်ိဳးၿပဳလုပ္ငန္းေတြကုိ အမ်ားၾကီး လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစ .... လုိ႕ဆႏၵၿပဳရင္း..........။

Thursday, December 10, 2009

ဂ်င္းနဲ႕ စတုိင္ ဘာကုိေရြးမလဲ

တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကုိ ေရးခ်င္ေနတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ ကတည္းကပါ။ ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႕ အခုမွပဲ တကယ္ ေရးၿဖစ္ေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းအရာက ဒီစင္ကာပူမွာ ကၽြန္မ ရုံးတက္တဲ့အခါ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္တာနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ပါ။ အရင္က အမုွမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနခဲ့ရာက အခုတေလာက်မွ သတိထားမိလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။

ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ စၿပီး သတိထားမိသြားတာလဲ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ Site က အခုဆုိရင္ လုပ္ငန္း လက္စသိမ္းေနၿပီ ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ရုံးခ်ဳပ္ကုိ ေၿပာင္းၿပီး ေနေနရတာ အခုတစ္ပတ္နဲ႕ ဆုိရင္ သုံးပတ္ ရွိသြားပါၿပီ။ တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မက အဲဒီလုိ ရုံးခ်ဳပ္ေတြမွာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရတာမ်ိဳးကုိ သိပ္မႏွစ္သက္လွပါဘူး။ ရုံးခ်ဳပ္ေပၚမွာ ေနရတာက စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္လုိ႕ ခံစားမိလို႕ပါ။ ၿပီးေတာ့ အ၀တ္အစား ၀တ္တာကမွအစ ဂရုတစုိက္နဲ႕ ၀တ္ဆင္ဖုိ႕ လုိအပ္လွပါတယ္။ ရုံးေပၚမွာ သူေဌးေတြက အၿမဲတန္းလုိလုိ ရွိေနတတ္တာ ဆုိေတာ့ သူတုိ႕မ်က္စိထဲမွာ ေထာင့္မက်ိဳးတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး မၿဖစ္ရေအာင္ ဂရုတစုိက္နဲ႕ ေနေနရတာေလ။

ဆုိဒ္မွာ ေနတုန္းကေတာ့ ဘယ္သူ႕မွ သိပ္ဂရုစုိက္စရာ မလုိဘူးေပါ့။ အ၀တ္အစား ဆုိရင္လည္း ၀တ္ခ်င္တာ ၀တ္လုိ႕ရတယ္။ ဘယ္သူကမွလည္း ဘာမွ ေၿပာမေနပါဘူး။ လူၾကီးေတြကလည္း ဆယ္ေကြ႕ တစ္ေကြ႕မွ ဆုိဒ္ကုိ လာတာဆုိေတာ့ေလ။ ၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ ဆုိလုိ႕ သရုပ္ပ်က္ေတြ ၀တ္လုိ႕ရတယ္လုိ႕ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုံးခ်ဳပ္ေတြမွာ ၀တ္သလိုမ်ိဳး Formal က်ေအာင္ ဂရုတစုိက္ ၀တ္ဆင္ေနဖုိ႕ မလုိဘူးလုိ႕ ဆုိလုိခ်င္တာပါ။

ကၽြန္မက စတုိင္ေတြ၊ ကုဒ္ေတြ၊ စကတ္ေတြ၊ ေဒါက္ေတြနဲ႕ ေနရတာကုိ အရမ္းကုိ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ စင္ကာပူကုိ လာရမယ္ဆုိတုန္းက ဟုိက သူေတြက စတုိင္ေဘာင္းဘီေတြပဲ ၀ယ္သြားဖုိ႕ တုိက္တြန္းၾကတဲ့အၿပင္ ဒီမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနၾကတဲ့ အစ္မေတြကလည္း စတုိင္ပဲ ၀ယ္လာဖုိ႕ ေၿပာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ဒီကုိ လာေတာ့ အမ်ားဆုံး ပါလာတာက စတုိင္ေဘာင္းဘီ၊ စတုိ္င္စကတ္ ေတြပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ၿမန္မာၿပည္မွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေတြ၊ အင္တာဗ်ဴးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သင္တန္းေတြ တက္ေတာ့လည္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြက အလုပ္အင္တာဗ်ဴးသြားရင္ စမတ္က်က် ဘယ္လုိ၀တ္စား ဆင္ယင္သြားရမယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိပါ သင္ေပးလုိက္ၾကတာပါ။

အင္း...... အင္တာဗ်ဴးသြားရင္ စမတ္က်က် ၀တ္ရမယ္ ဆုိလို႕ ၾကဳံတုန္း ကၽြန္မ ဒီႏုိင္ငံမွာ ပထမဆုံး အလုပ္စရတဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိ ေၿပာၿပရဦးမယ္။ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၿပာၾကတာက အလုပ္အတြက္ အင္တာဗ်ဴးသြားမယ္ဆုိရင္ အ၀တ္အစားက စကားေၿပာတယ္။ စတုိင္က်က်၊ စမတ္က်က် ၀တ္စားသြားႏုိင္မွ ကုိယ့္ကုိ အထင္ၾကီးမယ္ စသည္ၿဖင့္ ေၿပာၾကပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီႏုိင္ငံမွာ ပထမဆုံး စၿပီးရတဲ့ အင္တာဗ်ဴးမွာ ကၽြန္မရဲ႕၀တ္စားဆင္ယင္သြားပုံကုိ ေၿပာၿပရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရီစရာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဒီႏုိင္ငံကုိ ကၽြန္မေရာက္လာၿပီး အလုပ္္စရွာေတာ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္သည္အထိ ကၽြန္မဆီကုိ အင္တာဗ်ဴးက တစ္ခုမွကုိ မလာပါဘူး။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အတူတူလာၾကတာမွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက အလုပ္စေလွ်ာက္တဲ့ေန႕ ကတည္းက အင္တာဗ်ဴးေတြ စရတာပါ။ တစ္ပတ္ၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္မဆီကုိ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွ မ၀င္ေသးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက လူေတြ႕အင္တာဗ်ဴး ၂ခု ၃ခုေလာက္ေတာင္ ရၿပီးပါၿပီ။ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္ပူစၿပဳေနပါၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ CV မွာဘာမ်ား အမွားအယြင္း ရွိေနသလဲေပါ့ ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ကၽြန္မတည္းတဲ့ အိမ္ကေန ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မ(အခုေတာ့ အတူတူေနေနပါၿပီ) အိမ္ကုိ လာၿပီးအိပ္ေရာ။ လူက စိတ္ေတြညစ္ၿပီး အီးေမးလ္ေတြ ဘာေတြလည္း စစ္ခ်င္စိတ္ကုိ မရွိေတာ့လုိ႕ အဲဒီညမွာ ဒီတုိင္းပဲ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ (ဒီႏုိင္ငံမွာ Short Visit နဲ႕ အလုပ္လာရွာတဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ အဲဒီလုိ လာရွာဘူးတဲ့သူေတြ နားလည္ႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္။) ေနာက္ေန႕မနက္ အိပ္ရာက ႏုိးေတာ့လည္း အဲဒီလုိပါပဲ....။ ေအာက္ဆင္း သတင္းစာ၀ယ္၊ ဘာ၀ယ္နဲ႕ ေမးလ္ကုိ လုံး၀ မၾကည့္မိပါဘူး။ ကၽြန္မက အဓိက ဖုံးကုိပဲ ေမွ်ာ္ေနတာေလ။

အဲဒီလုိနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက နင့္အီးေမးလ္ေလးလည္း စစ္ၾကည့္ပါဦးလုိ႕ တုိက္တြန္းလုိ႕ မဖြင့္ခ်င္ ဖြင့္ခ်င္နဲ႕ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ လားလား........ ကၽြန္မကုိ အင္တာဗ်ဴးလာဖို႕ ေခၚထားပါလား၊ ၉နာရီ အေရာက္တဲ့.....။ နာရီကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉နာရီက ထုိးေနၿပီ။ စင္ကာပူကုိ အခုမွ ေၿခစခ်ဘူးတဲ့ ကၽြန္မ သူတို႕ ေခၚထားတဲ့ လိပ္စာက ေ၀းလားလည္း မသိ၊ နီးလားလည္း မသိ။ ကၽြန္မ အစ္မကလည္း အိမ္မွာ မရွိပါဘူး။ သူက NUH မွာ သူနာၿပဳဆရာမပါ။ အဲဒီညမွာသူက Night Duty ဆင္းရတာေလ။

အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း မသြားေတာ့ပါဘူး ဆုိၿပီး ကၽြန္မ အစ္မဆီက္ုိ ဖုန္းလွမ္းဆက္လုိက္ပါတယ္ ။ကၽြန္မ ဖုန္းဆက္ေတာ့ အစ္မက Duty ၿပီးလုိ႕ ေဆးရုံက အၿပန ္လမ္းမွာပါ။ ကၽြန္မက အဲဒီလုိ မသြားေတာ့ဘူး ဆုိၿပီး ဖုန္းလည္း ဆက္ေရာ သူက ကၽြန္မကုိ ဆူေတာ့တာပါပဲ။ ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မကုိ ဟုိရုံးကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ေပးဖုိ႕ အက်ိဳးအေၾကာင္း လွမ္းေၿပာခုိင္းပါတယ္။ ကၽြန္မကုိလည္း ခ်က္ခ်င္း ေအာက္ကုိ ဆင္းခဲ့ဖုိ႕၊ အင္တာဗ်ဴးကုိ သူနဲ႕အတူ Taxi ငွားၿပီးသြားဖုိ႕ေတြ ကုိလည္း တစ္ခါတည္း ေၿပာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မ အစ္မေၿပာသလုိ ဟုိရုံးကုိ ခ်က္ခ်င္း ဖုံးဆက္ၿပီး ကၽြန္မ အစ္မကုိလည္း ေၾကာက္ေတာ့ လုိတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ယူၿပီး ၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ပဲ ေအာက္ကုိ ဆင္းသြားလုိ္က္ပါတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ကလည္း ကၽြန္မနဲ႕အတူ လုိ္က္ခဲ့ေပးပါတယ္။

ကၽြန္မ ေၿပာခ်င္တာက အဲဒီမွာပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အင္တာဗ်ဴး သြားေၿဖတယ္သာ ေၿပာတယ္။ ဘာမွလည္း မ်က္ႏွာကုိ ၿပင္ဆင္ခ်ယ္သသြားဖုိ႕ အခ်ိန္ မရွိသလုိ ၀တ္သြားစရာ ေဘာင္းဘီကလည္း မေန႕ကညက အစ္မအိမ္ကုိ လာေတာ့ ၀တ္လာတဲ့ 4quarter ဂ်င္းေဘာင္းဘီပဲ ရွိပါတယ္။ ပစၥည္းပစၥယေတြ အကုန္လုံးကလည္း ေလာေလာဆယ္ ခဏေနေနတဲ့ အိမ္မွာ ထားထားတာေလ။ (ကံေကာင္းလို႕ စာရြက္စာတမ္းေတြကုိ ကုိယ္နဲ႕ မကြာ အၿမဲ ထည့္ထည့္ယူသြားတတ္လုိ႕.........)။ မ်က္ႏွာကလည္း အိပ္ရာကႏုိး မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးထားတဲ့ အေနအထား အတုိင္းပဲ၊ ဘာမွမရွိဘူး မ်က္ႏွာေၿပာင္နဲ႕။ စီးသြားတဲ့ ဖိနပ္ကုိလည္း ၾကည့္လိုက္ဦး။ အဲဒီတုန္းက ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ Scholl ကြင္းထုိးဖိနပ္က အရမ္းေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိေတာ့ အဲဒီဖိနပ္ကုိ ၀ယ္စီးလာတာေလ။ ကဲ......4quarter ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ Scholl ကြင္းထုိးဖိနပ္၊ မ်က္ႏွာကမ်က္ႏွာေၿပာင္နဲ႕ အင္တာဗ်ဴးသြားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ပုံစံကုိ ၿမင္ေယာင္ ၾကည့္ၾကေပါ့ေနာ္။

ဘယ္မွာလဲ.......အင္တာဗ်ဴးသြားရင္ ၀တ္ဖုိ႕ ဆုိၿပီး၀ယ္လာခဲ့တဲ့ ေဒါက္ေတြ၊ စတုိင္ေတြ ဘာတစ္ခုမွ ၀တ္လုိက္ခြင့္ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ၊ ဒီအတုိင္းပဲ သြားရေတာ့တာပဲ။ သြားဗ်ဴးရမယ့္ Position က Site Engineer Position ပါ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူေဌး ကုိယ္တုိင္က ဗ်ဴးတာပါ။ သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲမွာ အဓိကက ဆုိဒ္ထဲမွာကၽြန္မ ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ တာ၀န္ေတြအေၾကာင္း ဆုိေတာ့ ကၽြန္မအတြက္က ေၿဖဆုိရတာအရမ္းကုိ လြယ္ကူပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ၿမန္မာၿပည္မွာ Site Engineer လုပ္ေနရာကေန ပူပူေႏြးေႏြး အလုပ္ထြက္လာခဲ့တဲ့သူ ဆုိေတာ့ေလ။ ၀တ္စားသြားတဲ့ ပုံစံ အဆင္အၿပင္ကလည္း သူ႕မ်က္လုံးထဲမွာ Site Engineer ရာထူးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကုိက္ညီေနပုံ ရပါတယ္။

သိတယ္မုိ႕လား.......... Site Engineer ဆုိတာမ်ိဳးက စုတ္စုတ္ ၿပတ္ၿပတ္ ေပေပ ေတေတ ေနရတဲ့ အၿပင္ ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႕ ယဥ္ေဘာင္တန္းၿပီး အလုပ္ လုပ္ရတာ ဆုိေတာ့ေလ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မကုိ သူေဌးက Second Interview ေတြ ဘာေတြေတာင္ မေခၚေတာ့ဘဲ ခ်က္ခ်င္းကုိ အလုပ္ခန္႕လုိက္ပါတယ္။ အင္း.....ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်ရင္ သူနဲ႕ေန႕တုိင္း ရန္ၿဖစ္ဖုိ႕ အတြက္ ေရစက္ကပါလာလုိ႕လည္း ေနမွာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မ ေတြးၾကည့္မိတယ္ တကယ္လုိ႕မ်ား အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၾကြၾကြ ရြရြ လွလွ ပပ ၀တ္စား ၿပင္ဆင္သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာင္ သူကခန္႕ခ်င္မွ ခန္႕မယ္ထင္တယ္လို႕။ ၿပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရီစရာအေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မက ေတာ့ဒီေန႕ အထိကုိ အဲဒီ ပထမဆုံး အင္္တာဗ်ဴးတုန္းက ကၽြန္မပုံစံကုိ မ်က္စိထဲက မထြက္ပါဘူး။

အဲဒီေတာ့ကာ အခုန စကားဆက္လုိ႕ အခုလက္ရွိ ကုမၸဏီမွာ ရုံးခ်ဳပ္ကုိ ေၿပာင္းရၿပီ ဆုိေတာ့ MRT စီးတာက အစ ေနရာေၿပာင္းၿပီး စီးရပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ ရုံးခ်ဳပ္ရဲ႕ တည္ေနရာက Singapore ရဲ႕ Downtown Area မွာ လုိ႕ေၿပာလုိ႕ေတာ့ ရပါတယ္။ Shenton Way ေပၚက Shenton House ေပၚမွာေလ။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဆုိဒ္ရဲ႕ တည္ေနရာက Marina Bay မွာဆုိေတာ့ Raffles ကုိအရင္စီး၊ Raffles ကေနမွတဆင့္ Marina Bay ကုိစီးလုိက္ရုံပါပဲ။ ၿပီးေတာ့လည္း အဲဒီ Raffles ကေန Marina Bay ကုိသြားတဲ့လုိင္းက လူအရမ္းရွင္းပါတယ္။ ရထားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ကလည္း Marina Bay မွာရွိတဲ့ Construction Site ေတြမွာ အလုပ္ဆင္းၾကမယ့္ Engineer ေတြ၊ အလုပ္သမားေတြခ်ည္း ပါပဲ။ မိန္းခေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ ဆုိဒ္မွာ ဆုိရင္လည္း မိန္းခေလးဆုိလုိ႕ စုစုေပါင္းမွ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာပါ။

၀တ္ၾကတဲ့ အ၀တ္အစားေတြကလည္း Site သမားေတြဆုိေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ဂ်င္းေတြပဲ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ၀တ္ဆင္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မ ဆုိတဲ့သူကလည္း ဂ်င္းကုိပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ၀တ္ဆင္ တတ္တဲ့သူဆုိေတာ့ ဆုိဒ္မွာ ေနရတာဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အရမ္းကုိ အဆင္ေၿပပါတယ္။ ဂ်င္း ဟာ ကၽြန္မ အႏွစ္သက္ဆုံး crazy အၿဖစ္ဆုံး အ၀တ္အစား ပါပဲ။ ကၽြန္မ ကုမၸဏီ သုံးခုေတာင္ ေၿပာင္းခဲ့တဲ့သူ ဆုိေပမယ့္ ပထမ ကုမၸဏီမွာ Site Engineer လုပ္တုန္းကလည္း ဂ်င္းပဲ ေန႕တုိင္း ကၽြန္မ ၀တ္တယ္။ ဒုတိယကုမၸဏီ က်ေတာ့လည္း ရုံးေပၚမွာ လုပ္ရတာ ဆုိေပမယ့္ ကုမၸဏီက ေသးေသးေလးပါ၊ ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္မရဲ႕ စီနီယာကအစ ေန႕တုိင္း ဂ်င္းကုိပဲ ၀တ္တာဆုိေတာ့ ကၽြန္မကလည္းေန႕တုိင္း ဂ်င္းၾကီးပဲေပါ့။ အခုလက္ရွိကုမၸဏီက်ေတာ့လည္း အလုပ္စ၀င္ကတည္းက ဆုိဒ္က ရုံးမွာစၿပီးလုပ္ရတာ ဆုိေတာ့ ထုံးစံအတုိင္းေန႕တုိင္း ဂ်င္းပဲေပါ့။

ကၽြန္မ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေနေနတဲ့ ကာလေတာက္ေလွ်ာက္ ခုခ်ိန္ထိ အမ်ားဆုံး ၀ယ္ၿဖစ္တာကလည္း ဂ်င္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ စတုိင္ေဘာင္းဘီတုိ႕ စတုိင္စကတ္တုိ႕ကုိ တစ္ခါမွ ေယာင္လုိ႕ေတာင္ မ၀ယ္ၿဖစ္ပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္ကေန ၀ယ္လာခဲ့တဲ့ စတုိင္ေဘာင္းဘီေတြကလည္း ပုံမက် ပန္းမက်နဲ႕ ကၽြန္မ တစ္ခါမွကုိ ရုံးကုိ မ၀တ္ၿဖစ္တဲ့ အၿပင္ ၿမန္ၿမန္ ေဟာင္းသြားေအာင္ ဆုိၿပီး တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္မွာေနရင္း ၀တ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ ဆုိဒ္မွာသာသာ ယာယာ ေနေနရင္း ၿဗဳန္းစား ဒုိင္းစားၾကီး ရုံးခ်ဳပ္ကုိ ေၿပာင္းရမယ္လည္း ဆုိေရာ ကၽြန္မမွာ ရုံးခ်ဳပ္ကုိ၀တ္ဖုိ႕ စတုိင္က်က် ေဘာင္းဘီဆုိတာ တစ္ထည္မွ မရွိပါဘူး။ တနဂၤေႏြည က်မွ ကၽြန္မသိရတာ ဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ေဘာင္းဘီ ထြက္ရွာဖုိ႕ကလည္း မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီလုိနဲ႕ ရုံးခ်ဳပ္ကုိသြားေတာ့ MRT ကလည္း Raffles အထိမသြား ရေတာ့ဘဲ Tanjong Pargar MRT မွာဆင္းၿပီး Shenton Way ကုိ ေရာက္ေအာင္ လမ္းၿပန္ေလွ်ာက္ ရပါတယ္။ ရုံးခ်ဳပ္ကုိ စၿပီးသြားတဲ့ ေန႕ကဆုိရင္ ရီဖုိ႕ေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။ Tanjong Pargar MRT ကေနဆင္းၿပီး Robinson Road ကုိအထြက္ Exit တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားတာဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ တစ္ေလွ်ာက္က လူေတြ အကုန္လုံးကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟား........ အားလုံးက ၀တ္စားထားၾကတာမ်ား လန္ထြက္ေနတာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားဆုိရင္ ရုံးလာတယ္လုိ႕ မထင္ရပဲ ရုပ္ရွင္ရုိက္ဖုိ႕ လာသလားလုိ႕မ်ားေတာင္ ထင္ရပါတယ္။

ဒီႏုိင္ငံက လူေတြက အ၀တ္အစား၀တ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ စမတ္က်က် ၀တ္စားတတ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မ အဲဒီ Exit တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတြ႕ရတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက Robinson Road နဲ႕ Shenton Way တစ္ေလွ်ာက္မွာ အလုပ္ဆင္းၾကရမယ္ ့သူေတြပါ။ အၿဖဴေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါပါတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မဆုိတဲ့ သူက သူမ်ားေတြ ၀တ္တာစားတာကုိ စိတ္၀င္တစားနဲ႕ စပ္စပ္စုစု လုိ္က္ၾကည့္တတ္တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႕ကေတာ့ ထူးထူးၿခားၿခားၾကီးကုိ သတိထားမိလုိက္ တာပါ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း မေနသာေတာ့ပါဘူး။ ရုံးကၿပန္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စတုိင္ေဘာင္းဘီ ရွာေဖြေရး စတင္ရပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မ တစ္ခုကံေကာင္းတာက ကၽြန္မတုိ႕ ကုမၸဏီက Construction Company ဆုိေတာ့ အ၀တ္အစားနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ တင္းတင္း က်ပ္က်ပ္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ မရွိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မ အေနနဲ႕က ေန႕တုိင္း Site မွာ၀တ္သလုိမ်ိဳး ေန႕တုိင္း ဂ်င္းၾကီးပဲ ၀တ္ေနလို႕လည္း ဘယ္သင့္ေတာ္ပါ့မလဲေနာ္။ ေရာမ ေရာက္ရင္ ေရာမလုိ က်င့္ရမယ္ ဆုိတဲ့ စကားလုိပဲ ကုိယ္နဲ႕ အဆင္ေၿပမယ့္ စတုိင္ေဘာင္းဘီကုိ ရေအာင္ရွာ၀ယ္ၿပီး ရုံးကုိ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ၀တ္၀တ္သြားရပါတယ္။ စ၀တ္သြားတဲ့ေန႕ တုန္းကမ်ားဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ကုိ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ ၿဖစ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ၊ ၀တ္ရတာပါပဲ။

ကၽြန္မ အေနနဲ႕ ေနာက္ထပ္ အံ့ၾသစရာတစ္ခု ထပ္ေတြ႕ရတာက ေသာၾကာေန႕ ရုံးတက္ေတာ့ MRT ေပၚက အဆင္းမွာ ထူးထူးၿခားၿခား သတိထားလုိက္မိတာ လူတုိင္းလုိလုိက ဂ်င္းေတြ ၀တ္ထားၾကတာ ကုိပါ။ အားလုံးကလည္း အရင္ေန႕ေတြက ထက္ လြပ္လပ္ေပါ့ပါး ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း ေနၾကသလိုပါပဲ။ ကၽြန္မလည္း မေနႏုိင္ေတာ့ ေန႕ခင္းထမင္းဆုိင္မွာ ကၽြန္မတုိ႕ ရုံးက စလုံးမတစ္ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့.....ဟုတ္တယ္တဲ့၊ ဒီ စင္ကာပူမွာ ရုံးေတြက ေသာၾကာေန႕ တစ္ရက္ပဲ ဂ်င္းကုိ ၀တ္ဆင္ခြင့္ၿပဳတာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ Construction Company ေတြကေတာ့ ရပါတယ္၊ ဘာပဲ၀တ္၀တ္တဲ့။ ဟူး...........ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေနာ္။ ကၽြန္မ ဟာ Civil Engineer တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနၿပီး ဒီႏုိင္ငံမွာ ရွိတဲ့ Construction Company ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရလုိ႕.....။ ႏုိ႕မုိ႕လုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မ မ၀တ္ခ်င္တဲ့ စတုိင္ေတြ၊ စကတ္ေတြ၊ ေဒါက္ေတြနဲ႕ ပဲ ေန႕တုိင္းသာ ရုံးတက္ေနရမယ ္ဆုိရင္ေတာ့လား.......စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာ ေကာင္းလုိက္မယ့္ၿဖစ္ၿခင္း။

ကၽြန္မကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ဘယ္လုိ ေနရာ ဘယ္လုိ အေၿခအေနမ်ိဳးနဲ႕ ရုံးကုိပဲ တက္ရတက္ရ..... ကၽြန္မကုိမ်ား ရုံးသြားခါနီး “ဂ်င္းနဲ႕စတုိင္ ဘာကုိေရြးမလဲ” လုိ႕ ေမးလာခဲ့ရင္ ကၽြန္မ မဆုိင္းမတြ ေၿဖလုိက္မိမွာကေတာ့ “ဂ်င္း” လုိ႕ ပါပဲလို႕။

Saturday, November 28, 2009

ႏွမ္းၿဖဴးတဲ့ေန႕အေၾကာင္း အမွတ္တရ

ေသာၾကာေန႕က ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းမခ်စ္စု Bukit Batok ကေန Lakeside ကုိ အိမ္ေၿပာင္းပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္က မခ်စ္စုရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ၾကီး ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ဘယ္ေနသာလိမ့္မလဲ ႏွမ္းသြားၿဖဴးရတာေပါ့ :P ။ အရမ္းခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေလ။ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အမွန္အကန္ကုိ ႏွမ္းၿဖဴးၾကတာပါ။

မခ်စ္စုကုိ မနက္ပုိင္း ကၽြန္မ ဖုံးလွမ္းဆက္တဲ့ အခ်ိန္က ဆယ္နာရီခြဲေနပါၿပီ။ သူကပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ သိမ္းဆည္းၿပီးလုိ႕ ကားေပၚတင္ဖုိ႕ပဲက်န္ေတာ့တယ္၊ ပစၥည္းေတြ ကူတင္ေပးဖုိ႕ သူ႕အသိ အစ္မေတြလည္း ေရာက္ေနၿပီတဲ့၊ ကားကလည္း လာေနၿပီတဲ့။ အဲဒီကားက တကယ္ေတာ့သူတုိ႕ ကုပၼဏီက ကားေလ။ ကားေမာင္းတာကလည္း ဗမာ အစ္ကုိၾကီးဆုိေတာ့ အဆင္ေၿပတယ္၊ မခ်စ္စု အိမ္ေၿပာင္းဖုိ႕ အတြက္ ဆုိၿပီး ကားကုိ ယူလာလုိ႕ရတယ္ေလ။ မခ်စ္စုက ကၽြန္မတုိ႕ကုိ Bukit Batok ကုိလာရင္ မမီေလာက္ေတာ့ဘူး ဆုိတာနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လည္း Lakeside အိမ္ကုိပဲ တန္းသြားလုိက္ၾကပါတယ္။

ဟုိေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ ကားေပၚကေန ခ်ၿပီးလုိ႕ ဓာတ္ေလွခါးနားမွာ အကုန္ အဆင္သင့္ေတာင္ ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ သူ႕ရဲ႕မိတ္ေဆြ အစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ ကားေမာင္းတဲ့အစ္ကုိၾကီးရယ္ အကုန္လုံးက ကူညီခ်ေပးထားၿပီးၾကပါၿပီ။ ဟဲဟဲ .... အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လဲ အားနာနာနဲ႕ ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကုိ သူေနမယ့္ တုိက္ကုိးလႊာေပၚ အထိၾကီးမ်ားေတာင္ ေရာက္ေအာင္ တင္ေပးလုိက္ၾကပါတယ္ (ဓာတ္ေလွခါးနဲ႕ေလ :D။ အိမ္ကလည္း ဓာတ္ေလွခါးအေပါက္ ေဘးေလးမွာတင္ပဲ။ ဓာတ္ေလွခါးထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး အိမ္ထဲသြင္းလုိက္ရုံပဲ :) ။

ပစၥည္းေတြ အိမ္ထဲလည္း သြင္းၿပီးေရာ မခ်စ္စုက “သြားၾကမယ္၊ သြားၾကမယ္.... အားလုံးကုိ Boon Lay ကၿမန္မာထမင္းဆုိင္မွာ ထမင္းလုိက္ေကၽြးမယ္၊ ပစၥည္းေတြကုိေတာ့ ၿပန္လာမွပဲ ေနရာခ်ေတာ့မယ္ ” တဲ့ ဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ ေတြ ဘယ္ရမလဲ ခုနကားေပၚကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ ေရွ႕ဆုံးကေန တက္ၾကတာေပါ့။ ကားက ပစၥည္းသယ္တဲ့ကား ဆုိေတာ့ ေနာက္ခန္းမွာ ခုံေတြမရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြကလည္း မိန္းခေလးေတြဆုိေတာ့ကာ သိတဲ့အတုိင္း သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ႏူးႏူးည့ံည့ံ ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ခ်လုိက္ၾကပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ၿမန္မာၿပည္မွာ သၾကၤန္ ေရပက္ခံထြက္ၾကတာေတြကုိ အားလုံး သြားသတိရၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ ကားေမာင္းတဲ့ အစ္ကုိၾကီးကုိေတာင္ ေနာက္လုိက္ေသးတယ္၊ “ကားဆီဖုိးစုိက္မယ္၊ Singapore တစ္ၿမိဳ႕လုံးကုိ ဒီကားနဲ႕ တစ္ပတ္ေလာက္ ပတ္လုိက္ရေအာင္၊ ဘယ္လုိလဲလုိ႕”ေလ။ အဲဒါနဲ႕ အစ္မတစ္ေယာက္က ၀င္ေၿပာပါတယ္။ “မသြားနဲ႕၊ မတန္ဘူး၊ ကိုယ့္ကုိ ေရပက္မယ့္သူ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး” တဲ့။

အဲဒီလုိနဲ႕ Boon Lay ေစ်းကုိ ေရာက္ၾကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းၾကၿပီး ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနရင္း တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မ တအ့ံတၾသ လွမ္းေတြ႕လုိက္ရတာက ၿမန္မာစာလုံး အၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ့ ဆုိင္ခန္းတစ္ခု။ “ေမာ္လၿမိဳင္ ဆံသ” တဲ့။ ကၽြန္မလည္း အားလုံးကုိ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ လွမ္းေၿပာၿပီး လက္ညုွိးထုိး ညႊန္ၿပလုိက္ပါတယ္။ အမေလးဟဲ့ ...... ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေလး ေတြ႕တာမ်ား ဘာမ်ား ထူးဆန္းလုိ႕လည္းလုိ႕ထင္စရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ထူးဆန္းပါတယ္။ အခုလိုတုိင္းတပါးမွာ အဂၤလိပ္စာတန္းေတြ၊ တရုတ္စာတန္းေတြပဲ ေနရာတုိင္းမွာ ေတြ႕ေနရခ်ိန္မွာ ထူးထူးၿခားၿခား အဲဒီလုိ ၿမန္မာစာတန္းၾကီးကုိ ေတြ႕လုိက္ရေတာ့ ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ အဖုိးတန္ပစၥည္း တစ္ခုကုိ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ရုတ္တရက္ ၿပန္ေတြ႕လုိက္ရသလုိပဲ ခံစားရလုိ႕ပါ။ တဆက္တည္းမွာပဲ ၿမန္မာၿပည္ေစ်းက ဆုိင္ခန္းေတြကုိလည္း သတိရသြားၿပန္ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕အုပ္စု ၿမန္မာထမင္းဆုိင္ ရွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ခန္းေတြေနရာကုိ သြားၾကပါတယ္။ ေနရာက အက်ယ္ၾကီးပါပဲ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းလည္းရွိပါတယ္။ ထမင္းဆုိင္နာမည္က Kay-Tu တဲ့။ “ေကတု” လုိ႕အသံထြက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ အုပ္စုဆုိင္ေရွ႕ေရာက္သြာၿပီး ဘာစားၾကရင္ ေကာင္းမလဲလုိ႕ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ေနၾကတုန္းမွာပဲ ဆုိင္ထဲကေန ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး ရုတ္တရက္ သူကေန “မီးေလးတုိ႕ ဘာစားၾကမလဲ” တဲ့ဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕လည္း ဟဲ့ ဗုေဒၶါ မီးေလးတဲ့ ဘယ္သူ႕ကုိမ်ား ေမးေနတာပါလိ္မ့္လုိ႕ ေဘးဘီကုိ ေ၀့၀ဲၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ဆုိင္ေရွ႕မွာ မိန္းခေလးဆုိလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ပဲရွိတာ ဆုိေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီေပါ့။ :D :D မီးေလးဆုိတာ ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ေခၚေနတာ ဆုိတာေလ။ သူမ်ားေတြေတာ့ ဘယ္လုိေနလည္း မသိပါဘူး ကၽြန္မကေတာ့ ပီတိေတြၿဖာၿပီး ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုို ခ်က္ခ်င္းခ်လုိက္မိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ Boon Lay ကုိေရာက္ရင္ ဒီဆုိင္မွာပဲ လာစားေတာ့မယ္လုိ႕။ မီးေလးလုိ႕ေခၚလုိ႕ေလ။ :PP ကၽြန္မတုိ႕ေတြလည္း ဆာဆာနဲ႕ ၀က္၀က္ကြဲေအာင္ကုိ အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မက သူမ်ားေတြလုိ ထမင္းတင္မကဘူး။ မုန္႕ဟင္းခါးပါ မွာစားလုိက္ေသးတယ္။ ကုိယ္ေသာက္ဖုိ႕က်ေတာ့ ေကာ္ဖီကုိမွာထားၿပီး ထမင္းလည္းစားၿပီးေရာ ေရဆာလုိ႕ဆုိၿပီး သူမ်ားေတြမွာထားတဲ့ အေအးကုိပါ ယူေသာက္လုိက္ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို အၿမင္ကတ္စရာေကာင္းတာေနာ္။ မခ်စ္စုလည္းမနည္းဘူး ရွင္းလုိက္ရပါတယ္ ။ (သယ္ရင္းေရ...... ကုိယ္က သယ္ရင္း ကုသုိလ္ေတြ အမ်ားၾကီးရေအာင္ အမ်ားၾကီးစားေပးတာပါေနာ္။ ဒါမွ ဒါနေၿမာက္မွာေပါ့ :P )

ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စားေသာက္လည္းၿပီးေရာ ေစ်းအေပၚကုိ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အေပၚထပ္မွာ ဖိနပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လည္းေတြ႕ေရာ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ ၀င္ၿပီးေသာင္းက်န္းၾကတာမွ ေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့.။ သိတယ္မုိ႕လား တစ္ရံၿပီးတစ္ရံကုိယူစီး၊ မွန္ထဲမွာသြားၾကည့္လုိက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္လုိက္၊ ၿပန္ထားလုိ္က္၊ ေနာက္တစ္ရံ ယူစီးလုိ္က္၊ မွန္ၾကည့္လုိ္က္၊ ၿပန္ထားလုိက္နဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္နဲ႕ ေယာက္ယက္ေတြ ခပ္ေနၾကေတာ့ ဆုိင္ရွင္ကလည္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မ်က္စိစပါးေမြးစူးတဲ့ရုပ္ ၿဖစ္လာတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ နည္းနည္းသာ ဆက္ေနၾကဦးမယ္ဆုိရင္ ဆုိင္ထဲက၀န္ထမ္းေတြက ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ထရုိက္ၾကေတာ့မယ့္ ပုံစံေတြ ေပါက္လာလုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕လည္း အသာေလး ကုိယ္ရွိန္သတ္ ဘရိတ္အုပ္လုိက္ၾကရပါတယ္။ (တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ဒီက စလုံးေတြကုိ အဲဒီလုိေလး အႏုိင္က်င့္ေပးဦးမွ။ သူတုိ႕ခ်ည္း ကုိယ္ေတြအေပၚ အၿမဲအႏုိင္္က်င့္ေနၾကတာ.....ဟင္းဟင္း......။) ကၽြန္မတုိ႕လည္း အားနာပါးနာနဲ႕ စုစုေပါင္းမွ ဖိနပ္ တစ္ရံၾကီးမ်ားေတာင္ အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မတုိေတြ NTUC မွာေစ်း၀င္၀ယ္ၿပီး ၿပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္မတုိ႕ေတြက ဘာမွကူ၀ယ္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႕ကေစ်း၀ယ္ေနတုန္း ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးက ေလွ်ာက္ၿပန္သံေပး ေၿခေအး၀မ္းေရာင္ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ လုိက္လုပ္ေနၾကတာပါ။ အၿပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚမွာလည္း ကၽြန္မတုိ႕ေတြ စၾကေနာက္ၾက ဓာတ္ပုံေတြရုိက္ၾကနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ဖုိ႕ေကာင္းပါတယ္။

Lakeside အိမ္ကုိၿပန္ေရာက္ေတာ့ က်န္တဲ့ အစ္ကုိအစ္မေတြကႏွုတ္ဆက္ၿပီး ၿပန္သြားၾကပါတယ္။ သူတုိ႕လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ကူညီေပးထားၿပီးၾကၿပီေလ။ မခ်စ္စုက ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ “ကဲကဲ.... သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိပဲ ကုိယ္ေခ်ာဆြဲထားလုိက္ေတာ့မယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ၿပန္ၾကေပါ့” တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း “ရတယ္ရတယ္ ကုိယ္တုိ႕လုပ္စရာရွိတာ အကုန္လုပ္ေပးၿပီးမွ ၿပန္ၾကမယ္” (ေဖာတာ ေဖာတာ၊ မေဖာလို႕ မၿဖစ္ဘူး၊ ခုနမွ ထမင္းစားလာတဲ့ မ်က္ႏွာရယ္၊ NTUC ကေန၀ယ္လာတဲ့ အသီးေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြက ရွိေနတယ္ေလ။ :) ဆုိၿပီး အိမ္ေပၚေရာက္တာနဲ႕ သူ႕ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာခ်ဖုိ႕လုပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ ေ၀စုိးနဲ႕က ဘာလုပ္လည္းဆုိေတာ့ အထုပ္ေလးေတြကုိ ဟုိနားကေန ဒီနား၊ ဒီနားကေန ဟုိနားေရႊ႕ေပးလည္းၿပီးၾကေရာ မခ်စ္စု၀ယ္လာတဲ့ ေမြ႕ရာအသစ္၊ အိပ္ရာခင္းအသစ္ၾကီးေပၚမွာ အက်အနကုိ ေနရာယူၾကၿပီး သူခ်ေကၽြးတဲ့ မုန္႕ေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု စားရင္းနဲ႕ သူ႕ပစၥည္းေတြကုိ စီမံခန္႕ခြဲ ေနရာေတြခ်ေနတဲ့ မခ်စ္စုကုိ မေမာရေအာင္ စကားေတြ ၀ုိင္းေၿပာေပးၾကပါတယ္။:D (သယ္ရင္း...... ကုိယ္တုိ႕က ကူၿပီးလုပ္မေပးခ်င္လုိ႕ ဟုတ္ဖူးေနာ္။ သယ္ရင္းရဲ႕ ပစၥည္းေတြကုိ ဘယ္လုိ ေနရာခ်မယ္ ဆုိတာ သယ္ရင္းကပဲ သိတာေလ၊ ကုိယ္တုိ႕က သိမွသိပဲနဲ႕ကုိး ေနာ္၊ မသိပဲနဲ႕၀င္လုပ္ေပးရင္ ကူရာမေရာက္ပဲ ရုွပ္ေနမွာစုိးလုိ႕ ကုိယ္တုိ႕ကၿငိမ္ၿငိမ္းေလးပဲ ေဘးကထုိ္င္ၾကည့္ေနၾကတာပါ၊ ရင္ထဲက ေစတနာေတြနဲ႕ပါ။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ဆင္ေၿခ :PP)

အဲဒီလုိနဲ႕ မခ်စ္စုလည္း အလုပ္ေတြၿပီး၊ ကၽြန္မတုိ႕လည္း မုန္႕ေတြစားလုိ႕ ကုန္သေလာက္ ရွိတဲ့၊ ဗုိက္ေတြကလည္း တအားတင္းၿပီး အိပ္ငုိက္လာတဲ့ အခ်ိန္လည္း ေရာက္ေရာ၊ မနက္က အေစာၾကီးႏုိးေနလုိ႕ အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနတယ္၊ လူကမၾကည္ဘူး၊ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရေသးလုိ႕ ေခါင္းကုိလည္း ေစာေစာေလွ်ာ္ခ်င္လုိ႕ စတဲ့စတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြကုိ ေပးၿပီးသကာလ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ အားမနာလွ်ာမက်ိဳးနဲ႕ ၿပန္ခ်လာခဲ့ ၾကပါတယ္။ ကဲ ....... စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လဲလုိ႕ေနာ္။ အဖုိးတန္ေလးေတြ၊ အဖုိးတန္ေလးေတြ။ ရုိက္ပစ္ခ်င္စရာေကာင္းလုိက္တာ။ ဘာတစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရ ကူလုပ္ေပးမသြားၾကပဲ ေကၽြးသမွ်ကုိၾကေတာ့ သြားၿဖဲႏွစ္ၿဖဲ အကုန္စားသြားၾကတယ္။ ကာယကံရွင္ မခ်စ္စုေတာ့ ဘယ္လုိေနလည္း မသိဘူး။ ကၽြန္မေတာ့ ဒီစာေရးေနရင္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အၿမင္ကတ္စရာ ေကာင္းတာကုိေတြ႕ရပါတယ္ :P ။ ကဲကဲ....... က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက အိမ္ေၿပာင္းခ်င္တဲ့သူေတြမ်ား ရွိခဲ့ရင္လည္း အဲဒီလုိမ်ိဳး အကူအညီလုိရင္ ေခၚပါလုိ႕။ မခ်စ္စုကုိ ကူညီသလုိပဲ အၿပည့္အ၀ ကူညီပါ့မယ္လုိ႕.....အဲေလ....မွားလုိ႕ .....ႏွမ္းၿဖဴးပါ့မယ္လုိ႕ :DD။

(မွတ္ခ်က္။ ။ဘာမွထူးၿခားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္တရ ေရးခ်င္စိတ္ေလးေပါက္လုိ႕ ခ်ေရးလုိ္က္တာပါ။)

Tuesday, November 17, 2009

မုိးေတြရြာရင္ (၂)

မုိးေတြရြာရင္....(၁) မွာတုန္းက မုိးရာသီမွာရွိတဲ့ ကၽြန္မ ၾကိဳက္တဲ့ အခ်က္ေတြကုိ ေရးခဲ့ၿပီးၿပီဆုိေတာ့ မၾကိဳက္တဲ့ အခ်က္ေတြကုိလည္း ေၿပာၿပခ်င္ပါေသးတယ္။ အင္း.........မၾကဳိက္တာက သိပ္မ်ားမ်ားစားစားၾကီးေတာ့ မရွိပါဘူး။ မုိးရြာရင္ ကၽြန္မ မၾကိဳက္တာ တစ္ခုက အရာ၀တၳဳ အားလုံးက ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ႕ေသြ႕ မရွိေတာ့ပဲ စုိထုိင္းထုိင္းနဲ႕ ၿဖစ္ေနတာကုိ္ပါပဲ။ တကယ္လုိ႕ မုိးက တစ္ပတ္ေလာက္ကုိ မၿပတ္ေတာ့ပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္ရြာေနၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ေလွ်ာ္ၿပီးသား အ၀တ္အစားေတြကုိ လွမ္းဖုိ႕ အတြက္က ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အဆင္မေၿပ ၿဖစ္သြားပါၿပီ။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ္က အၿပင္ကုိသြားဖုိ႕ အေရးၾကီးေနတယ္ ကုိယ္၀တ္ခ်င္တဲ့ အကႌ်က မေၿခာက္ႏုိင္ေသး......မီးပူတုိက္ဖုိ႕က်ၿပန္ေတာ့လည္း ၿမန္မာၿပည္က မီးက သိတဲ့အတုိ္င္း....။ ကၽြန္မဆုိတဲ့ လူကလည္း ဒီခရီးလမ္း သြားရင္ ဒီအကႌ်ပဲ ၀တ္မယ္လုိ႕မွန္းထားရင္ အဲဒါကိုပဲ ၀တ္ရမွ ေက်နပ္တဲ့သူ၊ တၿခား ဖြပ္ၿပီးသား မီးပူတုိက္ၿပီးသား အကႌ်ေတြ ဘယ္ေလာက္ ရွိေနေန ဒါဆုိ ဒါမွ ၀တ္ခ်င္တဲ့သူ ဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ မုိးေတြကရြာ မီးကမလာ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မလုိ လူမ်ိဳးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္ရတာပါ......။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ကၽြန္မကညဖက္ မုိးေတြရြာတ ဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆုိရင္ မီးလာမွ ၾကိဳက္တာပါ။ ကၽြန္မက မုိးေအးေအးနဲ႕ ေကြးေနရင္း မီးေလး ဖြင့္ထားၿပီး စာဖတ္ေနခ်င္တဲ့သူေလ။ အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ပဲ ညဖက္ကုိ မုိးေတြကရြာ မီးကမလာနဲ႕ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြ ဆုိရင္ေတာ့ အရမ္းကုိ စိတ္ညစ္တာပါ။ အင္း....မၾကိဳက္တဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့ အဲဒီေလာက္ပဲ ထင္ပါတယ္....။

မုိးရာသီနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ၾကိဳက္တာေတြ မၾကိဳက္တာေတြ ၿပီးသြားၿပီဆုိေတာ့ ေနာက္ေရးဖုိ႕က်န္တာက မုိးေတြရြာရင္ အလုိလုိ သတိရမိသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ အေၾကာင္းပဲေပါ့။ တကယ္ဆုိ မုိးရာသီက ကၽြန္မဘ၀မွာ အေရးပါတယ္လုိ႕ေတာ့ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ မုိးေတြရြာေနတဲ့ ဇြန္လမွာပဲ ကၽြန္မကုိ ေမေမက ေမြးခဲ့တာေလ......။ ၿပီးေတာ့လည္း ေက်ာင္းသြားရမွာ အရမ္းေၾကာက္၊ အရမ္းပ်င္းတဲ့ ကၽြန္မ ေက်ာင္းေနတ့ဲဘ၀ကုိ စတင္ခဲ့ရတာလည္း ဇြန္လရဲ႕မုိးစက္ေတြ ၾကားထဲမွာပဲေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ကုိ ဆုိးတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႕ ေၿပာလုိ႕ရပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မ သူငယ္တန္း တက္ေတာ့ ေမေမက ကၽြန္မ ညီမေလးကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားရခ်ိန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမဟာ ကၽြန္မကုိ ေန႕တုိင္းေန႕တုိင္း ေက်ာင္းမွာ တစ္ေနကုန္ေအာင္ လုိက္ေစာင့္ ေပးရပါတယ္.....။ လုိက္ေစာင့္ေပးရတာမွ ရုိးရုိးေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ တုိ႕စာသင္ခန္းရဲ႕ ၿပတင္းေပါက္ကေန ကၽြန္မ ၿမင္ေအာင္ ေနေပးေနရတာပါ။ ကၽြန္မ ဆုိတဲ့သူက တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဆရာမ သင္ေနတဲ့စာကုိ စိတ္၀င္စားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပတင္းေပါက္ကေန ေမေမ ရွိမရွိ အၿပင္ကုိပဲ လွမ္းလွမ္း ၾကည့္ေနတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ကလည္းမိဘေတြက ုိအဲဒီလုိ ေစာင့္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေမေမ့မွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး လုိက္စစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ မၿမင္ေအာင္လည္း ပုန္းရပါေသးတယ္။ ကၽြန္မဆုိတဲ့သူကလည္း ေမေမ့ကုိ မေတြ႕လုိက္တာနဲ႕ ထြန္႕ထြန္႕လူးေအာင္ ငုိေတာ့တာပါပဲ။
ကဲ....စဥ္းစားသာၾကည့္ၾက ပါေတာ့ေနာ္။ ေမေမဟာ ညီမေလးရဲ႕ ကုိယ္၀န္ၾကီးကုိလဲ လြယ္ထားရေသးတယ္၊ ကၽြန္မ ကုိလည္း စာေကာင္းေကာင္း သင္ဖုိ႕အတြက္ တေနကုန္ေက်ာင္းမွာ ေစာင့္ေပးရေသးတယ္။ အဲဒီ မုိးစက္ေတြေအာက္မွာ ပဲေပါ့.........။ ကၽြန္မ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ကုိေရာက္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ၿပန္ေအာက္ေမ့ ေတြးေတာ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္........ ေမေမဟာ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအတြက္နဲ႕ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလုိက္မလဲ လုိ႕ေပါ့....။

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိရင္ ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ ဘယ္သူမွ သူတုိ႕အေမေတြက အဲဒီလုိ လုိက္ေစာင့္ေပးဖုိ႕ မလုိဘူး ထင္တာပါပဲ။ သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕ေနၾကတာပါပဲ။ ေက်ာင္းပုိ႕၊ ေက်ာင္းၾကိဳ၊ ေန႕ခင္း ထမင္းလာေကၽြး ၾကတာေတြေတာ ့ေတြ႕ပါတယ္။ ေမေမ့ လုိေတာ့ ဘယ္သူမွ တစ္ေနကုန္ေအာင္ ေစာင့္ေပးေနစရာ မလုိဘူး ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအခုအသက္ေတြ တၿဖည္းၿဖည္းၾကီး လာေတာ့ မုိးေတြ ရြာၿပီဆုိတုိင္း ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္မကုိ ေက်ာင္းကုိလုိက္ပုိ႕ေပးၿပီး ေက်ာင္းမွာ တစ္ေနကုန္ေစာင့္ေပးေနရရွာတဲ့ ကုိယ္၀န္ၾကီးနဲ႕ ေမေမ့ ရဲ႕ပုံကုိ အၿမဲလုိလုိ ၿမင္ေယာင္မိတယ္။ ၿမင္ေယာင္မိတုိင္းလည္း အၿမဲ စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္ရတယ္။ စိတ္ထဲကေနလည္း “ သမီးဟာ အဲဒီလုိ ကေလးဆုိးေလး တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ ေမေမ” လုိ႕လဲအၿမဲ ေၿပာေနမိတယ္။

့ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၾကာၾကာေတာ့ ဆုိးခြင့္မရလုိက္ပါဘူး......။ မုိးေတြ ရြာေနေသးတဲ့ စက္တင္ဘာလထဲမွာပဲ ညီမေလးကုိ ေမေမက ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ မွတ္မိ သေလာက္ မုိးေတ ြအရမ္းရြာေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ညီမေလးအတြက္ အႏွီးေတြ မေၿခာက္လုိ႕ အိမ္ေပၚမွာ မီးဖုိဖိုၿပီး ေဖေဖရယ္၊ ကုိၾကီးရယ္ ကၽြန္မရယ္ ညီမေလးရဲ႕ အႏွီးေတြကုိ ေၿခာက္ေအာင္ မီးကင္ေပးရတာေတြကုိ အမွတ္ရေန ပါေသးတယ္။ အင္း......တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ကၽြန္မတုိ႕ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္လုံးက မုိးတြင္းမွာ ေမြးခဲ့ၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲလား.....။

အဲဒီ ငယ္စဥ္ ဘ၀တုန္းက ဆုိရင္ မုိးဦးစက်လာၿပီ ဆုိရင္ ေက်ာင္းေတြၿပန္ဖြင့္ၿပီး ေက်ာင္းၿပန္တက္ရေတာ့မယ္ ဆုိတာကုိ သိတာနဲ႕ ကၽြန္မ မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မက မုိးရြာတဲ့ေန႕ေတြ ဆုိရင္ ေက်ာင္းကုိ လုံး၀မသြားခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္တုန္းက အဆုတ္ သိပ္မေကာင္းတဲ့အတြက္ အဆုတ္ေဆးေတြ ေသာက္ရေသးတဲ့ အၿပင္ မုိးမိလည္း သိပ္မခံႏုိင္ပါဘူး။ ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမ ကလည္း သူတုိ႕ သမီး အလိမၼာတုံးေလးကုိ သိပ္ကုိ အလုိလုိက္တာပါ။မုိးနဲနဲရြာတာနဲ႕ေက်ာင္းကုိ ခြင့္ကတုိင္ၿပီးသားပဲ......ဟဲဟဲ.....အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ကေတာ့
အၾကဳိက္ေပါ့။ ကၽြန္မက ေက်ာင္းခဏခဏပ်က္လုိ႕လဲ စာေတြအတြက္ စိတ္မပူပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ေမေမကေက်ာင္းဆရာမေလ......။ ဒါ့အၿပင္ ေမေမက ညီမေလးရဲ႕ ကုိယ္၀န္ကုိေဆာင္ရခ်ိန္ကတည္းက အလုပ္ကေနထြက္လုိက္တာ ဆုိေတာ့ အိိမ္မွာကၽြန္မတုိ႕ေမာင္ႏွမေတြကုိပဲ ေကာင္းေကာင္းစာသင္ေပးေတာ့တာေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက ေက်ာင္းပ်က္လည္း စိတ္မပူပါဘူး.....အိမ္မွာ ေမေမ ရွိတယ္ေလ......။ ဒါကေတာ့ မုိးရာသီနဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ ကၽြန္မ ဘ၀ရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲမွာ အေစာဆုံးမွတ္မွတ္ရရ ၿဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္မ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ေမ့မရတဲ့ အရာတစ္ခုက မုိးစက္မုိးေပါက္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႕အတူ အၿမဲၾကားရေလ့ရွိတဲ့ ဖားေအာ္သံေတြပါပဲ။ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေနတဲ့ မုိးစက္သံေတြနဲ႕ အတူၾကားေနရတဲ့ အဲဒီဖားေအာ္သံေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အရမ္းကုိနားေထာင္လုိ႕ေကာင္းတဲ့ မုိးရာသီရဲ႕သံစဥ္တစ္ပုဒ္ လုိပါပဲ။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အဲဒီလ ုိဘာမဟုတ္တာေလးေတြကုိက အစ ႏွစ္သက္ ခံစားေနတတ္တာေလ....။ ေနာက္တစ္ခုက မုိးေတြရြာေနတဲ့ ညေတြမွာ ရန္ကုန္-ၿပည္မီးရထားၾကီး ဆုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ မေရွးမေႏွာင္းမွာပဲ ၾကားရေလ့ရွိတဲ့ “ဆင္ၿမီးဆြဲ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ ပူပူေလး” ဆုိၿပီး အထမ္းေတြနဲ႕ လာေရာင္းၾကတဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္သည္ေတြရဲ႕ အသံပါပဲ။ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုလည္း အၿမဲလုိလုိ လွမ္းေခၚၿပီး ၀ယ္စားေလ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေအးစက္ေနတဲ့ မုိးေရေတြေအာက္မွာ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္သည္ၾကီးရဲ႕ ေၿပာင္းဖူးေတာင္းၾကီးထဲက ေၿပာင္းဖူးေတြက အေငြ႕ေတြ တစ္ေထာင္းေထာင္းထ ေနၿပီး ေတာင္းကုိအုပ္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္စမွာ အေငြ႕ေတြရုိက္ေနတဲ့ ပုံစံက ၿမင္ယုံနဲ႕ကုိ စားခ်င္စရာပါ......။ သူ႕ရဲ႕ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ေတာင္းၾကီးကုိခ် ပလတ္စတစ္စကုိ ဖယ္လွပ္လုိက္ရင္မ်ားၿဖင့္ ထြက္လာတဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ေတြရဲ႕ အပူေငြ႕ေတြေၾကာင့္ မုိးေအးလုိ႕ခ်မ္းေနတာေတြေတာင္ ေၿပသြားသလုိပါပဲ....။ မုိးကေအးေအး အခ်ိန္ေလးမွာ ဆင္ၿမီးဆြဲေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ ပူပူအိအိေလးကုိ ဆားသုတ္ၿပီးစားရတာ အရမ္းကုိ အရသာရွိတာပါ။ အခုမ်ားေတာ့လည္း အဲဒီအရသာေတြနဲ႕ေ၀းခဲ့တာ ၾကာလွေပါ့....။ အထမ္းနဲ႕လာေရာင္းၾကတဲ့ ဆင္ၿမီးဆြဲ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္သည္ေတြကုိေတာင္ မေတြ႕ရေတာ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။ အင္း......မုိးေတြရြာရင္ငုိခ်င္တာ အဲဒီတုန္းက ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ကုိ ၿပန္စားခ်င္လုိ႕လည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္....:)
(ဆက္ပါဦးမည္.....)
(မွတ္ခ်က္။ ။မုိးရာသီနဲ႕ပတ္သက္လုိ႕တကယ္တမ္းေရးစရာေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ပုိစ့္တုိင္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ ဒါၾကီးပဲ ဆက္ေနမယ္ ဆုိရင္လည္းပ်င္းစရာၾကီးၿဖစ္ေနမယ္ ထင္တယ္။ ၾကဳိၾကား ၾကဳိၾကား အလ်ဥ္းသင့္သလ ုိေရးသြားတာပဲေကာင္းမယ္လုိ႕ထင္ပါတယ္။)

Saturday, November 14, 2009

မိုးေတြရြာရင္ (၁)

မုိးနဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ ပုိစ့္တစ္ပုဒ္ေလာက္ကုိ ကၽြန္မ ေရးခ်င္ေနတာေတာ့ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ မုိးေတြရြာလာၿပီဆုိရင္ လူက ဘာၿဖစ္တာမွန္းမသိ...။ အလုိလုိေနရင္းကုိ ငုိခ်င္လာေတာ့တာပါပဲ...။ ဘာကုိမွန္းမသိတဲ့ မေရရာတဲ့ အလြမ္းေတြကလည္း ရင္ထဲကို အလုိလုိ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။ ကၽြန္မအထင္ေတာ့့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ၾကဳံဆုံခဲ့ရတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိပဲ ၿဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ခုရက္ပုိင္းမွာလဲ ဒီစင္ကာပူမွာက ရက္ဆက္ဆုိသလုိ မုိးက မၿပတ္ပဲ ေန႕တုိင္းလုိလုိ ရြာေနေတာ့တာေလ။ အိမ္မွာဆုိေတာ္ေသးတယ္...။ ရုံးမွာဆုိရင္ပုိဆုိးတယ္။ ထုိင္တာကလည္း ၿပတင္းေပါက္နဲ႕ကပ္လ်က္ ၿပတင္းေပါက္ကုိ ေက်ာခုိင္းၿပီးထုိင္ရတာ...။ မုိးရြာလာၿပီဆုိရင္ လူက အလုိလုိေနရင္း direction က ေၿပာင္းေၿပာင္း သြားတတ္တယ္ (အလုပ္စားပြဲကိုေက်ာခုိင္းၿပီး ၿပတင္းေပါက္ကုိ မ်က္ႏွာမူရက္သား ၿဖစ္ၿဖစ္ သြားတာေလ)။

အဲဒီအခ်ိန္ဆုိ ညိဳ႕မွုိင္းေနတဲ့ေကာင္းကင္မွာ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းေတြ ၿပိဳးၿပိဳးၿပက္ၿပက္ လက္ေနတာကုိ လွမ္းၿမင္ေနရတာကုိက ခံစားမွုတစ္မ်ိဳးကုိ ေပးေနသလုိပဲ....။ တစ္ခါတစ္ေလဆုိရင္ အဲဒီ အုံ႕မုွိင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကပဲ ေၿမေပၚကုိ တအိအိနဲ႕ၿပဳိဆင္းလာေတာ ့မေယာင္ေယာင္ ထင္မိတတ္ေသးတာ။ သည္းၾကီးမည္းၾကီး အရွိန္နဲ႕က်ဆင္းလာတဲ့ မုိးစက္မုိးေပါက္ေတြက မာေက်ာတဲ့ ကတၱရာလမ္းမနဲ႕ ထိေတြ႕တဲ့ အခါမွာ ေဘးက ုိလြင့္စင္ကာ ဖ်ာဖ်ာထြက္သြားတဲ့ ၿမင္ကြင္းကလည္း အရမ္းကုိ ၾကည့္လုိ႕ေကာင္းတဲ့ ၿမင္ကြင္းတစ္ခုေပါ့...။ မုိးနဲ႕အတူ ေလပါ ပါလာၿပ ီဆုိရင္ေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီက သစ္ပင္ေတြက ယိမ္းကေနသလုိမ်ိဳး ေလေခၚေဆာင္ရာ direction အတုိင္း ညီညီညာညာ ယိမ္းထုိးေနၾကပုံကလည္း ရွုမၿငီးခ်င္စရာပါပဲ....။ ကၽြန္မ အဲဒီၿမင္ကြင္းေတြကုိ ၾကာၾကာ ေငးၾကည့္ေနမိၿပီဆုိရင္ လူက အလုိလုိေနရင္း ဆြံ႕အတိတ္ဆိတ္သြားၿပီး အေတြးကလည္း အတိတ္ေတြဆီကုိ အလုိလုိ ေရာက္သြားေတာ့တာပါပဲ....။

ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ရာသီဥတုသုံးမ်ိဳးထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ဘယ္ရာသီကုိ အၾကဳိက္ဆုံး၊ ဘယ္ရာသီကုိ မၾကိဳက္ဆုံး ရယ္လုိ႕ေတာ့မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မက ဘယ္အရာေလးကုိမဆုိ အရမ္းခံစားလြယ္တတ္တဲ့သူ ဆုိေတာ့ ဘယ္ရာသီမွာမဆုိ ကၽြန္မ ၾကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြ ရွိသလုိ....မၾကဳိက္တဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ...။ အင္း...အခုမုိးနဲ႕ပတ္သက္တာကုိ ေရးေနတာဆုိေတာ့ မုိးရာသီအေၾကာင္းပဲ ေၿပာတာေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

မုိးရာသီမွာဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေလးေတာ့ရွိတယ္။ အခုနေၿပာခဲ့သလုိေပါ့.....မုိးေတြရြာၿပီဆုိရင္ အဲဒီလုိ ၿပတင္းေပါက္ကေန အၿပင္ဘက္ကုိ လွမ္းၿပီး ေငးေနရတဲ့အရသာ၊ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီက ေရေၿမာင္းေတြထဲမွာ မုိးေရေတြ စီးေမ်ာသြားသလုိမ်ိဳး အေတြးေတြ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိ ေမ်ာပါသြားရတဲ့ အရသာ...အဲဒါေတြက ုိ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ တကယ္လုိ႕ ၿပတင္းေပါက္က မွန္ၿပတင္းေပါက္ ၿဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္လည္း အဲဒီ ၿပတင္းေပါက္မွန္သားကုိ မုိးစက္ေတြ လာလာထိမွန္တဲ့ပုံစံ.......အဲဒါကုိလည္း ၾကဳိက္တယ္။ ၿပတင္းကုိ လာစင္တဲ့ မုိးစက္ေတြက ပုံသ႑န္အမွန္ မရွိဘူးေလ...။ ပုံစံမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ပက္စင္ခ်င္သလုိ ပက္ၾကတာမ်ိဳး..။ ၿပီးေတာ့ မုိးစက္ေတြက ၿပတင္းေပါက္ကုိ လာထိၿပီးရင္ မွန္သားတစ္ေလွ်ာက္ ေအာက္ဘက္ကုိ ၿပန္စီးက်သြားတဲ့ ၿမင္ကြင္း...အဲဒါေလးေတြကုိ ိလုိက္ၾကည့္ေနရတာကုိပဲ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႕ႏွစ္သက္ေနတာ။

တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မက မုိးရြာတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ၿပတင္းေပါက္ကုိ ပိတ္ထားရတာကုိ သိပ္မႏွစ္သက္ခ်င္ဘူး...။ အခု ဒီမွာကေတာ့ ၿပတင္းေပါက္ေတြကု္ အၿမဲတန္းလုိလုိပဲ ပိတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿမန္မာၿပည္က အိမ္ေလးမွာဆုိရင္ မုိးရြာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မက မ်ားေသာအားၿဖင္ ့ကၽြန္မအခန္းရဲ႕ၿပတင္းေပါက္ေလးကုိ မပိတ္ၿဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မက ၿပတင္းေပါက္ကုိ ဖြင့္ထားၿပီးေတာ့ အဲဒ ီၿပတင္းေပါက္ေလးမွာ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ၿပတင္းကုိ ၿဖတ္၀င္လာတဲ့ ေရေငြ႕ပါတဲ့ေလရဲ႕ အထိအေတြ႕ကုိ ခံစားခ်င္တတ္တဲ့ သူေလ..။ အဲဒီလုိ ဖြင့္ထားလိုက္တဲ့ အတြက္ မုိးစက္ေတြက ကုိယ့္ကုိ တုိက္ရုိက္ လာလာၿပီး ထိမွန္တာမ်ိဳးကုိ ကၽြန္မက လုိခ်င္တာ....။ တံစက္ၿမိတ္ကေန ညီညီညာညာ စီးက်ေနတဲ့ မုိးေရစက္ေတြကုိ ၾကည့္ေနရတာကုိလည္း ႏွစ္သက္ၿပန္ေသးတာ။ ေနာက္တစ္ခုက ၿပတင္းေပါက္မွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ခန္းစီးစေလး တဖ်တ္ဖ်တ္ လြင့္ေနတာကုိေရာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေၿမသင္းနံ႕.......ဟုတ္တယ္......အဲဒါ ကၽြန္မအရမ္းႏွစ္သက္တဲ့ ရနံ႕တစ္ခုေပါ့။ ၿပတင္းေပါက္ကုိ ဖြင့္ထားမွသာ အဲဒီေၿမသင္းနံ႕ေလးကုိ ကၽြန္မရွဴရွိူက္ခြင့္ရမွာေပါ့။ ဒါကလည္း မုိးေတြက အရမ္းကုိ သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာလာရင္ေတာ့ မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ....။ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ၿပတင္းေပါက္္ကုိပိတ္ဖုိ႕ မၿဖစ္မေန လုိအပ္လာၿပီေလ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိၿပတင္းေပါက္ကုိ ပိတ္ထားလုိက္ၿပီးရင္လည္း ကၽြန္မကမုိးေတြရြာေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးက ုိအက်ိဳးရွိရွိအသုံးခ်တဲ့ ေနာက္တစ္နည္း ရွိေသးတယ္......။ အဲဒါကေတာ ့ကၽြန္မရဲ႕အိပ္ရာေလးေပၚမွာ ေစာင္ေလးၿခဳံေကြးေနၿပီး ကုိယ္အရမ္းၾကဳိက္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ၀တၳဳစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အုပ္ကုိ ဖတ္ေနတာမ်ိဳးေပါ့။ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္းနဲ႕ ေခါင္မုိးေပၚကုိ မုိးစက္ေတ ြတစ္၀ုန္း၀ုန္း ရြာက်ေနတဲ့အသံကုိ နားေထာင္ေနရတာကလည္း ဘာနဲ႕မွမတူတဲ့ အရသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ မုိးေတြရြာရင္ အလုိလုိငုိခ်င္လာတယ္ ဆုိတာ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္က ဟုိတုန္းက အဲဒီအရသာေတြကုိ ၿပန္မရႏုိင္ေတာ့တာကုိ မသိစိတ္ထဲကသိေနလုိ႕ ပဲၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္....။ (ဆက္ပါဦးမည္.........)

Wednesday, November 11, 2009

အထင္မွားၿခင္း

တုိးတုိးေလးလို႕ ထင္ခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့္ရင္ခုန္သံေတြက မဟာေၿမၾကီးေတာင္တုန္ဟီးသြားခဲ့တယ္။ ။

နီးနီးေလးလုိ႕ ထင္ခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့္ကမာၻႏွစ္ခုက အလြဲၾကီးလြဲသြားခဲ့တယ္။ ။

နဲနဲေလးလုိ႕ ထင္ခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့့္မ်က္ရည္ေတြက သမုဒၵရာေတြေတာင္လွ်ံသြားခဲ့တယ္။ ။

တိတ္တိတ္ေလးလို႕ ထင္ခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့္နင္ထြက္ခြာသြားၿခင္းက ငါ့ကုိကမာၻပ်က္ေစခဲ့တယ္။ ။

Sunday, November 8, 2009

တူညီတဲ့ရင္ခုန္သံတစ္စုံနဲ႕

ေကာင္ေလး။ ။....“ေကာင္မေလးေရ.....နင္ ငါ့ရဲ႕လက္ကုိ တြဲပါ၊ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ခရီးလမ္းေတြကုိ ငါ နင္နဲ႔အတူတူ ေက်ာ္ၿဖတ္သြားပါရေစ ၊ငါ နင့္ရဲ႕လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ၿပီး....ေပ်ာ္ရႊင္မုွေတြ၊ သာယာမွုေတြ၊ ေအးခ်မ္းမွုေတြ လႊမ္းၿခဳံထားတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုဆီကုိ နင့္ကုိ ေခၚေဆာင္ သြားခ်င္လုိက္တာ၊ အဲဒီ ေနရာေလးမွာ မာန္မာနေတြ မရွိေစရဘူး၊ မနာလုိ မုန္းတီးမွုေတြ မရွိေစရဘူး၊ ေဒါသ အာဃာတ အၿငဳိးအေတးေတြ မရွိေစရဘူး၊ ငါတုိ႕ရဲ႕ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ႕ အတိသာ လႊမ္းၿခဳံထားတဲ့ ကမာၻငယ္ေလးေပါ့......။”

ေကာင္မေလး။ ။....“ေကာင္ေလးရယ္....ငါ နင့္ရဲ႕လက္ကုိ လွမ္းဆုပ္ကုိင္ခ်င္ပါတယ္၊ နင္ေခၚေဆာင္သြားမယ့္ ကမာၻငယ္ေလးဆီကုိလည္း ငါလုိက္ခဲ့ခ်င္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးေရ.....တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ငါ့မွာ သတၱိေတြ မရွိခဲ့ပါလား....၊ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မတူညီၿခင္း၊ ကြဲၿပားၿခားနားၿခင္းေတြက အမ်ားၾကီးပဲေလ.....အဲဒီမတူညီၿခင္းေတြက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တြဲလက္ေတြကုိ ၿဖဳတ္ပစ္လုိက္ၾကလိမ့္မယ္ ေကာင္ေလးရဲ႕.....အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ငါတုိ႕ေတြ အရမ္းကုိ ေၾကကြဲခံစားၾကရ လိမ့္မယ္....။”

ေကာင္ေလး။ ။...“ေကာင္မေလးေရ.....ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မတူညီ ကြဲၿပားတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတာ မွန္ပါတယ္....ဒါေပမယ့္ အဲဒီအရာေတြက ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ ဘယ္လုိမွ ခြဲၿခားလုိ႕မရပါဘူး၊ တုိ႕ႏွစ္ေယာက္မွာ တူညီတဲ့ အရာတစ္ခု ရွိတယ္ဆုိတာ နင္ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ရဘူးေလ....အဲ့ဒီ အရာတစ္ခုတည္းနဲ႕ ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အရာရာကုိ ေက်ာ္လႊားသြားႏုိင္ လိမ့္မယ္......အဲဒါကေတာ့ နင္ေရာငါေရာရဲ႕ ႏွလုံးသားေတြထဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ တူညီတဲ့ ရင္ခုန္သံပဲ.....ရၿပီ ေကာင္မေလး....အဲဒီ တစ္ခုတည္းပါပဲ......ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ က်န္တာေတြ ဘာမွ မလုိအပ္ေတာ့ပါဘူး....တူညီတဲ့ရင္ခုန္သံတစ္စုံ ရွိရင္ရၿပီ”

ေကာင္မေလး။ ။ “ေကာင္ေလးရယ္...တကယ္ပဲ တူညီတဲ့ရင္ခုန္သံတစ္စုံနဲ႕ ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အရာရာကုိ တကယ္ေက်ာ္ၿဖတ္သြားႏုိင္မွာလား....ငါနင့္ကုိယုံၾကည္ေပမယ့္ ကံၾကမၼာကုိ မယုံရဲဘူး ေကာင္ေလးေရ...ကမာၻေလာကၾကီးဆုိတာက လွည့္ကြက္ေတြ၊ မာယာေတြနဲ႕အတိ ၿပည့္ႏွက္ေနတယ္ေလ....ခရီးလမ္းဆုံးထိ ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရင္ခုန္သံေတြ မေၿပာင္းမလဲ တူညီႏုိင္ပါ့မလား...မတူညီၿခင္းေတြ၊ ကြဲၿပားၿခားနားၿခင္းေတြက ငါတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ တုိက္ခုိက္လာခဲ့ၿပီ ဆုိရင္ ကုိင္ဆုပ္ထားတဲ့ ဒုိ႕လက္ေတြက အဲဒီဒဏ္ေတြကုိ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံႏုိင္ပါ့မလား၊ ခရီးလမ္းဆုံးအထိ ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္တြဲေတြ မေၿပာင္းမလဲ ၿမဲၿမဲဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ပါ့မလား....အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ေတြကေရာ စစ္ႏုိင္ပါဦးမလား၊ ..........ေကာင္ေလးေရ....တကယ္ပဲ နင့္ရဲ႕ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ မွန္ကန္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ေတြ တစ္ေန႕ေန႕မွာ ဆုံဆည္းႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕...အဲဒီေန႕ေလးကုိ ငါေမွ်ာ္လင့္ေနပါရေစ”

Wednesday, November 4, 2009

မာနေတြ ဘယ္ေတာ့ ခ၀ါက်မလဲ

ေလာကၾကီးမွာ လူေတြက မာန္မာနဆုိတာ မထားသင့္ မထားအပ္တဲ့အရာ လုိ႔ေၿပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ေၿပာတဲ့ အဲဒီမာနဆုိတာက မိမိရဲ႕ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မွု၊ မိမိရဲ႕ရာထူးဂုဏ္သိမ္အဆင့္အတန္း၊ မိမိရဲ႕ပညာ၊ ဘြဲ႕ထူး၊ ဂုဏ္ထူး၊ မိမိရဲ႕အလွအပ စသည္တုိ႕ အေပၚတည္မွီၿပီးၿဖစ္တဲ့ မာနေတြကုိ ဆုိလုိတာေနပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ မထားသင့္ မထားအပ္မွန္း သိေနရက္နဲ႕ပဲ မာနေတြကုိ ဖက္တြယ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္လုိ႔ ေၿပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ဖက္တြယ္ထားတာက အခုနေၿပာခဲ့တဲ့ မာနေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလုိမာနေတြကို ထားရေလာက္ေအာင္လည္း ကၽြန္မမွာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မ ထားတဲ့မာနေတြက .....ကုိယ္မွန္ကန္ေနတယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ေအာက္မက်ိဳ႕တဲ့ မာန၊ ကုိယ္အခြင့္အေရးတစ္ခု ရဖုိ႕အတြက္ ကုိယ့္သိကၡာေတြ ေအာက္ခ်ၿပီး သူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိမ်က္ႏွာရ ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္တဲ့ မာန၊ ဘယ္လုိအေၿခအေနမ်ိဳးမွာမဆုိ ကုိယ့္ရဲ႕ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ဘယ္ေတာ့မွ အထိပါး၊ အစြန္းထင္းမခံတဲ့ မာန.....ေတြပဲၿဖစ္ပါတယ္။

လူတုိင္းမွာ အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ မာနေလးေတြ ရွိၾကမယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေတာ ့ဘယ္တူႏုိင္ပါ့မလဲေလ။ ကၽြန္မ အေနနဲ႔ မွန္ပါတယ္လုိ႕ ကၽြန္မက မဆုိလုိပါဘူး......။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အခုနေၿပာခဲ့တဲ့မာနေတြကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက အရုိးစြဲလာခဲ့တာ ဒီေန႕အထိပါပဲ။ အဲဒီလုိမာနေတြေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မဟာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္ေၿပသူတစ္ေယာက္ ေတာ့ မၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ လူေတြရဲ႕အၿမင္မွာ ကၽြန္မဟာ ရုိင္းစုိ္င္းတယ္ ဆုိတဲ့ပုံစံမ်ိဳးေတြေတာင္ အထင္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အင္း.......ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ ့အမ်ားၾကီးပဲေပါ့.........။

ငယ္စဥ္ State ေက်ာင္းမွာေနစဥ္ ဘ၀ကတည္းက ဘယ္ဆရာ၊ ဆရာမကုိမွ ကုိယ့္ကုိမ်က္ႏွာသာေပးဖုိ႕၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕ ၊ အဆင့္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕၊ စာေမးပြဲအတြက္ ေမးခြန္းရဖုိ႕ ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ တစ္ခါမွ မခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး......။ GTC တက္ေတာ့ေရာ.....။ အဲဒီလုိစိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႕ပဲ တက္ခဲ့တာေလ.......။ အဲဒီလုိ မခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း....အင္း.........ဘယ္ေၿပာေကာင္းမလဲ....... ေကာင္းေကာင္းၾကီးကုိေတြ႕ခဲ့တာေပါ့။ ေတာ္ပါၿပီေလ....အဲဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ေၿပာရင္ ကုိယ္ပဲ ငရဲၾကီးလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းအတူတူတက္ခဲ့တဲ့သူေတြဆုိရင္ သိမွာပါ။

ကၽြန္မကေတာ့ တကယ့္ကုိုိၾကည္ညဳိ ေလးစားထုိက္တဲ့သူေတြဆုိရင္ ကၽြန္မ ၾကည္ညိဳတယ္။ ေလးစားတယ္ ။ ထုိသူေတြအတြက္ ဘာပဲလုပ္ေပးရေပးရ ကၽြန္မ ေက်နပ္တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ Civil ဌာနမွူး ဆရာဦးသိန္းေဇာ္ ဆုိရင္ ကၽြန္မ အရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ဆရာေပါ့။ ကၽြန္မဟာ Civil Engineer တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ရတဲ့ ဘ၀က ုိၿမတ္ႏုိးဂုဏ္ယူတတ္သြားတာဟာ ဆရာ့ေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ ဆရာ့တပည့္ ၿဖစ္ခြင့္ရလုိက္တာကုိလည္း အရမ္းကုိ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ဆရာအေၾကာင္းကုိ ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဂုဏ္ယူၿပီး ေၿပာခ်င္တယ္။ ဆရာကြယ္လြန္သြားတာဟာ ဘယ္လုိမွ ၿပန္လည္အစားထုိးလုိ႔ မရတဲ့ ဆုံးရွုံးမွုတစ္ရပ္လုိ ုိကၽြန္မအေနနဲ႕ ခံစားရတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကဆုိရင္ တစ္ၿခားအတန္းခ်ိန္ေတြကုိသာ လစ္ရင္လစ္မယ္။ ဆရာ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ဆရာသင္တာေတြကုိ နားေထာင္ခ်င္လြန္းလြန္းလုိ႔ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႕ အၿမဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတတ္တာပါ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့.........ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ဆရာမအပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္လည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဆရာမက သူ႕အေမ(အဖြားက အသက္ ၈၀ရွိၿပီ)နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနရတာဆုိေတာ့ ဆရာမေနထုိင္မေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ဆရာမအိမ္ကုိ သြားၿပီး အိမ္မွုကိစၥေတြ လုပ္ေပးၾကတယ္။ အ၀တ္အစား၊ လုံခ်ည္ကမွအစ ေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အဲဒီလုိလုပ္ေပးခြင့္ရတာကုိပဲ ၀မ္းသာပီတိေတြ ၿဖစ္တယ္၊ ေက်နပ္တယ္။

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ တၿခားဆရာ၊ဆရာမေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္မဆုိလုိခ်င္တာက ဆရာသမားဂုဏ္နဲ႔ ညီညႊတ္တဲ့ ဆရာ၊ ေလးစားရုိေသထိုက္တဲ့ ဆရာေတြကုိဆုိရင္ ကၽြန္မရုိေသတယ္၊ ေလးစားတယ္။ စာေမးပြဲေၿဖႏုိင္ေအာင္ ေမးခြန္းရဖုိ႔၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖုိ႕ ဆုိတ ဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘယ္ဆရာဆီကုိမွ မသြားခဲ့ပါဘူး။ မရုိေသ မေလးစားခ်င္တာကုိ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္နဲ႔လည္း ေလးစားမၿပႏိုင္ပါဘူး။ ကုိယ့္ကုိ သင္ၿပထားတာေတြကုိ ၾကဳိးစားၿပီး ေလ့လာမယ္၊ က်က္မွတ္မယ္။ စာေမးပြဲမွာ ကုိယ္ရသေလာက္ ၾကဳိးစားၿပီး ေၿဖမယ္။ ဒါပါပဲ.......။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက ေက်ာင္းမွာ လူမုန္းမ်ားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားတစ္ကာေတြ မုိးခါးေရေသာက္တာကုိ ကၽြန္မတုိ႔က လုိက္မေသာက္ခဲ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မက လူတုိင္းကုိ မဆုိလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ အရမ္းရွားသြားပါၿပီ။

အဲဒီလုိနဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့ေရာ......။ကၽြန္မ အခ်ိဳးေတြ မေၿပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မခံယူခ်က္က ကုိယ့္တာ၀န္ကုိယ္ ေက်ပြန္ေအာင္ အေကာင္းဆုံး လုပ္မယ္၊ ကၽြန္မ အစြမ္းအစရွိသေလာက္ ္ကၽြန္မၾကဳိးစားမယ္၊ ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ Site ထဲမွာ ကၽြန္မလုပ္ေဆာင္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြကုိ ေနပူပူ မုိးရြာရြာ မေရွာင္ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ Site မွာ Concrete ေလာင္းရတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေန႔ေတြဆုိရင္ ည၂နာရီ ၃နာရီ အထိ ေနရတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းညဴခဲ့ဘူး။ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ ၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီးမွ ွွၿပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ခြင္မွာ ရာထူးၿမန္ၿမန္တက္ေအာင္၊ လစာမ်ားမ်ားတုိးေအာင္၊ ကုိယ့္ကုိ လူၾကီးက မ်က္ႏွာသာေပးေအာင္ လုိ႔ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘာတစ္ခုကုိမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဘယ္လူၾကီးကုိမွလည္း မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီး မဆက္ဆံခဲ့ဘူး။ လူၾကီးေတြ လာရင္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ ပ်ာပ်ာသလဲ မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ ခရီးဦးၾကဳိ မၿပဳခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မခံယူခ်က္က သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔တာ၀န္သူတုိ႔ လုပ္ေနတာ၊ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မတာ၀န္ကုိ ကၽြန္မထမ္းေဆာင္ေနတာ......။ လုပ္ငန္းအေၿခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတုိ႔သိခ်င္တယ္ဆုိရင္ ေၿပာၿပရမယ့္တာ၀န္ ကၽြန္မမွာရွိတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေၿပာဆုိရွင္းၿပမယ္.......။ ဒါပါပဲ.......။

အဲဒါကုိ.......ငါကေတာ့ သူေဌးပဲ၊ နင္က ငါလစာေပးခန္႔ထားတဲ့ ငါ့၀န္ထမ္းပဲ...... ငါခုိင္းတဲ့ အလုပ္ (လုပ္ငန္းနဲ႔လားလားမွ မသက္ဆုိင္သည့္ ကိစၥမ်ား။ ။ ဥပမာ-အနားသုိ႔သြားကာ ယပ္ခပ္ေပးရတာမ်ိဳး၊ ေရပူေရေအး ငွဲ႔ေပးရတာမ်ိဳး၊ ေနပူထဲထြက္ရင္ ထီးမုိးထီးေဆာင္းေပးရတာမ်ိဳး၊ ကားေပၚက အဆင္းအတက္မွာ ကားတံခါးလုိက္ၿပီး အဖြင့္အပိတ္ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳး......စသည္၊ စသည္တုိ႕အား.....) လုပ္ေပးရမယ္ ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ေဆာရီးပါပဲ။ ကၽြန္မ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္တာ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ၀င္တာပါ၊ အဲဒါေတြ လုပ္ေပးဖုိ႔ အလုပ္၀င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာၿဖစ္လဲ ဆုိေတာ့..... ဟုတ္ကဲ့၊ ၿဖစ္ပါတယ္.........။ ကၽြန္မဟာ လူၾကီးၾကိဳက္၀န္ထမ္းေတြထဲမွာ မပါခဲ့ဘူးေပါ့။ ရုပ္က လူရုိက္ခ်င္စရာရုပ္နဲ႔၊ အခ်ိဳးကလည္း တစ္စက္မွ မေၿပေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။

ကၽြန္မ ဒီကုိ ထြက္မလာဘဲနဲ႔ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဆက္လုပ္ေနမယ္ ဆုိလည္း ကၽြန္မ အေနနဲ႕ ဒီရာထူးဒီလစာကေန တက္မယ္ မထင္ပါဘူး........။ သိတဲ့အတုိင္းပဲေလ...... ၿမန္မာၿပည္မွာက ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ လူၾကီးၾကဳိက္ေအာင္ ေနတတ္တဲ့သူ၊ လူၾကီးနဲ႔ ပလဲနံပ သင့္တဲ့သူေတြသာ ေနရာရၾကတာေလ......။ အဲဒါ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးေတြလဲဆုိေတာ့ လူၾကီးၿမင္ရင္ ပ်ာပ်ာသလဲ ထုိင္ရေတာ့မလုိ ထရေတာ့မလုိနဲ႔ သြားၾကီးေတြ အသားကုန္ၿဖဲထားၿပီး၊ လူၾကီးအနားကေန မခြာေတာ့ပဲ မွန္မွန္မွားမွား စိတ္ေတာ္သိ ေဗာင္းေတာ္ၿငိမ့္ လုပ္တတ္တဲ့သူေတြေပါ့.........။ (ကၽြန္မကုိေတာ့ ထင္ၾကေတာ့မယ္ အင္ၾကင္းသန္႕တုိ႕ သူမ်ားေကာင္းစားတာကုိ မုဒိတာမပြားႏုိင္ပဲ မနာလုိေနတယ္လုိ႔..........)။ ဟုတ္ကဲ့.......ထင္ခ်င္သလုိ ထင္ႏုိင္ပါတယ္........။ လူတုိင္း၊ လူတုိင္းမွာ မတူညီတဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ၊ မတူညီတဲ့ အၿမင္ေတြ၊ သေဘာထားေတြ ရွိၾကတာပဲ........။

အဲဒီလုိနဲ႔.....ဒီႏုိင္ငံကုိလည္းေရာက္လာေရာ.....ဟား..............ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ၊ အင္ၾကင္းသန္႔တုိ႔ ေကာင္ေကာင္းၾကီးကုိ ေတြ႔ေတာ့တာေပါ့၊ စလုံးေတြနဲ႔ေလ။ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ စကားလုံးေတြ၊ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ အၾကည့္ေတြ၊ အခ်ိဳးမေၿပတဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ေပါ့.....။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ေတာ္ေတာ္ၾကီးကုိခံရခက္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မ ရဲ႕ မာနေတြကုိ ရာခုိင္ႏွူန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိေလွ်ာ့ခ်ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ ကုမၸဏီ ၃ခုေၿပာင္းခဲ့တာသာၾကည့္ေတာ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္းကုိယ့္ကုိကုိယ္ၿပန္ၿပီး ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ပါတယ္......။ ငါမွားမ်ားမွားေနၿပီလားလုိ႔ေပါ့.......။ အခ်ိဳးေၿပေၿပေနဖုိ႔လည္း ၾကဳိးစားၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၂၇ ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီ၊ အရုိးစြဲခဲ့တဲ့ အက်င့္ေတြက ဘယ္ေတာ့မ်ားမွေပ်ာက္ပါ့မလဲ.......။ ဘယ္လုိစိတ္ထားမ်ိဳးထားၿပီ းေဖ်ာက္ရမွန္းလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ အသိတရားေတြကေတာ့ရွိပါတယ္။ တကယ္လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔ၾကေတာ့ ခက္သားလား..........။တကယ္ေတာ့မာနေတြဆုိတာ ဘယ္လုိမာနမ်ိဳးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကုိယ့္ကုိပူေလာင္ေစတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ တတ္ႏုိင္သမွ်ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တာေတာ့ အေကာင္းဆုံးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိကုိ ပူေလာင္မွန္းသိေပမယ့္ အဲဒီမာနေတြကုိဖက္တြယ္ထားေနတုန္းပါပဲ......။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဘယ္လုိအကၽြတ္တရားမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ကၽြန္မမာနေတြခ၀ါက်သြားမလဲဆုိတာေတာ့ ကၽြန္မလည္း မခန္႔မွန္းတတ္ေတာ့ပါဘူး။ေၾသာ္........ ထု္ိတရားမ်ိဳးကုိ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ေတြ႔ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႕ပဲ...........။

Sunday, November 1, 2009

တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႕

ဒီေန႕တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႕ဟာ ကၽြန္မတုိ႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ကေတာ့ တကယ့္ကုိေန႕ထူးေန႕ၿမတ္တစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မ ေရႊတိဂုံ အသင္းေတာ္ (စကၤာပူ) ဓာတ္ေတာ္တုိက္ ရဲ႕ေၿခာက္ႏွစ္ၿပည့္ႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းလွဴပြဲ နဲ႕ ဆဌမ အၾကိမ္ စုေပါင္းမဟာဘုံကထိန္ သကၤန္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပြဲကုိ သြားမယ္လုိ႕ မွန္းထားတာပါ။ ကၽြန္မ သကၤန္းလည္းလွဴထားတာ ဆုိေတာ့ေလ......။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒူးေခါင္းအရမ္းနာေနလုိ႕ မသြားၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမသြားၿဖစ္ေပမယ့္လည္း ဒီလုိေန႕ထူးေန႕ၿမတ္မွာ ကုသုိလ္ရေအာင္ေတာ့ေနသင့္တယ္လုိ႔ေတြးၿပီး အိမ္မွာပဲ ဆြမ္း၊ ပန္း၊ ေရခ်မ္းကပ္၊ ဘုရားရွိခုိး၊ ပရိတ္၊ ပဌာန္းေတြရြတ္ၿပီးတရားနာေနလုိက္ပါတယ္။ တကယ္ကုိပဲ စိတ္ထဲမွာလည္း ေအးခ်မ္းၾကည္လင္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီဘ၀မွာ လူၿဖစ္ရတာ ကုိယ့္ကုိုကုိယ္ အေက်နပ္ဆုံးအခ်က္ တစ္ခုက ဗုဒၶဘာသာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးၿဖစ္ရတာကုိပါပဲ။ ဒီေန႔ နာၿဖစ္တဲ့ တရားက သီတဂူဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး အရွင္ဥာဏိႆရ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ “ကုမုၿဒာေတြ ပြင့္တဲ့ည” တရားေတာ္ပါ။ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႕ အေၾကာင္းကုိေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ေလ။ အရမ္းကုိ နာလုိ႕ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ အသံကလည္းအရမ္းကုိက်က္သေရ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ www.dhammadownload.com ကေန download လုပ္ထားတာပါ။ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႔ အေၾကာင္းကုိ ေဟာထားတာဆုိေပမယ့္ ကၽြန္မ မၾကာခဏဆုိသလုိ ဒီတရားေတာ္ကုိနာၿဖစ္ပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႔မွာ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးဟာ အဇာတသတ္မင္းၾကီး အမွူးၿပဳေသာပရိတ္သတ္အေပါင္းတုိ႔အား သာမညဖလသုတ္ေတာ္ေခၚ ရဟန္းၿပဳရၿခင္းအက်ိဳး တရားေတာ္ကုိေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္တဲ့။ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အဲဒီ အေၾကာင္းကုိ ဒီတရားေတာ္မွာ ေဟာထားတာပါ။ နာၾကားခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ www.dhammaratha.com မွာလည္း တင္ေပးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။

ၿမန္မာၿပည္မွာေနတုန္းက တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႔ေရာက္တုိင္း ေမေမက မယ္ဇလီဖူးသုပ္ေတြသုပ္ေကၽြးတာကုိလည္း သြားအမွတ္ရမိၿပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မကအခါးမၾကဳိက္တဲ့သူဆုိေတာ့ မစားခ်င္ေပမယ့္ ေမေမက ေဆးဖက္၀င္ေအာင္လုိ႔ဆုိၿပီး မရရေအာင္စားခုိင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ စားခ်င္လွပါတယ္ဆုိတာေတာင္ စားဖုိ႔မရွိပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႔ညကုိ သူခုိးၾကီးညဆုိၿပီးေတာ့ အဲဒီညေရာက္ရင္လူၾကီးေတြမသိေအာင္ ပစၥည္းေတြကုိ တိတ္တဆိတ္ယူေဆာင္ကာဖြက္ထားၿခင္း၊ ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာမ်ားေရႊ႔ေၿပာင္းထားၿခင္း၊ အေၿပာင္ အပ်က္ရီစရာစာမ်ားေရးကာ မိမိတုိ႔စေနာက္ခ်င္ေသာအိမ္မ်ားအား အိမ္ရွင္မ်ားမသိေအာင္အိမ္ေရွ႕၌ သြားေရာက္ခ်ိတ္ဆြဲထားၿခင္း စသည္ၿဖင့္ ထုိညဟာ လူငယ္ေတြ အတြက္ ေပ်ာ္စရာညတစ္ညလည္းၿဖစ္ပါတယ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ ကၽြန္မတုိ႔ ဗုဒၵဘာသာၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အတြက္ ေနာက္ထပ္ထင္ရွားတာက ကထိန္သကၤန္းကပ္လွဴၿခင္းပါပဲ။ တန္ေဆာင္မုန္းလေရာက္ရင္ ေနရာတုိင္းလုိလုိမွာ ကထိန္ပြဲအတြက္ ပေဒသာပင္ေတြကုိ ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ၿပည္မွာဆုိရင္ ရပ္ကြက္တုိင္း၊ ဌာနတုိင္း၊ လမ္းတုိင္း ယုတ္စြအဆုံး ဆုိကၠားဂိတ္တုိိင္းမွာေတာင္ ပေဒသာပင္ေတြကုိ ၿပဳလုပ္ၾကတာပါ။ နဲသည္မ်ားသည္လုိ႔လဲ ပဓာနမထားၾကပဲ ပေဒသာပင္အတြက္ ကုိယ္တတ္စြမ္းႏုိင္သေလာက္ကုိ လွဴဒါန္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တစ္လလုံးလုိလုိဟာလည္း တစ္ၿမိဳ႕လုံးမွာ ကထိန္လွည္႕ၾကတဲ့ အုိးစည္ ဗုံေမာင္းသံေတြနဲ႔ စည္ကားေနေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ လူသာဆင္းရဲခ်င္ဆင္းရဲမယ္၊ သဒၵါတရားမခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ အမိေၿမနဲ႔ ေ၀းရာမွာ ေရာက္ေနရေပမယ့္လည္း ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ရနံ႔ေတြ၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာရုိးရာပြဲေတာ္ေတြကုိပဲ အၿမဲသတိရေအာက္ေမ့ေနတာပါ။ ေၾသာ္.....ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကုိယ့္ေၿမကုိယ့္ေရမွာၿပန္ၿပီးေနထုိင္ႏုိင္ခြင့္ရမလဲဆုိတာေတာ့..........။

Saturday, October 31, 2009

ၿပည္ၿမဳိ႕မွာ စားစရာ


ဟုိတစ္ေလာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုကုိ ၀င္ဖတ္ရင္း “2009 Myanmar Blogger Gathering and Srikhittra Excursion” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကိုေတြ႕ေတာ့ “ဟာ.....သီရိေခတၱရာဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ ၿပည္ကုိသြားတာပဲ” ဆုိၿပီး စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ဖတ္လုိက္မိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက Gathering ထဲမွာပါတဲ့ Bloggerေတြဟာ ဘယ္ေနရာကုိ ေလ့လာေရးထြက္ၾကရင္ေကာင္းမလဲ ဆုိတာကုိ အေတာ့္ကုိ ေခါင္းေၿခာက္ေအာင္ တုိင္ပင္ၿပီးမွ ၿပည္ၿမဳိ႕ကုိ ေရြးခဲ့တာဆုိတဲ့အၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ပီတိေတြၿဖာလုိ႕ေပါ့။

ေရႊဆံေတာ္ဘုရား၊ ေရႊဘုံသာမုနိဘုရား၊ သေရေခတၱရာၿပတုိက္နဲ႔ ေဘာေဘာၾကီးဘုရားတုိ႔ကုိ သြားေရာက္ေလ့လာၿဖစ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ ေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဆက္ဖတ္လာလုိက္တာ ေအာက္နားလည္းေရာက္ေရာ ေန႕လည္စာထမင္းစားဖုိ႕အတြက္ လမ္းညႊန္လုပ္ေပးတဲ့ ဂုိက္ေကာင္ေလးက ကားၾကီး၀င္းထဲက ထမင္းဆုိင္ကုိ ေခၚသြားတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ ထုိဆုိင္မွထမင္းဟင္းမ်ားမွာ ထမင္းမ်ားက ေအးစက္မာေတာင့္ေနၿပီး၊ ဟင္းမ်ားကလည္း ငံၿပာရည္နဲ႔ အခ်ိဳမွုန္႔ကုိ ေရာနယ္ထားတဲ့ အတုိင္းၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ေမြးကတည္းက ဒီေန႔အထိ စားဖူးသမွ်ထဲမွာ အဆုိး၀ါးဆုံးဟင္းလ်ာမ်ားၿဖစ္ေၾကာင္း စသည္မ်ားကုိလည္း ဖတ္လုိက္ရေရာ “ေသဟဲ့နႏၵိယ”လုိ႕သာ ေၿပာလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။

ၿပည္ၿမဳိ႕မွာ စားစရာဆုိင္ေတြ ဒီေလာက္တစ္ပုံတစ္ပင္ၾကီးရွိတာကုိ ၿပည္ၿမဳိ႕ကသူေတြ ဘယ္သူမွ မစားတဲ့ ဒီကားၾကီး၀င္းထဲက ထမင္းဆုိင္ေတြကုိမွ ေခၚသြားရသလားလုိ႕ သူတုိ႕တင္မဟုတ္ဘူး ကၽြန္မပါ အဲဒီဂုိက္ေကာင္ေလးကုိ ေမတၱာပုိ႕ လုိက္မိပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ပဲ ၿပည္ၿမဳိ႕ကုိ သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့သူေတြကုိ စားစရာဆုိင္ ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရွိတဲ့ေနရာေလးေတြကုိ လမ္းညႊန္ေၿပာၿပခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတာနဲ႕ပဲ ဒီပုိ႕စ္ေလးကို ေရးလုိက္တာပါ။ ကၽြန္မတုိ႕ ၿပည္မွာ ထမင္းဆုိင္ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ ကန္လမ္းကုိသြားပါ။ ကန္လမ္းထဲမွာ ယုဇနထမင္းဆုိင္ နဲ႕ ေမရြက္၀ါ ထမင္းဆုိင္တုိ႕ဟာ ၿပည္မွာေတာ့ နာမည္ၾကီးထမင္းဆုိင္ေတြပါပဲ။

ဒါမွမဟုတ္ ၿပည္ၿမဳိ႕က နာမည္ေက်ာ္ “ေဒၚဥထမင္းသုတ္” စားခ်င္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ပန္းပဲတန္းလမ္းနဲ႕ ပြဲစားလမ္းကုိ သြားပါ။ ေကာ္ရည္၊ ဆီခ်က္နဲ႔ ဆီေကာ္တုိ႕ စားခ်င္ေသးလား....ရတယ္။ ကင္းဘုရားလမ္း နဲ႕လမ္းရွည္လမ္းေထာင့္ကုိ သြားလုိက္ပါ။ အဲဒီဆုိင္က အရသာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ ကၽြန္မေဖေဖနဲ႕ အၿမဲသြားစားေနၾကဆုိင္ေပါ့။

ကၽြန္မတုိ႕ၿပည္က ေကာ္ရည္က ရန္ကုန္ကေကာ္ရည္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကြာပါတယ္။ ၿပည္ကေကာ္ရည္က ေကာ္မွုန္႕ကုိ သၾကားေရာၿပီး ၾကက္သားနဲ႕ ေကာ္ဟင္းရည္အၿဖစ္ ခ်က္ထားတာၿဖစ္ၿပီး အေရာင္ကလည္း အၾကည္မဟုတ္ဘဲ အေနာက္ပါ။ အဲဒါကုိ ေခါက္ဆြဲနည္းနည္း၊ ပဲပင္ေပါက္နည္းနည္း၊ ကန္စြန္းရြက္ ေရေႏြးေဖ်ာထားတာကုိ နည္းနည္းစီထည့္၊ အီၾကာေကြးေတြကုိ ကတ္ေက်းနဲ႕ ညွပ္ထည့္ၿပီး အခုနအရည္နဲ႕ ေရာစားရတာပါ။ ေကာ္ရည္နဲ႕ မၿဖစ္မေန တြဲဖက္စားသုံးရတာက ၾကက္သြန္ခ်ဥ္ သို႕မဟုတ္ ေဂၚဖီခ်ဥ္ နဲ႕အတူ ၿငဳပ္သီး အေတာင့္ၾကီးေတြကုိ ပါးပါးလွီးၿပီး ခ်ဥ္ရည္စိမ္ထားတဲ့ ၿငဳပ္သီးခ်ဥ္ပါ။

မုန္႕ဟင္းခါးေကာင္းေကာင္းကုိမွ စားခ်င္သူေတြအတြက္ကေတာ့ လမ္းရွည္လမ္းနဲ႔ တရုတ္တန္းလမ္းေထာင့္မွာ “ႏြယ္ႏြယ္” မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ အၿမဲသြားေနက်ဆုိင္ေလ။ ႏြယ္ႏြယ္ မုန္႕ဟင္းခါးက ဆန္ေလွာ္နဲ႕ ခ်က္တာပါ။ ကၽြန္မတုိ႕ ၿပည္မွာက မုန္႕ဟင္းခါးဆုိရင္ ဆန္ေလွာ္မုန္႕ဟင္းခါးပဲ ေရာင္းၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အလွဴတုိ႕၊ မဂၤလာေဆာင္တုိ႕မွသာ မုန္႕ဟင္းခါးကုိ ပဲနဲ႔ ခ်က္ၾကတာပါ။ အဲဒီ ဆန္ေလွာ္မုန္႕ဟင္းခါးထဲကုိ ဘူးသီးေၾကာ္ရယ္၊ ငါးဖယ္နဲ႕ ဘဲဥစားခ်င္တဲ့သူက ငါးဖယ္၊ ဘဲဥရယ္ ထည့္ၿပီး နံနံပင္နဲ႕ ၿငဳပ္သီးမွုန္႕ေလး ထည့္ၿပီးေတာ့မ်ား စားလိုက္လုိ႕ကေတာ့ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ ေဆြမ်ိဳးေမ့သြားမယ္ (ၿပည္ကုိေရာက္ၿဖစ္ခဲ့ရင္ စားသာၾကည့္လုိက္ၾကေပါ့ေနာ္)။

မုန္႕ဟင္းခါးစားၿပီး ေဖ်ာ္ရည္စုံေသာက္ခ်င္ေသးတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ၿဖင့္ အဲဒီ ႏြယ္ႏြယ္မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ဆုိင္ကုိပဲ ညႊန္းလုိက္ခ်င္ပါတယ္။

ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္သားပလာတာေကာင္းေကာင္း စားခ်င္ေသးလား....။ စစ္ကဲလမ္းမွာ “မြတ္တား ပလာတာ” ရွိတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္း ဗလီနားမွာ “ရာကြတ္ ပလာတာ” ရွိတယ္။ ၾကက္သားပလာတာဆုိတာက ပဲကုိ ၾကက္သားတုိ႕ အာလူးတုိ႕နဲ႕ အရည္က်ဲက်ဲ ခ်က္ထားၿပီး အဲဒီထဲကုိ ပလာတာနဲ႕ ဆမူဆာကုိ ညွပ္ထည့္ၿပီး စားရတာပါ။ အဲဒီ ၾကက္သားပလာတာက ၿပည္မွာပဲ ရွိမယ္လုိ႕ ထင္မိပါတယ္။ တၿခားၿမိဳ႕ေတြမွာရွိတယ္လုိ႕ သိပ္မၾကားမိသလုိပဲ (ကၽြန္မ မသိတာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာပါ)။

ဒီလုိမွ မဟုတ္ေသးပဲ လဘၻက္ရည္ဆုိင္ေကာင္းေကာင္းမွာ ထိုင္ခ်င္တာ ဆုိရင္ေတာ့ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းလမ္းမွာ “ေမတၱာရိပ္” ရွိတယ္။ ၿမိဳ႕သစ္ သံလမ္းဂိတ္ ေဆးရုံၾကီးေရွ႕မွာ “Day & Night” ရွိတယ္။ “ေမတၱာရိပ္ ”ကေတာ့ ၿပည္တကၠသုိလ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားဆုံးထုိင္တဲ့ေနရာ ၿဖစ္ၿပီး “Day & Night” ကေတာ့ GTC နဲ႕GCCေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားဆုံးထုိင္တဲ့ ေနရာေလးေလ (ကၽြန္မတုိ႕လည္း အပါအ၀င္ေပါ့)။

တကယ္က ဒီဆုိင္ေတြက နာမည္ၾကီးဆုိင္ေတြပါ။ အဲဒီဆုိင္ေတြေလာက္ နာမည္မၾကီးေပမယ့္ သူ႕ဟာနဲ႕သူ နာမည္ရၿပီးသား အရသာေကာင္းတဲ့ ဆုိင္ေသးေသးေလးေတြလည္း ၿပည္မွာအမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒါကဆုိင္ေတြကုိပဲ ညႊန္းထားေသးတာပါ။ ေနာက္ၾကဳံမွ ၿပည္ၿမိဳ႕က ေဒသစားစရာေတြအေၾကာင္း ေရးရဦးမယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ေရ.... (ၿပည္ၿမိဳ႕နဲ႕ေ၀းရာကုိ ေရာက္ေနၾကသူမ်ား) ဒီပုိစ့္ေလးကုိ ဖတ္ၿပီး ၿပည္က အဲဒီဆုိင္ေတြကုိ သတိရၿပီးေတာ့ ၿပည္ကုိ ၿပန္ခ်င္စိတ္ေတြြ ေပါက္လာရင္ေတာ့ ငါ့တာ၀န္ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါကေတာ ံ့ဒီပုိစ့္ကုိ ေရးေနရင္းကုိ ဘယ္ႏွစ္ခါမွန္း မသိဘူး တံေတြးေတြ မ်ိဳမ်ိဳခ်ရတာေလ။ း)))

(မွတ္ခ်က္။ ။ဆုိင္ေၾကာ္ၿငာခရလုိ႕ မဟုတ္ပါ၊ တကယ္ကုိ စားၾကည့္ေစခ်င္လုိ႕ ညႊန္းေပးတာပါ။ ဓါတ္ပုံေလးကေတာ့ google ကေနရွာထားတာပါ။)

lollollol

Monday, October 26, 2009

မၿပီးေသးတဲ့ခရီးတစ္ခု အဆုံးထိေရာက္ဖုိ႔ၾကဳိးစားေနသူမွာ

ဒီေန႔ ရုံးမွာေနရတာ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ေလေနပါတယ္။ ရုံးကုိစေရာက္ကတည္းကေန ၿပန္တဲ့အခ်ိန္အထိ ဘာကုိမွ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ ၿပီးေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီႏုိင္ငံကုိ ေရာက္ၿပီးေနာက္ပုိင္းမွ အဲဒီလုိ စိတ္ေလတဲ့ ခံစားမွုမ်ိဳးေတြကုိ မၾကာမၾကာ ခံစားတတ္လာတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလဆုိရင္ လူက အလုိလုိေနရင္းနဲ႔ကုိ စိတ္ေတြညစ္ညဴးၿပီး ငိုခ်င္ေနတတ္တယ္။

စိတ္ႏွလုံးညိွူးၿခဳံးၿခင္း၊ အလိုလုိငုိခ်င္ေနၿခင္း၊ အစရွိသည္တုိ႔မွာ စိတ္က်ေရာဂါ (Depression) ရဲ႕ လကၡဏာမ်ားၿဖစ္သည္လုိ႔ စိတ္ပညာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ကၽြန္မဖတ္ရဖူးပါတယ္။ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ေနမလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ကၽြန္မ အဲဒီလုိစိတ္ေတြေလေနရင္ အမ်ားဆုံးသတိရ တမ္းတေနမိတတ္္တာကေတာ့ ေမေမ့ကုိပါပဲ။ အဲဒီလုိအခ်ိန္ေတြမွာ ေမေမ့ကုိမ်ား ေတြ႕လုိက္ရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္၀မ္းသာၿပီး စိတ္ခြန္အားေတြ ၿပန္ရသြားမလဲ မေၿပာတတ္ပါဘူး။

ႏုိင္ငံရပ္ၿခားမွာ လာၿပီးအလုပ္လုပ္ရတာ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့ ဘယ္လုိေနမလဲမသိပါ။ ကၽြန္မ အတြက္ကေတာ့ အေတြ႕အၾကဳံေတြက ေတာ္ေတာ့္ကုိစုံခဲ့တာပါ။ (တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ကာလအတြင္းမွာကုိပဲ ကုမၸဏီ အလုပ္ ၃ခု ေၿပာင္းလုပ္ခဲ့ရတာပါ။) စိတ္ေတြလည္း အရမ္းကုိပင္ပန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာဆုိရင္ ဘာကိုမွသိပ္ဂရုမစုိက္တတ္ဘဲ စိတ္လုိက္မာန္ပါ တဇြတ္ထုိးလုပ္ပစ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ရလာဒ္ေတြပဲၿဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ဆုိ ကၽြန္မအသက္အရြယ္နဲ႔ႏႈိင္းစာမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မဟာ အင္မတန္မွ မရင့္က်က္ေသး၊ လူၾကီးမဆန္ေသးတာလုိ႕ ေၿပာလုိ႕လည္း ရပါတယ္။ ကၽြန္မကို ေမြးကတည္းကေန ဘြဲ႕ရၿပီးသည္အထိ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ရဲ႕ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မွာ အလုိလုိက္မုွေတြနဲ႕ ေနထုိင္ၾကီးၿပင္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မဟာ စင္ကာပူႏုိင္ငံလုိမ်ိဳး သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အထင္ၾကီးတတ္ၾကကာ ဘ၀င္ၿမင့္ေနၾကေသာ၊ ေတာ္ရုံတန္ရုံလူမ်ိဳးၿခား(အေနာက္တုိင္းသား လူၿဖဴမ်ားမပါ) ဆုိရင္ အထင္ေသး အၿမင္ေသးနဲ႕ ႏွာေခါင္းရုွံ႕တတ္ေသာ ေနရာမ်ိဳးကုိ ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ထုိလူစားမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေနသားၾကေအာင္၊ အဆင္ေၿပေအာင္  ကၽြန္မ မနည္း ၾကိဳးစားေနခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီေလာက္ၾကဳိးစားၿပီး အဆင္ေၿပေအာင္ေနခဲ့တာေတာင္ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ အလုပ္ သုံးခုေၿပာင္းလုပ္ခဲ့ရတာပါ။

အခုေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေနတတ္သြားၿပီလို႕ ထင္တာပါပဲ။ အခုလက္ရွိ ကုမၸဏီမွာလည္း အားလုံးနဲ႕အဆင္ေၿပေအာင္ ၾကဳိးစားၿပီးေနေနပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု အကူးအေၿပာင္းမွာ ခံစားရတဲ့ စိတ္ပင္ပန္းမွုေတြကုိလည္း ကၽြန္မမခံစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလုိအခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မအတြက္ အေ၀းကေန စိတ္ပူပန္မွုေတြထပ္တူခံစားေနရတဲ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ့ကုိလည္း ပူေလာင္မုွေတြ ထပ္မၿဖစ္ေစလုိေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္မဘာေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မရင့္က်က္ေသးဘူးလုိ႕ ေၿပာရတာလဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မ အိမ္ကေန စခြဲခြာလာကတည္းက (ရန္ကုန္မွာ ေနကတည္းကဆုိပါေတာ့) ဘာကိစၥေလးမဆုိ ထစ္ကနဲဆုိရင္ အိမ္ကုိ လွမ္းလွမ္းေၿပာတတ္တာပါပဲ။ ကုိယ့္အတြက္ မိဘေတြ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူသြားမယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးခဲ့ပါဘူး။ ဒီကုိေရာက္ေတာ့လည္း ဒီမွာၾကဳံေတြ႕ရသမွ် အေသးအဖြဲကမွအစ အိမ္ကုိလွမ္းေၿပာၿပတယ္။ ေမေမ့ကုိဖုံးဆက္ၿပီးငိုတယ္။ ေမေမကဟုိဘက္ကေန စိတ္မေကာင္းေတြၿဖစ္ၿပီး လုိက္ငုိတယ္။

ဒါေတြဟာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ တကယ္ကုိ မလုပ္သင့္တဲ့ မရင့္က်က္တဲ့ အၿပဳအမူေတြပါ။ တကယ္ဆုိရင္ အေ၀းမွာေနရတဲ့ မိဘေတြအေနနဲ႕ ကုိယ့္အတြက္ စိတ္ေတြပူပန္ေနရုံကလြဲလုိ႕ ဘာမွမတတ္ႏုိင္မယ့္ဟာကို ကၽြန္မအေနနဲ႕ အဲဒီလုိမလုပ္သင့္ဘူးေလ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လတုန္းက ကၽြန္မ အိမ္ကို တစ္ေခါက္ၿပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕အေဒၚေတြ၊ အမ၀မ္းကြဲေတြက ေၿပာၿပၾကတယ္။ ကၽြန္မအဲဒီလုိ ဖုံးေတြဆက္ငုိယိုေနရင္ ေမေမဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဘုရားရွိခုိးဆုေတြေတာင္းရတာ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘုရားစင္ေရွ႕ကကုိ မထေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒီလုိသိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအရမ္းကုိစိတ္မေကာင္းၿဖစ္သြားၿပီး ေနာင္တေတြလည္းရခဲ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ ကၽြန္မ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ၾကဳိးစားၿပီးေနေနပါတယ္။ ေမေမ့ကုိ သတိေတြရရင္လည္း အရင္တုန္းကလုိ ဖုံးေတြဆက္ၿပီး ေမေမ စိတ္ပူပန္ေအာင္ မလုပ္ေတာ့ပဲ အလြမ္းေၿပ အေမနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကုိပဲ နားေထာင္ေနတတ္ေတာ့တယ္။ ဒီေန႕လည္း ေမေမ့ကုိသတိရၿခင္းေတြကုိ အမွတ္တရၿဖစ္ေအာင္ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အေမ့အိမ္ သီခ်င္းေလးကုိ ဒီပုိ႕စ္ေလးနဲ႕ အတူတင္လုိက္တယ္။ အေ၀းက ေမေမ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

Saturday, October 24, 2009

ကၽြန္မနဲ႔ G-talk

ကုိေနဘုန္းလတ္ ေရးထားတဲ့ Chatter ႏွင့္ Blogger ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးရယ္၊ ကုိဗာလ ေရးထားတဲ့ G - စကား ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးရယ္ ေဆာင္းပါးႏွစ္ပုဒ္ကုိ ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာလည္း G-talkနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေတြးေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။

ကၽြန္မအထင္ေတာ့ Gtalkဟာ ကၽြန္မတုိ႔ ၿမန္လူမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသုံးၿပဳၾကတဲ့ Chatting Softwareတစ္ခု ၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ G-talkကုိ သုံးၾကတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သုံးရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ခ်င္း တူၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ G-talkကုိ စတင္အသုံးၿပဳခဲ့တာ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ကမွပါ။ စသုံးရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း ဒီစင္ကာပူႏုိင္ငံကုိ လာဖုိ႔အတြက္ မသုံးမၿဖစ္ သုံးကုိသုံးဖုိ႔လုိအပ္လုိ႔ စတင္အသုံးၿပဳခဲ့တာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအေနနဲ႔ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာတစ္ခု ေတြ႕ရတာက internet cafeေတြကုိ သြားတဲ့အခ်ိန္တုိင္း ဆုိင္တုိင္းမွာ လူၿပည့္လုနီးပါးၿဖစ္ေနတတ္ၿပီး အဲဒီလူေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါၾကေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တစ္ၿပဳိင္နက္တည္းမွာ လူႏွစ္ေယာက္၊ သုံးေယာက္နဲ႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ Chatေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ကုိယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေတြ ဘာေတြအတြက္မ်ား အဲဒီလုိသည္းၾကီးမည္းၾကီး Chatေနၾကတာလည္းဆုိတာကုိေတာ့ စိတ္၀င္တစား မေလ့လာၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သူတုိ႔မွာလည္း သူတုိ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူတုိ႔ ေၿပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိလုိ႔ ေနမွာေပါ့ လုိ႔ပဲေတြးခဲ့တာပါ။

ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္မတုိ႔နဲ႔ အတူတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးေတြဆုိရင္လည္း ကၽြန္မသတိထားမိသေလာက္ အားအားရွိ internetဆုိင္ကုိပဲ သြားသြားေနၾကတာကုိ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ညဆုိရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ညဥ့္နက္မွ internetဆုိင္ကေန ၿပန္ၿပန္လာတတ္ၾကပါတယ္။ ၿပန္လာရင္လည္း မအိပ္ၾကေသးဘဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိ ဘယ္လုိေၿပာလုိက္တာ၊ ဘယ္သူက ဘယ္လုိေၿပာတာ၊ ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ account အသစ္တစ္ခုနဲ႔ ဘယ္လုိ chatလုိက္တာ စသည္ၿဖင့္ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေၿပာဆုိေနၾကတာကုိ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရုိးရေအာင္ ၾကားရပါတယ္။

တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ရွင္းလုိက္ရတဲ့ internetဖုိးကလည္း သူတုိ႔ေၿပာပုံအရဆုိရင္ မနည္းပါဘူး။ ကၽြန္မကသာ ေဘးကေနနားေထာင္ၿပီး ႏွေၿမာေနတာပါ။ သူတုိ႔ကေတာ့ ဒီပုိက္ဆံနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လုိမွေတာင္ ခံစားရပုံ မေပၚပါဘူး။ ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိ နားလည္းမလည္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မကေတာ့ internetကုိ မသုံးမၿဖစ္လုိ႔သာ သြားသြားသုံးေနရေပမယ့္ internetဆုိင္သြားရမွာ ေတာ္ေတာ့္ကုိပ်င္းတာပါ။ ကုိယ္ကမကၽြမ္းက်င္ေတာ့ တစ္ခုခုလုပ္မရေတာ့ဘူးဆုိရင္လည္း ဆုိင္ကအားတဲ့လူကုိ လုိက္ၾကည့္ၿပီး ေခၚေခၚၿပရတာကတစ္မ်ဳိး၊ အေရးၾကီးၿပီဆုိရင္ connectionကမေကာင္းလုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မတက္တာကတစ္မ်ိဳးနဲ႔ စိတ္မရွည္တာနဲ႔ပဲ ေတာ္ရုံတန္ရုံဆုိ ကၽြန္မမသြားၿဖစ္တာက မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ မကၽြမ္းက်င္လုိ႔ မသုံးပဲထားရင္ ပုိၿပီးေတာ့မကၽြမ္းက်င္ပဲေနမွာေပါ့ဆုိၿပီး ကၽြန္မကုိ ေခၚေပမယ့္ ကၽြန္မက အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ိဳးၿပၿပီး က်န္ခဲ့တာက မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း G-talk နဲ႕ပတ္သက္လုိ႔ အဲဒီေလာက္ပဲသိခဲ့ၿပီး ဒီကုိေရာက္ခဲ့့တယ္ဆုိပါေတာ့။

ဒီကိုေရာက္ေတာ့ ဒီမွာက internetသုံးစြဲရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေၿပတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ သေဘာအက်ဆုံးက onlineကုိအခ်ိန္မေရြး ဖြင့္ထားလုိ႔ရေတာ့ ၿမန္မာၿပည္က သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး စကားေၿပာႏုိင္တာကုိပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က ၿမန္မာၿပည္ကေန ေရာက္ကာစဆုိေတာ့ ဒီမွာေနရတာ အသားမက်ေသးတဲ့အၿပင္ ၿမန္မာၿပည္ကုိပဲ သတိရေနတာဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ ၿမန္မာၿပည္ကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ရေတာ့ အလြမ္းေၿပေစပါတယ္။

အဲဒီမွာ ၿပႆနာကစပါၿပီ။ G-talk ထဲကုိ အမည္မသိတဲ့ invite ေတြ ေရာက္ေရာက္လာတာပါ။ ကၽြန္မကလည္း G-talkကုိစသုံးကာစ G-talkေလာကအေၾကာင္းကုိလည္း လည္လည္၀ယ္၀ယ္မသိေသးေတာ့ ၀င္လာတဲ့ inviteေတြကုိ မ်ားေသာအားၿဖင့္ acceptလုပ္ၿဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကၾကေတာ့လည္း တကယ့္ကုိ ကုိယ့္အသိမိတ္ေဆြေတြပါ။ accountနာမည္ကတစ္မ်ိဳး ၿဖစ္ေနတာေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကၽြန္မလုံး၀မသိတဲ့ လူေတြပါ။ လုံး၀မသိတဲ့ လူေတြထဲမွာမွ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိပါတယ္။

တစ္မ်ိဳးက တစ္ကယ္ကုိ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ခ်င္လုိ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဗဟုသုတေတြ၊ အေတြးအၿမင္ေတြ ဖလွယ္ဖုိ႔ဆုိတဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ တကယ္ကုိ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ မိတ္ေဆြေတြပါ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြဆုိရင္ ကၽြန္မနဲ႔ အခုအခ်ိန္အထိကုိ G-talk ထဲမွာ အဆက္အသြယ္မၿပတ္ ရွိေနတုန္းပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ကၽြန္မကုိ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မေပးပါဘူး။ သူတုိ႔ သိခ်င္တာေလးေတြ ရွိရင္ကၽြန္မသိလုိသိၿငား ေမးတယ္။ ကၽြန္မကုိသိေစခ်င္တာေလးေတြ ရွိရင္လည္း လွမ္းေၿပာေပးတယ္။ ေကာင္းတဲ့ forward mail ေလးေတြ ရွိရင္အၿပန္အလွန္ ပုိ႔ ေပးၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ respect ထားၿပီးဆက္ဆံၾကတယ္။ ဒီလုိသူငယ္ခ်င္းေတြၾကေတာ့ တကယ္ကို စစ္မွန္တဲ့ online သူငယ္ခ်င္းေတြအၿဖစ္ ကၽြန္မလက္ခံထားပါတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ onlineမွာ မိန္းခေလးေတြကို အခြင့္သာရင္သာသလုိ ၾကဴဖုိ႔ေလာက္ကုိသာ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြေပါ့။ acceptလုပ္ထားၿပီးလုိ႔ ေတြ႕တာနဲ႔တစ္ၿပဳိင္နက္ စသုံးလုံး၀င္သလုိ ေမးခြန္းေတြကုိ တရစပ္ေမးပါၿပီ။ နာမည္အရင္းကဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္မွာေနတာလဲ၊ ဘာအလုပ္လုပ္တာလဲ၊ အသက္ဘယ္္ႏွႏွစ္ရွိၿပီလဲ စတဲ့စတဲ့ ေမးခြန္းေတြကအစခ်ီလုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ရည္စားရွိလား၊ အိမ္ေထာင္ရွိလားဆုိတဲ့ Personalေမးခြန္းမ်ိဳးေတြအထိကုိ ေမးတာပါ။ ကၽြန္မ အဲဒီလုိလူေတြကုိ ေတာ္ေတာ့္ကုိ စိတ္ပ်က္စိတ္တုိမိပါတယ္။ အစပုိင္းတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေလးေလးစားစား ၿပန္ေၿဖပါတယ္။

အဲဒီလုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေၿဖတာကုိပဲ ဘယ္လုိေတြထင္သြားၾကတယ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ဟုတ္ၿပီကြ၊ အပုိင္ပဲ ဆုိၿပီးတြက္လုိက္ၾကၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ ဓာတ္ပုံပုိ႔ေပးပါလားတုိ႔၊ webcamနဲ႔ စကားေၿပာခ်င္လုိ႔တုိ႔ ၿဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာ callကုိၿဗဳန္းကနဲ ေခၚခ်ပစ္တတ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြလည္းရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္မိပါတယ္။ အဲဒီလူေတြ ကၽြန္မ အၿပင္မွာသာေတြ႕ ေနရရင္ တစ္ခုခုေၿပာမိလုပ္မိမလားပါပဲ။

အဲဒီလုိ ေပါက္ကရေလးဆယ္ အရည္မရအဖတ္မရေတြ ေမးတတ္တဲ့၊ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးေတြကုိ ကၽြန္မဆက္ကုိစကားေၿပာခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲ....ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ၿပန္မေၿဖမိၿပန္ရင္လည္း တစ္မ်ိဳး။ သူတုိ႔ကုိ မတူသလုိမတန္သလုိ ဆက္ဆံတယ္တုိ႔၊ ကၽြန္မကဘာမုိ႔လုိ႔လဲတုိ႔၊ သူတို႕ကၿမန္မာၿပည္ကဆုိရင္လည္း ကၽြန္မက စင္ကာပူမွာေရာက္ေနလုိ႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ဘာညာဆုိၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ရုိင္းပ်စြာနဲ႔ကုိ ေၿပာဆုိသြားၾကတာပါ။

အဲဒီလုိ ရုိင္းစုိင္းတဲ့လူေတြကုိေတာ့ ကၽြန္မ Blockလုပ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မအေနနဲ သူမ်ားကုိ Block လုပ္ရမွာကုိ ၀န္ေလးပါတယ္။ အားနာသလုိလုိ၊ အခ်င္းခ်င္း ေလးစားမႈမရွိသလုိ ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိအရုိင္းအစုိင္းေတြကုိေတာ့ Block လုပ္ကုိလုပ္ပစ္လုိက္သင့္တယ္လို႕ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာက ကုိယ့္ရဲ႕အခ်ိန္ေတြ ပုိက္ဆံေတြ အကုန္ခံၿပီး ဒီလုိအက်ဳိးမရွိ၊ အရည္မရ အဖတ္မရေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနမယ့္အစား ဗဟုသုတရွာခ်င္သူေတြအတြက္ေတာ့ Internetဆုိတာ တကယ့္ကုိ ဗဟုသုတ ဟင္းေလးအုိးၾကီးပါပဲ။ Internetကုိသုံးၿပီး အက်ိဳးရွိတာတစ္ခုခုကုိ လုပ္ၿဖစ္ေစခ်င္၊ သိသြားေစခ်င္တာပါ။ G-talk မွာ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ၾကမယ္ဆုိရင္လည္း တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ၾကဴဖုိ႕ဆုိတာထက္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဗဟုသုတေတြဖလွယ္ဖုိ႕၊ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အသိအၿမင္ေတြမွ်ေ၀ခံစားဖုိ႔ ဆုိတဲ့ နဲနဲေလး ပုိအဆင့္ၿမင့္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကုိ ထားၾကေစခ်င္တာပါ။

ဒါေပမယ့္လည္း လူဆုိတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခံယူခ်က္ခ်င္း၊ သေဘာထားခ်င္း မတူေတာ့ လည္းခက္သားလား။ ကၽြန္မလည္းအခုဆုိရင္ ကုိယ္မသိတဲ့နာမည္နဲ႕ inviteေတြကုိ လက္ခံဖုိ႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၀န္ေလးသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတာက မသိတတ္၊ နားလည္မေပးတတ္ၾကတဲ့ လူေတြပါ။ ရုံးမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ အခ်ိန္မေရြး Managerတုိ႔၊ Bossတုိ႕က ကုိယ့္အနားကုိ ေရာက္ေရာက္လာၾကတတ္ၾကတာေလ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူတုိ႔က အလုပ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာေနၿပီဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အနားကေနမသြားတတ္ၾကပါဘူး။ အဲဒီအခါမွာ သူတုိ႔ိလွမ္းchatတာကုိ reply ၿပန္လုပ္ဖုိ႕ ၾကာသြားရင္ စိတ္ကြက္သြားတတ္ၾကတာမ်ိဳးေတြပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အလုပ္ခ်ိန္မွန္း သိေနရက္နဲ႔ကုိ အရမ္းကုိ chatခ်င္ေနၾကေတာ့တာ။ ကၽြန္မရဲ႕ reply ေတြကလည္း တုိတုိတုတ္တုတ္ေတြက မ်ားလာေတာ့ သူတုိ႔က ခင္လုိ႕ သတိရလုိ႔ chatတာကုိပဲ ကၽြန္မက ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေၿဖခ်င္သလုိ၊ မေၿဖခ်င္သလုိနဲ႔ ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးေတြ ထင္သြားတတ္ၾကၿပန္ေရာ။

ကၽြန္မအဲဒီလုိ ခဏခဏ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေနရတာေတြကုိ ေတြ႕ ေတြ႕ေနရေတာ့ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မကုိ email address ေၿပာင္းသုံးပါလားလုိ႕ အၾကံေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မအေနနဲက emailဆုိတာကုိ စတင္အသုံးၿပဳကတည္းက ဒီmailေလးကုိပဲ သုံးခဲ့တာမုိ႕လုိ႕ ကၽြန္မမေၿပာင္းခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ အသိမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိလည္း ဒီ mail ကုိပဲေပးထားတာမုိ႔လုိ႕ပါ။

ကၽြန္မလည္း အဲဒီလုိလူေတြကို ေရွာင္ခ်င္ေတာ့ မ်ားေသာအားၿဖင့္ invisibleနဲ႕ပဲ အေနမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ကုိဗာလရဲ႕ ေဆာင္းပါးထဲမွာ invisibleလုပ္ထားၿခင္းသည္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေပၚတြင္ မရုိးသားရာၾကပါသည္လုိ႕ ဖတ္ရေပမယ့္လည္း email addressမေၿပာင္းခ်င္ေသာ၊ G-talkနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခဏခဏ စိတ္တုိေဒါသထြက္ရတာကုိ မၿဖစ္ခ်င္ေသာ ကၽြန္မအဖုိ႔ကေတာ့ invisibleနဲ႔ ေနတာေလးက အဆင္ေၿပတဲ့ နည္းလမ္းေလးမ်ား ၿဖစ္ေနသလားလုိ႕ပါ။ တၿခားတၿခားေသာ mailေတြ၊ chatting softwareေတြကုိ ေၿပာင္းမသုံးခ်င္တဲ့ ကၽြန္မအဖုိ႔ကေတာ့ gmail နဲ႔ G-talk ကုိပဲ ဆက္ၿပီးသုံးသြားခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ပဲ ကၽြန္မဒီ mail addressေလးကုိပဲ ဘယ္အခ်ိန္အထိ မေၿပာင္းမလဲ ဆက္သုံးသြားေနၿဖစ္ဦးမလဲဆုိတာေတာ့ မေၿပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။

Friday, October 23, 2009

ဗုဒၶၿမတ္စြယ္ေတာ္

ၿပည္ၿမဳိ႕ရွိ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေပၚတြင္ကိန္း၀ပ္စံပယ္ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြယ္ေတာ္

မေန႔က ကၽြန္မတုိ႔ၿပည္ၿမဳိ႕က ေရႊဆံေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ပုိစ့္ေလးကုိ ေရးလုိက္ၿဖစ္ေတာ့ ဒီေန႔မနက္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေ၀စုိးက ဒီစြယ္ေတာ္ၿမတ္ပုံကုိ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာတင္လုိ႔ရေအာင္ ေမးလ္နဲ႔ လွမ္းပုိ႔ေပးပါတယ္။ ဖူးေၿမာ္ကုသုိလ္ယူႏုိင္ၾကပါေစ။

Thursday, October 22, 2009

ၿပည္ၿမိဳ႕က ေရႊဆံေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္

မေန႕က ကၽြန္မ ေမေမ့ကုိအိပ္မက္မက္ၿပီး ဒီေန႕တစ္ေန႕လုံး အိမ္ကုိပဲ သတိရေနပါတယ္။ အိမ္ကုိသတိရၿခင္းနဲ႕ အတူကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ ၿပည္ၿမဳိေလးမွာ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္ၾကီးေတာင္ စေတာ့မွာပါလားဆုိတာကုိ သတိရသြားပါတယ္။ ဒီႏွစ္က စြယ္ေတာ္လွည့္မယ့္ႏွစ္ေလ....။ သီဟုိဠ္ကၽြန္းကေန ပင့္ေဆာင္ထားတဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ စြယ္ေတာ္ၿမတ္အား သုံးႏွစ္မွတစ္ၾကိမ္သာ ၿမဳိ့တြင္းမွာ လွည့္လည္အပူေဇာ္ခံတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဒီရက္ပုိင္းမွာ အိမ္ကလူေတြနဲ႕လည္း မေတြ႕ၿဖစ္ေသးေတာ့ ပြဲေတာ္စမယ့္ရက္ကုိ ေသခ်ာမသိဘူးၿဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ရုံးကၿပန္လာေတာ့ အီးေမးလ္စစ္ရင္း ၿပည္သားမ်ားဆုံဆည္းရာ ကေန messageတစ္ခုေရာက္ေနလုိ႕ အဲဒီ website ကုိ၀င္ရင္း “ႏွင္းၿဖဴ ”ဆုိတဲ့ တစ္ေယာက္က ပြဲေတာ္ရက္ေလးေတြ တင္ထားတာကုိ တုိက္တုိက္ ဆုိင္ဆုိ္င္ သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ဘုရားပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးခ်င္လာပါတယ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၈ ရက္ (၂၅.၁၀.၀၉) မွာပြဲေတာ္စၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁ ရက္ (၂၈.၁၀.၀၉) မွာ စြယ္ေတာ္ဖြင့္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၃ ရက္ (၃၀.၁၀.၀၉) မွာ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကုိၿမဳိ႕တြင္းမွာ လွည့္လည္ အပူေဇာ္ခံၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေက်ာ္ ၂ ရက္ (၂.၁၁.၀၉) ေန႔ကေတာ့ ပြဲေတာ္ေနာက္ဆုံးေန႔ ၿဖစ္ပါတယ္။

ေၾသာ္.....ကၽြန္မကေတာ့ ေရႊဆံေတာ္ ဘုရားပြဲေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေ၀းခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေတာင္ရွိခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဟုိတုန္းက ဘုရားပြဲေတာ္မွာ လည္ခဲ့တာေတြ၊ ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြကုိ ၿပန္သတိရမိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ေတြ GTC တက္ေနတုန္းက ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စု အတန္းလစ္ၿပီး ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တာေတြကုိလည္း သြားေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက လူမ်ားေတာ့(ခုနစ္ေယာက္ေတာင္ရွိတာေလ) ဘယ္သြားသြား အုပ္စုကြဲကြဲသြားတတ္လုိ႔ ပြဲေတာ္လည္တုိင္းလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၿပန္ၿပန္ရွာေနရတာခ်ည္းပါပဲ။ ၿပန္ေတြ႕ၾကၿပီ္ ဆုိရင္ေတာ့ၿဖင့္ အကုန္လုံး ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ နီးစပ္ရာဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ၀င္ၿပီး စားၾကေသာက္ၾက ေၿပာၾကဆုိၾက စေနာက္ၾက နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကုိႀကီး၊ ညီမေလးတုိ႔န႔ဲ မိသားစုလုိက္ လည္ခဲ့တာေတြကုိလည္း သြားသတိရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ့ကုိ ပြဲေတာ္လုိက္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ ပူဆာရတာ အေမာပါပဲ။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ပြဲေတာ္ကုိလုိက္ပုိ႔ေပးမယ့့္ေန႔ဆုိရင္ၿဖင့္ ညေနပုိင္းေရာက္ရင္ အက်ႌအ၀တ္အစားေတြလဲၿပီး ေဖေဖရုံးကၿပန္အလာကုိ အိမ္ေရွ့ကုိထြက္ထြက္ေမွ်ာ္ရတာလည္း ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အိမ္နီးနားခ်င္းသူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း အဲဒီေန႔ ပြဲေတာ္ကုိသြားလည္မွာဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိလည္း ၾကြားရေသးတယ္။

ငယ္ငယ္က ပြဲေတာ္လည္တုိင္း ကၽြန္မအေနနဲ႕ အၿမဲပူဆာတတ္တာက ငါးလုံးတန္းစီၿပီးဆင့္ထားတဲ့ ကစားစရာဒန္အုိးေလးေတြပါပဲ။ ကၽြန္မကစည္းကမ္းမရွိေတာ့ ၀ယ္လာၿပီးရင္လည္း ခဏေလးနဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ပြဲေတာ္ေရာက္ရင္လည္း ကၽြန္မက အဲဒါကုိပဲ၀ယ္ေပးဖုိ႕ ထပ္ပူဆာပါတယ္။ ေဖေဖကလည္း မၿငဳိမၿငင္ အၿမဲ၀ယ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ထပ္ထပ္ေဖ်ာက္ပစ္တာပါပဲ။ အဲဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္တုိင္းႏွစ္တုိင္း ပြဲေတာ္ေရာက္ၿပီဆုိရင္ၿဖင့္ ကၽြန္မ၀ယ္ၿဖစ္တာက အဲဒီဒန္အုိးေလးေတြပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က ၿပည္ကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ onlineမွာေတြ႕ေတာ့ သူက ပြဲေတာ္မွာ ဘာလုိခ်င္လဲတဲ့၊ သူ၀ယ္ထားေပးမယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ ideaက တစ္မ်ိဳး...။ အဲဒီပစၥည္းက ကေလးဘ၀တုန္းက လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္းၿဖစ္ရမယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ မဆုိင္းမတြ ေၿဖလုိက္တာက ဒန္အုိးေလးေတြေလ။ သူကေတာ့ ေလေသနတ္၀ယ္မလုိ႔ဆုိပဲ။ ေၿပေၿပလည္လည္ဆက္ဆံထားမွ ၿဖစ္မယ္။

သူငယ္ခ်င္းေရ....နင္ပြဲေတာ္လည္တဲ့ အခါက်ရင္ မုန္႔သုိင္းၿခဳံတုိ႔၊ မုန္႔ပ်ားအုံတုိ႔၊ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္တုိ႔စားရင္ ငါတုိ႔ေတြအတြက္ပါ ပုိစားေပးေနာ္။ ေၾသာ္....ၿပီးေတာ့ ခ်ားလည္းစီးဦးဟ၊ ဒါေတာ့ဒုိ႔အတြက္ပုိမစီးပါနဲ႔၊ ရပါတယ္။ (ခ်ားဆုိတာ ရဟတ္ကုိေၿပာတာေနာ္ သူငယ္ခ်င္း)။ ေတာ္ၾကာၿမန္မာၿပည္ၿပန္ရင္ ေလေသနတ္နဲ႔ လုိက္ပစ္ေနမွာစုိးလုိ႔ း)))။

mrgreenmrgreenmrgreen

Wednesday, October 21, 2009

Lovely Wai Soe

Cute Chit Su

မေန႕ကပုိစ့္ထဲက သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပါ။ း))


pika21pika21pika21

Monday, October 19, 2009

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတြက္

ကၽြန္မ အခုဒီပုိစ့္ေလးကုိ စေရးေတာ့ ညဆယ့္တစ္နာရီေက်ာ္ေနပါၿပီ။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီေန႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ့မန္ေနဂ်ာက သူတင္စရာရွိတဲ့ submissionေတြကုိ ဒီေန႕ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တင္ရမွာၿဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မမွာ သူ႕အတြက္ ၿပင္ဆင္စရာရွိတာေတြကုိ နံနက္ ရုံးကုိစေရာက္ကတည္းက ၿပင္ဆင္ေပးေနရတာ တစ္ေနကုန္ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အလုပ္ေတြအားလုံး ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ ညခုနစ္နာရီီခြဲေနပါၿပီ။ အိမ္ကုိၿပန္ေရာက္တာလဲ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ပါတယ္။ ကြၽန္မအေနနဲ႕ အရမ္းပင္ပန္းေနေပမယ့္လည္း ဒီပုိစ့္ေလးကုိ ကြၽန္မ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အတြက္ အမွတ္တရ မၿဖစ္မေန ေရးခ်င္လုိ႕ကုိ ေရးလုိက္တာပါ။

တကယ္ဆုိ ဒီလုိဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခု စလုပ္ၿဖစ္တယ္ဆုိတာကို ဘယ္သူ႕ကုိမွ ကၽြန္မအသိမေပးခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မနဲ႕အတူတူေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေ၀စုိးကုိေတာင္မွ မေၿပာခဲ့ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ရယ္လုိ႕ သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ ဘာမွလည္းမရွိေသးလို႕ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးစေရးေနတုန္းညမွာပဲ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း မခ်စ္စုက onlineကေန သူအိပ္ရာမ၀င္ခင္ ကၽြန္မကုိလည္း အိပ္ရာေစာေစာ၀င္ဖုိ႕ ကတိလွမ္းေတာင္းေနပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ကၽြန္မက ေနမေကာင္းၿဖစ္ထားတာ သိပ္မၾကာေသးဘူးဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္မကုိ ညဥ့္နက္သည္အထိ သူက မေနေစခ်င္ဘူးေလ။ အဲဒါနဲ႕ သူက ကၽြန္မကတိမေပးမခ်င္း ေတာင္းေနေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဘေလာ့ဂ္လုုပ္ေနတာဆုိတဲ့အေၾကာင္း အသိေပးလုိက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕သူက အ့ံၾသသြားၿပီး ဘေလာ့ဂ္ကုိၿပင္ဆင္ၿပီးတာနဲ႕ သူ႕ကုိအသိေပးဖုိ႕ေၿပာၿပီး ေတာ္ေတာ္လည္းညဥ့္နက္ေနၿပီ ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကုိႏွုတ္ဆက္ၿပီး အိပ္ရာဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။

ကြၽန္မလည္း ပုိ႕စ္တစ္ပုဒ္စတင္လိုက္ၿပီး ေနာက္ေန႕မနက္အိပ္ရာကႏုိးတာနဲ႕ သူ့ဆီကုိ message ပုိ႕လုိက္ပါတယ္။ သူကဝင္ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႕တစ္ၿပဳိင္နက္္ ခ်က္ခ်င္းပဲကြၽန္မဆီကုိ လွမ္းၿပီးအားေတြေပးပါတယ္။ သူ့ရဲ႕အခန္းေဖာ္ကုိလည္း ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ ေခၚၿပရေသးတာပါ။ Followerလည္း တန္းလုပ္လုိက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္ေလးရဲ႕ ပထမဆုံးဧည့္သည္ဟာ ကၽြန္မရ့ဲသူငယ္ခ်င္း မခ်စ္စုပဲ ၿဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေန႕လည္း gtalkကေန ကြၽန္မကုိ အားေပးစကားေတြ အမ်ားၾကီး လွမ္းေၿပာပါတယ္။ ကြၽန္မ သူ႕ဆီကေန ခြန္အားေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေန႕က်ေတာ့ ေ၀စုိးကလည္း ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာကုိ သိသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကသူ႕ကုိလင့္ခ္မေပးေသးပဲ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ တန္ဆာဆင္လုိက္၊ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြက္ို ၀င္ၾကည့္ၿပီး “စု၊ တု၊ ၿပဳ” လုပ္လုိက္နဲ႕ မေန႕ညက ႏွစ္နာရီေလာက္က်မွ အိပ္ရာ၀င္ႏုိင္္တာပါ။ စီေဘာက္စ္ကုိလည္း မေန႕ကမွ install လုပ္လုိက္တာပါ။ အဲဒီလုိနဲ႕ခုနစကားကုိဆက္လုုိ႕ ဒီေန႕ရုံးကုိေရာက္တာနဲ႕စၿပီး အလုပ္ေတြတအားရွုပ္ေနေပမယ့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ဂ်ီေမးကုိဖြင့္ၿပီး ေ၀စုိးရဲ့ ခ်က္ေဘာက္စ္ထဲမွာ ကၽြန္မဘေလာ့လင့္ခ္ေလးကုိ ရုိက္ထည့္ထားလုိက္ပါတယ္။ ေ၀စုိးဆီကေန ဘာreplyေလးမ်ား ၿပန္လာမလဲလုိ႕ မအားတဲ့ၾကားက လွမ္းလွမ္းၾကည့္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ ေ၀စုိးကလည္း အေကာင္းအဆုိး တစ္ခြန္းေလးေတာင္ replyမလုပ္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းကုိ အရင္မစားႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ အရင္ဖြင့္ရပါေသးတယ္။ ဖြင့္ၿပီးေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး စီေဘာက္စ္က refreshေလးကုိ ကလစ္လုိက္ေတာ့ အုိး.....စီေဘာက္စ္ထဲမွာ ကြန္မန္႕ႏွစ္ခု.... ေပ်ာ္လုိက္တာေၿပာမေနပါနဲ႕ေတာ့။ ကြန္မန္႕ေပးသူကေတာ့ တၿခားသူရွိရုိးလား.....ေ၀စုိးေပါ့:))။

ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မရဲ့ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ ပထမဆုံးကြန္မန္႕ေပးသူက ေ၀စုိးေပါ့။ အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့လည္း သူက ကြၽန္မဘေလာ့ဂ္ကုိ sign inလုပ္ၿပီး ကြၽန္မနဲ႕သိတဲ့သူေတြကုိ inviteလုပ္လုိက္တယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း၊ ရုံးမွာသူမ်ားေတြကုိလည္း လုိက္ၾကြားတာဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ ကြၽန္မရဲ့အေရးအသားေလးေတြကုိလည္း မဆုိးဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း(ကုိယ့္ငါးခ်ဥ္ကုိယ္ တအားကုိ ခ်ဥ္ပစ္တာေလ) ေတြကုိ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေၿပာၿပေတာ့ ကြၽန္မမွာ ဝမ္းသာပီတိေတြ ၿဖစ္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႕အတြက္လည္း ေနာက္ထပ္ ခြန္အားေတြ ရလုိက္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ ဒီေန႕ည ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ အရမ္းကုိအိပ္ခ်င္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိ ေရးခ်င္လြန္းလုိ႕ မ်က္လုံးကုိအတင္းၿဖဲၿပီး ေရးၿဖစ္ေအာင္ ေရးလုိက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိတာ ဘဝမွာတန္ဖုိးၿဖတ္လုိ႕မရတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ကၽြန္မခံယူထားတာက သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ ေအးအတူပူအမွ် အတူတကြ မွ်ေ၀ခံစားႏုိင္ရမယ္။ နင္ဘာေကာင္လည္း ငါဘာေကာင္လည္း၊ နင္ကဘယ္သူ ငါကဘယ္၀ါဆုိတာေတြ လုံး၀မလုိအပ္ဘူးလုိ႕ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မဘဝမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ ဆုံစည္း ခဲ့ဘူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕လည္း ခြဲခြာခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ ဒီသူငယ္ခ်င္းေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ေရာ ဘယ္အခ်ိန္အထိ ကၽြန္မခြဲမခြာအတူရွိေနႏိုင္မွာလည္း ဆုိတာကုိေတာ့ ကၽြန္မလည္း ၾကဳိတင္မေၿပာႏုိင္ပါဘူး။ အမိေၿမနဲ႕ေ၀းရာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ closeအၿဖစ္ရဆုံး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ေရ....နင္တုိ႕ေပးတဲ့ ခြန္အားေတြအတြက္ ေက်းဇူး အရမ္းတင္ပါတယ္လုိ႕။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီပုိ႕စ္က မေန႕ကေရးထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မေန႕ကအရမ္းကုိ အိပ္ခ်င္ေနလုိ႕ edit မလုပ္ႏုိင္လုိ႕ မေန႕က မတင္ၿဖစ္ပဲ ဒီေန႕မွပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ edit လုပ္ၿပီး တင္လုိက္ရတာပါ။)

Sunday, October 18, 2009

မေလွ်ာ့ေသာဇြဲလုံလေတြနဲ့

အင္း..... ဒီေန႕ ဘေလာ့ဂ္စေရးတဲ့ ဒုတိယေၿမာက္ေန႕ေပါ့...။ ကၽြန္မမွာ မေန႕က ဒီဘေလာ့ဂ္ကုိ စလုိက္မိၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကတည္းကစလို႕ အခ်ိန္ၿပည့္ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ပတ္သက္တာေတြကုိသာ စဥ္းစားေတြးေတာေနၿပီး စားလည္း ဘေလာ့ဂ္၊ သြားလည္း ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ၿဖစ္ေနကာ ဘေလာ့ဂ္နတ္ရဲ့ ဖမ္းစားၿခင္းကုိ ခံေနရပါေတာ့တယ္။

ပုိဆုိးတာက ကၽြန္မဟာ ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ဗဟုသုတနည္းေတာ့ ခရီးက အေတာ့္ကုိ မတြင္ဘူး ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာက ကၽြန္မအၿဖစ္က “ခါခ်ဥ္ေကာင္မာန္ၾကီး ေတာင္ၾကီးၿဖဳိမယ့္ ဟန္” ဆုိတာလုိမ်ား ၿဖစ္ေနၿပီလားလုိ႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲတဲ့အရာပဲ ၿဖစ္ေနပါေစ ကုိယ္သာ တကယ့္ကုိ ၿဖစ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ ၾကဳိးစားမယ္ဆုိရင္ (ကာလ အတုိ အရွည္သာ ကြာခ်င္ကြာမယ္) တစ္ေန႕မွာေတာ့ ၿဖစ္ကုိ ၿဖစ္ရမယ္ လုိ႕ေပါ့....။

ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္မက ေၿခတစ္လွမ္း စခဲ့မိၿပီေလ။ ထုိခရီးလမ္းမွာ ဆူးေညာင့္ ခလုတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားမ်ား ဘယ္လုိအခက္အခဲေတြနဲ႕ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ေအာင္ၿမင္မႈပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သြားရမွာက ကၽြန္မရဲ႕ တာ၀န္ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႕လို႕ ဘယ္ေလာက္ပဲအခက္အခက္ေတြမ်ားမ်ား မေလွ်ာ့ေသာဇြဲလုံ႕လေတြနဲ႕ ကၽြန္မဆက္လက္ ၾကဳိးစားသြား ပါဦးမယ္လုိ႕....။

Blog ေလးတစ္ခုစတင္အစပ်ဳိးမိၿခင္း

ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုကုိ ဒီေန႕မွာ ကၽြန္မအစပ်ိဳးခဲ့့မိပါၿပီ။ ဒီလုိအစပ်ဳိးရၿခင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ အေတြးေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ၊ အယူအဆေတြနဲ႕အတူ ကၽြန္မသိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ စာအုပ္္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြကုိ အမ်ားနဲ႕ မွ်ေ၀ခံစားခ်င္လုိ႕ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ အေနနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးခ်င္တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္မွန္း မသိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ၿမန္မာေဖာင့္ကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မရုိက္တတ္ေသးတာက တစ္ေၾကာင္းနဲ႕ အခ်ိန္ေတြဆြဲေနခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကုိေတာ့ ကၽြန္မအၿမဲပဲ သြားဖတ္ၿဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မအေနနဲ႕ ပထမဦးဆုံး စတင္ဖတ္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကေတာ့ လန္ဒန္က ကုိခ်မ္းၿမစုိး ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပါပဲ။ ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္ ဆုိတာေတာ့ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကမွစၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေတြအေၾကာင္း၊ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြအေၾကာင္းကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလာရၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးခ်င္တဲ့ပုိး ကၽြန္မမွာ စ၀င္ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေၿပာခဲ့ၿပီးတဲ့အတုိင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ၾကာေနခဲ့ၿပီး ဒီေန႕ေတာကုိသက္တန့္ခ်ဳိ ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ၀င္ဖတ္ေနရင္းကေန ဘေလာ့ဂ္ကုိ မၿဖစ္မေန အစပ်ဳိးခ်င္တဲ့စိတ္ေလး ရုတ္တရက္ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အဲဒီလုိ အဲဒီလုိ နဲ႕ကၽြန္မ အင္ၾကင္းသန္႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခု အစပ်ိဳးခဲ့မိပါၿပီ။